Opowiadanie z Harrym cz.21 "Zbliżył swoją twarz..."

http://www.youtube.com/watch?client=mv-google&gl=PL&hl=pl&feature=related&v=klE2B8r_eNc&nomobile=1

Obudziłam się nad ranem, słońce przedostawało się przez zasłony do mojej sypialni. Przetarłam oczy i spojrzałam w lewą stronę, obok mnie na łóżku spał Harry. Wyglądał tak słodko, nie chcąc przerywać tej chwili, położyłam się i ponownie zasnęłam.

Tym razem obudził mnie zapach świeżo zrobionych gofrów, który unosił się po domu i docierał do moich nozdrzy. Jak zaczarowana podążałam za zapachem, byłam pełna sił, co było rzadkością.
- Dzień dobry- powiedziałam z uśmiechem, wchodząc do kuchni.
- Cześć, wszystko już dobrze?
- Tak.
- Ogromnego stracha mi wczoraj napędziłaś, może powinniśmy pojechać do szpitala? - pytał z troską w głosie.
- Nie, nie trzeba, jest ok i przepraszam, że cię wczoraj przestraszyłam..
- Nie szkodzi, chcę cię dzisiaj zabrać na spacer do parku, co ty na to? - zapytał.
- Bardzo chętnie, ale najpierw zjedzmy, umieram z głodu-zaśmiałam się, dobry humor u mnie to też niecodzienność.
Po zjedzonym posiłku, poszłam się ubrać, założyłam ciemno-niebieskie rurki i biały sweter w paski tego samego koloru, wkładany przez głowę. Standardowo czapka, rękawiczki i szalik. Dziś wydawało się być chłodniej, więc założyłam jeszcze swoją kurtkę i gotowi opuściliśmy dom. Idąc wolno parkiem, rozmawialiśmy. Od czasu do czasu wybuchaliśmy śmiechem, Harry opowiadał mi co działo się u chłopaków po moim odejściu, dawno ich nie widziałam, a tęskniłam.
- Harry będę mogła zobaczyć się z chłopcami?-  niepewnie zapytałam.
- A dlaczego pytasz się o to mnie? Przecież możesz, zobaczyć się z nimi kiedy chcesz, na pewno się ucieszą- uśmiechał się.
- Myślałam, że może nie chcesz, żeby znali kogoś takiego jak ja i żeby się ze mną widywali.
- Co ty wygadujesz, oczywiście, że chcę, chodź pokaże ci jedno magiczne miejsce?
Harry chwycił mnie za dłoń, 

 a przez ciało przeszła fala ciepła i przyjemnego uczucia. Prowadził jakimiś skrótami, wśród różnych pagórków i drzew. Droga wydawała się być długa, zeszliśmy w dół i szliśmy jakąś skarpą, po czym z powrotem weszliśmy na górę i powoli schodziliśmy na równy teren. Moje oczy dostrzegły jezioro rozciągające się dookoła. Pokrywał je lód, ale i tak było piękne. Podeszliśmy do dużego drzewa, które rosło tu samotnie.
- Chodź, siadaj.
Harry złapał mnie w pasie i podsadził do góry, usadzając na jedne z gałęzi. Nie siedziałam wysoko, mogłam patrzeć stojącemu na przeciwko chłopakowi, prosto w oczy. Jego uśmiech, jego obecność właśnie tego potrzebuje moje serce. Ta harmonia bijąca z cudownej atmosfery, dawała ukojenie i spokój. Myśl, że mogę spędzić ten dzień właśnie z tym chłopakiem radował mnie i moje serce.
- Mogę cię o coś spytać? - zapytałam niepewnie.
- Jasne, pytaj.
- Dlaczego to miejsce jest magiczne?
- Bo mogę robić tu co chcę i nikt mi nie przeszkodzi, ale jest jeszcze jeden powód- odpowiedział.
- Jaki?
- Ty jesteś tu ze mną i może... nie powinienem tego robić, ale muszę...
Chłopak zbliżył swoją twarz do mojej i połączył nas w pocałunku.

 Jego dłoń delikatnie gładziła mój policzek. Spokojne ruchy, pełne namiętności dawały mi szczęście, którego od bardzo dawna mi brakowało. Wplotłam swoje dłoń w jego włosy, wiedząc jak bardzo to lubi. Czułam jego smak, który nigdy mi się nie znudzi, nasze języki toczyły powolną walkę. Po chwili oderwaliśmy się od siebie, żadne z nas nic nie mówiło, patrzyliśmy sobie w oczy. Chciałam, żeby każdy dzień tak wyglądał, nie pytając o pozwolenie, wtuliłam się w chłopaka, a on to odwzajemnił, trwaliśmy w chwili.
- Jest pięknie, dziękuję, że mnie tu zabrałeś.
- Nie ma za co.
- Możemy wracać, trochę zimno mi? - zapytałam.
- Jasne, czekaj dam ci moją kurtkę..
- Nie, ja dam radę, zamarzniesz- chłopak niechętnie, ale zgodził się ze mną.
Wracaliśmy tą samą drogą, ale ja tym razem byłam szczęśliwsza i choć wiedziałam, że Harry nadal ma dziewczynę, to nie żałowałam niczego.
- Wejdziemy do sklepu dla niemowląt? - zapytał kiedy przechodziliśmy koło jednego z centrum handlowych.
- Jeżeli chcesz to chodźmy
Harry jako dżentelmen przepuścił mnie w drzwiach i już po chwili błądziliśmy wśród półek. Wybraliśmy kilka rzeczy dla maluszka, głównie w kolorze kremowym lub żółtym by nadawały się i dla chłopczyka i dla dziewczynki. Po zrobionych zakupach udaliśmy się do mojego mieszkania, ja zdrzemnęłam się, a Harry zrobił obiad i gdzieś zniknął, zostawiając karteczkę, że przyjdzie rano...

Dziękuję wam za komentarze... <3>

Zmiana...

Zauważyliście zapewne inny wygląd bloga. Mamy już lato, więc postanowiłam coś zmienić. Podoba wam się, czy mam zmienić na poprzedni ?

Opowiadanie z Harrym cz.20 "Harry pomóż, proszę.."

Weszliśmy do przepełnionego ludźmi lokalu, przedostanie się do kasy było nie lada wyczynem.
- To może ja zamówię, a ty poszukasz nam miejsca? - zapytał Harry.
- Dobrze.
Ruszyłam przed siebie i nerwowo rozglądałam się po lokalu poszukując miejsca. Ciągłe trącenia i popychanie przez ludzi doprowadzało mnie do lekkiego szału. Widząc wolne miejsce, przyśpieszyłam kroku. Przedostałam się przez grupkę ludzi i z wielką ulgą usiadłam na miejscu. Zdjęłam rękawiczki i szalik, czapka została na głowie. Oczy wędrowały po całym pomieszczeniu, zatrzymując się na oknie i patrząc na ulicę. Wszystko pokrywał biały puch, który nieustannie przez kilka dni pada. Wszystkie wystawy sklepowe nabrały klimatu świąt. Wszystko było udekorowane światełkami, sztucznym śniegiem i motywami reniferów lub bałwanków. Wzrok przeniósł się kawałek dalej, na kolejną wystawę. Uśmiech wkradł się na usta widząc Mikołaja machającego do przechodniów. Długa biała broda i czerwona czapka, te elementy są podstawą jego stroju. Święta były bardzo blisko zostało do nich zaledwie 2 i pół tygodnia. Nie miałam ich z kim spędzać, nie miałam rodziny, byłam zdana na samotność z maluszkiem i Kevinem w telewizji.
- Proszę- odwróciłam natychmiastowo głowę widząc Harrego z Shakem.
- Dziękuję.
- Mam nadzieję, że lubisz ten smak, nie wiedziałem jaki wziąć- mówił, siadając na przeciw mnie
- Lubię, nawet powiem ci, że trafiłeś bo to mój ulubiony smak- uśmiechnęłam się serdecznie i pociągnęłam przez słomkę zimną i gęstą ciecz.
Nasza rozmowa zaczęła nabierać kolorów i kleić się, ale przecież to moje życie, tu nic nie idzie idealnie, zawsze musi się coś popsuć, pójść coś nie tak. Do naszego stolika podeszła dziewczyna Harrego, zabijała mnie spojrzeniem.
- Co to ma znaczyć? Umawiasz się potajemnie z jakąś dziwką? - mówiła dość głośno.
- Uspokój się, wszystko ci wytłumaczę- próbował uspokoić ją Harry.
- Ja już pójdę, nie będę wam przeszkadzać- odezwałam się i wstałam z miejsca.
- Nie zostań, chętnie popatrzę jak się całujecie- pchnęła mnie dość mocno, co wywołało zachwianie się i stracenie równowagi. Upadłam na ziemię, uderzając głową o kafelki, przestraszony tym wszystkim Harry podbiegł do mnie i pomógł wstać.
- Nic ci nie jest? - byłam przez chwilę oszołomiona, ale pokręciła, głową na nie- Czy ty do reszty zwariowałaś, mogłaś...- Krzyczał Harry, ale reszty już nie słyszałam, opuściłam lokal.

Kierując się do domu, śnieg zaczął mocniej sypać, śnieżyca opanowała cały Londyn. Przyśpieszając bardziej kroku weszłam do apartamentowca i zaczęłam otrzepywać się ze śniegu. Moje włosy były całe mokre, jakbym nad moją głową przeszła potężna ulewa, a przecież padał tylko śnieg. Wchodząc do windy zaczęłam zdejmować przemoczone rękawiczki i czapkę, rozwinęła, szalik, który był pokryty śniegiem i znalazłam się pod swoim mieszkaniem. Weszłam do środka i pierwsze co zrobiłam to poszłam umyć i wysuszyć głowę, oraz przebrać mokry sweter. Zrobiłam sobie gorącą herbatę i rozkładając się przed telewizorem, starałam się nie myśleć o nieprzyjemnej sytuacji z dzisiaj. Znudzona programami w telewizji usnęłam.

*** Oczami Harrego ***
Siedząc z ( T.i) w MSC, podeszła do nas Melissa, nie wiem skąd ona się tam wzięła. Zaczęła krzyczeć, widziałem przestraszenie w oczach (t.i), chciała odejść, ale Melissa ją złapała i popchnęła. Widziałem jak dziewczyna upada, uderzając głową o brudne kafelki. Przestraszony podbiegłem do niej i pomogłem wstać, była oszołomiona, a co jeśli jej się coś stało, co jeśli stało się coś dziecku. Zdenerwowany, zacząłem krzyczeć na Melissę, nawet nie zauważyłem kiedy (T.i) już nie było. Nasze krzyki wypełniały cały lokal, ale ostatnio to normalne, jest tak cały czas. Złość na dziewczynę z każdą chwilą wzbijała się na wyższy szczebel, krew w żyłach pulsowała.
- Nie będę z tobą teraz rozmawiała!!! - krzyknęła Melissa i opuściła MSC.
Wyszedłem zaraz po niej musiałem odetchnąć, uspokoić się.

*** Twoimi Oczami ***
Obudził mnie silny ból głowy i kręgosłupa. W głowie huczało, jakby ktoś walił garami. Zmieniałam pozycje, z jednej na drugą. Położyłam się na ziemi i poczułam ulgę dla kręgosłupa, ale powrócił on po chwili ze zdwojoną siłą. Łzy popłynęły z oczu, panika, strach, ból mieszały się ze sobą. Nie moc, nie mogłam podnieść się z ziemi, tabletki były w kuchni. Prosiłam o pomoc, ból pulsował już na całe ciało. Usłyszałam przekręcany klucz w drzwiach, to był Harry tylko on miał klucze.
- Harry pomóż, proszę- powiedziałam dość głośno.
Chłopak, natychmiastowo pojawił się przy mnie.
- Co się dzieje? - klęczał przy mnie.
- Boli, przynieś tabletki błagam- mówiąc to zwijałam się z bólu.
Każda sekunda dłużyła się jak minuta.
- Proszę- Harry podał mi tabletki i jakąś wodę.
Podniósł mnie do pozycji siedzącej, a ja drżąc z bólu wtuliłam się w jego koszulkę i odleciałam....

Opowiadanie z Harrym cz.19 "Nie, nie wysadzę cię.."

*** Tydzień później ***

Harry codziennie przychodzi i wyręcza mnie w wielu czynnościach. Można powiedzieć, że troszkę zbliżyliśmy się do siebie. Dziś było podobnie jak, każdego ranka. Ubrana w jasne rurki i szary sweter siedziałam w kuchni i zajadałam się posiłkiem podanym przez Harrego.
- Smakuje ci? - zapytał
- Tak jest boskie, Harry bo dzisiaj idę do lekarza i... może chciałbyś pójść ze mną, zobaczyłbyś dziecko na USG. Jeżeli nie chcesz to nie musisz, nie zmuszam cię- mówiłam niepewnie.
- Pewnie, że chcę.
- To zjem i możemy ruszać.
Kończąc posiłek wstawiłam naczynia do zmywarki i ubrałam swoją czapkę oraz szalik, rękawiczki, buty i gotowi wyszliśmy z mieszkania.
- Pojedziemy moim samochodem, dobrze? - zapytał.
- Tak.
Wyszliśmy z apartamentowca i wsiedliśmy do samochodu Harrego. Po 15 minutach byliśmy pod szpitalem. Weszliśmy do środka i czekaliśmy na naszą kolej. Widziałam, że Harry był lekko zdenerwowany, chociaż nie miał czym.
- Pani (t.i), zapraszam.
Głos lekarki rozniósł się po korytarzu, wstałam z miejsca i skinieniem ręki pokazałam Hazzie, żeby szedł za mną. Weszliśmy do gabinetu i nawet nie zdążyłam usiąść, a już kazano mi się położyć na łóżku. Zimna maź została wylana na mój brzuch, a przez ciało przeszedł dreszcz.
- Może pan podejść, nie ugryzę- zaśmiała się pani doktor.
Harry podszedł bliżej nas i usiadł na miejscu obok łóżka.
Patrzył na ekran chociaż po jego minie wnioskuje, że nie wiele rozumiał.
- Pan jest ojcem? -zapytała.
- Tak.
- Niech pan spojrzy, tu są nóżki, tu są rączki, a tu główka, a to bicie serduszka.
Chłopak był zaczarowany, patrzył na ekran, jak w ósmy cud świata.

*** Oczami Harrego ***
Siedziałem obok dziewczyny i patrzyłem na ekran, z początku nic tam nie widziałem tylko jakiś biało-szary obraz. Później lekarka pokazała mi gdzie co jest, widziałem swoje dziecko. Słyszałem bicie jego serduszka, mała istotka, która rozwija się w brzuchu ( t.i ). Nikt nie wie jakie to uczucie być ojcem, każdy się tego boi, boi się odpowiedzialności. Ale przecież to najpiękniejsze uczucie zaraz po miłości. Spojrzałem na dziewczynę, która owy cud nosi, uśmiechała się. Była piękna, idealna, kochałem ją, chciałem z nią być, ale strach przewyższał mnie. Codziennie do niej przychodzę, myślę, że staliśmy się na nowo przyjaciółmi, na nowo staram się jej zaufać. Tylko co z Melissą, ona o niczym nie wie, dalej z nią jestem...
- Chcą państwo poznać płeć dziecka? - zapytała doktor.
Spojrzałem ponownie na dziewczynę, a ona na mnie.
- Nie, niech będzie to niespodzianka- odpowiedziałem.

*** Twoimi Oczami ***
Ucieszyła mnie odpowiedź Harrego, nie chciałam wiedzieć, chciałam niespodzianki.
- Dobrze, już po wszystkim, ciąża przebiega dobrze, dziecko dobrze się rozwija, ale nadal istnieje dość duże ryzyko poronienia. Proszę to zdjęcie dziecka, 5 miesiąc.
- Dziękuję- chwyciłam zdjęcie i wspólnie opuściliśmy gabinet.
- Proszę, weź je- podałam chłopakowi zdjęcie USG.
- Na pewno?
- Tak
Harry wziął zdjęcie i wsadził je do portfela. Wsiedliśmy ponownie do samochodu i ruszyliśmy.
- Harry, wysadzisz mnie przy parku, przejdę się do Milk Shake City, mam ochotę na Shake- powiedziałam.

- Nie, nie wysadzę cię, też mam ochotę więc jeśli pozwolisz pójdę z tobą?
- Pozwolę.
Harry zaparkował samochód gdzieś wcześniej i wspólnie przeszliśmy się do MSC....

Opowiadanie z Harrym cz.18 "Przepraszam.."

Opamiętałam się po chwili i poluźniłam uścisk, odsunęłam się od niego i ze spuszczoną głową szepnęłam.
- Przepraszam, nie powinnam.
- Nic się nie stało, choć zrobiłem ci zakupy i ugotowałem obiad- powiedział i ruszył w kierunku kuchni, a ja za nim.
- Harry, nie musiałeś.
- Musiałem, ty musisz odpoczywać, a ja będę się tobą zajmować, nawet jak mi nie pozwolisz.
Uśmiechnęłam się tylko wiedząc, że i tak stoję już na przegranej pozycji. Chłopak nałożył nam obiad i usiadł na przeciw mnie. Oboje jedliśmy i żadne z nas nie wiedziało co powiedzieć, cisza i cichutkie cykanie zegarka tylko to było słychać. Po zjedzonym posiłku, chciałam przerwać ciszę.
- Było pycha, dobrze gotujesz- pochwaliłam chłopaka.
- Dziękuję.
- Wiesz ja zaraz wrócę, pójdę tylko do sklepu po lody czekoladowe, bo one to podstawa- powiedziałam i chciałam już wstać.
- Nie musisz, otwórz lodówkę- powiedział loczek.
Podeszłam do urządzenia i szarpnęłam za drzwi. Oczom ukazało się chyba z 15, dużych kubeczków lodów, głownie czekoladowych.
- Liam powiedział mi, że uwielbiasz lody czekoladowe, więc zrobiłem ci zapas.
- Dziękuję jesteś kocha...yyy.. to znaczy dziękuję- zmieszałam się.
Wyciągnęłam jedno pudełeczko czekoladowego przysmaku,, widelec już z
przyzwyczajenia i usiadłam na kanapie. Okryłam nogi kocem i wcinałam lody. Biorąc kolejny widelec do buzi usłyszałam z kuchni jak Harry rozmawia przez telefon.
 - Zaraz przyjdę, słońce nie denerwuj się.......... Tak.... Jestem u Liama....już idę, ja ciebie też....
Rozłączył się i wychodząc z kuchni ubierał swoje rzeczy.
- Ja już muszę lecieć, jakbyś była głodna, wszystko masz w lodówce. Przyjdę jutro rano, a i jak coś by się stało to mój numer masz w kuchni na stolę- powiedział i machając na odchodne wyszedł z mojego mieszkania.

Zabolało mnie to, wiedziałam, że poszedł do swojej dziewczyny. Miał prawo, ale jednak to rani. Serce ponownie wypełniła pustka, a wszystkie pozytywne emocje ulotniły się w jednej chwili. Poleciały gdzieś wysoko w atmosferę, jak balonik z helem, który sam nie jest wstanie utrzymać się na jednej wysokości. I lecąc wysoko w górę pod wpływem ciśnienia pęka, tak samo jak ja pod wpływem emocji pękam i płacze. Bo jestem tylko człowiekiem. Myślicie, że życie to bajka? Nie, zdecydowanie nie. Życie jest zbyt trudne, ma za wiele przeszkód. Jest zbyt wymagające. Za dużo oczekuje od tak prostej dziewczyny jak ja. Odebrało mi już tak wiele, odebrało wszystko co najcenniejsze, więc czemu ranni mnie wciąż na każdym kroku? Czym zawiniłam, co zrobiłam nie tak? Czemu los nie chcę dać mi szczęścia, pozwolić bym była szczęśliwa ? Tak bardzo tęsknie za jego loczkami, którymi uwielbiam się bawić, za jego zielonymi, pełnymi głębi i tajemnic oczami. Za jego dołeczkami i ustami, które są jak narkotyk. Teraz ma je inna, a ja mogę jedynie wspominać, lecz wspomnienia ranią i wielu z nas nie zdaje sobie z tego sprawy jak bardzo. Oczywiście nie wszystkie, ale człowiek najbardziej zapamiętuje te złe, których za nic nie da się wymazać z pamięci. Mówią, że czas leczy rany, ale to bzdury, on tylko wydłuża nasze cierpienie, działa na naszą niekorzyść. A słowa czym są? Nie wiem, ale czasem jest ich zbyt dużo i potrafią zranić bardziej niż, najostrzejszy nóż wbity w jakąś część naszego ciała. Biorąc ostatni widelec lodów, wstałam z kanapy i wyrzuciłam pojemniczek do śmieci. Wydawało mi się, że już nie będę płakać, że wypłakałam wszystkie łzy, ale wchodząc do kuchni w oczy rzuciła się kartka z jego numerem co wywołało kolejne wspomnienia i łzy. Zmęczona, wykompałam się i położyłam do swojego łóżka. Noc nie należała do najłatwiejszych, chwilowe, ale silne bóle głowy i brzucha nie pozwalały mi zmrużyć oczu.

*** Następnego Dnia ***
Czyjeś krzątanie w kuchni wybudziło mnie ze snu. Ubrana w długie spodnie od piżamy i luźną koszulkę, wyszłam z sypialni. Przemierzałam mieszkanie idąc w kierunku kuchni.
- Harry co ty tu robisz? - zapytałam, a zdziwienie wkradło się na moją twarz.
- Powiedziałem wczoraj, że przyjdę rano- uśmiechnął się.
- No tak, ale jest dopiero...- przerwałam, szukając zegarka.
- 12:00- dokończył za mnie.
- Już?
- Tak, siadaj śniadanie już jest.
Usiadłam, a przed oczami pojawił się talerz naleśników. Zjadłam kilka, nie byłam zbytnio głodna.
- Czemu nie jesz, nie smakują ci? - zapytał z troską.
- Nie są pyszne, ale nie chcę mi się jeść, zjedz za mnie, proszę- podałam mu talerz.
Opuściłam kuchnię i poszłam się ubrać, założyłam zielone spodnie dresowe i czarną bluzkę. Włosy zaplotłam w niedbałego warkocza i wróciłam do salonu. Stałam opierając się o framugę.
- Dzisiaj do ciebie przyjdzie Danielle, zabierze cię na spacer.
- Nie traktujcie mnie jak kalekę, sam potrafię dać sobie radę, nie musicie latać w koło mnie i mi usługiwać, po prostu bądźcie, proszę- miałam z lekka tego dość.
- Nikt cię nie traktuję jak kalekę, nawet tak nie myśl...
- Harry?
- Tak?
- Ja cię nie zdążyłam jeszcze przeprosić, ja nie chciałam kłam...- w tym momencie zadzwonił telefon Hazza.
- Muszę odebrać.
- Jasne.
Opuściłam kuchnię i usiadłam na kanapie, tak nie wiele brakowało, a zniszczyłabym wszystko, chciałam go przeprosić i powiedzieć, że nie przestałam kochać. Głupia, przecież on ma dziewczynę, jest szczęśliwy.
- Możesz dokończyć- wszedł do pokoju i usiadł obok.
- Ja po prostu chciałam cię przeprosić i wiem, że mi nie wybaczysz, ale czy między nami może być normalnie?
- Ja już ci wybaczyłem ( t.i ) i pewnie, że może być- przytulił mnie co było strasznie miłe.

- Kopie, chcesz dotknąć? - zapytałam chłopaka.
- Mogę?
- Tak, daj rękę.
Delikatnie chwyciłam jego dłoń i przyłożyłam do brzucha, jego uśmiech poszerzył się, a w oczach pojawiły się iskierki radości.
- Czuję- powiedział zaczarowany.
- Ono wszystko już słysz i też czuje, że tu jesteś.
- Kocham cię maluszku- szepnął co wywołało u mnie radość, ale i smutek. Kochał dziecko, tylko je, nie mnie- Ja będę już leciał, musimy jechać do studia z chłopcami, wpadnę później, do zobaczenia.
Chłopak opuścił moje mieszkanie, a ja ponownie zostałam sama ze swoimi myślami...

Opowiadanie z Harrym cz.17 " Dlaczego ?"

Głos w gardle zamarł, nie mogłam nic powiedzieć, nagle straciłam umiejętność mowy. Liam opuścił moją sale, a ja dalej nic nie mówiłam. Cisza trwająca między nami była przerażając. Serce biło mocniej, a strach coraz bardziej dawał o sobie znaki. Bałam się nie wiedziałam czego mam się spodziewać, a co jeśli będzie chciał odebrać mi dziecko, jedyny powód mojego życia.
- Dlaczego? Dlaczego nie powiedziałaś mi, że jesteś w ciąży? - zapytał, a dreszcz przeszedł moje ciało.
- Nie chciałeś mnie znać...
- To nie tak- przerwał mi.
- A jak?
- Kierowały mną emocje, byłem wściekły, ja nie chciałem...
- Nie Harry, przestań- tym razem to ja mu przerwałam- Widziałam cię z twoją dziewczyną czy kim ona jest, jak widać jesteś szczęśliwy, więc może tak miało być, może nie powinniśmy się w ogóle spotkać- mówiłam czując jak moje oczy coraz bardziej mnie pieką- Jeżeli jesteś tu ze względu na dziecko to ja nic od ciebie nie chcę, nie oczekuje od ciebie pieniędzy, nie zmuszam cię, żebyś był obecny w jego życiu, możesz spokojnie wracać do swojej wybranki...- wszystkie słowa wypowiadałam pod wpływem impulsu.
- Nie mów tak, ja wcale nie żałuję, że cię spotkałem...- ciągnął-Ja chcę, chcę być obecny w życiu naszego dziecka, chcę być obecny w twoim życiu... Nie zostawię cię, nie pozbędziesz się mnie tak łatwo- zaśmiał się- Mam dla ciebie niespodziankę, ale zobaczysz ją dopiero jak wypiszą cię ze szpitala.
- Mogę się położyć, chcę mi się spać? - zapytałam.
- Tak, dobranoc (T.I).

Zamknęłam oczy i udawałam, że śpię, nie byłam zmęczona, ale nie chciałam kontynuować tej rozmowy, powiedziałabym coś za dużo i znowu straciłabym osobę, na której mi zależy. Nie mogłam nic zrobić, w końcu zmęczona tym usnęłam.
Chciałam żeby był on obecny w moim życiu, żeby było jak wcześniej, ale tracę nadziej, że to jeszcze wróci. On cały czas siedział koło mnie, nie wychodził, krępowało mnie to.

*** Następnego dnia ***
Kiedy się obudziłam Harrego już nie było, siedział tylko Liam.
- Jak się spało? - zapytał.
- Dobrze.
- Za pół godziny cię wypiszą, przywiozłem ci ciuchy- Liam podał mi reklamówkę.
- Dziękuję, pójdę się przebrać.
Z lekkim problemem podniosłam się z łóżka i poszłam do łazienki. Na ciele zagościły niebieskie rurki i szara bluzka, luźna z podwijanymi rękawami. Włosy związałam w niedbałego koka i wróciłam do chłopaka. Poczekaliśmy na wypis i mogłam wyjść ze szpitala. W drodze do mojego mieszkania rozmawiałam z Liamem o tym co wydażyło się przez ostatni miesiąc, kiedy byłam w śpiączce.
- Ok jesteśmy, dasz sobie radę, wszedłbym, ale muszę coś jeszcze załatwić- tłumaczył.
- Spokojnie, jedź, dziękuję za pomoc i za wszystko.
Wysiadłam z samochody i windą jechałam na swoje piętro. Tak dawno mnie tu nie było, choć wydaje się, że wczoraj. Wyciągnęłam klucze aby dostać się do mieszkania, ale co dziwne drzwi były otworzone. Przestraszona weszłam do środka i od razu moim oczom rzucił się Harry.
- Harry? Co ty tutaj robisz i skąd masz klucze ? - byłam lekko zła.
- Liam mi dał, obiecałem ci niespodziankę... więc chodź- chłopak podszedł i złapał za rękę.
Jego dotyk, tak dawno go nie czułam, przyjemna fala ciepła zalał mnie od środka. Błogość jaka zagościła w sercu, sprawiała uśmiech na mojej twarzy.
- Zamknij oczy i nie podglądaj.
Zrobiłam jak chciał, prowadził mnie przez całe mieszkanie i wprowadził do jakiegoś pokoju. Podekscytowanie rosło w sile, a serce z każdą sekundą przyśpieszało. Temperatura ciała znacznie się podwyższyła, a oczy już chciały zobaczyć niespodziankę.
- Ok możesz otworzyć oczy.
Powieki natychmistowo podniosły się w górę, a oczy zobaczyły przepiękny widok.
- Sam to zrobiłeś? - zapytałam, nie wierząc w to co widzę.
- Tak, mam nadzieję, że ci się podoba?
- Pewnie, że się podoba.
Podeszłam do łóżeczka dziecięcego i delikatnie przejechałam dłonią po pościeli. Mięciutki materiał pod ręką wywołał jeszcze szerszy uśmiech na twarzy. Dotykałam każdego mebla po kolei, słodkie maskotki na półeczka, laleczki i samochodziki, to było przepiękne. Rozglądałam się po całym pomieszczeniu, niebiesko-różowe mebelki komponowały się ze ścianami. W oczy wpadły dłonie odbite na ścianie, moje i Liama, lecz miejsce, które zostawiłam wolne z podpisem tata teraz wypełniała odbita dłoń, zapewne Hazza.
- Dziękuję- powiedziałam.
Z całej siły wtuliłam się w loczka, a uczucie, które czułam wcześniej, w stanie śpiączki, wtedy gdy siedziałam na korytarzu, powróciło. Rozpoznałam te ramiona, rozpoznałam to uczucie, ale nic z tego nie rozumiem...

Opowiadanie z Harrym cz.16 "Dziecko może umrzeć...''

Głośny pisk opon, huk i mocne uderzenie. Straciłam grunt pod nogami, moje ciało przeszywał ogromny ból. Słyszałam krzyki ludzi, wśród nich Liama i po chwili sygnał karetki. Później przed oczami nastała ciemność.

Cichy pisk maszyn, obijał się o moje uszy, czułam czyjś dotyk, ktoś trzymał moją dłoń.

 Chciałam podnieść powieki, otworzyć oczy, ale to było dla mnie nie możliwe. Ogromny ból obejmował całe moje ciało i zaciskał w swym uścisku, a oddychanie sprawiało trudność.
- Ona wyjdzie z tego prawda...
Wypowiedziane słowa dotarły do moich uszu i cichły. Ponownie pojawiła się ciemność, lecz tym razem zupełnie inna. Nie bałam się, byłam tak jakby we śnie, moim własnym śnie. Siedziałam na białym korytarzu, jeżeli można to tak nazwać, promienie słońca, oświetlały moją twarz i ogrzewały ciało. Czyjeś ramiona tuliły mnie do siebie i choć nie mogłam dostrzec tej osoby, czułam się bezpiecznie. Jego dotyk napajał mnie spokojem i radością. Pozwolił zapomnieć o wszystkim, pozwolił odpocząć. Można to miejsce nazwać rajem, ale nie niebem do niego jeszcze miałam daleko....Więc gdzie jestem ?

*** Oczami Harrego ***
Stałem przed jednym z budynków w centrum Londynu i starałem się przeprosić Melise. Głośny pisk opon samochodu i huk doszedł do moich uszu. Rozejrzałem się dookoła szukając źródła wydanych dźwięków. W oczy rzucił mi się obraz przyjaciela. Liam stał w bezruchu i głośno krzyczał. Tłum ludzi zebrał się dookoła, przestraszony podbiegłem do niego, bałem się, że to Danielle. Przytuliłem chłopaka i spojrzałem na dziewczynę, nie była to Dani lecz (t.i). Przerażony stałem jak wryty, nie mogłem nic zrobić, ciało odmawiało mi ruchów. Z oddali przyjechała karetka i szybko zabrała dziewczynę do szpitala. Ocknąłem się po chwili.
- Harry, musimy jechać do szpitala szybko- mówił śpiesznie i niezrozumiale chłopak.
- Spokojnie...- chciałem go uspokoić.
- Ty nic nie rozumiesz ona jest w ciąży...Harry ona jest w ciąży z tobą, nosi wasze dziecko.
- Co? - Nie docierały do mnie słowa Liama.

Wbiegliśmy do szpitala, Danielle już tam była, lekarze ratowali (t.i). Stałem przed szybą i próbowałem pozbierać myśli. Liam z Dan weszli na salę i siedzieli przy jej łóżku, chłopak trzymał ją za rękę. Siedziałem na korytarzu, aż przyszedł do mnie przyjaciel.
- Harry, ja muszę ci coś powiedzieć, nie pozwoliłeś wcześniej wyjaśnić (t.i) tego wszystkiego więc ja to zrobię i nie przerywaj mi proszę.
Siedziałem cicho, a Liam zaczął mówić.
- Ona, ona nie chciała kłamać, robiła to by chronić cię i nas wszystkich. Czemu nie powiedziałeś nam, że wplątałeś się w takie towarzystwo, oni chcieli cię zabić. Paul wynajął (t.i), aby cię chroniła, nie mogła nam o tym powiedzieć, bo próbowali by zabić również i nas, nikt nie mógł się tego dowiedzieć. Ja przez przypadek odkryłem broń w jej pokoju, bałem się, byłem przerażony, ty nawet nie wiedziałeś, że masz podsłuch na telefonie. - Liam opowiadał mi wszystko, wszystkie szczegóły, a ja czułem się winny- Ona uratowała ci życie, uratowała je nam wszystkim. Chciała ci to wszystko wyjaśnić, ale ty jej nie pozwoliłeś, wyjechała z Londynu. Dwa tygodnie temu wróciła, spotkałem ją w budowniczym. Kupiła niedaleko mieszkanie i szukała farby do pokoju dziecka. Nie chciałem jej samej zostawić, tym bardziej w tym stanie, nie była niczemu winna, pomogłem jej pomalować pokój, naprawdę pięknie nam wyszedł. Później poznałem Danielle z (t.i), zaprzyjaźniły się. Harry powinieneś dać jej szansę, dać szanse jej i waszemu dziecku.
- To chłopczyk czy dziewczynka?- wyskoczyłem z pytaniem jak filip z konopi.
- Jeszcze za wcześnie, trzymaj to zdjęcie USG dziecka, (t.i) dała nam je w prezencie.
Powoli oswajałem się z tym wszystkim. Złość do niej mijała, choć wciąż malutki płomyczek tlił się we mnie, chciałem odbudować to wszystko, chciałem być obecny w jej życiu. Ale czy potrafię jej zaufać?
- Mogę do niej wejść?
-Tak idź.
Wszedłem do jej sali, leżała krucha na łóżku, Liam i Danielle też weszli, siedzieliśmy razem.
-Dzień Dobry mam już wyniki badań, będziemy utrzymywali dziewczynę w śpiączce, jest silna, jej organizm walczy i chroni dziecko, lecz ona zbyta bardzo ucierpiała w tym wypadku, jej ciąża jest zagrożona i jeżyli byśmy ją wybudzili, dziecko może umrzeć i być może ona też - mówił lekarz, który wszedł do sali.
- Ile to będzie trwało? - zapytała brunetka.
- Do czasu, aż organizm nie będzie wystarczająco silny... miesiąc, dwa nie wiemy, jeżeli będzie gotowa sama się wybudzi...

Codziennie przychodziłem i siedziałem przy dziewczynie...

*** Twoimi Oczami ***
Ciche słowa " Kocham cię '' dotarły do mnie. Ten szept on przynosił ukojenie dla uszu i wydawał się być znany, więc czemu nie mogę go rozpoznać? Czemu cały czas siedzę w tym jednym miejscu ubrana w białą sukienkę? Czemu nie mogę się ruszyć? Zamykałam powoli oczy, zasypiałam. Zrobiło się ciemno i nagle wszystko znikło. Otworzyłam oczy i znalazłam się w jakimś pomieszczeniu, ale było normalnie. Szukałam wzrokiem po sali, aż odnalazłam jakiegoś chłopaka.
- Liam? -zapytałam szeptem.
- Obudziłaś się- Li podszedł i ucałował mnie w czoło.
- Co się stało? Miałam wypadek prawda?
- Tak, kiedy stałaś na chodniku wjechał w ciebie pijany kierowca, byłaś w śpiączce miesiąc...
- Co z dzieckiem, żyje ? - przerwałam mu.
- Tak, ale twoja ciąża jest zagrożona...
- Co? Ja nie mogę go stracić? Tylko dziecko mi zostało - oczy zaszły mi łzami, a wargi zaczęły drżeć.
- Nie stracisz, ( t.i) jest ktoś kto chcę z tobą porozmawiać, powiedziałem mu o wszystkim, wybacz...
- Kto?
- Odwróć się, stoi za tobą.
Wykonałam ruch i zobaczyłam Harrego....