Zapraszam was na nowe Fanfiction, pod tytułem "Promise ?", mam nadzieję, że wam się spodoba i będziecie czytać :D
zayn-malik-promise-fanfiction.blogspot.com
niedziela, 16 marca 2014
Zayn cz.20 "Miłość jest nieunikniona"
W salonie dalej siedziała Holly, a co gorsza w koszulce Zayna i bardzo krótkich spodenkach. Temperatura ciała podniosła się do maximum. Znowu !
W ogóle co ona tu robi? Miała zostać tylko na noc, a już wieczór, nowego dnia. Wściekłość na nowo wzbudziła się w moich oczach, a ja czułam jak robi mi się gorąco. Z zewnątrz starałam się być opanowana i spokojna, jednak najchętniej rzuciłabym się teraz na nią i ciągnąc za włosy wywaliła ją za drzwi. O tak ! Ten plan jest idealny.
- Zayn pożyczyłam twoją koszulkę, pamiętasz to była moja ulubiona i nadal jest...- serce wybijało przyśpieszony rytm, a prawa ręka kilka razy drgnęła gotowa do ataku. Zaraz będziecie świadkami jak zabijam tą wywłokę.
- Możesz ją sobie wziąć, nie chcę jej...- Zayn odpowiedział i pociągnął mnie za sobą na górę.
Lekka satysfakcja z jego ruchu, przerodziła się małym błyskiem w oku. Zamykając dokładnie drzwi do jego pokoju, puściłam jego dłoń usadzając się na parapecie. Tępy wzrok wbijałam w księżyc, zastępujący powoli słońce na niebie. Zawsze potrafiłam odnaleźć w tym lek na zszarpane nerwy... Wszystkie negatywne emocje ulotniły się z mojego ciała, pozostawiając je nienaruszone.
- Kocham cię...- szept chłopaka, rozbrzmiał w pobliżu mojego ucha.
Odwracając głowę, oczy napotkały jego postać. Brązowe tęczówki, skrywały w sobie głębie, nadal do końca nie odkrytą. Lekki zarost i idealne zarysy twarzy... Nie kontrolowanie zaczęłam zbliżać swoją twarz. Jego ciepłe usta zetknęły się z moimi pasując do siebie, jak dwa puzzle, które razem tworzą całość. Dopełnialiśmy się nawzajem. Ujął moje ciało w swoje ramiona i układając je na łóżku, sam zajął miejsce obok. Kładąc się na stercie poduszek i delikatnej, jedwabistej pościeli, przygotował dla mnie miejsce w zagłębieniu pod swoją pachą. Wyda się to dziwne, ale kocham tak leżeć, czując jego ciepło i bezpieczeństwo bijące od niego. Wtulając się w jego ramię, chłopak delikatnie zataczałam kółka na zewnętrznej stronie mojej dłoni, bawiąc się palcami.
Jeszcze czuje smak jego ust na moich. Czuję jego delikatną fakturę, miękkość, pełny kształt. Uwielbiam takie długie i delikatne pocałunki z jego strony, w których pokazuje jak bardzo mu zależy. Zaciągnęłam się jego zapachem perfum, pomieszanych z zapachem tytoniu. Kochałam to, był dla mnie jak najdroższe, najpiękniesze perfumy.
- Ej zakochańcy, chodźcie... Niall zrobił grilla, sam z siebie dzieli się jedzeniem..- powiedział Liam, uchylając drzwi pokoju.
- To święto- zarechotał malut, podnosząc się z łóżka- już idziemy.
Pociągnął mnie za ręce pomagając wstać i udaliśmy się w ślady Payna. Schodząc po schodach na dół, do nozdrzy dotarł zapach grillowanej kiełbasy i piwa, którym była zapewne polewana. Idealne połączenie, sprawiało iż miałam ochotę zasmakować danej pyszności. Zajmując miejsce obok Harrego, przypatrywałam się Blondynkowi, który z jedzeniem obchodził się jak z diamentami. Był delikatny i staranny, jakby był to największy skarb na świecie.
- Proszę, pierwszy kawałek jest dla ciebie piękna- chłopak o irlandzkim akcencie, na moim talerzu ułożył dokładnie wypieczoną kiełbasę i karkówkę.
- Dziękuję, ale ja chyba tego wszystkiego nie zmieszczę.- jego oczy zaświeciły, a uśmiech poszerzył się jeszcze bardziej, w miarę możliwości.
- Wtedy ci pomogę... - obdarowałam go przyjaznym uśmiechem i chwyciłam za sztućce.
Spojrzałam na Zayna siedzącego obok i zjadłam pierwszy kawałek. Wzrok wszystkich skierowany był na mnie. Dokładnie go przeżułam połykając.
- Pycha...- powiedziałam, kiedy usta wypełniał niebiański posmak.
- Ochh.. czyli Niall nie chcę nas otruć, ani nic..- wszyscy się zaśmiali, także zabierając się za jedzenie. Ah więc byłam królikiem doświadczalnym...
Głośnie śmiechy roznosiły się echem po całym podwórku. Dobre humory dopisywały nam cały czas, a Louis z Niallem, dbali byśmy nie przestawali się śmiać. Nikt nie był w stanie zepsuć tej atmosfery, nawet Holly siedząc na przeciwko... Mulat umilając mi bardziej wieczór w ich towarzystwie, co jakiś czas składał krótkie pocałunki na moich ustach, przyprawiając mnie tym samym o rumieńce...
Skończywszy naszą mini imprezę, każdy poszedł do swojego pokoju. Wykąpana i ubrana w ciuchy Zayna, rzuciłam się na łóżko, wtulając w poduszkę. Chwilę później poczułam ciężar na sobie i otwierając oczy, ujrzałam Zayna. Od razu zachłannie wpił się w moje usta, namiętnie całując. Odwzajemniłam pocałunek, pogłębiając go. Chłopak co raz mocniej napierał na moje wargi, a jego dłonie dostały się pod moją koszulkę. Nie minęła chwila, a już leżała gdzieś w kącie, podobnie jak jego. Podniecenie i nasza zawziętość z każdą chwilą rosła w sile. Ruchy były delikatne, acz pewne. Jego palce łagodziły skórę mojego brzucha, a pocałunki składane na całym ciele, dawały dawkę rozkoszy. Wplatając dłonie w jego kruczo-czarne włosy, bawiłam się nimi, kiedy on robił malinkę w okolicach mojej szyi. Iskierki zawitały w jego oczach, kiedy zapięcie koronkowego stanika ustąpiło. Delikatnie całował moje piersi, zaznaczając językiem swoje terytorium. Bad Boy jakiego wszyscy znamy, w tej chwili stał się delikatnym aniołem, porywającym mnie za sobą do krainy nieba. Moje ciało co jakiś czas wyginało się w łuk czując ogromną dawkę przyjemności. Ręką zjechałam do jego bokserek, delikatnie ją wsuwając. Poruszałam nią powoli i niepewnie, czując jak jego przyjaciel twardnieje, stając na baczność. Pozbywając się reszty naszej bielizny, chłopak kolanem rozsunął moje uda. Jego ruchy były spokojne, a ciche jęki znikały gdzieś w pokoju, zagłuszane naszym sapaniem. Szybsze tempo sprawiło, że mój anioł stał się teraz dziki i nieobliczalny. Wypełniał mnie całą. Mocne pchnięcia, przyprawiały mnie o głośniejsze jęki, które tłumiłam w jego ustach. Skrzypnięcie łóżka, przyprawiło mnie o śmiech, który z ledwością powstrzymywałam. Mulat jedną ręką zjechał ponownie do moich piersi, ściskając jedną. Czując jak staje na krawędzi szczytu, przyśpieszył jeszcze bardziej, a moje ciało wypełnił ciepły płyn, mieszający się po chwili z moim. Łapiąc powietrze opadł na moje ciało, przykrywając nas kołdrą. Pocałowałam czubek jego głowy i po wyszeptaniu sobie ''kocham cię'', udaliśmy się w objęcia Morfeusza.
Obudziły mnie mdłości, szybko narzuciłam na siebie ciuchy i biegnąc do łazienki, zdążyłam uklęknąć i zwymiotowałam. Spędzając tak 10 min, czułam mocny ból żołądka. Zmęczona ciągłym wymiotowaniem, resztkami sił podniosłam się z ziemi i opukałam buzie. Wracając do łóżka, okryłam się kołdrą i myślałam co mogło być tego przyczyną. Zatrucie? Nie raczej nie... Ciąża? To chyba nie możliwe od naszego stosunku minęły dopiero 4 godziny to za wcześnie. Czując mocny ból, zwinęłam się w kłębek i zacisnęłam powieki. Wszystko dookoła szumiało, a obraz zamazywał się. Przewracałam się non stop chcąc znaleźć pozycję, w której zastanę ulgę. Po kilku minutach wszystko ustąpiło, wróciło do normy, a ja zasnęłam...
- Kochanie wstawaj- przetarłam wierzchem dłoni oczy i głośno ziewnęłam. Powieki uniosły się, a nad sobą zobaczyłam Zayna.
- Hmmm...?- zamruczałam.
- Śniadanie gotowe, nie chciałem cię budzić i czekałem, ale minęła już godzina, a ty nadal w śnie niedźwiedzim..- zachichotał, ukazując swoje idealnie białe uzębienie.
- Przepraszam, już wstaję..
Podniosłam się z łóżka i sięgając bieliznę oraz koszulkę leżącą tuż obok, ubrałam się. Włosy zaplotłam w szybkiego warkocza i szybko popędziłam umyć zęby. Po około 7 minutach, stałam przy Zaynie gotowa. Skierowaliśmy się schodami w dół prosto do kuchni, by już po chwili zajadać się posiłkiem. Wzięłam kilka gryzów i czułam jak mnie mdli. Zmuszając się do kolejnych kęsów, zjadłam jedną kanapkę i czułam, że więcej nie dam rady.
- Dobrze się czujesz?
- Tak, czemu pytasz ?
- Jesteś jakaś blada..
- To pewnie zmęczenie, nic mi nie jest- zakończyłam stanowczo, wsadzając po sobie naczynia do zmywarki.- gdzie wszyscy? - zapytałam orientując się, że jesteśmy sami.
- Holly pojechała do siebie, Liam i Louis gdzieś wyszli, a Niall i Harry są u siebie w pokojach- lekki uśmiech zawitał na jego ustach.- Kocham cię wiesz? - przybliżył się do mnie, obejmując mnie w biodrach.
Jego ciepły oddech odczuwalny był na moich policzkach, czekoladowe oczy rozjaśniały iskierki radości. Pełne wargi zaczęły się zbliżać, łącząc się w całości z moimi. Lekko przygryzł moją dolną wargę, dostarczając tym przyjemne uczucie tam na dole. Moje ręce powędrowały na jego klatkę, a ciało bardziej do niego przyparło, rozdzielając usta.
- Odwieziesz mnie do domu? - zapytałam wtulona w jego koszulkę.
- Pewnie skarbie.
Zabierając swoje rzeczy, wyszliśmy z domu i wsiadając do samochodu odjechaliśmy.
Wychodząc z samochodu, obdarzyłam chłopaka namiętnym pocałunkiem i ruszyłam w kierunku drewnianego prostokąta. Szarpiąc za klamkę, drzwi ustąpiły, a oczy od razu dostrzegły rozwalone buty Nicka. Wędrując do góry po schodach, do uszu docierały odgłosy stąpania bosych stóp po panelach. Uchyliłam drzwi jego pokoju, meldując, że wróciłam. Robiąc kolejne kroki dotarłam do swojego królestwa i wchodząc do środka, poczułam silny ból głowy. Ktoś walnął mnie cegłą ? Chwilowa migrena, rozsadzała mi czaszkę. Duszność odczuwalna w tamtej chwili sprawiała mi kłopoty. Świat się za kręcił, a ja czułam jak powoli mdleję. Oparłam się o drzwi i zaciskając powieki, łapałam powietrze... Odzyskując władzę w ciele, pokierowałam się do łóżka i układając się, przymknęłam oczy. Tracąc kontakt z światem, zasnęłam, a może straciłam przytomność ?
Podnosząc się ledwo świadoma, chwyciłam telefon leżący nieopodal mnie. 6 nieodebranych połączeń i dwie wiadomości. Otworzyłam jedną i przeczytałam półgłosem jej treść.
"Co się dzieje, czemu nie odbierasz? ~ Zayn xx''
Kolejna była podobnej treści, połączenia także były od niego. Szybko wpisałam w klawiaturze ciąg dobrze znanych mi cyfr i nacisnęłam zieloną słuchawkę.
*Rozmowa telefoniczna*
- Megi, co się stało, czemu nie odbierałaś? -głos chłopak natychmiast rozbrzmiał w słuchawce.
- Przepraszam, po prostu spałam i nie słyszałam, telefon był wyciszony.
- Bałem się o ciebie...- wyszeptał, ale słyszalnie dla mnie.
- Coś ważnego się stało, że dzwoniłeś?
- Tak- serce zabiło mocniej, a ciało wyprostowało się niczym struna.
- Co?
- Stęskniłem się za twoim głosem..- uśmiech wkradł się na twarz, a ciało wróciło do poprzedniej pozycji.
- Teraz słyszysz, ale idź już spać,- zaśmiałam się.
- Dobranoc moja księżniczko- cmoknęłam do słuchawki zakańczając rozmowę.
*Koniec rozmowy*
Biorąc szybki prysznic schłodziłam rozgrzane nie wiadomo z jakiego powodu ciało. Ubrałam się w piżamę i wracając do łóżka ponownie zasnęłam czując dalszy brak sił.
Przez kolejne kilka dni z moim ciałem działy się dziwne rzeczy. Częste, choć chwilowe to bardzo silne migreny, zasłabnięcia i kompletny brak energii. Moja twarz pobladła, a ciało lekko wychudziło się. Choć różnicą były zaledwie 4 kg, dla mnie były one dostrzegalne. Widziałam zmiany, które zachodziły z nie wiadomych przyczyn. Jedynym moim zapomnieniem o dokuczających dolegliwościach, był Zayn. Jego widok odciągał mnie od wszystkiego. Pozwalał mi zatracać się w chwili bez zmartwień, problemów, bólu...
Otworzyłam drzwi pokoju, po raz kolejny czując duszność. Oddychanie przysparzało problemy, a klatka piersiowa z trudnością unosiła się w górę, po to by natychmiastowo ze zmęczenia opaść. Obraz zamazywał się, a wszystko widoczne było przez mgłę. Ból głowy powrócił, po raz kolejny ją rozsadzając. Pocierałam palcami o skronie, jakby to miało uwolnić mnie od cierpienia. Nogi ugięły się, a moje ciało w jednej chwili opadło bezwładnie na podłogę. Policzek spotkał zimną posadzkę. Wszystko dookoła zastąpiła ciemność, miażdżąca mnie...
Obudziłam się na podłodze, nie wiedząc dlaczego... Przez głowę mijały tylko pojedyncze obrazy. Zdołałam przypomnieć sobie jedynie, że wróciłam z pracy po 15:00 i było mi duszno, później pustka, niczym biała kartka czekająca na zapełnienie. Podniosłam się z ziemi i widząc na zegarku godzinę 20:30 położyłam się na łóżku. Oddalałam się myślami daleko od tego świata, zupełnie nie wiedząc gdzie mknąc. Nie myślałam o niczym, czy tak można? Następnego dnia umówiłam się na wizytę w szpitalu. Chciałam wiedzieć co mi dolega, co wyniszcza mnie każdego dnia. Bałam się, ale kiedy dotarło do mnie, ze leżałam ponad 5 godzin nieprzytomna na ziemi, coś mną wstrząsnęło.
Pchnęłam szklane drzwi, wracając do dobrze znanego mi miejsca. Białe ściany, długi korytarz i tak doskonale znany mi zapach szpitala. Minęłam kilka sal, aż dotarłam do tej właściwej. Zapukałam w drzwi i nacisnęłam klamkę. Weszłam do środka, zastając osiwiałego faceta.
- Oo witaj Megi- dobrze znany mi ton głosu rozbrzmiał w głowie, przywołując kilka wspomnień.
- Dzień Dobry- odparłam z grzecznością, zajmując miejsce.
Wyjaśniłam z czym przychodzę i po wykonaniu kilkunastu badań, opuściłam gabinet kierując się na spotkanie z Zaynem. Jak co dzień spędzaliśmy wspólne popołudnie, ciesząc się swoją bliskością. Czy widział zmiany w moim organizmie i ciele? Widział, pytał nie raz, ale za każdym razem hardo zaprzeczałam.
- Hej mała - jego promienny uśmiech, rozweselił mnie. Dusza zaczęła skakać ze szczęścia.
- Hej - nasze usta złączyły się stęsknione swojej miękkości i smaku.
Splatając dłonie,
ruszyliśmy przed siebie, mając cały wieczór dla siebie...
Promienie słońca obudziły mnie, a powieki uniosły się do góry. Zwlekając się z łóżka ruszyłam do łazienki, niosąc pod pachą, przygotowane dnia wczorajszego ciuchy. Na ciele zagościły bordowe rurki i biała koszulka z nadrukami. Kremowy sweterek okrył ramiona, a włosy zostały związane w wysokiego koka. Zeszłam na dół i zrobiłam sobie śniadanie. Zjadając wszystko, zarzuciłam na ramię torebkę i wyszłam z domu, kierując się do szpitala. Dziś miałam odebrać wyniki badań, strach widoczny był w moich oczach. Bałam się, odpowiedzi na pytanie ''Co ze mną jest?". Weszłam do środka i od razu powędrowałam do gabinetu lekarza. Przekroczyłam próg drzwi i usiadłam na krześle, czekając na jego słowa, które mogły zmienić wszystko.
- Niestety, ale nie mam dobrych wiadomości...- zaczął, a serce chciało wyskoczyć i pobiec w nieznanym kierunku- jesteś chora na białaczkę.
- Słucham? - nie wierzyłam, to na pewno jakiś żart.
- Przykro mi.
- Można coś z tym zrobić? - gula narosła mi w gardle.
Pomylili wyniki jestem pewna.
- To ostra białaczka szpikowa, zawansowane stadium...
- Czy to oznacza, że..- przerwałam mu, ale nie potrafiłam dokończyć swojego zdania.
- Że.. leczenie nie ma już sensu...
W ogóle co ona tu robi? Miała zostać tylko na noc, a już wieczór, nowego dnia. Wściekłość na nowo wzbudziła się w moich oczach, a ja czułam jak robi mi się gorąco. Z zewnątrz starałam się być opanowana i spokojna, jednak najchętniej rzuciłabym się teraz na nią i ciągnąc za włosy wywaliła ją za drzwi. O tak ! Ten plan jest idealny.
- Zayn pożyczyłam twoją koszulkę, pamiętasz to była moja ulubiona i nadal jest...- serce wybijało przyśpieszony rytm, a prawa ręka kilka razy drgnęła gotowa do ataku. Zaraz będziecie świadkami jak zabijam tą wywłokę.
- Możesz ją sobie wziąć, nie chcę jej...- Zayn odpowiedział i pociągnął mnie za sobą na górę.
Lekka satysfakcja z jego ruchu, przerodziła się małym błyskiem w oku. Zamykając dokładnie drzwi do jego pokoju, puściłam jego dłoń usadzając się na parapecie. Tępy wzrok wbijałam w księżyc, zastępujący powoli słońce na niebie. Zawsze potrafiłam odnaleźć w tym lek na zszarpane nerwy... Wszystkie negatywne emocje ulotniły się z mojego ciała, pozostawiając je nienaruszone.
- Kocham cię...- szept chłopaka, rozbrzmiał w pobliżu mojego ucha.
Odwracając głowę, oczy napotkały jego postać. Brązowe tęczówki, skrywały w sobie głębie, nadal do końca nie odkrytą. Lekki zarost i idealne zarysy twarzy... Nie kontrolowanie zaczęłam zbliżać swoją twarz. Jego ciepłe usta zetknęły się z moimi pasując do siebie, jak dwa puzzle, które razem tworzą całość. Dopełnialiśmy się nawzajem. Ujął moje ciało w swoje ramiona i układając je na łóżku, sam zajął miejsce obok. Kładąc się na stercie poduszek i delikatnej, jedwabistej pościeli, przygotował dla mnie miejsce w zagłębieniu pod swoją pachą. Wyda się to dziwne, ale kocham tak leżeć, czując jego ciepło i bezpieczeństwo bijące od niego. Wtulając się w jego ramię, chłopak delikatnie zataczałam kółka na zewnętrznej stronie mojej dłoni, bawiąc się palcami.
- Ej zakochańcy, chodźcie... Niall zrobił grilla, sam z siebie dzieli się jedzeniem..- powiedział Liam, uchylając drzwi pokoju.
- To święto- zarechotał malut, podnosząc się z łóżka- już idziemy.
Pociągnął mnie za ręce pomagając wstać i udaliśmy się w ślady Payna. Schodząc po schodach na dół, do nozdrzy dotarł zapach grillowanej kiełbasy i piwa, którym była zapewne polewana. Idealne połączenie, sprawiało iż miałam ochotę zasmakować danej pyszności. Zajmując miejsce obok Harrego, przypatrywałam się Blondynkowi, który z jedzeniem obchodził się jak z diamentami. Był delikatny i staranny, jakby był to największy skarb na świecie.
- Proszę, pierwszy kawałek jest dla ciebie piękna- chłopak o irlandzkim akcencie, na moim talerzu ułożył dokładnie wypieczoną kiełbasę i karkówkę.
- Dziękuję, ale ja chyba tego wszystkiego nie zmieszczę.- jego oczy zaświeciły, a uśmiech poszerzył się jeszcze bardziej, w miarę możliwości.
- Wtedy ci pomogę... - obdarowałam go przyjaznym uśmiechem i chwyciłam za sztućce.
Spojrzałam na Zayna siedzącego obok i zjadłam pierwszy kawałek. Wzrok wszystkich skierowany był na mnie. Dokładnie go przeżułam połykając.
- Pycha...- powiedziałam, kiedy usta wypełniał niebiański posmak.
- Ochh.. czyli Niall nie chcę nas otruć, ani nic..- wszyscy się zaśmiali, także zabierając się za jedzenie. Ah więc byłam królikiem doświadczalnym...
Głośnie śmiechy roznosiły się echem po całym podwórku. Dobre humory dopisywały nam cały czas, a Louis z Niallem, dbali byśmy nie przestawali się śmiać. Nikt nie był w stanie zepsuć tej atmosfery, nawet Holly siedząc na przeciwko... Mulat umilając mi bardziej wieczór w ich towarzystwie, co jakiś czas składał krótkie pocałunki na moich ustach, przyprawiając mnie tym samym o rumieńce...
Skończywszy naszą mini imprezę, każdy poszedł do swojego pokoju. Wykąpana i ubrana w ciuchy Zayna, rzuciłam się na łóżko, wtulając w poduszkę. Chwilę później poczułam ciężar na sobie i otwierając oczy, ujrzałam Zayna. Od razu zachłannie wpił się w moje usta, namiętnie całując. Odwzajemniłam pocałunek, pogłębiając go. Chłopak co raz mocniej napierał na moje wargi, a jego dłonie dostały się pod moją koszulkę. Nie minęła chwila, a już leżała gdzieś w kącie, podobnie jak jego. Podniecenie i nasza zawziętość z każdą chwilą rosła w sile. Ruchy były delikatne, acz pewne. Jego palce łagodziły skórę mojego brzucha, a pocałunki składane na całym ciele, dawały dawkę rozkoszy. Wplatając dłonie w jego kruczo-czarne włosy, bawiłam się nimi, kiedy on robił malinkę w okolicach mojej szyi. Iskierki zawitały w jego oczach, kiedy zapięcie koronkowego stanika ustąpiło. Delikatnie całował moje piersi, zaznaczając językiem swoje terytorium. Bad Boy jakiego wszyscy znamy, w tej chwili stał się delikatnym aniołem, porywającym mnie za sobą do krainy nieba. Moje ciało co jakiś czas wyginało się w łuk czując ogromną dawkę przyjemności. Ręką zjechałam do jego bokserek, delikatnie ją wsuwając. Poruszałam nią powoli i niepewnie, czując jak jego przyjaciel twardnieje, stając na baczność. Pozbywając się reszty naszej bielizny, chłopak kolanem rozsunął moje uda. Jego ruchy były spokojne, a ciche jęki znikały gdzieś w pokoju, zagłuszane naszym sapaniem. Szybsze tempo sprawiło, że mój anioł stał się teraz dziki i nieobliczalny. Wypełniał mnie całą. Mocne pchnięcia, przyprawiały mnie o głośniejsze jęki, które tłumiłam w jego ustach. Skrzypnięcie łóżka, przyprawiło mnie o śmiech, który z ledwością powstrzymywałam. Mulat jedną ręką zjechał ponownie do moich piersi, ściskając jedną. Czując jak staje na krawędzi szczytu, przyśpieszył jeszcze bardziej, a moje ciało wypełnił ciepły płyn, mieszający się po chwili z moim. Łapiąc powietrze opadł na moje ciało, przykrywając nas kołdrą. Pocałowałam czubek jego głowy i po wyszeptaniu sobie ''kocham cię'', udaliśmy się w objęcia Morfeusza.
Obudziły mnie mdłości, szybko narzuciłam na siebie ciuchy i biegnąc do łazienki, zdążyłam uklęknąć i zwymiotowałam. Spędzając tak 10 min, czułam mocny ból żołądka. Zmęczona ciągłym wymiotowaniem, resztkami sił podniosłam się z ziemi i opukałam buzie. Wracając do łóżka, okryłam się kołdrą i myślałam co mogło być tego przyczyną. Zatrucie? Nie raczej nie... Ciąża? To chyba nie możliwe od naszego stosunku minęły dopiero 4 godziny to za wcześnie. Czując mocny ból, zwinęłam się w kłębek i zacisnęłam powieki. Wszystko dookoła szumiało, a obraz zamazywał się. Przewracałam się non stop chcąc znaleźć pozycję, w której zastanę ulgę. Po kilku minutach wszystko ustąpiło, wróciło do normy, a ja zasnęłam...
- Kochanie wstawaj- przetarłam wierzchem dłoni oczy i głośno ziewnęłam. Powieki uniosły się, a nad sobą zobaczyłam Zayna.
- Hmmm...?- zamruczałam.
- Śniadanie gotowe, nie chciałem cię budzić i czekałem, ale minęła już godzina, a ty nadal w śnie niedźwiedzim..- zachichotał, ukazując swoje idealnie białe uzębienie.
- Przepraszam, już wstaję..
Podniosłam się z łóżka i sięgając bieliznę oraz koszulkę leżącą tuż obok, ubrałam się. Włosy zaplotłam w szybkiego warkocza i szybko popędziłam umyć zęby. Po około 7 minutach, stałam przy Zaynie gotowa. Skierowaliśmy się schodami w dół prosto do kuchni, by już po chwili zajadać się posiłkiem. Wzięłam kilka gryzów i czułam jak mnie mdli. Zmuszając się do kolejnych kęsów, zjadłam jedną kanapkę i czułam, że więcej nie dam rady.
- Dobrze się czujesz?
- Tak, czemu pytasz ?
- Jesteś jakaś blada..
- To pewnie zmęczenie, nic mi nie jest- zakończyłam stanowczo, wsadzając po sobie naczynia do zmywarki.- gdzie wszyscy? - zapytałam orientując się, że jesteśmy sami.
- Holly pojechała do siebie, Liam i Louis gdzieś wyszli, a Niall i Harry są u siebie w pokojach- lekki uśmiech zawitał na jego ustach.- Kocham cię wiesz? - przybliżył się do mnie, obejmując mnie w biodrach.
Jego ciepły oddech odczuwalny był na moich policzkach, czekoladowe oczy rozjaśniały iskierki radości. Pełne wargi zaczęły się zbliżać, łącząc się w całości z moimi. Lekko przygryzł moją dolną wargę, dostarczając tym przyjemne uczucie tam na dole. Moje ręce powędrowały na jego klatkę, a ciało bardziej do niego przyparło, rozdzielając usta.
- Odwieziesz mnie do domu? - zapytałam wtulona w jego koszulkę.
- Pewnie skarbie.
Zabierając swoje rzeczy, wyszliśmy z domu i wsiadając do samochodu odjechaliśmy.
Wychodząc z samochodu, obdarzyłam chłopaka namiętnym pocałunkiem i ruszyłam w kierunku drewnianego prostokąta. Szarpiąc za klamkę, drzwi ustąpiły, a oczy od razu dostrzegły rozwalone buty Nicka. Wędrując do góry po schodach, do uszu docierały odgłosy stąpania bosych stóp po panelach. Uchyliłam drzwi jego pokoju, meldując, że wróciłam. Robiąc kolejne kroki dotarłam do swojego królestwa i wchodząc do środka, poczułam silny ból głowy. Ktoś walnął mnie cegłą ? Chwilowa migrena, rozsadzała mi czaszkę. Duszność odczuwalna w tamtej chwili sprawiała mi kłopoty. Świat się za kręcił, a ja czułam jak powoli mdleję. Oparłam się o drzwi i zaciskając powieki, łapałam powietrze... Odzyskując władzę w ciele, pokierowałam się do łóżka i układając się, przymknęłam oczy. Tracąc kontakt z światem, zasnęłam, a może straciłam przytomność ?
Podnosząc się ledwo świadoma, chwyciłam telefon leżący nieopodal mnie. 6 nieodebranych połączeń i dwie wiadomości. Otworzyłam jedną i przeczytałam półgłosem jej treść.
"Co się dzieje, czemu nie odbierasz? ~ Zayn xx''
Kolejna była podobnej treści, połączenia także były od niego. Szybko wpisałam w klawiaturze ciąg dobrze znanych mi cyfr i nacisnęłam zieloną słuchawkę.
*Rozmowa telefoniczna*
- Megi, co się stało, czemu nie odbierałaś? -głos chłopak natychmiast rozbrzmiał w słuchawce.
- Przepraszam, po prostu spałam i nie słyszałam, telefon był wyciszony.
- Bałem się o ciebie...- wyszeptał, ale słyszalnie dla mnie.
- Coś ważnego się stało, że dzwoniłeś?
- Tak- serce zabiło mocniej, a ciało wyprostowało się niczym struna.
- Co?
- Stęskniłem się za twoim głosem..- uśmiech wkradł się na twarz, a ciało wróciło do poprzedniej pozycji.
- Teraz słyszysz, ale idź już spać,- zaśmiałam się.
- Dobranoc moja księżniczko- cmoknęłam do słuchawki zakańczając rozmowę.
*Koniec rozmowy*
Biorąc szybki prysznic schłodziłam rozgrzane nie wiadomo z jakiego powodu ciało. Ubrałam się w piżamę i wracając do łóżka ponownie zasnęłam czując dalszy brak sił.
Przez kolejne kilka dni z moim ciałem działy się dziwne rzeczy. Częste, choć chwilowe to bardzo silne migreny, zasłabnięcia i kompletny brak energii. Moja twarz pobladła, a ciało lekko wychudziło się. Choć różnicą były zaledwie 4 kg, dla mnie były one dostrzegalne. Widziałam zmiany, które zachodziły z nie wiadomych przyczyn. Jedynym moim zapomnieniem o dokuczających dolegliwościach, był Zayn. Jego widok odciągał mnie od wszystkiego. Pozwalał mi zatracać się w chwili bez zmartwień, problemów, bólu...
Otworzyłam drzwi pokoju, po raz kolejny czując duszność. Oddychanie przysparzało problemy, a klatka piersiowa z trudnością unosiła się w górę, po to by natychmiastowo ze zmęczenia opaść. Obraz zamazywał się, a wszystko widoczne było przez mgłę. Ból głowy powrócił, po raz kolejny ją rozsadzając. Pocierałam palcami o skronie, jakby to miało uwolnić mnie od cierpienia. Nogi ugięły się, a moje ciało w jednej chwili opadło bezwładnie na podłogę. Policzek spotkał zimną posadzkę. Wszystko dookoła zastąpiła ciemność, miażdżąca mnie...
Obudziłam się na podłodze, nie wiedząc dlaczego... Przez głowę mijały tylko pojedyncze obrazy. Zdołałam przypomnieć sobie jedynie, że wróciłam z pracy po 15:00 i było mi duszno, później pustka, niczym biała kartka czekająca na zapełnienie. Podniosłam się z ziemi i widząc na zegarku godzinę 20:30 położyłam się na łóżku. Oddalałam się myślami daleko od tego świata, zupełnie nie wiedząc gdzie mknąc. Nie myślałam o niczym, czy tak można? Następnego dnia umówiłam się na wizytę w szpitalu. Chciałam wiedzieć co mi dolega, co wyniszcza mnie każdego dnia. Bałam się, ale kiedy dotarło do mnie, ze leżałam ponad 5 godzin nieprzytomna na ziemi, coś mną wstrząsnęło.
Pchnęłam szklane drzwi, wracając do dobrze znanego mi miejsca. Białe ściany, długi korytarz i tak doskonale znany mi zapach szpitala. Minęłam kilka sal, aż dotarłam do tej właściwej. Zapukałam w drzwi i nacisnęłam klamkę. Weszłam do środka, zastając osiwiałego faceta.
- Oo witaj Megi- dobrze znany mi ton głosu rozbrzmiał w głowie, przywołując kilka wspomnień.
- Dzień Dobry- odparłam z grzecznością, zajmując miejsce.
Wyjaśniłam z czym przychodzę i po wykonaniu kilkunastu badań, opuściłam gabinet kierując się na spotkanie z Zaynem. Jak co dzień spędzaliśmy wspólne popołudnie, ciesząc się swoją bliskością. Czy widział zmiany w moim organizmie i ciele? Widział, pytał nie raz, ale za każdym razem hardo zaprzeczałam.
- Hej mała - jego promienny uśmiech, rozweselił mnie. Dusza zaczęła skakać ze szczęścia.
- Hej - nasze usta złączyły się stęsknione swojej miękkości i smaku.
Splatając dłonie,
Promienie słońca obudziły mnie, a powieki uniosły się do góry. Zwlekając się z łóżka ruszyłam do łazienki, niosąc pod pachą, przygotowane dnia wczorajszego ciuchy. Na ciele zagościły bordowe rurki i biała koszulka z nadrukami. Kremowy sweterek okrył ramiona, a włosy zostały związane w wysokiego koka. Zeszłam na dół i zrobiłam sobie śniadanie. Zjadając wszystko, zarzuciłam na ramię torebkę i wyszłam z domu, kierując się do szpitala. Dziś miałam odebrać wyniki badań, strach widoczny był w moich oczach. Bałam się, odpowiedzi na pytanie ''Co ze mną jest?". Weszłam do środka i od razu powędrowałam do gabinetu lekarza. Przekroczyłam próg drzwi i usiadłam na krześle, czekając na jego słowa, które mogły zmienić wszystko.
- Niestety, ale nie mam dobrych wiadomości...- zaczął, a serce chciało wyskoczyć i pobiec w nieznanym kierunku- jesteś chora na białaczkę.
- Słucham? - nie wierzyłam, to na pewno jakiś żart.
- Przykro mi.
- Można coś z tym zrobić? - gula narosła mi w gardle.
Pomylili wyniki jestem pewna.
- Czy to oznacza, że..- przerwałam mu, ale nie potrafiłam dokończyć swojego zdania.
- Że.. leczenie nie ma już sensu...
Zayn cz.19 "Miłość jest nieunikniona"
Udałam się z Zaynem do pokoju i usiadłam na łóżku.
- Kochanie co się dzieje? - zapytał siadając obok.
Chciałam z nim wszystko wyjaśnić, kiedy w pokoju znowu pojawiła się ONA !!!
- Zayn pomożesz mi rozścielić łóżko, coś się zacięło? - nerwy we mnie buzowały, sekundy, a zaraz wybuchnę.
- Zaraz przyjdę- skierował się do niej, a ona wyszła.
- Jeżeli do niej pójdziesz, możesz się do mnie nie odzywać i śpię na ziemi... Wybór jest twój...?
- Kochanie przesadzasz...
Drzwi za nim zatrzasnęły się, tak jak moje serce, które zostało po raz kolejny zranione...
Wszystko buzowało we mnie, łzy zbierały się w oczach, a świat mnie przerażał. Pośpiesznie otworzyłam balkon i wychodząc na chłodne powietrze, zjechałam po ścianie, na zimną posadzkę. Kolana podciągnęłam pod brodę, a rękoma zakryłam twarz, chcąc uciec od wszystkiego. Kilka łez popłynęło z oczu, ale szybko zamaskował je deszcz, który zaczął kropić z nieba. Wysunęłam dłonie, opierając łokcie o kolan, powoli zaciskając palce.
Krople wody schładzały moje rozgrzane do czerwoności ciało i nerwy. Wolał wybrać ją, a nie mnie. Stara miłość nie rdzewiej. Zamykając oczy, starałam się, uspokoić szybko bijące serce i zszargane nerwy. Nieme łzy spływały po policzkach, gubiąc się w deszcz. Chłodne dreszcze przechodziły przez ciało, odziane w mokre już ciuchy. Jednak nie chciałam wstawać, chciałam tu zostać, było mi dobrze.
- Megi co ty robisz? Chodź do środka przeziębisz się...
Nade mną pojawił się Zayn. Zacisnęłam zęby i usta, nie wydając z siebie dźwięku. Patrzyłam przed siebie nie zerkając na niego.
- Skarbie słyszysz? Nie ignoruj mnie.-lekka złość wyczuwalna była w jego kolejnych słowach.
- Zostaw mnie idź do Holly ! - wycedziłam przez zaciśnięte zęby.
- O to ci chodzi? Kochanie przecież byłem jej tylko pomóc łóżko rozścielić...
- Dałam ci wybór, wolałeś ją... zostaw mnie w spokoju! - resztkami sił panowałam nad sobą, by nie zacząć krzyczeć.
- Jak chcesz..- zdenerwowany wszedł do pokoju, a ja spoglądając w niebo, siedziałam moknąc i co jakiś czas ocierając łzy.
Po 20 minutach całkowicie przemoczona weszłam do pokoju. On leżał na łóżku patrząc na mnie. Wzięłam swoją torbę z ciuchami i poszłam do łazienki. Przebrałam się w długie, szare dresowe spodnie i czarną bokserkę. Mokre włosy związałam w kitkę, a przemoczone ubrania powiesiłam na wolnym grzejniku...
Wchodząc do pokoju, on dalej siedział w tej samej pozycji. Podeszłam do łóżka i odkrywając kołdrę, chwyciłam swoją poduszkę. Robiąc kilka kroków w tył, usiadłam na ziemi i kładąc poduszkę, ułożyłam się. Leżąc odwrócona do niego plecami, spoglądałam na okno, a moje ciało drżało z zimna.
- Megi nie wygłupiaj się i chodź do łóżka...
Udawałam, że go nie słyszę, skuliłam się bardziej i próbowałam ogrzać przemarznięty organizm.
- Przepraszam cię...
Dalej próbował, a ja po prostu udawałam, że śpię... Kiedy tak naprawdę tępo wpatrywałam się w obraz za oknem. Po 30 minutach zimna podłoga dawała o sobie znać. Chciałam wrócić, jednak złość i moja duma mi nie pozwalały.
- Skarbie przepraszam- za mną usiadł Zayn, dotykając mojej ręki.
- Nie dotykaj mnie- odsunęłam się od niego, mocniej ściskając poduszkę.
Poczułam jak coś okrywa moje ciało, a następnie usłyszałam jak chłopak kładzie się za mną...
Rano obudziłam się odwrócona w stronę mulata. Nie spał, głaskał mnie po włosach, chciałam się z nim pogodzić, ale nie mogłam.
- Zostaw mnie- wysyczałam wściekła i podniosłam się szybko z ziemi.
Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z mojego czynu. Obolałe ciało promieniowało łzami do oczu. Chwiejąc się, nie dając nic po sobie poznać, szłam twardo do łazienki...
Zakluczyłam drzwi, opadając z wyczerpania na deskę klozetową. Przymknęłam na chwilę oczy, próbując opanować ból. Z wielkim trudem ubrałam się w miętowe rurki i białą luźną bluzkę z szarymi rękawami 3/4. Włosy pozostawiłam w kitce i mijając pokój, zeszłam na dół. Wszyscy siedzieli przy stole, poza Zaynem. Także zajęłam miejsce, witając wszystkich. Kilka minut później swoją obecnością zaszczycił nas szanowny Malik.
- Megi, twój telefon dzwonił, zostawiłaś go na dole. Nie chciałem cię budzić, więc odebrałem... dzwonił jakiś Nick, powiedział, że musi pilnie wyjechać i klucze zabiera ze sobą... Nie jesteś zła, że to zrobiłem?
- Nie, tylko moje klucze zostawiłam w domu i teraz do niego nie wejdę.- nerwowo myślałam co zrobić.
- Zostaniesz u nas na noc..- wypowiedział słowa Zayn i widocznie się ucieszył, ale szybko go zgasiłam.
- Nie... Rayan mieszka niedaleko, na pewno mnie przenocuje- mina chłopaka diametralnie się zmieniła- Pójdę się szybko spakuję i uciekam.
Oznajmiłam wszystkim i poszłam do pokoju mulata. Wrzucałam swoje rzeczy do torby, kiedy do pokoju wszedł zdenerwowany Zayn.
- Czemu to robisz? - zapytał, ale nie uzyskał odpowiedzi.- Co mam zrobić, żebyś mi wybaczyła?
- Zrobiłeś już wystarczająco, masz teraz Holly dla siebie.- moje ruchy stawały się co raz bardziej nerwowe, a łzy cisnęły się do oczu.
- Megi...- chłopak szarpnął mnie za rękę obracając do siebie. Siła z jaką to zrobił spowodowała ból przeszywający całe obolałe ciało. Cicho syknęłam, a jedna, samotna łza spowodowana bólem spłynęła po policzku.
- Ja nie chcę Holly ! Chcę ciebie...- byłam gotowa rzucić mu się w ramiona, ale znowu pojawiła się przeszkoda, która dała mi do myślenia.
- Zayn, coś się popsuło z prysznicem... naprawisz to... - do pokoju weszła blondynka owinięta jedynie w ręcznik- proszę...- jej słodkie oczka przyprawiały mnie o mdłości.
- Leć napraw..- spojrzałam na chłopaka szklanymi oczami, wyrywając rękę z jego uścisku.
- Nie...Holly poproś kogo innego, teraz jestem zajęty.- spojrzał na nią, a następnie na mnie.
Blondynka opuściła pomieszczenie, a ja kończąc pakowanie, zapięłam torbę. Założyłam ją na ramię i spojrzałam na Zayna.
- Myślę, że powinniśmy dać sobie spokój na jakiś czas... Zastanów się kogo naprawdę kochasz...mnie czy ją- słowa sprawiały mi trudność, a z oczu wypływały pojedyncze gorzkie łzy, których nie miałam siły powstrzymać.
Ostatni raz spoglądając na chłopaka wyszłam z jego pokoju, spotykając na korytarzu Holly. Pośpiesznie zeszłam po schodach i nie spoglądając na chłopaków, powiedziałam krótkie ''cześć''. Skierowałam się w stronę drzwi i szarpiąc mocno za klamkę, wyszłam na zewnątrz...
*** Oczami Zayna ***
Stałem w osłupieniu, analizując dokładnie słowa dziewczyny. Straciłem ją? Przecież...ale.... ja ją kocham. Nikogo nigdy nie darzyłem takim uczuciem jak ją. Widząc jej uśmiech, za każdym razem czuję jak unoszę się kilka minimetrów nad ziemią. Wiem, że jest tą jedyną, już na zawsze....Kurwa co ja zrobiłem ?
*** Oczami Megi ***
Szłam do furtki kiedy usłyszałam za plecami krzyk Zayna... nie odwracałam się, nie chciałam ulec. Słysząc dźwięk odbijanych od kostki brukowej butów, poczułam poraz kolejny mocne szarpnięcie. Chłopak obrócił mnie do siebie i wpił się w moje usta. Uległam, oddałam się pocałunkowi, czując słodki smak jego ust.
- Kocham tylko ciebie i tylko z tobą chcę być...nie muszę się zastanawiać, bo jestem pewny swoich uczuć do ciebie. Przepraszam cię za wszystko, proszę nie zostawiaj mnie, nie pozwolę ci odejść, nie chcę bez ciebie żyć...- jego oczu robiły się coraz bardziej szklane, a głos bardziej ochrypły.
Przytuliłam się do niego mocno, zaciągając jego zapachem. Silne ramiona mulata otoczyły mnie, mocniej przyciskając do siebie.
- Nie zostawiaj mnie...- powtórzył głosem tłumionym przez moje włosy.
Odsunęłam się delikatnie od niego, ujmując jego twarz w swoje dłonie. Wspięłam się na palce i złożyłam delikatny pocałunek na jego ustach, dając tym samym znak, że wybaczam. Może popełniam kolejny błąd i być może znów będę płakać, jednak on jest tego wart. Kocham go i nic tego nie zmieni...
- Jesteś moją wymarzoną księżniczką- wyszeptał, patrząc w moje oczy.
- A ty moim wymarzonym księciem na białym koniu- uśmiechnęłam się słodko.
- Raczej w białych conversach- zaśmialiśmy się, kierując wzrok na jego obuwie.- Zabieram cię gdzieś, daj- zabrał mi torbę wrzucając ją do domu i splatając nasze palce, zaczął gdzieś prowadzić.
Piosenka Włączcie Proszę
Szliśmy ulicami, rozkoszując się swoją obecnością. Malik dbał o to bym się uśmiechała i non stop opowiadał jakieś żarty. Śmiechy niosły się echem gdzieś w przestrzeń, a nasze oczy wypełniały iskierki szczęścia.
- Jesteśmy- Zayn uśmiechnął się, ukazując śnieżno-białe ząbki.
Podniosłam wzrok do góry widząc wielki szyld z napisem ''Park Rozrywki'', uśmiech znacznie poszerzył się na myśl o zabawie jaka nas tu czeka. Zacząwszy od małych kolejek, jeździliśmy samochodzikami, co sprawiło nam ogromną frajdę. Przechodząc do nieco większych atrakcji, jeździliśmy wagonikami, zataczając pętle, będąc do góry nogami, a wszystko to za każdym razem poprzedzały nasze krzyki lub śmiechy.
- To teraz to? - chłopak wskazał palcem w górę.
- O nie, nie na to idziesz sam, ja jestem odważna, ale nie do tego stopnia.
- Będę cały czas obok ciebie i nie puszczę cię nawet na chwilę...- chciał dodać mi odwagi tymi słowami, ciągnąc za sobą.
Moje nogi stawały się jak z waty, a ciało coraz bardziej drżało ze strachu. Serce przyśpieszyło, a oddech stał się cięższy...
*** Oczami Zayna ***
- Gotowa? - zapytałem, zaciskając mocniej pasy na naszych biodrach.
Niebieskooka spojrzała na mnie ze strachem, ale pokiwała twierdząco głową.
- Widzę, że tego nie chcesz- westchnąłem zakładając jej kask.
- Ale zrobię to dla ciebie- wymamrotała spoglądając w dół. - Obiecujesz, że mnie nie puścisz? - zapytała prostując się.
- Obiecuję...
- Gotowi? - zapytał instruktor, a ja mocno oplotłem w pasie dziewczynę swoimi ramionami.
- Tak- krzyknęła Megi, mocno mnie łapiąc.
Oparłem brodę na jej ramieniu, zmniejszając dystans między nami. Raz....dwa...trzy! Skoczyliśmy w dół, przeraźliwie piszcząc, sam nie wiem czy z radości, czy ze strachu. Adrenalina wypełniała każdy zakamarek naszego ciała. Moje serce radowało się naszym czynem, który zrobiliśmy razem, dla naszej miłości. Lina drgnęła ciągnąc nas ku górze, bujaliśmy się tak kilka minut, czekając, aż instruktorzy z dołu, odepną nam pasy.
- Jesteś szalony, to było genialne!!! - krzyknęła mocno mnie przytulając.- A to forma podziękowania za to, że jesteś i mnie nie puściłeś- złożyła na mych ustach delikatny pocałunek, uskrzydlając moje serce.
- Chyba powinienem ci się odwdzięczyć- stwierdziłem, smakując jej słodkich warg,
tym samym oddając się pocałunku...
*** Oczami Megi ***
Chodź nogi cały czas drżały z przerażenia, a obolałe mięśnie pod wpływem naprężenia dawały o sobie ponownie znać, wewnątrz krzyczałam z radości. Skoczyłam na bungee ze swoim ukochanym, a co ważniejsze zaufałam mu bezgranicznie. Tłumy ludzi dookoła bili nam brawo za nasz czyn, a my splatając nasze dłonie szliśmy dalej.
- Poczekaj tu- chłopak posadził mnie na jednej z ławek w pobliżu wody i zniknął mi z oczu.
Przypatrywałam się wszystkim roześmianym ludziom, wypatrując w tłumie Zayna. Po kilku minutach dostrzegłam go z wielką watą w ręku. Usiadł obok mnie i oboje zaczęliśmy się nią zajadać.
- Mmmm... mniam, jak byłam mała tata zawsze mi ją kupował i wspólnie jedliśmy ją na ławce w parku.- powiedziałam uśmiechając się na wspomnienie, a chłopak obejmując mnie ramieniem, złożył całusa na czole.
- Jak słodko, popatrz- wskazałam na chłopaka, który wręczał swojej dziewczynie średniej wielkości misia.
- Też ci takiego zdobędę, a nawet większego...- pociągnął mnie za rękę w kierunku stoiska z konkursami.
Mulat chwycił trzy piłeczki, za zadanie mając strącić wszystkie puszki, poustawiane w trzy piramidy. Z całej siły trzymałam za niego kciuki, widząc jak mu nie wychodzi. Ale jego staranie dawało mi większą radość, niż nagroda, którą chciał dla mnie zdobyć.
- Jeszcze raz, teraz mi się uda- jego determinacja i zawziętość podniecała mnie.
- Zayn nie musisz, kocham cię bez...- nie zdążyłam dokończyć bo chłopakowi udało się.
- Proszę miś dla mojej dziewczyny- Mulat wręczył mi wielką maskotkę, a ja rzuciłam się mu w ramiona, namiętnie całując.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też, wracamy? - zapytał.
- Tak.
Z wielkim misiem w ręku, z wielkim uśmiechem i radością i najwspanialszym chłopakiem na świecie tuż przy boku, wracałam do jego i chłopaków domu. Otwierając drzwi mieszkania, weszliśmy do środka, gdzie zastał mnie nadal szokujący widok. W salonie dalej siedziała Holly, a co gorsza w koszulce Zayna i bardzo krótkich spodenkach. Temperatura ciała podniosła się do maximum. Złość we mnie eksplodowała... Znowu!
/ Natalia
- Kochanie co się dzieje? - zapytał siadając obok.
Chciałam z nim wszystko wyjaśnić, kiedy w pokoju znowu pojawiła się ONA !!!
- Zayn pomożesz mi rozścielić łóżko, coś się zacięło? - nerwy we mnie buzowały, sekundy, a zaraz wybuchnę.
- Zaraz przyjdę- skierował się do niej, a ona wyszła.
- Jeżeli do niej pójdziesz, możesz się do mnie nie odzywać i śpię na ziemi... Wybór jest twój...?
- Kochanie przesadzasz...
Drzwi za nim zatrzasnęły się, tak jak moje serce, które zostało po raz kolejny zranione...
Wszystko buzowało we mnie, łzy zbierały się w oczach, a świat mnie przerażał. Pośpiesznie otworzyłam balkon i wychodząc na chłodne powietrze, zjechałam po ścianie, na zimną posadzkę. Kolana podciągnęłam pod brodę, a rękoma zakryłam twarz, chcąc uciec od wszystkiego. Kilka łez popłynęło z oczu, ale szybko zamaskował je deszcz, który zaczął kropić z nieba. Wysunęłam dłonie, opierając łokcie o kolan, powoli zaciskając palce.
- Megi co ty robisz? Chodź do środka przeziębisz się...
Nade mną pojawił się Zayn. Zacisnęłam zęby i usta, nie wydając z siebie dźwięku. Patrzyłam przed siebie nie zerkając na niego.
- Skarbie słyszysz? Nie ignoruj mnie.-lekka złość wyczuwalna była w jego kolejnych słowach.
- Zostaw mnie idź do Holly ! - wycedziłam przez zaciśnięte zęby.
- O to ci chodzi? Kochanie przecież byłem jej tylko pomóc łóżko rozścielić...
- Dałam ci wybór, wolałeś ją... zostaw mnie w spokoju! - resztkami sił panowałam nad sobą, by nie zacząć krzyczeć.
- Jak chcesz..- zdenerwowany wszedł do pokoju, a ja spoglądając w niebo, siedziałam moknąc i co jakiś czas ocierając łzy.
Po 20 minutach całkowicie przemoczona weszłam do pokoju. On leżał na łóżku patrząc na mnie. Wzięłam swoją torbę z ciuchami i poszłam do łazienki. Przebrałam się w długie, szare dresowe spodnie i czarną bokserkę. Mokre włosy związałam w kitkę, a przemoczone ubrania powiesiłam na wolnym grzejniku...
Wchodząc do pokoju, on dalej siedział w tej samej pozycji. Podeszłam do łóżka i odkrywając kołdrę, chwyciłam swoją poduszkę. Robiąc kilka kroków w tył, usiadłam na ziemi i kładąc poduszkę, ułożyłam się. Leżąc odwrócona do niego plecami, spoglądałam na okno, a moje ciało drżało z zimna.
- Megi nie wygłupiaj się i chodź do łóżka...
Udawałam, że go nie słyszę, skuliłam się bardziej i próbowałam ogrzać przemarznięty organizm.
- Przepraszam cię...
Dalej próbował, a ja po prostu udawałam, że śpię... Kiedy tak naprawdę tępo wpatrywałam się w obraz za oknem. Po 30 minutach zimna podłoga dawała o sobie znać. Chciałam wrócić, jednak złość i moja duma mi nie pozwalały.
- Skarbie przepraszam- za mną usiadł Zayn, dotykając mojej ręki.
- Nie dotykaj mnie- odsunęłam się od niego, mocniej ściskając poduszkę.
Poczułam jak coś okrywa moje ciało, a następnie usłyszałam jak chłopak kładzie się za mną...
Rano obudziłam się odwrócona w stronę mulata. Nie spał, głaskał mnie po włosach, chciałam się z nim pogodzić, ale nie mogłam.
- Zostaw mnie- wysyczałam wściekła i podniosłam się szybko z ziemi.
Dopiero po chwili zdałam sobie sprawę z mojego czynu. Obolałe ciało promieniowało łzami do oczu. Chwiejąc się, nie dając nic po sobie poznać, szłam twardo do łazienki...
Zakluczyłam drzwi, opadając z wyczerpania na deskę klozetową. Przymknęłam na chwilę oczy, próbując opanować ból. Z wielkim trudem ubrałam się w miętowe rurki i białą luźną bluzkę z szarymi rękawami 3/4. Włosy pozostawiłam w kitce i mijając pokój, zeszłam na dół. Wszyscy siedzieli przy stole, poza Zaynem. Także zajęłam miejsce, witając wszystkich. Kilka minut później swoją obecnością zaszczycił nas szanowny Malik.
- Megi, twój telefon dzwonił, zostawiłaś go na dole. Nie chciałem cię budzić, więc odebrałem... dzwonił jakiś Nick, powiedział, że musi pilnie wyjechać i klucze zabiera ze sobą... Nie jesteś zła, że to zrobiłem?
- Nie, tylko moje klucze zostawiłam w domu i teraz do niego nie wejdę.- nerwowo myślałam co zrobić.
- Zostaniesz u nas na noc..- wypowiedział słowa Zayn i widocznie się ucieszył, ale szybko go zgasiłam.
- Nie... Rayan mieszka niedaleko, na pewno mnie przenocuje- mina chłopaka diametralnie się zmieniła- Pójdę się szybko spakuję i uciekam.
Oznajmiłam wszystkim i poszłam do pokoju mulata. Wrzucałam swoje rzeczy do torby, kiedy do pokoju wszedł zdenerwowany Zayn.
- Czemu to robisz? - zapytał, ale nie uzyskał odpowiedzi.- Co mam zrobić, żebyś mi wybaczyła?
- Zrobiłeś już wystarczająco, masz teraz Holly dla siebie.- moje ruchy stawały się co raz bardziej nerwowe, a łzy cisnęły się do oczu.
- Megi...- chłopak szarpnął mnie za rękę obracając do siebie. Siła z jaką to zrobił spowodowała ból przeszywający całe obolałe ciało. Cicho syknęłam, a jedna, samotna łza spowodowana bólem spłynęła po policzku.
- Ja nie chcę Holly ! Chcę ciebie...- byłam gotowa rzucić mu się w ramiona, ale znowu pojawiła się przeszkoda, która dała mi do myślenia.
- Zayn, coś się popsuło z prysznicem... naprawisz to... - do pokoju weszła blondynka owinięta jedynie w ręcznik- proszę...- jej słodkie oczka przyprawiały mnie o mdłości.
- Leć napraw..- spojrzałam na chłopaka szklanymi oczami, wyrywając rękę z jego uścisku.
- Nie...Holly poproś kogo innego, teraz jestem zajęty.- spojrzał na nią, a następnie na mnie.
Blondynka opuściła pomieszczenie, a ja kończąc pakowanie, zapięłam torbę. Założyłam ją na ramię i spojrzałam na Zayna.
- Myślę, że powinniśmy dać sobie spokój na jakiś czas... Zastanów się kogo naprawdę kochasz...mnie czy ją- słowa sprawiały mi trudność, a z oczu wypływały pojedyncze gorzkie łzy, których nie miałam siły powstrzymać.
Ostatni raz spoglądając na chłopaka wyszłam z jego pokoju, spotykając na korytarzu Holly. Pośpiesznie zeszłam po schodach i nie spoglądając na chłopaków, powiedziałam krótkie ''cześć''. Skierowałam się w stronę drzwi i szarpiąc mocno za klamkę, wyszłam na zewnątrz...
*** Oczami Zayna ***
Stałem w osłupieniu, analizując dokładnie słowa dziewczyny. Straciłem ją? Przecież...ale.... ja ją kocham. Nikogo nigdy nie darzyłem takim uczuciem jak ją. Widząc jej uśmiech, za każdym razem czuję jak unoszę się kilka minimetrów nad ziemią. Wiem, że jest tą jedyną, już na zawsze....Kurwa co ja zrobiłem ?
*** Oczami Megi ***
Szłam do furtki kiedy usłyszałam za plecami krzyk Zayna... nie odwracałam się, nie chciałam ulec. Słysząc dźwięk odbijanych od kostki brukowej butów, poczułam poraz kolejny mocne szarpnięcie. Chłopak obrócił mnie do siebie i wpił się w moje usta. Uległam, oddałam się pocałunkowi, czując słodki smak jego ust.
- Kocham tylko ciebie i tylko z tobą chcę być...nie muszę się zastanawiać, bo jestem pewny swoich uczuć do ciebie. Przepraszam cię za wszystko, proszę nie zostawiaj mnie, nie pozwolę ci odejść, nie chcę bez ciebie żyć...- jego oczu robiły się coraz bardziej szklane, a głos bardziej ochrypły.
Przytuliłam się do niego mocno, zaciągając jego zapachem. Silne ramiona mulata otoczyły mnie, mocniej przyciskając do siebie.
- Nie zostawiaj mnie...- powtórzył głosem tłumionym przez moje włosy.
Odsunęłam się delikatnie od niego, ujmując jego twarz w swoje dłonie. Wspięłam się na palce i złożyłam delikatny pocałunek na jego ustach, dając tym samym znak, że wybaczam. Może popełniam kolejny błąd i być może znów będę płakać, jednak on jest tego wart. Kocham go i nic tego nie zmieni...
- Jesteś moją wymarzoną księżniczką- wyszeptał, patrząc w moje oczy.
- A ty moim wymarzonym księciem na białym koniu- uśmiechnęłam się słodko.
- Raczej w białych conversach- zaśmialiśmy się, kierując wzrok na jego obuwie.- Zabieram cię gdzieś, daj- zabrał mi torbę wrzucając ją do domu i splatając nasze palce, zaczął gdzieś prowadzić.
Piosenka Włączcie Proszę
Szliśmy ulicami, rozkoszując się swoją obecnością. Malik dbał o to bym się uśmiechała i non stop opowiadał jakieś żarty. Śmiechy niosły się echem gdzieś w przestrzeń, a nasze oczy wypełniały iskierki szczęścia.
- Jesteśmy- Zayn uśmiechnął się, ukazując śnieżno-białe ząbki.
Podniosłam wzrok do góry widząc wielki szyld z napisem ''Park Rozrywki'', uśmiech znacznie poszerzył się na myśl o zabawie jaka nas tu czeka. Zacząwszy od małych kolejek, jeździliśmy samochodzikami, co sprawiło nam ogromną frajdę. Przechodząc do nieco większych atrakcji, jeździliśmy wagonikami, zataczając pętle, będąc do góry nogami, a wszystko to za każdym razem poprzedzały nasze krzyki lub śmiechy.
- To teraz to? - chłopak wskazał palcem w górę.
- O nie, nie na to idziesz sam, ja jestem odważna, ale nie do tego stopnia.
- Będę cały czas obok ciebie i nie puszczę cię nawet na chwilę...- chciał dodać mi odwagi tymi słowami, ciągnąc za sobą.
Moje nogi stawały się jak z waty, a ciało coraz bardziej drżało ze strachu. Serce przyśpieszyło, a oddech stał się cięższy...
*** Oczami Zayna ***
- Gotowa? - zapytałem, zaciskając mocniej pasy na naszych biodrach.
Niebieskooka spojrzała na mnie ze strachem, ale pokiwała twierdząco głową.
- Widzę, że tego nie chcesz- westchnąłem zakładając jej kask.
- Ale zrobię to dla ciebie- wymamrotała spoglądając w dół. - Obiecujesz, że mnie nie puścisz? - zapytała prostując się.
- Obiecuję...
- Gotowi? - zapytał instruktor, a ja mocno oplotłem w pasie dziewczynę swoimi ramionami.
- Tak- krzyknęła Megi, mocno mnie łapiąc.
Oparłem brodę na jej ramieniu, zmniejszając dystans między nami. Raz....dwa...trzy! Skoczyliśmy w dół, przeraźliwie piszcząc, sam nie wiem czy z radości, czy ze strachu. Adrenalina wypełniała każdy zakamarek naszego ciała. Moje serce radowało się naszym czynem, który zrobiliśmy razem, dla naszej miłości. Lina drgnęła ciągnąc nas ku górze, bujaliśmy się tak kilka minut, czekając, aż instruktorzy z dołu, odepną nam pasy.
- Jesteś szalony, to było genialne!!! - krzyknęła mocno mnie przytulając.- A to forma podziękowania za to, że jesteś i mnie nie puściłeś- złożyła na mych ustach delikatny pocałunek, uskrzydlając moje serce.
- Chyba powinienem ci się odwdzięczyć- stwierdziłem, smakując jej słodkich warg,
tym samym oddając się pocałunku...
*** Oczami Megi ***
Chodź nogi cały czas drżały z przerażenia, a obolałe mięśnie pod wpływem naprężenia dawały o sobie ponownie znać, wewnątrz krzyczałam z radości. Skoczyłam na bungee ze swoim ukochanym, a co ważniejsze zaufałam mu bezgranicznie. Tłumy ludzi dookoła bili nam brawo za nasz czyn, a my splatając nasze dłonie szliśmy dalej.
- Poczekaj tu- chłopak posadził mnie na jednej z ławek w pobliżu wody i zniknął mi z oczu.
Przypatrywałam się wszystkim roześmianym ludziom, wypatrując w tłumie Zayna. Po kilku minutach dostrzegłam go z wielką watą w ręku. Usiadł obok mnie i oboje zaczęliśmy się nią zajadać.
- Mmmm... mniam, jak byłam mała tata zawsze mi ją kupował i wspólnie jedliśmy ją na ławce w parku.- powiedziałam uśmiechając się na wspomnienie, a chłopak obejmując mnie ramieniem, złożył całusa na czole.
- Jak słodko, popatrz- wskazałam na chłopaka, który wręczał swojej dziewczynie średniej wielkości misia.
- Też ci takiego zdobędę, a nawet większego...- pociągnął mnie za rękę w kierunku stoiska z konkursami.
Mulat chwycił trzy piłeczki, za zadanie mając strącić wszystkie puszki, poustawiane w trzy piramidy. Z całej siły trzymałam za niego kciuki, widząc jak mu nie wychodzi. Ale jego staranie dawało mi większą radość, niż nagroda, którą chciał dla mnie zdobyć.
- Jeszcze raz, teraz mi się uda- jego determinacja i zawziętość podniecała mnie.
- Zayn nie musisz, kocham cię bez...- nie zdążyłam dokończyć bo chłopakowi udało się.
- Proszę miś dla mojej dziewczyny- Mulat wręczył mi wielką maskotkę, a ja rzuciłam się mu w ramiona, namiętnie całując.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też, wracamy? - zapytał.
- Tak.
Z wielkim misiem w ręku, z wielkim uśmiechem i radością i najwspanialszym chłopakiem na świecie tuż przy boku, wracałam do jego i chłopaków domu. Otwierając drzwi mieszkania, weszliśmy do środka, gdzie zastał mnie nadal szokujący widok. W salonie dalej siedziała Holly, a co gorsza w koszulce Zayna i bardzo krótkich spodenkach. Temperatura ciała podniosła się do maximum. Złość we mnie eksplodowała... Znowu!
/ Nataliasobota, 15 marca 2014
Niespodzianka cz.2 !!!!!
Kochałam cię, kocham i zawsze kochać będę.
Szkoda tylko, że to wszystko spierdoliłeś.
Było warto, powiedz mi ?
( t.i )
Kocham cię i kochać będę.....
Dni mijały, a wszystko umierało. Nadziej, miłość, wiara, radość, ja umierałem. Uśmiech wygasł, nawet wymuszanie go przestało być skuteczne. Wygasł, jak na razie bezpowrotnie. Kłębiaste, deszczowy chmury nagromadziły się na niebie, przysłaniające jego błękit. Przyciemniły całe miasto, obejmując je w ponurą, szarą otoczkę. Wiatr zmagał się kiedy, ja bezskutecznie mknąłem wąskimi, opustoszałymi uliczkami.
Zacisnąłem palce na metalowej rączce, ciągnąc do siebie żelazne drzwi. Ciepłe powietrze uderzyło moją twarz, budzące nie przyjemne uczucia. Wolę chłód. Bezlitosny chłód. Rozpiąłem szybkim ruchem swoją bluzę, zrzucając ją z ramion. Szarpnąłem kolejne drzwi, wchodząc do osamotnionej garderoby. Świeżo wyprasowane ciuchy, leżały swobodnie na skórzanej kanapie, gotowe do użytku. Zamieniłem swoje stroje i wypijając butelkę wody wyszedłem z pokoju. Kroczyłem długim ciemnym korytarzem, oświetlonym jedynie małymi światełkami. Spokojny oddech ulatywał z moich rozwartych warg, kiedy emocjonalnie przygotowywałem się do tego co jest nieuniknione. Otwarta przestrzeń i mocne rażące światło. Zmrużyłem oczy, wychodząc z ciemności. Rozweselona czwórka przyjaciół, umilkła na mój widok. Zasznurowali swoje usta, wbijając smutne spojrzenia w moją postać. Zająłem swoje miejsce, stając w równym rzędzie z nimi. Charakterystyczny głos rozbrzmiał po hali, a chłopaki powoli zaczęli wybiegać.
- Dasz radę Louieh.
Podniosłem wzrok na Harrego, który dodając słowa otuchy, pobiegł za chłopakami. Jeden głęboki wdech i moje stopy dotknęły czarnej podłogi sceny. Tysiące fanów piszczących na nasz widok, uśmiech, radość i pośród nich zagubiony, umierający ja. Pierwsze dźwięki gitary elektronicznej i mój głos zamierający w gardle. Śpiew 4/5 zespołu rozniósł się po arenie, a ja zbierając siły, dołączyłem drżącym głosem. Jedna, druga, trzecia, czwarta piosenka, piąta, szósta, siódma i nadszedł nie ubłagany czas.
Shut the door,
turn the light off...
Pierwsze słowa "Moments" wydobyły się z ust Liama. Łzy momentalnie zebrały się w oczach, chcąc ulecieć na wolność. Oddech zamarł, a ciało przestało wykonywać ruchy. Pierwsze stróżki spłynęły po policzkach, przywołując wszystkie wspomnienia. Wolnym krokiem zacząłem się wycofywać w tył, po czym rzuciłem się biegiem w stronę otwartej przestrzeni. Biegłem ciemnym korytarzem, pragnący wydostać się na świeże powietrze. Dusiłem się. Dusiłem się wspomnieniami, łzami, otoczeniem, życiem. Mocno pchnąłem ciężki drzwi, przemieszczając się wzdłuż wąskiej, mokrej od deszczu ulicy. Chłodne powietrze skutecznie łagodziło, targające mną emocje.
Przysiadłem na swojej ławce w parku, z dala od świata, z dala od ludzi. Chłonąłem spokój, uspakajając serce.
- Znowu uciekłeś z koncertu...
Głos, jej anielski głos rozbrzmiał w moich uszach. Energicznie uniosłem głowę, widzący wychudzoną dziewczynę, z małą dziewczynką trzymaną za rączkę.
- Tatuś.
Malutka rzuciła się ku mnie, wtulając w moją czarną koszulkę. Zatopiłem jej drobne ciałko w swoich ramionach, wciągając na kolana i tuląc mocno do piersi. Wyschnięte na policzku łzy, zastąpiły nowe, bardziej słone.
- Tęskniłem za tobą księżniczko.- wychlipałem, zamykając mocniej oczy.
- Mamusia cały czas płacze...
Smutny głos dziecka wzbudził we mnie kolejną dawkę łez, zdradziła tymi słowy swoją rodzicielkę, dając mi znać, że dziewczyna jest w takiej samej rozterce, jak ja.
- Nie możesz uciekać z koncertów.
Poczułem jak ciało kobiety, przysiada na ławce obok mojego.
- Nie potrafię śpiewać, nie potrafię żyć bez was.
- Ja też.
Jej głos był ledwo słyszalny, rozpływał się na wietrze.
- Spróbujmy przyjaźni... to co zrobiłeś jest okropne, ale życie z dala od ciebie jeszcze gorszę.
- Przepraszam... naprawię wszystko zobaczysz, dam radę...- mój głos przepełniał się nadzieją.
- Może kiedyś...się uda. Puki co nie chcę próbować czegoś więcej... mogę dać ci tylko przyjaźń.
- Wszystko, byle mieć cię blisko.
Przytuliłem dziewczynę do swojego ciała wiedząc, że na pewno się uda. Nie będzie już tak samo doskonale, ale jedno jest pewne nic nas nie rozdzieli...
Kochałam cię, kocham i zawsze kochać będę.
Szkoda tylko, że to wszystko spierdoliłeś.
Było warto, powiedz mi ?
( t.i )
Nie warto....
Nie warto też tracić nadziei...
Kocham cię i kochać będę zawsze.
Louis
Louis
piątek, 14 marca 2014
Niespodzianka !!!
Z okazji, że opublikowałam już na blogu 100 postów, Imagin niespodzianka dla was :D
Imagin z Louisem
Wszedłem do domu, zamykając z całej siły drzwi. Łzy cisnęły się do oczu, pragnąc uwolnić. Jestem skończonym idiotą. Straciłem właśnie najważniejsze osoby w moim życiu. Wszedłem do naszej, mojej sypialni i położyłem się na łóżku. Przytuliłem poduszkę przesiąkniętą jej zapachem... wciąż w powietrzu unosiła się woń jej słodkich perfum. Spojrzałem na puste szafki, brakowało w nich jej ciuchów, brakowało jej kosmetyków. Chwyciłem nasze wyblakłe zdjęcie i palcem pogładziłem jej policzek. Przyjaźń, Wierność, Rodzina, Szczęście, Miłość, dopiero teraz zdałem sobie sprawę co straciłem. W uszach cały czas brzmi płacz naszej córeczki. Bez nich to nie to samo, życie nie ma sensu, straciło wszystkie barwy, stając się szare. Te dwie dziewczyny odmieniały cały świat.
~*~
-Ja pójdę śpij kochanie- powiedziałem do dziewczyny i udałem się do pokoju małej.
- Co się stało? Zły sen? - zapytałem biorąc małą na ręce.
- Tak - odpowiedziała tuląc się do mojej koszulki.
- Ciiii już go nie ma- ucałowałem jej czółko i zaniosłem do naszej sypialni.
Położyłem na środku jej małe i kruche ciałko, sam kładąc się obok. Przykryłem nas ciepłą kołdrą, zgasiłem lampkę i przytuliłem moje dwa światy do siebie.
~*~
Wspomnienie wdarło się do mojej głowy, a ja uroniłem łzę. Szybko ją wytarłem, czując piekący ból na policzku i zbiegłem na dół. Chciałem o tym zapomnieć, ale nie potrafiłem to było silniejsze. Ich obraz cały czas pokazywał się przed oczami, szargając moje myśli. Nie łatwo jest pogodzić pasje, karierę i obowiązki w domu. Moja chęć doznawania przygód z czasem stawała się silniejsza, niż to co nakazywał rozum.
~*~
-Wyjdź, nie chcę cię widzieć, nienawidzę cię rozumiesz!!!
- (T.I) pozwól mi to wyjaśnić- chciałem ją dotknąć, ale się odsunęła.
- Louis, a co tu wyjaśniać, co tym razem wymyślisz co? - pytała patrząc na mnie ze łzami w oczach. Nie miałem nic na swoją obronę, sprawy zaszły za daleko, wymknęły mi się z pod kontroli.
- Możesz iść do swojej blondyny, idź się z nią prześpij- krzyknęła i wybiegła z małą na rękach z domu.
~*~
Żałowałem, żałowałem, że dałem ponieść się słabości. Uległem pokusie. Sam byłem sobie winny, sam pozbawiłem się najpiękniejszej rzeczy na świecie, pozbawiłem się najpiękniejszego uczucia na ziemi- bycia kochanym.
~*~
Wyszliśmy wspólnie z sąd, byliśmy koło siebie, a jednocześnie tak daleko. Niewidoczny mur wyrósł między nami, niszcząc wszystko. Patrzyłem na dziewczynę wsiadającą do taksówki z naszą córeczką na ręku. Po jej policzkach wciąż leciały gorzkie łzy, dopiero wtedy widziałem ból jaki jej zadałem. Włosy potargane przez wiatr i oczy pozbawione koloru. Morski lazur jej tęczówek wyblakł, zastąpiony szarością. Uśmiech.... nie było uśmiechu.
~*~
Wtedy widziałem ją po raz ostatni, w jej oczach wciąż była miłość, pomieszana z bólem i złością. Cały czas słyszę płacz dziewczynki, gdy dowiedziała się, że nigdy mnie już nie zobaczy. Moje serce również płakało. Wszedłem do pustej kuchni, brakowało jej śmiejącej się. Brakowało porozwalanych zabawek naszego dziecka, brakował miłości. Teraz pozostała pustka, pustka, którą może wypełnić tylko ona. Spojrzałem na stół i dostrzegłem wystającą kartkę z pod gazet. Podszedłem i wziąłem ją do ręki.
Te kilka słów uświadomiło mi co zrobiłem, uświadomiło mi, że to koniec, koniec naszej miłości i tego wszystkiego co miałem. Po moim policzku spływały łzy, a ich słony posmak wypełniał usta. To był już koniec, koniec wszystkiego, bo nic mi jej nie zastąpi.
Kocham cię i kochać będę.....
/ Natalia
Imagin z Louisem
Wszedłem do domu, zamykając z całej siły drzwi. Łzy cisnęły się do oczu, pragnąc uwolnić. Jestem skończonym idiotą. Straciłem właśnie najważniejsze osoby w moim życiu. Wszedłem do naszej, mojej sypialni i położyłem się na łóżku. Przytuliłem poduszkę przesiąkniętą jej zapachem... wciąż w powietrzu unosiła się woń jej słodkich perfum. Spojrzałem na puste szafki, brakowało w nich jej ciuchów, brakowało jej kosmetyków. Chwyciłem nasze wyblakłe zdjęcie i palcem pogładziłem jej policzek. Przyjaźń, Wierność, Rodzina, Szczęście, Miłość, dopiero teraz zdałem sobie sprawę co straciłem. W uszach cały czas brzmi płacz naszej córeczki. Bez nich to nie to samo, życie nie ma sensu, straciło wszystkie barwy, stając się szare. Te dwie dziewczyny odmieniały cały świat.
~*~
-Ja pójdę śpij kochanie- powiedziałem do dziewczyny i udałem się do pokoju małej.
- Co się stało? Zły sen? - zapytałem biorąc małą na ręce.
- Tak - odpowiedziała tuląc się do mojej koszulki.
- Ciiii już go nie ma- ucałowałem jej czółko i zaniosłem do naszej sypialni.
Położyłem na środku jej małe i kruche ciałko, sam kładąc się obok. Przykryłem nas ciepłą kołdrą, zgasiłem lampkę i przytuliłem moje dwa światy do siebie.
~*~
Wspomnienie wdarło się do mojej głowy, a ja uroniłem łzę. Szybko ją wytarłem, czując piekący ból na policzku i zbiegłem na dół. Chciałem o tym zapomnieć, ale nie potrafiłem to było silniejsze. Ich obraz cały czas pokazywał się przed oczami, szargając moje myśli. Nie łatwo jest pogodzić pasje, karierę i obowiązki w domu. Moja chęć doznawania przygód z czasem stawała się silniejsza, niż to co nakazywał rozum.
~*~
-Wyjdź, nie chcę cię widzieć, nienawidzę cię rozumiesz!!!
- (T.I) pozwól mi to wyjaśnić- chciałem ją dotknąć, ale się odsunęła.
- Louis, a co tu wyjaśniać, co tym razem wymyślisz co? - pytała patrząc na mnie ze łzami w oczach. Nie miałem nic na swoją obronę, sprawy zaszły za daleko, wymknęły mi się z pod kontroli.
- Możesz iść do swojej blondyny, idź się z nią prześpij- krzyknęła i wybiegła z małą na rękach z domu.
~*~
Żałowałem, żałowałem, że dałem ponieść się słabości. Uległem pokusie. Sam byłem sobie winny, sam pozbawiłem się najpiękniejszej rzeczy na świecie, pozbawiłem się najpiękniejszego uczucia na ziemi- bycia kochanym.
~*~
Wyszliśmy wspólnie z sąd, byliśmy koło siebie, a jednocześnie tak daleko. Niewidoczny mur wyrósł między nami, niszcząc wszystko. Patrzyłem na dziewczynę wsiadającą do taksówki z naszą córeczką na ręku. Po jej policzkach wciąż leciały gorzkie łzy, dopiero wtedy widziałem ból jaki jej zadałem. Włosy potargane przez wiatr i oczy pozbawione koloru. Morski lazur jej tęczówek wyblakł, zastąpiony szarością. Uśmiech.... nie było uśmiechu.
~*~
Wtedy widziałem ją po raz ostatni, w jej oczach wciąż była miłość, pomieszana z bólem i złością. Cały czas słyszę płacz dziewczynki, gdy dowiedziała się, że nigdy mnie już nie zobaczy. Moje serce również płakało. Wszedłem do pustej kuchni, brakowało jej śmiejącej się. Brakowało porozwalanych zabawek naszego dziecka, brakował miłości. Teraz pozostała pustka, pustka, którą może wypełnić tylko ona. Spojrzałem na stół i dostrzegłem wystającą kartkę z pod gazet. Podszedłem i wziąłem ją do ręki.
Kochałam cię, kocham i zawsze kochać będę.
Szkoda tylko, że to wszystko spierdoliłeś.
Było warto, powiedz mi ?
( t.i )
Kocham cię i kochać będę.....
/ NataliaZayn cz.18 "Miłość jest nieunikniona"
Kiedy weszłam do salonu, chłopak stał przerażony patrząc na mnie. Dobra to wszystko jest dziwne.
- Co to było? - zapytałam, rozglądając się.
Zayn nic nie odpowiedział, słysząc krzyk swojego imienia, skierowałam się w kierunku drzwi wejściowych. Chciałam je otworzyć kiedy mulat zatarasował mi dostęp do nich. Jego źrenice znacznie się powiększyły, a oddech był ciężki.....
- Przepuść mnie- powiedziałam, jednak on nie drgnął.- Zayn odejdź!!!
Krzyknęłam, przedzierając się do drzwi. Podwyższona temperatura ciała, promieniowała rumieńcami na policzki. Wściekłość wywołana zachowaniem chłopaka, wypełniała moje ciało. Mocne i pewne szarpnięcie klamki w dół, spowodowało ustąpienie drzwi. Zdecydowanym krokiem wyszłam na zewnątrz, natychmiast się cofając. W oczach pojawiły się łzy, a krzyki odbijały się w mojej głowie. Stałam w osłupieniu, patrząc na wszystko.
- Nie płacz tylko proszę...
Szept Zayna dotarł do uszu, a jego silne ramiona obejmując mnie wprowadziły do domu. Szok w jakim byłam nie pozwalał mi na wypowiedzenie, jakichkolwiek słów.
- Przepraszam...
Zacisnął moje ciało w swoich ramionach, dając bezpieczeństwo.
- Dlatego tak się zachowywałeś?
- Tak, oni są tam gdzie ja, pomyślałem, że jeśli nie będę się z tobą pokazywać, to cię nie spotka... przepraszam naprawdę- z jego oczu bił smutek i żal.
- To nie twoja wina, było trzeba powiedzieć mi to od razu...
- Ale ja chcę cię chronić, chcę abyś była szczęśliwa.- przerwał mi.
- Jestem i będę do puki ty będziesz przy mnie.
- Będę już do końca naszych dni...
Mulat chwycił moje policzki, a nasze usta złączyły się w całość. Dawka namiętności dostarczana była nam wraz z pogłębianiem pocałunku. W końcu poczułam to ciepło, którego w ostatnich dniach nie mogłam doświadczyć. Odrywając się od siebie, nasze spojrzenia spotkały się, a jego oczy odzyskały dawny blask.
- W końcu wrócił Zayn, którego pokochałam- wraz z wypowiedzeniem słów wtuliłam się w niego.
- Jesteśmy sami? - jego pytanie przerwało tą chwilę.
- Tak, Nick jest w pracy.
- To może obejrzymy jakiś film, co ty na to?
W odpowiedzi pokiwałam głową na tak i ścisnęłam jego dłoń. Udaliśmy się do mojego pokoju, zostawiając za drzwiami paparazzi i fanów krzyczących, że mnie nienawidzą, jestem dziwka i szmatą. Zamknęłam drzwi pokoju i ułożyłam się na łóżku, obok mojego chłopak. Znajdując jakiś film, wtuleni w siebie zaczęliśmy oglądać. Po około godzinie nie mogąc już utrzymać otwartych powiek, zasnęłam...
Podnosząc nadal zmęczone powieki, a tym samym budząc się, rozejrzałam się po pomieszczeniu. Wszędzie panowała ciemność, a telewizor był wyłączony. Przymrużyłam bardziej oczy, dostrzegając obok mnie Zayna, pogrążonego w głębokim śnie. Nie chcąc go budzić, wtuliłam się mocno w niego i dając buziaka w policzek, ponownie zasnęłam.
Delikatne głaskanie po włosach, zmusiło mnie do otworzenia powiek. Widok uśmiechniętego chłopaka, sprawił mi radość. Pragnęłam budzić się przy nim już każdego dnia.
- Hej skarbie- uśmiechnęłam się delikatnie.
- Hej, przepraszam, że zasnąłem i zostałem tu aż do rana.
- Nie przepraszaj, lubię budzić się u twojego boku.- pocałowałam go w policzek.
- Długo tak spałam?
- Troszkę, ale słodko wyglądasz pogrążona w śnie.
- Mówiłam coś przez sen? - zapytałam, widząc, że jestem do tego zdolna.
- Tak.
- Co? - moje źrenicę powiększyły się.
- Że mnie kochasz i dasz buziaka- cwany uśmieszek zagościł u niego na ustach.
- Debil- rzuciłam go poduszką.
- To jak dostanę?
- Nieee.
- To sam sobie wezmę.
Chłopak przyciągnął mnie do siebie i chciał pocałować, ale zepchnęłam go z łóżka. Nie było to dobre rozwiązanie, gdyż pociągnął mnie za rękę i spadłam na niego. Obrócił nas tak, że ja leżałam pod nim, a on podparty na rękach zawisł nade mną. Zbliżył swoją twarz do mojej i zaczął składać pojedyncze pocałunki. Zjechał z nimi na szyję i zaczął robić malinkę. Łaskotało mnie to więc zaczęłam się śmiać.
- Kocham cię- wrócił do ust.
- Ja ciebie też...
Naszą drobną pieszczotę przerwało pukanie do drzwi pokoju. Szybko wstaliśmy i usiedliśmy na łóżku.
- Proszę..
- Hej piękna...- do pokoju wszedł Nick- Ołł..myślałem, że jesteś sama, śniadanie zrobiłem, chodźcie.- zmieszał się widząc Zayna.
- Zaraz przyjdziemy- opuścił mój pokój, a ja spojrzałam na mulata.
- Tylko ja mogę do ciebie tak mówić- oburzył się.
- Jesteś zazdrosny?
- Nie.
- Nasz Bad Boy jest zazdrosny.
- No dobra jestem- zaczerwienił się, a ja go namiętnie pocałowałam.
- Dziś śpisz u mnie ze mną, nie zostawię cię tu samej z nim.
- hahah oj Zayn, chodź idziemy na śniadanie- pociągnęłam go za rękę do kuchni.
Po zjedzonym posiłku, poszłam spakować ciuchy na jutro i pojechaliśmy do jego i chłopców mieszkania. Trochę się denerwowałam, bo oprócz Harrego nie znam chłopaków. Mogą mnie nie polubić, nawet nie wiem co myśli o mnie Harry.
- O czym tak myślisz? - zapytał chłopak obok.
- Co jeżeli twoi przyjaciele mnie nie polubią?
- Oni już cię polubili...
- Ale jak to?
- Widzieli cię na koncercie, po za tym opowiadałem im o tobie i Harry też trochę mówił.- uśmiechnęłam się na te słowa.- już jesteśmy.
Wysiedliśmy z samochodu i splatając nasze dłonie udaliśmy się w kierunku drzwi. Mijając wielki hol, ujrzałam trójkę chłopaków.
- Hej chłopaki, w końcu przedstawiam wam Megi, skarbie to Niall, Louis i Harrgo już znasz.
- Hej- powiedziałam nieśmiało, delikatnie się uśmiechając.
- Fajnie cię poznać- podszedł do mnie Niall i uściskał, było to miłe z jego strony.
- Hej- Louis zrobił to samo, po czym wrócili na swoje miejsca.
Zayn nadal ściskał moją dłoń, kiedy z kuchni wyłonił się szatyn o brązowych oczach, w koszuli w kratkę.
- Ooo Zayn.. dobrze, że jesteś- jego mina nie była za wesoła- masz gościa, czeka w kuchni.
Spojrzałam na Malika, który był zupełnie zaskoczony.
- Zaraz wrócę- puścił moją dłoń, zostawiając mnie samą z piątką chłopaków.
- Siadaj, nie bój się nas, jestem Liam- podał mi dłoń wcześniej wspomniany chłopak, z szerokim uśmiechem kierowanym do mnie.
- Megi- oddałam gest i usadowiłam się na rogu kanapy.
- Nie zjemy cię, chociaż z Niallem to nie wiadomo...- zaśmiał się Louis, widząc jak ledwo zajmuje końce siedziska.
Poprawiłam się, pewniej opierając się o podparcie i obdażyłam wszystkich uśmiechem, najpiękniejszym na jaki było mnie stać. Gest przyjaźni i chęci zbliżenia się do nich posłany został w ich stronę... Odwzajemnili go.
- Zayn nam ciągle o tobie opowiada, ciesze się, że w końcu cię poznaliśmy...
- Mam nadzieję, że nie opowiada nic złego i też się cieszę.- kolejny tym razem ciepły uśmiech skierowałam w ich stronę.
Starałam się z nimi rozmawiać, ale moje myśli cały czas schodziły na drogę Zayna. Męczyło mnie pytanie kim jest ten gość...nie dawało mi to spokoju. Rozpraszało i nie pozwalało się skupić, wzrok kilkakrotnie zmierzał w tamtym kierunku, słysząc śmiechy. Pragnienie pójścia tam powiększało się w miarę możliwości, lekka zazdrość wkradała się do serca.Chciałam zapytać chłopaków, ale strach przed zrobieniem z siebie zazdrosnej idiotki nie pozwalał mi. Nieśmiałość paraliżowała.
Kilka minut później z za rogu kuchni wyłonił się Mulat, a za nim... cholera co ona tu robi i co od niego chce? Blond wywłoka ze szpitala szła obok niego. Dopiero teraz dostrzegłam dziwny uśmiech chłopaka, był jakiś wesoły, ale tak inaczej. Na samą myśl co mogli tam robić robiło się mi ciepło i choć broniłam się, odganiałam od siebie tego typu myśli..one uparcie wracały, dręcząc mnie i serce. Zayn usiadł obok mnie, a obok niego ta blondyna.
- Cześć jestem Holy...- podała mi dłoń, a ja ze złością w środku ją ścisnęłam.
- Megi- wymuszony uśmiech skierowałam w jej stronę.
- To co oglądamy jakiś film? - zapytał lokowaty, przerywając ciszę.
- Tak- wszyscy przytaknęli, po za mną.
- A ty Meg?
- Ja chyba wrócę do domu, nie będę wam przeszkadzać.
- Nie wygłupiaj się, zostajesz- Harry, Liam i Zayn powstrzymali mnie, nie chętnie zostałam.
Wybrali jakiś film i podali popcorn. Zayn objął mnie ramieniem, chciał abym się do niego przytuliła, jednak ja nie miałam zamiaru. Siedziałam oparta o oparcie, a chłopak przyglądał mi się. Nie potrafiłam nawet obdarzyć go uśmiechem, jakaś blokada zapadła w moim organizmie. Cały film tak spędziliśmy chociaż ja nawet go nie oglądałam. Po prostu bezmyślnie wpatrywałam się w jeden punkt na obrazie....
Chłopaki rozpoczęli rozmowę, a ja się przysłuchiwałam, ilustrowałam każdego zapamiętując jego twarz. Nie pominęłam również Holy. Nie za długie blond włosy, czerwone usta, zielone oczy, gruba warstwa pudru na twarzy, ładne kształty, długie nogi....nie mogę. Odwróciłam wzrok, nie mogąc na nią patrzeć, wracały wspomnienia ze szpitala. Nie których, rzeczy nie da się wymazać, a ponowne przypominanie ich... boli dwa razy mocniej.
- Kocham cię- słowa Zayna, zupełnie wyrwane z kontekstu, skierowane zostały w moją stronę.
Głośny huk i światło zgasło, wszyscy zaczęli szeptać, a ja nie zdążyłam odpowiedzieć.
- Zaraz sprawdzę co to- Louis gdzieś zniknął.
Kompletna ciemność i lekki strach. Wyczułam, że maluta obok mnie nie ma.
- Nie bój się- usłyszałam jego głos gdzieś nad sobą.
- Zayn...- Holy wypowiedziała te słowa i ścisnęła moją dłoń myląc mnie z chłopakiem.
Wykorzystując okazję, także ścisnęłam jej dłoń tyle, że trzy razy mocniej, zadając lekki ból. Syknęła... Wstałam z miejsca i rozpoznając zapach Zayna, stanęłam nie opodal niego. Światło się zapaliło, a każdy był w innym miejscu po za czerwonoustą wywłoką.
- Już wszystko dobrze... ale chyba to znak, żebyśmy udali się do pokoi.- powiedział Lou.
- Mogę zostać na noc- pytanie blondyny, wywołało dziwne miny u chłopaków, ale się zgodzili.
Udałam się z Zaynem do pokoju i usiadłam na łóżko.
- Kochanie co się dzieje? - zapytał siadając obok.
Chciała, z nim wszystko wyjaśnić kiedy w pokoju znowu pojawiła się ONA !!! Zacisnęłam pięści, czując rozrywającą mnie od środka złość.
- Zayn pomożesz mi rozścielić łóżko, coś się zacięło?
Nerwy we mnie buzowały, sekundy, a zaraz wybuchnę.
- Zaraz przyjdę- skierował się do niej, a ona wyszła.
- Jeżeli do niej pójdziesz, możesz się do mnie nie odzywać i śpię na ziemi... Wybór jest twój...?
- Kochanie przesadzasz...
Drzwi za nim zatrzasnęły się, tak jak moje serce, które zostało po raz kolejny zranione.....
- Co to było? - zapytałam, rozglądając się.
Zayn nic nie odpowiedział, słysząc krzyk swojego imienia, skierowałam się w kierunku drzwi wejściowych. Chciałam je otworzyć kiedy mulat zatarasował mi dostęp do nich. Jego źrenice znacznie się powiększyły, a oddech był ciężki.....
- Przepuść mnie- powiedziałam, jednak on nie drgnął.- Zayn odejdź!!!
Krzyknęłam, przedzierając się do drzwi. Podwyższona temperatura ciała, promieniowała rumieńcami na policzki. Wściekłość wywołana zachowaniem chłopaka, wypełniała moje ciało. Mocne i pewne szarpnięcie klamki w dół, spowodowało ustąpienie drzwi. Zdecydowanym krokiem wyszłam na zewnątrz, natychmiast się cofając. W oczach pojawiły się łzy, a krzyki odbijały się w mojej głowie. Stałam w osłupieniu, patrząc na wszystko.
- Nie płacz tylko proszę...
Szept Zayna dotarł do uszu, a jego silne ramiona obejmując mnie wprowadziły do domu. Szok w jakim byłam nie pozwalał mi na wypowiedzenie, jakichkolwiek słów.
- Przepraszam...
Zacisnął moje ciało w swoich ramionach, dając bezpieczeństwo.
- Dlatego tak się zachowywałeś?
- Tak, oni są tam gdzie ja, pomyślałem, że jeśli nie będę się z tobą pokazywać, to cię nie spotka... przepraszam naprawdę- z jego oczu bił smutek i żal.
- To nie twoja wina, było trzeba powiedzieć mi to od razu...
- Ale ja chcę cię chronić, chcę abyś była szczęśliwa.- przerwał mi.
- Jestem i będę do puki ty będziesz przy mnie.
- Będę już do końca naszych dni...
Mulat chwycił moje policzki, a nasze usta złączyły się w całość. Dawka namiętności dostarczana była nam wraz z pogłębianiem pocałunku. W końcu poczułam to ciepło, którego w ostatnich dniach nie mogłam doświadczyć. Odrywając się od siebie, nasze spojrzenia spotkały się, a jego oczy odzyskały dawny blask.
- W końcu wrócił Zayn, którego pokochałam- wraz z wypowiedzeniem słów wtuliłam się w niego.
- Jesteśmy sami? - jego pytanie przerwało tą chwilę.
- Tak, Nick jest w pracy.
- To może obejrzymy jakiś film, co ty na to?
W odpowiedzi pokiwałam głową na tak i ścisnęłam jego dłoń. Udaliśmy się do mojego pokoju, zostawiając za drzwiami paparazzi i fanów krzyczących, że mnie nienawidzą, jestem dziwka i szmatą. Zamknęłam drzwi pokoju i ułożyłam się na łóżku, obok mojego chłopak. Znajdując jakiś film, wtuleni w siebie zaczęliśmy oglądać. Po około godzinie nie mogąc już utrzymać otwartych powiek, zasnęłam...
Podnosząc nadal zmęczone powieki, a tym samym budząc się, rozejrzałam się po pomieszczeniu. Wszędzie panowała ciemność, a telewizor był wyłączony. Przymrużyłam bardziej oczy, dostrzegając obok mnie Zayna, pogrążonego w głębokim śnie. Nie chcąc go budzić, wtuliłam się mocno w niego i dając buziaka w policzek, ponownie zasnęłam.
Delikatne głaskanie po włosach, zmusiło mnie do otworzenia powiek. Widok uśmiechniętego chłopaka, sprawił mi radość. Pragnęłam budzić się przy nim już każdego dnia.
- Hej skarbie- uśmiechnęłam się delikatnie.
- Hej, przepraszam, że zasnąłem i zostałem tu aż do rana.
- Nie przepraszaj, lubię budzić się u twojego boku.- pocałowałam go w policzek.
- Długo tak spałam?
- Troszkę, ale słodko wyglądasz pogrążona w śnie.
- Mówiłam coś przez sen? - zapytałam, widząc, że jestem do tego zdolna.
- Tak.
- Co? - moje źrenicę powiększyły się.
- Że mnie kochasz i dasz buziaka- cwany uśmieszek zagościł u niego na ustach.
- Debil- rzuciłam go poduszką.
- To jak dostanę?
- Nieee.
- To sam sobie wezmę.
Chłopak przyciągnął mnie do siebie i chciał pocałować, ale zepchnęłam go z łóżka. Nie było to dobre rozwiązanie, gdyż pociągnął mnie za rękę i spadłam na niego. Obrócił nas tak, że ja leżałam pod nim, a on podparty na rękach zawisł nade mną. Zbliżył swoją twarz do mojej i zaczął składać pojedyncze pocałunki. Zjechał z nimi na szyję i zaczął robić malinkę. Łaskotało mnie to więc zaczęłam się śmiać.
- Kocham cię- wrócił do ust.
- Ja ciebie też...
Naszą drobną pieszczotę przerwało pukanie do drzwi pokoju. Szybko wstaliśmy i usiedliśmy na łóżku.
- Proszę..
- Hej piękna...- do pokoju wszedł Nick- Ołł..myślałem, że jesteś sama, śniadanie zrobiłem, chodźcie.- zmieszał się widząc Zayna.
- Zaraz przyjdziemy- opuścił mój pokój, a ja spojrzałam na mulata.
- Tylko ja mogę do ciebie tak mówić- oburzył się.
- Jesteś zazdrosny?
- Nie.
- Nasz Bad Boy jest zazdrosny.
- No dobra jestem- zaczerwienił się, a ja go namiętnie pocałowałam.
- Dziś śpisz u mnie ze mną, nie zostawię cię tu samej z nim.
- hahah oj Zayn, chodź idziemy na śniadanie- pociągnęłam go za rękę do kuchni.
Po zjedzonym posiłku, poszłam spakować ciuchy na jutro i pojechaliśmy do jego i chłopców mieszkania. Trochę się denerwowałam, bo oprócz Harrego nie znam chłopaków. Mogą mnie nie polubić, nawet nie wiem co myśli o mnie Harry.
- O czym tak myślisz? - zapytał chłopak obok.
- Co jeżeli twoi przyjaciele mnie nie polubią?
- Oni już cię polubili...
- Ale jak to?
- Widzieli cię na koncercie, po za tym opowiadałem im o tobie i Harry też trochę mówił.- uśmiechnęłam się na te słowa.- już jesteśmy.
Wysiedliśmy z samochodu i splatając nasze dłonie udaliśmy się w kierunku drzwi. Mijając wielki hol, ujrzałam trójkę chłopaków.
- Hej chłopaki, w końcu przedstawiam wam Megi, skarbie to Niall, Louis i Harrgo już znasz.
- Hej- powiedziałam nieśmiało, delikatnie się uśmiechając.
- Fajnie cię poznać- podszedł do mnie Niall i uściskał, było to miłe z jego strony.
- Hej- Louis zrobił to samo, po czym wrócili na swoje miejsca.
Zayn nadal ściskał moją dłoń, kiedy z kuchni wyłonił się szatyn o brązowych oczach, w koszuli w kratkę.
- Ooo Zayn.. dobrze, że jesteś- jego mina nie była za wesoła- masz gościa, czeka w kuchni.
Spojrzałam na Malika, który był zupełnie zaskoczony.
- Zaraz wrócę- puścił moją dłoń, zostawiając mnie samą z piątką chłopaków.
- Siadaj, nie bój się nas, jestem Liam- podał mi dłoń wcześniej wspomniany chłopak, z szerokim uśmiechem kierowanym do mnie.
- Megi- oddałam gest i usadowiłam się na rogu kanapy.
- Nie zjemy cię, chociaż z Niallem to nie wiadomo...- zaśmiał się Louis, widząc jak ledwo zajmuje końce siedziska.
Poprawiłam się, pewniej opierając się o podparcie i obdażyłam wszystkich uśmiechem, najpiękniejszym na jaki było mnie stać. Gest przyjaźni i chęci zbliżenia się do nich posłany został w ich stronę... Odwzajemnili go.
- Zayn nam ciągle o tobie opowiada, ciesze się, że w końcu cię poznaliśmy...
- Mam nadzieję, że nie opowiada nic złego i też się cieszę.- kolejny tym razem ciepły uśmiech skierowałam w ich stronę.
Starałam się z nimi rozmawiać, ale moje myśli cały czas schodziły na drogę Zayna. Męczyło mnie pytanie kim jest ten gość...nie dawało mi to spokoju. Rozpraszało i nie pozwalało się skupić, wzrok kilkakrotnie zmierzał w tamtym kierunku, słysząc śmiechy. Pragnienie pójścia tam powiększało się w miarę możliwości, lekka zazdrość wkradała się do serca.Chciałam zapytać chłopaków, ale strach przed zrobieniem z siebie zazdrosnej idiotki nie pozwalał mi. Nieśmiałość paraliżowała.
Kilka minut później z za rogu kuchni wyłonił się Mulat, a za nim... cholera co ona tu robi i co od niego chce? Blond wywłoka ze szpitala szła obok niego. Dopiero teraz dostrzegłam dziwny uśmiech chłopaka, był jakiś wesoły, ale tak inaczej. Na samą myśl co mogli tam robić robiło się mi ciepło i choć broniłam się, odganiałam od siebie tego typu myśli..one uparcie wracały, dręcząc mnie i serce. Zayn usiadł obok mnie, a obok niego ta blondyna.
- Cześć jestem Holy...- podała mi dłoń, a ja ze złością w środku ją ścisnęłam.
- Megi- wymuszony uśmiech skierowałam w jej stronę.
- To co oglądamy jakiś film? - zapytał lokowaty, przerywając ciszę.
- Tak- wszyscy przytaknęli, po za mną.
- A ty Meg?
- Ja chyba wrócę do domu, nie będę wam przeszkadzać.
- Nie wygłupiaj się, zostajesz- Harry, Liam i Zayn powstrzymali mnie, nie chętnie zostałam.
Wybrali jakiś film i podali popcorn. Zayn objął mnie ramieniem, chciał abym się do niego przytuliła, jednak ja nie miałam zamiaru. Siedziałam oparta o oparcie, a chłopak przyglądał mi się. Nie potrafiłam nawet obdarzyć go uśmiechem, jakaś blokada zapadła w moim organizmie. Cały film tak spędziliśmy chociaż ja nawet go nie oglądałam. Po prostu bezmyślnie wpatrywałam się w jeden punkt na obrazie....
Chłopaki rozpoczęli rozmowę, a ja się przysłuchiwałam, ilustrowałam każdego zapamiętując jego twarz. Nie pominęłam również Holy. Nie za długie blond włosy, czerwone usta, zielone oczy, gruba warstwa pudru na twarzy, ładne kształty, długie nogi....nie mogę. Odwróciłam wzrok, nie mogąc na nią patrzeć, wracały wspomnienia ze szpitala. Nie których, rzeczy nie da się wymazać, a ponowne przypominanie ich... boli dwa razy mocniej.
- Kocham cię- słowa Zayna, zupełnie wyrwane z kontekstu, skierowane zostały w moją stronę.
Głośny huk i światło zgasło, wszyscy zaczęli szeptać, a ja nie zdążyłam odpowiedzieć.
- Zaraz sprawdzę co to- Louis gdzieś zniknął.
Kompletna ciemność i lekki strach. Wyczułam, że maluta obok mnie nie ma.
- Nie bój się- usłyszałam jego głos gdzieś nad sobą.
- Zayn...- Holy wypowiedziała te słowa i ścisnęła moją dłoń myląc mnie z chłopakiem.
Wykorzystując okazję, także ścisnęłam jej dłoń tyle, że trzy razy mocniej, zadając lekki ból. Syknęła... Wstałam z miejsca i rozpoznając zapach Zayna, stanęłam nie opodal niego. Światło się zapaliło, a każdy był w innym miejscu po za czerwonoustą wywłoką.
- Już wszystko dobrze... ale chyba to znak, żebyśmy udali się do pokoi.- powiedział Lou.
- Mogę zostać na noc- pytanie blondyny, wywołało dziwne miny u chłopaków, ale się zgodzili.
Udałam się z Zaynem do pokoju i usiadłam na łóżko.
- Kochanie co się dzieje? - zapytał siadając obok.
Chciała, z nim wszystko wyjaśnić kiedy w pokoju znowu pojawiła się ONA !!! Zacisnęłam pięści, czując rozrywającą mnie od środka złość.
- Zayn pomożesz mi rozścielić łóżko, coś się zacięło?
Nerwy we mnie buzowały, sekundy, a zaraz wybuchnę.
- Zaraz przyjdę- skierował się do niej, a ona wyszła.
- Jeżeli do niej pójdziesz, możesz się do mnie nie odzywać i śpię na ziemi... Wybór jest twój...?
- Kochanie przesadzasz...
Drzwi za nim zatrzasnęły się, tak jak moje serce, które zostało po raz kolejny zranione.....
/Natalia
Zayn cz.17 "Miłość jest nieunikniona"
Jadąc samochodem, Zayn cały czas dziwnie się zachowywał, co chwilę oglądał się do tyłu. Ukrywał coś...
- Dzięki- miałam wysiadać kiedy mnie zatrzymał.
- Kocham cię skarbie- pocałował mnie, ale jego pocałunek był szybki i pełen strachu.
- Ja ciebie też.
Wysiadłam z samochodu, a chłopak odjechał. Jego zachowanie niepokoiło mnie, wczoraj był zupełnie inny...
Otwierając drzwi weszłam do domu i od razu pomaszerowałam pod prysznic. Chłodne kropelki wody łagodziły moje ciało pobudzając i orzeźwiając je. Ulubiony malinowy płyn oczyścił skórę z brudu, pozostawiając delikatny zapach. Powoli wyszłam z pod prysznicu i osuszając swoje ciało, założyłam błękitny szlafrok. Rozczesałam swoje włosy, zaplatając je w niedbałego warkocza. Powędrowałam do swojego pokoju, gdzie cieplutki szlafrok zamieniłam na bordowe leginsy i czarną, wkładaną przez głowę bluzę z ćwiekami na obojczykach. Zeszłam na dół do kuchni z zamiarem zrobienia sobie śniadanie, ale w lodówce zamiast jedzenia, zastałam tańczące pingwiny ( pustkę). Wkładając swoje czarne trampki, wyszłam z domu do kieszeni chowając telefon i portfel. Po około 10 minutach doszłam do sklepu. Biorąc koszyk, chodziłam między regałami. Wrażenie, że ktoś się na mnie patrzy, zmuszało mnie do oglądania się za siebie. Mając już wszystkie produkty udałam się do kasy i zapłaciłam. Z dwiema pełnymi reklamówkami opuściłam sklep i ruszyłam w kierunku domu. Całą drogę czułam czyjś wzrok na sobie, ktoś kontrolował każdy mój ruch. Niepokój panujący w sercu, przeradzał się przerażeniem w moich oczach. Docierając do domu szybko zamknęłam drzwi na klucz i spokojna, że tu nic mi nie grozi, poszłam rozpakować zakupy. Przygotowałam sobie składniki teraz już na obiad i zaczęłam gotować. Po około godzinie posiłek był gotowy, a kuchnia czysta. Nałożyłam sobie obiadu i delektując się jego smakiem siedziałam w kompletnej ciszy zdana sama na siebie. Chcąc zająć czymś ciało i myśli, zaczęłam sprzątać dom. Najpierw cały dół, a następnie przeszłam na piętro. Posprzątałam wszystko oprócz pokoju Nicka, tam nawet nie miałam zamiaru wchodzić.. nikt nie wiem co mnie tam spotka. Na zegarku wybiła godzina 20:00, postanowiłam zadzwonić do Zayna. Kolejna, druga już próba, a on nie odbiera... O co w tym wszystkim chodzi? Co on do cholery ukrywa? Nie wiedząc kiedy zasnęłam.
Zapach świeżej jajecznic dotarł do moich przegród nosowych. Będąc we wczorajszych ciuchach, zmieniłam tylko bluzę na czarną, luźną koszulkę i zeszłam na dół. Zasiadłam cicho na krzesełku i podkradłam talerz Nicka, który właśnie parzył sobie kawę. Szybko pałaszowałam jedzenie i kiedy chłopak obrócił się talerz był na swoim miejscu, ale pusty.
- O cześć Megi, ej gdzie moje jedzenie?
- Yyyy na mnie nie patrz, muszę lecieć papa- zaśmiałam się i zakładając buty poszłam do parku.
- Dzięki- miałam wysiadać kiedy mnie zatrzymał.
- Kocham cię skarbie- pocałował mnie, ale jego pocałunek był szybki i pełen strachu.
- Ja ciebie też.
Wysiadłam z samochodu, a chłopak odjechał. Jego zachowanie niepokoiło mnie, wczoraj był zupełnie inny...
Otwierając drzwi weszłam do domu i od razu pomaszerowałam pod prysznic. Chłodne kropelki wody łagodziły moje ciało pobudzając i orzeźwiając je. Ulubiony malinowy płyn oczyścił skórę z brudu, pozostawiając delikatny zapach. Powoli wyszłam z pod prysznicu i osuszając swoje ciało, założyłam błękitny szlafrok. Rozczesałam swoje włosy, zaplatając je w niedbałego warkocza. Powędrowałam do swojego pokoju, gdzie cieplutki szlafrok zamieniłam na bordowe leginsy i czarną, wkładaną przez głowę bluzę z ćwiekami na obojczykach. Zeszłam na dół do kuchni z zamiarem zrobienia sobie śniadanie, ale w lodówce zamiast jedzenia, zastałam tańczące pingwiny ( pustkę). Wkładając swoje czarne trampki, wyszłam z domu do kieszeni chowając telefon i portfel. Po około 10 minutach doszłam do sklepu. Biorąc koszyk, chodziłam między regałami. Wrażenie, że ktoś się na mnie patrzy, zmuszało mnie do oglądania się za siebie. Mając już wszystkie produkty udałam się do kasy i zapłaciłam. Z dwiema pełnymi reklamówkami opuściłam sklep i ruszyłam w kierunku domu. Całą drogę czułam czyjś wzrok na sobie, ktoś kontrolował każdy mój ruch. Niepokój panujący w sercu, przeradzał się przerażeniem w moich oczach. Docierając do domu szybko zamknęłam drzwi na klucz i spokojna, że tu nic mi nie grozi, poszłam rozpakować zakupy. Przygotowałam sobie składniki teraz już na obiad i zaczęłam gotować. Po około godzinie posiłek był gotowy, a kuchnia czysta. Nałożyłam sobie obiadu i delektując się jego smakiem siedziałam w kompletnej ciszy zdana sama na siebie. Chcąc zająć czymś ciało i myśli, zaczęłam sprzątać dom. Najpierw cały dół, a następnie przeszłam na piętro. Posprzątałam wszystko oprócz pokoju Nicka, tam nawet nie miałam zamiaru wchodzić.. nikt nie wiem co mnie tam spotka. Na zegarku wybiła godzina 20:00, postanowiłam zadzwonić do Zayna. Kolejna, druga już próba, a on nie odbiera... O co w tym wszystkim chodzi? Co on do cholery ukrywa? Nie wiedząc kiedy zasnęłam.
Zapach świeżej jajecznic dotarł do moich przegród nosowych. Będąc we wczorajszych ciuchach, zmieniłam tylko bluzę na czarną, luźną koszulkę i zeszłam na dół. Zasiadłam cicho na krzesełku i podkradłam talerz Nicka, który właśnie parzył sobie kawę. Szybko pałaszowałam jedzenie i kiedy chłopak obrócił się talerz był na swoim miejscu, ale pusty.
- O cześć Megi, ej gdzie moje jedzenie?
- Yyyy na mnie nie patrz, muszę lecieć papa- zaśmiałam się i zakładając buty poszłam do parku.
i wykręciłam numer mulata.
W duchu błagałam by odebrał, chciałam usłyszeć jego głos.
- Halo? - odebrał po 4 sygnale.
- Zayn możemy się spotkać?
- Tak, gdzie teraz jesteś?
-W parku, tym koło mojego domu.
- Zaraz będę.
Rozmowa z nim przyniosła dziwne uczucie, jakby ktoś podsłuchiwał każde moje słowo. Po około 10 minutach zauważyłam Zayna, zmierzającego w moim kierunku.
- Hej kochanie- wraz z wypowiedzeniem słów, przytulił mnie.
- Hej, przejdziemy się gdzieś?
- Wolałbym jakbyśmy zostali tu.
- No dobrze...
Jego oczy wypełniał smutek, ciągłe oglądanie się chłopaka, jakby ktoś nas śledził i jego zachowanie, które stawało się coraz dziwniejsze, nie dawało mi spokoju. Ignorowanie tego było trudniejsze, niż by mogło się zdawać. Ranił mnie, raniło mnie jego bijące chłodem spojrzenie i uśmiech, który ani trochę nie był prawdziwy.
-Zayn co się dzieje? Nie mów, że nic bo nie uwierzę...
- Nie ważne...
Że co?! Nie ważne ?
- Ważne... chcę wiedzieć co jest powodem twojego smutku, zrobiłam coś nie tak?
- Nie.
- To czemu taki jesteś?
- Muszę już iść, przyjdę do ciebie jutro- wstał z ławki i dając jedynie całusa w policzek odszedł. Nasza rozmowa. Nasze spotkanie. Było zbyt długie... Pomyślałam sarkastycznie, prychając pod nosem. Złość na niego jaka we mnie siedziała, zmusiła mnie do uronienia kilku łez. Szybko je otarłam i ruszyłam w kierunku domu. Resztę dnia już nic nie robiłam, leżałam po prostu na łóżku nie mając, żadnego kontaktu ze światem. Co on sobie do cholery myśli?
* Następnego dnia *
Ubrana w jensowe rurki i luźny top czekałam na chłopaka. Miałam nadzieję, że wszystko mi wyjaśni, inaczej będę musiała go do tego zmusić. Albo zabić... przebiegły, łobuzerski uśmiech zagościł na moich ustach, odrywając mnie chodź na chwilę od zmartwień. Po około pół godziny chłopak zjawił się u mnie w domu. Przywitał mnie krótkim całusem w czoło i nic więcej. Nic. Wydęłam w niezadowoleniu usta, jęcząc w duchu.
- Napijesz się czegoś?
- Wodę poproszę- smutek nadal był dostrzegalny w jego oczach.
Zaczyna mnie to irytować. Wracając ze szklanką wody usłyszałam jak coś walnęło w szybę. Ciekowość ogarnęła moje ciało, a dreszcz strachu przeszył całe ciało. Kiedy weszłam do salonu, chłopak stał przerażony patrząc na mnie. Dobra to wszystko jest dziwne.
- Co to było? - zapytałam, rozglądając się.
Zayn nic nie odpowiedział, słysząc krzyk swojego imienia, skierowałam się w kierunku drzwi wejściowych. Chciałam je otworzyć kiedy mulat zatarasował mi dostęp do nich. Jego źrenice znacznie się powiększyły, a oddech był ciężki.....
Subskrybuj:
Posty (Atom)