Opowiadanie z Harrym cz.20 "Harry pomóż, proszę.."

Weszliśmy do przepełnionego ludźmi lokalu, przedostanie się do kasy było nie lada wyczynem.
- To może ja zamówię, a ty poszukasz nam miejsca? - zapytał Harry.
- Dobrze.
Ruszyłam przed siebie i nerwowo rozglądałam się po lokalu poszukując miejsca. Ciągłe trącenia i popychanie przez ludzi doprowadzało mnie do lekkiego szału. Widząc wolne miejsce, przyśpieszyłam kroku. Przedostałam się przez grupkę ludzi i z wielką ulgą usiadłam na miejscu. Zdjęłam rękawiczki i szalik, czapka została na głowie. Oczy wędrowały po całym pomieszczeniu, zatrzymując się na oknie i patrząc na ulicę. Wszystko pokrywał biały puch, który nieustannie przez kilka dni pada. Wszystkie wystawy sklepowe nabrały klimatu świąt. Wszystko było udekorowane światełkami, sztucznym śniegiem i motywami reniferów lub bałwanków. Wzrok przeniósł się kawałek dalej, na kolejną wystawę. Uśmiech wkradł się na usta widząc Mikołaja machającego do przechodniów. Długa biała broda i czerwona czapka, te elementy są podstawą jego stroju. Święta były bardzo blisko zostało do nich zaledwie 2 i pół tygodnia. Nie miałam ich z kim spędzać, nie miałam rodziny, byłam zdana na samotność z maluszkiem i Kevinem w telewizji.
- Proszę- odwróciłam natychmiastowo głowę widząc Harrego z Shakem.
- Dziękuję.
- Mam nadzieję, że lubisz ten smak, nie wiedziałem jaki wziąć- mówił, siadając na przeciw mnie
- Lubię, nawet powiem ci, że trafiłeś bo to mój ulubiony smak- uśmiechnęłam się serdecznie i pociągnęłam przez słomkę zimną i gęstą ciecz.
Nasza rozmowa zaczęła nabierać kolorów i kleić się, ale przecież to moje życie, tu nic nie idzie idealnie, zawsze musi się coś popsuć, pójść coś nie tak. Do naszego stolika podeszła dziewczyna Harrego, zabijała mnie spojrzeniem.
- Co to ma znaczyć? Umawiasz się potajemnie z jakąś dziwką? - mówiła dość głośno.
- Uspokój się, wszystko ci wytłumaczę- próbował uspokoić ją Harry.
- Ja już pójdę, nie będę wam przeszkadzać- odezwałam się i wstałam z miejsca.
- Nie zostań, chętnie popatrzę jak się całujecie- pchnęła mnie dość mocno, co wywołało zachwianie się i stracenie równowagi. Upadłam na ziemię, uderzając głową o kafelki, przestraszony tym wszystkim Harry podbiegł do mnie i pomógł wstać.
- Nic ci nie jest? - byłam przez chwilę oszołomiona, ale pokręciła, głową na nie- Czy ty do reszty zwariowałaś, mogłaś...- Krzyczał Harry, ale reszty już nie słyszałam, opuściłam lokal.

Kierując się do domu, śnieg zaczął mocniej sypać, śnieżyca opanowała cały Londyn. Przyśpieszając bardziej kroku weszłam do apartamentowca i zaczęłam otrzepywać się ze śniegu. Moje włosy były całe mokre, jakbym nad moją głową przeszła potężna ulewa, a przecież padał tylko śnieg. Wchodząc do windy zaczęłam zdejmować przemoczone rękawiczki i czapkę, rozwinęła, szalik, który był pokryty śniegiem i znalazłam się pod swoim mieszkaniem. Weszłam do środka i pierwsze co zrobiłam to poszłam umyć i wysuszyć głowę, oraz przebrać mokry sweter. Zrobiłam sobie gorącą herbatę i rozkładając się przed telewizorem, starałam się nie myśleć o nieprzyjemnej sytuacji z dzisiaj. Znudzona programami w telewizji usnęłam.

*** Oczami Harrego ***
Siedząc z ( T.i) w MSC, podeszła do nas Melissa, nie wiem skąd ona się tam wzięła. Zaczęła krzyczeć, widziałem przestraszenie w oczach (t.i), chciała odejść, ale Melissa ją złapała i popchnęła. Widziałem jak dziewczyna upada, uderzając głową o brudne kafelki. Przestraszony podbiegłem do niej i pomogłem wstać, była oszołomiona, a co jeśli jej się coś stało, co jeśli stało się coś dziecku. Zdenerwowany, zacząłem krzyczeć na Melissę, nawet nie zauważyłem kiedy (T.i) już nie było. Nasze krzyki wypełniały cały lokal, ale ostatnio to normalne, jest tak cały czas. Złość na dziewczynę z każdą chwilą wzbijała się na wyższy szczebel, krew w żyłach pulsowała.
- Nie będę z tobą teraz rozmawiała!!! - krzyknęła Melissa i opuściła MSC.
Wyszedłem zaraz po niej musiałem odetchnąć, uspokoić się.

*** Twoimi Oczami ***
Obudził mnie silny ból głowy i kręgosłupa. W głowie huczało, jakby ktoś walił garami. Zmieniałam pozycje, z jednej na drugą. Położyłam się na ziemi i poczułam ulgę dla kręgosłupa, ale powrócił on po chwili ze zdwojoną siłą. Łzy popłynęły z oczu, panika, strach, ból mieszały się ze sobą. Nie moc, nie mogłam podnieść się z ziemi, tabletki były w kuchni. Prosiłam o pomoc, ból pulsował już na całe ciało. Usłyszałam przekręcany klucz w drzwiach, to był Harry tylko on miał klucze.
- Harry pomóż, proszę- powiedziałam dość głośno.
Chłopak, natychmiastowo pojawił się przy mnie.
- Co się dzieje? - klęczał przy mnie.
- Boli, przynieś tabletki błagam- mówiąc to zwijałam się z bólu.
Każda sekunda dłużyła się jak minuta.
- Proszę- Harry podał mi tabletki i jakąś wodę.
Podniósł mnie do pozycji siedzącej, a ja drżąc z bólu wtuliłam się w jego koszulkę i odleciałam....