Zayn cz.16 "Miłość jest nieunikniona"

Do końca koncertu stałam w rogu sceny i czekałam na koniec. Kiedy chłopcy pożegnali się z fanami, mulat podbiegł do mnie i chwytając mocno za rękę, pociągnął za sobą. Zaprowadził do jakiegoś samochodu i pośpiesznie ruszył. Można powiedzieć, że mnie porwał. Rozglądałam się dokąd jedziemy, ale kompletnie się nie orientowałam. Pojazd zatrzymał się pod jakimś domem. Wysiadłam z samochodu za chłopakiem i stanęłam obok niego.
- Gdzie my jesteśmy? - zapytałam z nutką ciekawości.
- To jest dom mój i chłopaków, ale dzisiaj cały jest nasz... -powiedział lekko przygryzając wargę.
- Ładny- szepnęłam spoglądając na białą Ville.
- Chodź- pociągnął mnie za rękę w kierunku wejścia.
Stojąc pod wielkimi brązowymi drzwiami, chłopak przekręcił kulczyki w zamku i wpuścił mnie do środka. Z zaciekawieniem rozglądałam się po wielkim holu. Robiąc kilka kolejnych kroków, dostrzegłam schody ze szklanymi stopniami, prowadzące na piętro. Wilka brązowa kanapa, szklany stolik przed nią i wielki telewizor zachwycał moje oczy, domyśliłam się, że to pomieszczenie robi za salon. Stojąc na środku pokoju, mierzyłam wzrokiem, każdy detal. Czując duże dłonie na swoich biodrach i ciepły oddech na szyi, serce mocniej zabiło, a w brzuchu poczułam coś w rodzaju tańczących motyli. Wszystkie wewnętrzne narządy zaczęły się ściskać.
- Pięknie wyglądasz...- cichy lecz słyszalny szept dotarł do uszu, powodując podniesienie kącików ust.- Mam dla ciebie niespodziankę, zamknij oczy.- wykonałam polecenie.
Zayn zaczął mnie prowadzić, a podekscytowanie rosło w sile. Chłodniejsze powietrze otarło się o moje nagie ramiona, dając znaki, iż jesteśmy gdzieś na zewnątrz.
- Możesz otworzyć oczy.
Podniosłam powieki, a serce zaczęło skakać z radości. Pięknie nakryty stolik dla dwojga na tarasie, a w tle zachodzące słońce. Otaczające nas wysokie choinki, gęsto zrośnięte ze sobą, oddzielały nas od świata. Pnące się czerwone róże po ścianie domu, tuż obok stolika dodawały romantyzmu. Kilka pojedynczych drzew rosnących w pobliżu i ich gałęzie będące tuż nad naszymi głowami, pokryte zielonymi listkami, dziś miały za zadanie zgrywać się z lampionami zawieszonymi na nich. Spoglądając pod nogi nie umknęły mi małe świeczki otaczające nas i płatki białych róż. Wszystko tworzyło niesamowitą atmosferę i idealnie ze sobą współgrało. Patrząc na chłopaka, mocno go przytuliłam, wydając okrzyk radości.

Podniósł mnie, a ja czułam jak ucieszona dusza ma ochotę wyrwać się z mego ciała i wykrzyczeć całemu światu co czuje.
- To wszystko dla ciebie, zapraszam...- odsunął mi krzesło, a ja na nim zasiadłam.
Czerwona ciecz zwana winem, wypełniła kieliszki,
 a na naszych talerzach zagościło spaghetti. Delektując się jego smakiem, usta co jakiś czas wypełniały procent. Nasze rozmowy, co chwilę były poprzedzane śmiechem. Swoboda jaką czuliśmy w swoim towarzystwie, ułatwiała nam bliższe poznanie siebie. Różne dziwne, śmieszne i przerażające przygody z dzieciństwa, które sobie opowiadaliśmy, otwierały nam oczy na przeszłość, a jednocześnie dawały nauki na przyszłość.
- Mówisz, że mamy cały dom dla siebie, więc co teraz będziemy robić? - zapytałam, kiedy na zegarkach wybiła godzina 23:00.
- Teraz ty pójdziesz się wykąpać i ubrać w ciuchy, które czekają na ciebie w łazience, a ja przygotuje następną niespodziankę.- uśmiechnął się uroczo.
- Dobrze tylko, pokażesz mi gdzie jest łazienka?
- Oczywiście.
Zayn zaprowadził mnie po schodach na górę i otworzył drzwi do pomieszczenia. Składając słodki pocałunek na moich wargach, zniknął mi z pola widzenia.

Ciepłe kropelki wody uderzały w moje ciało, spływając po nim. Spokojne serce wybijało regularny rytm. Owinięta w ręcznik, stanęłam przed lusterkiem i chwyciłam w dłonie przygotowane ubrania. Rozłożyłam je, omal nie wybuchając śmiechem. Nałożyłam na siebie bokserki chłopaka z wielką i śmieszną pszczółką na pośladkach oraz napisem " Wielka moc dzień i noc bzzzz..''. Do tego ubrałam czarną, za dużą koszulkę chłopaka z napisem "I'm sexy'' i rozpuściłam swoje włosy, które pod wpływem ciepłej pary pofalowały się. Opuściłam łazienkę i zeszłam na dół, gdzie czekał na mnie malut.
- Ślicznie wyglądasz- jego cichy śmiech pod nosem był słyszalny dla moich uszu, ale udałam, że nie słyszę.
Założyłam swoje balerinki i chłopak zaprowadził mnie w głąb podwórka. Mrok panujący dookoła nas rozświetlał srebrzysty księżyc będący w pełni tej nocy.
- Proszę..
- Co to?
- Lampion życzeń- chwyciłam z rąk chłopaka owy lampion, oświetlający swym światłem nasze twarze.
Chłopak złączył nasze dłonie, spoglądając w niebo.
- Trzymaj pisak i napisz na lampionie swoje życzenie, kiedy dosięgnie bram nieba, być może spełni się...
Jak chłopak polecił tak zrobiłam, chwilę myślałam nad życzeniem, aż w końcu napisałam "Chcę być z Zaynem już na zawsze".
- Co teraz? - zapytałam chowając przed nim napisane słowa.
- Wypuść go w powietrze...- lampion wydostał się z moich rąk, wznosząc się w górę, prosto do atmosfery.

Zayn otoczył mnie ramionami, a ja wtuliłam się w jego tors, czując całkowite bezpieczeństwo. Usiedliśmy na kocu rozłożonym przez niego. Wpatrzona w gwiazdy usłyszałam szept chłopaka.
- Spełni się.
- Podglądałeś- spojrzałam na niego z groźną miną.
- Tak troszeczkę- uśmiechnął się, całując mnie namiętnie.

Leżąc wtulona w mulata na jego łóżku, oddawałam się krainie snu. Nasze oddech zupełnie wyrównane, współgrały z sobą. A jego głaskanie po moich włosach przynosiło mi przyjemne uczucie...

Rano kiedy się obudziłam chłopaka nie było już przy mnie. Ubrałam się we wczorajsze ciuchy i zeszłam na dół. Siedział na kanapie, przysiadłam się obok niego, całując na powitanie. Jego oczy były jakieś przestraszone, smutne.
- Co się stało?
- Nic kochanie, jesteś głodna? - wiedziałam, że kłamie, ale nie chciałam naciskać.
- Trochę, ale będę się zbierać...
- W kuchni są przygotowane kanapki, zjedz i cię odwiozę...

Jadąc samochodem, Zayn cały czas dziwnie się zachowywał, co chwilę oglądał się do tyłu. Ukrywał coś...
- Dzięki- miałam wysiadać kiedy mnie zatrzymał.
- Kocham cię skarbie- pocałował mnie, ale jego pocałunek był szybki i pełen strachu.
- Ja ciebie też.
Wysiadłam z samochodu, a chłopak odjechał. Jego zachowanie niepokoiło mnie, wczoraj był zupełnie inny....

______________________________________________________________

 

Znowuż wam słodzę z opowiadaniem.

Ale mam dobry dzień i nie chcę zmieniać tej części. /Natalia

 

Zayn cz.15 "Miłość jest nieunikniona"

Gotowa zeszłam na dół, oczekując przyjścia chłopaka. Zdenerwowana krążyłam po pokoju, a serce co jakiś czas przyśpieszało na myśl o mulacie. Spragnione usta pragnęły połączyć się z jego w słodkim pocałunku... Dźwięk dzwonka rozbrzmiał po całym domu, szybkim krokiem podbiegłam do drzwi, drżącą ręką chwytając klamkę. Biorąc kilka głębszych wdechów, uspokoiłam serce i otworzyłam brązowy prostokąt. Oczy posmutniały nie zastając widoku Zayna, tylko...jakiegoś chłopaka w lokach. Jego zielone, jak szmaragd oczy zmierzyły mnie od stóp do głów, a temperatura ciała lekko się podwyższyła.
- W czym mogę pomóc? - niepewnie wypowiedziane słowa z moich ust, sprowadziły wzrok chłopaka na moją twarz.
- Ty jesteś Megi?
- Taaaak o co chodzi?
- Jestem Harry- chłopak wyciągnął dłoń w moją stronę, a ja ją ścisnęłam.
- Miło mi, ale nadal nie wiem co cię tu sprowadza?
- Jestem przyjacielem Zayna..- teraz zaświtało mi skąd go kojarzyłam... widziałam go w telewizji przecież i nie tylko.- poprosił mnie abym po ciebie przyjechał i cię zabrał.- co?! Mam z nim jechać?
- No nie wiem, nie znam cię... Zayn sam miał przyjechać.
- Spokojnie, nic ci nie zrobię obiecuję, przy okazji poznamy się, a Zayn nie przyjechał, bo nie zdążył wszystkiegiego zrobić.- jego uśmiech w pewien sposób przekonał mnie.
- No ok...
Zamknęłam dom i chowając kluczyki do torebki, wsiadłam do samochodu. Zapięłam pasy i siedziałam, nie odzywając się ani słowem. Lekka złość na mulata narastała we mnie. To jego chciałam ujrzeć w drzwiach, tym czasem on przysłał swojego przyjaciela. Nawet nie mam 100% pewności czy to on. Kątem oka zerknęłam na chłopaka za kierownicą. Ciemno-brązowe loki okalały jego twarz, a pojedyncze niesforne pasma opadały na jego oczy. Wtedy za każdym razem chłopak wykonywał seksowne ruchy poprawiając je. Zielone oczy świeciły swoim blaskiem, przyciągając w magiczny sposób. Harry uśmiechnął się, ukazując rząd białych ząbków, a w jego policzkach pojawiły się dwa urocze dołeczki. Odwracając wzrok w kierunku szyby, analizowałam postać chłopaka. Lekka, acz pociągająca chrypka w głosie, loki, dołeczki, oczy wszystko się zgadzało... więc skąd u mnie te wątpliwości?
- Denerwujesz się? - jego słowa wyrwały mnie z zamyślenia.
- Nieee- skłamałam.
- Zayn miał racje...
- W związku z czym?
- Mówiąc, że jesteś piękna i urocza...- rumieńce wkradły się na moje policzki, a ja próbowałam je ukryć- no i że jesteś słodka jak jesteś zła lub się denerwujesz, nie kłamał- spojrzał na mnie szeroko się uśmiechając.
Skąd on wiedział, że się teraz denerwuje? Przecież, aż tak bardzo tego nie widać...chyba. Nasza rozmowa jakoś się rozkręciła, złapaliśmy wspólne fale i nadawaliśmy na tej samej lini. Dowiedziałam się wiele rzeczy o nim i o chłopakach z zespołu, a przy okazji o Zaynie ^^. Po około 30 minutach byliśmy gdzieś pod jakąś halą? A może to stadion piłkarski? Harry poprowadził mnie do wejścia i przekazał w ręce jakiegoś mężczyzny. Bałam się go, umięśniony, wysoki z wyrazu twarzy nie za miły, powiedziałabym nawet odstraszający. Poprowadził mnie przez kilka korytarzy, po jakiś schodach, aż doszliśmy do wielkich drzwi. Otworzył je, a mnie oślepiły światła reflektorów i ogłuszyły piski jakiś dziewczyn. Chwile wszystko to analizowałam, aż dotarło do mnie, że jestem na koncercie. Facet sprowadził mnie na dół po schodkach i przepuszczając przez jakieś bramki, zaprowadził do drugiego rzędu. Tam zostawił mnie samą, a ja stojąc niemal w osłupieniu próbowałam zrozumieć o co w tym wszystkim chodzi. Światła lekko ściemniały, a na scenę wyszła czwórka chłopaków. Zaczęli śpiewać, a dziewczyny ucichły, słuchając ich utworów. Robiłam to co one, pierwszy raz byłam w takim miejscu, więc wszystko było dla mnie nowe. Zagłębiałam się w muzyce. Co jakiś czas spoglądając na innego gwiazdora. Jednak w żadnym z nich nie rozpoznałam członka One Direction. Wszystko to było strasznie dziwne, takie obce i nierealne. Po kolejnych 5 piosenkach, można powiedzieć, że odnalazłam się, załapałam fazę. Chłopcy zeszli ze sceny, a wszystkie światła zgasły na dłuższy moment...

*** Oczami Zayna ***

Drżące ciało i duży stres, który nieustannie napływał w co raz większych ilościach dawał o sobie znaki. Zszarpane nerwy i strach co chwilę targał moim ciałem. Gdzie oni są już powinni być ? To jedno pytanie nurtowało mnie przez cały czas, zagłuszając wszystkie inne myśli.
- Jestem...- do pomieszczenia wbiegł Harry, zdejmując koszulkę.
- Gdzie ty tyle byłeś? - gniew na chłopaka, że coś się jej mogło stać, był wyczuwalny w moim głosie.
- Megi się chwilę upierała, a później napotkaliśmy mały korek.
- Dobra, przebieraj się- odpowiedziałem z zamiarem opuszczenia pokoju.
- A swoją drogą, miałeś racje jest śliczna i miła..- jego słowa tylko podniosły temperaturę mojego ciała, niech on tylko spróbuje mi ją odebrać.

 

Stanąłem przy wejściu na scenę, obserwując nasz support. Ich występ dobiegał końca, a nasz nadchodził wielkimi krokami. Stres związany z występem i tym co ma się wydarzyć przerastał mnie. Przyśpieszony oddech i nogi jak z waty...
- Chłopaki wychodzicie- rzekł Paul, a światła na scenie zgasły.
Serce znacznie przyśpieszyło, a w gardle narosła gula. Chwyciłem mikrofon, idąc przerażonym krokiem ku scenie. Każdy zajął swoje miejsce, ciche dźwięki muzyki zaczęły rozbrzmiewać co raz głośniej, a światła rozbłysły. Fanki piszczały jak opętane, a my zaczęliśmy ''C'mon C'mon''. Wędrowałem po scenie, starając się odnaleźć wzrokiem Megi. Sprawdzałem każdy, rząd po kolei, nigdzie jej nie widząc. Bałem się, że opuściła halę koncertową. Spoglądając na Hazza stanąłem w rogu i zacząłem swoją kwestie. Otwierając oczy zauważyłem ją. Stała w drugim rzędzie. Jej drobne ciało, ubrane było w śliczną, białą sukienkę. Włosy kaskadami opadały na jej ramiona, a delikatny uśmiech cały czas gościł na jej ustach. Wyglądała jak anioł, ona była dla mnie aniołem, moim aniołem. Jej niebieskie oczy świeciły blaskiem widocznym nawet stąd, delikatne rumieńce i jeden dołeczek, który tworzy się w jej prawym policzku, pod wpływem lekkiego uśmiechu. Nie spuszczałem z niej wzroku nawet na sekundę, nie mogłem, nie chciałem...

*** Oczami Megi ***
Kiedy światła ponownie zachwyciły swym blaskiem, na scenie ukazało się całe One Direction. Dziewczyny krzyczały jak głupie, tego co działo się w tamtej chwili, nie można było objąć słowami. Za dużo, to trzeba zobaczyć i przeżyć, by zrozumieć. Cały czas próbowałam złapać kontakt wzrokowy z Zaynem, aż podczas jego solówki zauważył mnie. Wszystkie piosenki patrzył na mnie, nawet kiedy był na drugim końcu sceny. Wszystkie utwory przeleciały bardzo szybko, jak czas, który ucieka nam między palcami.
- Teraz proszę was o ciszę, mamy dla was coś ważnego- Harry odezwał się, uciszając wszystkich fanów.
- Jest wśród was dziewczyna, która skradła serce naszego Malika...- dodał taki w paskach i czerwonych spodniach, w tej chwili mulat zbiegł ze sceny i szedł między ochroniarzami. O Nie !
Stanął przede mną, a ja zaskoczona obrotem sprawy, patrzyłam na niego przerażona. Delikatnie chwycił moją dłoń i zaczął ciągnąć mnie za sobą. Nie proszę. Nie chcę, żeby wszyscy patrzyli.Weszliśmy na scenę, a ja ze strachu zaczęłam mocniej ściskać jego dłoń. Chłopak chwycił z powrotem mikrofon, nie puszczając mnie.
- To jest Megi, to dzięki niej się otworzyłem. Tylko ona miała i ma tą okazję, zobaczyć mnie prawdziwego, nie zmienionego. Może i jestem już dorosły, myślę jak dorosły. Ale nadal kocham jak dziecko. Miłością wielką, niezrozumiałą i niepojętą.- Zayn zwrócił się w moją stronę- Ty jesteś dla mnie doskonała. Ty napełniasz moje serce miłością, twój śmiech jest ukojeniem dla mojej duszy, a twój wzrok daje mi więcej radości, niż cokolwiek na świecie. Wiem, że słyszysz te słowa pierwszy raz z moich ust, ale od dzisiaj obiecuję mówić ci to codziennie... Kocham cię Megi.
Stałam jak słup, on właśnie powiedział coś co..to było po prostu... on pierwszy raz wyznał mi miłość. Jego słowa kocham cię znaczą więcej niż najdłuższy potok słów. Zayn mnie kocha.
- Ja ciebie też kocham Zayn- wydukałam próbując się otrząsnąć. On podszedł do mnie i delikatnie, a zarazem namiętnie pocałował.

Do końca koncertu stałam w rogu sceny i czekałam na koniec. Kiedy chłopcy pożegnali się z fanami, malut podbiegł do mnie i chwytając mocno za rękę, pociągnął za sobą. Zaprowadził do jakiegoś samochodu i pośpiesznie ruszył. Można powiedzieć, że mnie porwał. Rozglądałam się dokąd jedziemy, ale kompletnie się nie orientowałam....

Zayn cz.14 "Miłość jest nieunikniona"

  

Piosenka

''Dziś w programie znany wszystkim brytyjsko-irlandzki zespół One Direction''- słowa prezenterki wzbudziły we mnie zamieszanie. Czemu mi nie powiedział, że jest sławny? Bał się czegoś?

"Zayn pozwoliliśmy sobie zaprosić do studia twoją dziewczynę"- kolejne słowa starszej kobiet przerwały moje wszystkie myśli. Obok Zayna usiadła ta blondynka, z którą wcześniej go widziałam. Łzy naszły mi do oczu, a przestraszone serce wybijało szybszy rytm. ''Jak wam się układa, jesteście szczęśliwi ? '' ''Jesteśmy bardzo szczęśliwi''- odpowiedziała blond włosa dziewczyna, a po policzkach spłynęły mi łzy. Okłamał mnie, powiedział, że nie ma dziewczyny, że jestem tylko ja, a ja mu uwierzyłam. " Nie...''- Zayn coś mówił, ale nie słyszałam dalej bo wyłączyłam telewizor...
Wylałam do zlewu miskę z posiłkiem i pobiegłam do pokoju, zamykając się w nim. Nie wierze, jak on mógł to zrobić...
Kolejne 4 godziny przesiedziałam sama w pomieszczeniu na zimniej podłodze płacząc. Zayn dzwonił kilka razy, ale nie odbierałam. Słysząc kolejny sygnał dzwoniącego telefonu, rzuciłam nim o ścianę, a ten rozwalił się na kilka części. Krztusiłam się własnymi łzami, czując w ustach ich słony posmak. "Jesteśmy bardzo szczęśliwi''- te słowa rozbrzmiewały w mojej głowie, zadając co rusz nowe ciosy. Czułam jak upadam. Jestem za słaba na to wszystko. Pukanie do drzwi dotarło do moich uszu, ale nawet to nie ruszyło mnie z ziemi. Drzwi uchyliły się, a w progu stanął Zayn.
- Megi co się stało? Czemu płaczesz? - zamknął szybko drzwi i chciał do mnie podejść.
- Stój, nie zbliżaj się do mnie.- podniosłam się z ziemi, cofając do tyłu.
Nie możesz mu ulec Megi. Nie możesz!
- Ale czemu, co się stało?
- Nie mam dziewczyny, nie pozwolę, abyś płakał, nie zranię cię, tak? Wiesz co nienawidzę cię. Wynoś się, jesteś zwykłym dupkiem, okłamałeś mnie, kolejny raz się mną zabawiłeś fajnie był? Myślałeś, że się nie dowiem?
- Ale o czym ty mówisz?
- Oglądałam wasz dzisiejszy wywiad..."Jak wam się układa jesteście szczęśliwi?", "Jesteśmy bardzo szczęśliwi".... Ja też życzę wam szczęścia, a teraz się wynoś, nie chcę cię już więcej widzieć!- zaczęłam krzyczeć.
- Ale Megi...
- Co Megi, mało mnie zraniłeś, co jeszcze chcesz? Mojej śmierci, proszę bardzo mogę zrobić to od razu.- sięgnęłam po tabletki na senne, które stały obok mnie na półce i wysypałam je wszystkie na rękę. Nie panowałam nad sobą, przestałam myśleć, przestałam czuć.
- Co ty robisz? - przerażony chłopak podbiegł do mnie i mocno złapał mnie za ręce.
- Puść mnie, ja też chcę swojej śmierci.- zaczęłam się szarpać, ale on tylko zacisnął mnie w swoim uścisku i nie puszczał, a ja płakałam.
- Nie pozwolę ci na to... to wszystko nie tak, obejrzałaś do końca wywiad?
- A po co.. wystarczyło mi... to co usłyszałam...
- Wszystkiemu zaprzeczyłem, gdzie masz komputer?
- Tam - wskazałam na szafkę nocną, a chłopak posadził mnie na łóżku sięgając urządzenie.
Usiadł obok, mnie i włączył jakąś stronę internetową, a następnie dzisiejszy wywiad. Przewinął do momentu gdzie padło pytanie o jego związek. "Jak wam się układa jesteście szczęśliwi?", "Jesteśmy bardzo szczęśliwi", "Nie..to nie prawda, my nie jesteśmy szczęśliwi, bo nawet nie jesteśmy razem, mam dosyć tego kłamanie i nie obchodzi mnie co teraz sobie wszyscy pomyślicie. Nie dawno poznałem dziewczynę i to właśnie ją naprawdę kocham. Zraniłem ją bardzo... żałuje tego, ale ona mi wybaczyła. I wiem, że prawdziwi fani zrozumieją to i zostaną"- w tym momencie zrobiło mi się głupio. Zayn zatrzymał nagranie, odłożył laptopa i spojrzał na mnie.
- Przepraszam..- wyszeptałam spuszczając głowę.
- To ja przepraszam, mogłem cię na to przygotować, nie zranię cię musisz mi uwierzyć.- podniósł mój podbródek i otarł łzy.
- Wierze, jestem głupia...przepraszam cię- chłopak musnął moje usta i mocno do siebie przytulił.
- Zabieram cię gdzieś dzisiaj, muszę jeszcze coś załatwić, ale przyjadę po ciebie o 17:00, bądź gotowa.- ponownie musnął moje usta i chciał wyjść, jednak zawrócił - to zabieram.
Ukucnął na ziemi i zgarnął tabletki, które rozsypały się. Posyłając mi uśmiech wyszedł, a ja poskładałam swój telefon w całość. Weszłam pod prysznic i wykąpałam się, umyłam włosy i czysta, owinięta ręcznikiem, wróciłam do pokoju. Otworzyłam swoją szafę i zaczęłam poszukiwanie odpowiedniej kreacji na dziś. Kilkanaście par przymierzonych spodni, multum koszulek, kilka spódniczek i nic odpowiedniego. Siedząc załamana przed szafą, przewracałam wieszaki licząc na jakiś cud. To miętowa, to różowa to jensowa, aż w końcu oczy napotkały białą sukienką. Wyciągnęłam ją, natychmiast zakładając na siebie. Delikatny koronkowy materiał idealnie zgrywał się z czarną kokardą, przewiązaną w talii.

Dobrałam jeszcze do tego czarne balerinki i stanęłam przed lustrem, z nadzieją, że to właśnie ta sukienka okaże się tą właściwą. Nie myliłam się, była cudowna. Długie, blond włosy ułożyły się w piękne fale, pozwalając im, by swobodnie opadały na ramiona. Gęste, długie rzęsy kilkakrotnie przejechałam tuszem, a na ustach zagościł malinowy błyszczyk. Psiknęłam się swoimi ulubionymi perfumami o zapach wanilii w połączeniu z różami. Gotowa zeszłam na dół, oczekując przyjścia chłopaka. Zdenerwowane ciało krążyło po pokoju, a serce co jakiś czas przyśpieszało na myśl o chłopaku. Spragnione usta pragnęły połączyć się z jego w słodkim pocałunku. Dźwięk dzwonka rozbrzmiał po całym domu, szybkim krokiem podbiegłam do drzwi, drżącą ręką chwytając klamkę. Biorąc kilka głębszych wdechów, uspokoiłam serce i otworzyłam brązowy prostokąt. Oczy posmutniały, a serce znowu przyspieszyło nie zastając widoku Zayna, tylko...

 

Zayn cz.13 "Miłość jest nieunikniona"

 Starając się opanować oddechy, mulat odsunął się ode mnie, podając brakującą część mojej bielizny, czyli majtki. Zeskakując z półki, szybko je założyłam i swoją koszulę.
- Zrobię wszystko co mogę, tylko mi wybacz...- ponownie przycisnął mnie do drzwi, patrząc w oczy....
Niepewność i strach przed kolejnym zranieniem narósł we mnie. Co jeśli to tylko kolejna jednorazowa przygoda dla niego?
- Ja..ni...
- Proszę...- jego smutne oczy i łza spływając po jego policzku...pokazał, że żałuję, płakał i nie wstydził się tego pokazać, okazał skruchę. Zayn płakał.
- W porządku...
Jego oczy rozbłysły milionami małych iskierek, radość i ulga z nich bijąca uspokajała i radowała moje serce. Jego silne ramiona objęły mnie, tuląc do siebie. Bezpieczeństwo, szczęście, troska, on zapewniał mi to wszystko.
- Nie pozwolę cię już nigdy nikomu skrzywdzić... uchronię cię przed wszystkim, nie pozwolę byś płakała. Obiecuję, jestem ci to winien.. - coraz bardziej zaciskał moje ciało w swoich objęciach.
- Po prostu bądź, nic więcej nie oczekuję...- słodki pocałunek połączył nas ponownie w jedność.
Ubraliśmy pozostałe części naszej garderoby i patrząc sobie w oczu staliśmy niczym dwa słupy.
- Kim jest ta blondynka, to twoja dziewczyna prawda? Co teraz?
- Nie mam dziewczyny, jesteś tylko ty... a co z twoim chłopakiem?
- Nie mam chłopaka, jesteś tylko ty...
Wyjaśniłam mu wszystko o co chodziło z Ryanem, cały nasz plan, a on tylko się śmiał....
- To była moja zemsta.
- Megi co ty tam tyle robisz? - głos Ameli, wybudził mnie z tego dziwnego stanu, podnosząc adrenalinę.
- Już wyłażę...- krzyknęłam spoglądając na chłopaka- ja wyjdę pierwsza, a ty chwilę po mnie nie zauważony, tak samo jak tu wszedłeś ok? - wyszeptałam do chłopaka, a on na potwierdzenie tylko pokiwał głową.
Wyszłam z małego pomieszczenia i stanęłam za ladą obok dziewczyny. Przyłączyłam się do pracy, chodź kompletnie mi to nie wychodziło. Rozkojarzona myślałam o wydarzeniu, jakie miało miejsce przed chwilą.
- Co ty tam tak długo robiłaś?
- Ja?
- Nie Mikołaj... oczywiście, że ty....
- Układałam fartuszki?
- Tyle czasu?
- Jeszcze telefon mi zadzwonił i chwilę rozmawiałam...- mówiłam wszystko co przyszło mi do głowy w tamtej chwili.
- Aha, ok..

Kolejną godzinę spędziłam na wykonywaniu swojej pracy. I mimo iż ciałem byłam na ziemi, to myślami gdzieś daleko. Moje serce i mój rozum myślał tylko o Zaynie. Czy to możliwe, bym w ciągu kilku godzin poczuła tak silne uczucie do niego?

Kończąc pracę zdjęłam swój kelnerski strój i meldując Amelie, że wychodzę, zaczęłam zmierzać ku wyjściu. Otwierając szklane drzwi, o policzki otarło się chłodne powietrze. Zrobiwszy kilka kolejnych kroków, znalazłam się na zewnątrz, a ciało za trzęsło się z zimna. Rozejrzałam się dookoła i z nie dowierzaniem, stałam jak wryta...
- Co ty tu robisz? - szczęśliwe oczy cieszyły się owym widokiem.
- Czekam na ciebie- podeszłam bliżej niego - chciałem poprosić cię o numer telefonu...- jego nieśmiałość podczas wypowiadania tych słów urzekła mnie.
- Proszę... trzymaj- wyjęłam karteczkę z kieszeni, na której widniał mój numer i podałam chłopakowi.
To dziwne prawda? Kto normalny nosi swój numer w kieszeni? Ja chyba nie jestem do końca normalna, zawsze wierzyłam, że mi się któregoś dnia przyda i proszę... przydała.
- Dziękuję... zimno ci?
- Nie...
- Przecież widzę.
- Nic nie widzisz...
- Oj mała, proszę..- chłopak okrył moje ramiona swoją bluzą, a sam postanowił marznąć w krótkim rękawku.
- Teraz ty marzniesz.
- Mi nic nie będzie, chodź odprowadzę cię do domu- Zayn objął mnie ramieniem, a ciało zalała fala gorąca.
- Skąd wiedziałeś o której kończę?
- Nie wiedziałem... cały czas czekałem- uśmiechnął się ukazując swoje białe ząbki.
- Chcesz mi powiedzieć, że czekałeś półtorej godziny w zimnie, tylko po to, by poprosić mnie o numer? - zaszokowana patrzyłam na chłopaka, nie wierząc jego poświęceniu.
- Nie tylko po to...
- A po co jeszcze? - jego tajemniczość i sposób bycia fascynował mnie.
- Jeszcze po to- chłopak zatrzymał się i delikatnie wpił w moje usta. Pojedyncze krople deszczu spadające z nieba ocierały się o nasze twarze, a my trwaliśmy w chwili. Przypomniały mi się słowa Katlin "Ilekroć razy oślepią cię promienie słońca, ilekroć razy zmoczy cię deszcz, ilekroć razy zawieje silniejszy wiatr, a ty go poczujesz... będą to znaki ode mnie, że jestem i czuwam nad twoim dobrem''. Oderwałam się od mulata i spoglądając w niebo uśmiechnęłam się, wracając wzrokiem na twarz chłopaka ponownie go pocałowałam.
- Chciałem poczuć smak twoich ust i zobaczyć twój uśmiech.- dokończył, ponownie mnie obejmując i ruszając dalej.

Nasze głosy łączące się w śmiechu i spojrzenia, które sobie posyłaliśmy, towarzyszył nam całą drogę. Odnalazłam w nim przyjaciela i kogoś znacznie więcej. Zapomniałam o wszystkich przykrościach jakie mi wyrządził, a serce jak za dotykiem różdżki poskładało się w całość, jednak złych wspomnień nie da się całkowicie wymazać, można je tylko przyćmić tymi dobrymi. Mała rana już na zawsze pozostanie w moim sercu, dając o sobie znaki w słabszych i gorszych momentach...
- To już tu, tu mieszkam- zatrzymałam się pokazując na dom.- może wejdziesz?
- Innym razem, jest już późno- szczery uśmiech został podarowany mojej osobie.
- Ok, dziękuję- wspięłam się na palce i cmoknęłam chłopaka w policzek, po czym oddałam mu bluzę.
Odwracając się do niego pomachałam,

 znikając następnie za brązowym prostokątem.

*** Oczami Zayna ***
Jej uśmiech, niebieski niczym ocean oczy cały czas siedzą mi w głowie. Melodyjny i spokojny jak u anioła głos, cały czas rozbrzmiewa w moich uszach. Urzekła mnie swoją prostotą ducha i troską jaką okazuje osobą, które kocha. Cały czas czuję słodki smak jej ust, które pragnę ponownie poczuć na swoich. I mimo, że nie widzę jej dopiero parę minut, pragnę poczuć jej drobne ciało w swoich ramionach i uszczęśliwiać na każdym kroku...

*** Oczami Megi ***
Weszłam do salonu, gdzie zastałam Ryana i Nicka. Uśmiechnęłam się szeroko i stałam nic nie mówiąc.
- Co się stało? - zapytał jeden z nich nie doczekując się żadnych słów z mojej strony.
- Udało się, nasz plan...- krzyknęłam podbiegając do nich i mocno przytulając.
- Hahaha widzieliśmy was razem przed chwilą na dworze.- słowa Ryana zatrzymały mnie.
- Co? Podglądaliście? Ja wam dam...- zaczęłam rzucać w nich poduszkami głośno się śmiejąc.
Zakończywszy bitwę uciekłam do swojego pokoju i wykąpana położyłam się do łóżka. Prawie zasypiałam, kiedy przyszedł sms od nieznanego numeru "Dobranoc mój Aniele ~ Zayn xx''. Z wielkim bananem na twarzy odpisałam mu szybko "Dobranoc xx'' i zasnęłam z telefonem przy głowie.

Następnego ranka obudziłam się dość wcześnie, jeszcze w piżamie i z telefonem w ręku zeszłam na dół, zrobić sobie śniadanie. Usadzając się na kanapie z miską płatek z mlekiem, włączyłam telewizor. Ze znudzeniem wpatrywałam się w kolorowy obraz kiedy na ekranie pojawiła się piątka chłopaków w tym Zayn. Rozpoznałam wszystkich ze szpitala i Nando's. Pogłośniłam telewizor, prostując się.

''Dziś w programie znany wszystkim brytyjsko-irlandzki zespół One Direction''- słowa prezenterki wzbudziły we mnie zamieszanie. Czemu mi nie powiedział, że jest sławny? Bał się czegoś?

 "Zayn pozwoliliśmy sobie zaprosić do studia twoją dziewczynę"- kolejne słowa starszej kobiet przerwały moje wszystkie myśli. Obok Zayna usiadła ta blondynka, z którą wcześniej go widziałam. Łzy naszły mi do oczu, a przestraszone serce wybijało szybszy rytm. ''Jak wam się układa, jesteście szczęśliwi ?'' ''Jesteśmy bardzo szczęśliwi''- opowiedziała blond włosa dziewczyna, a po policzkach spłynęły mi łzy. Okłamał mnie, powiedział, że nie ma dziewczyny, że jestem tylko ja, a ja mu uwierzyłam. "Nie...''- Zayn coś mówił, ale nie słyszałam dalej bo wyłączyłam telewizor....

_______________________________________________________

Imagin z Louisem...

Włączcie koniecznie

Kolejna noc i kolejne spotkanie. Czarne niebo wypełniały małe punkciki zachwycając swym blaskiem tysiące... miliony ludzi. Setki gwiazdozbiorów jakie tworzą, dzisiejszej noc w szczególności były piękne. Księżyc chodź w pełni, chował się niezauważalny dla oka. Rozciągający się na lewo widok spokojnego miasta, które mimo ciemnej nocy bez problemu mogłam dostrzec. Lekki wiatr gładził, a zarazem lekko chłodził czerwone pod wpływem emocji policzki. Zmęczone ciało opierało się o barierkę, a dłonie delikatnie ściskały metalową poręcz. Wzrok powędrował w stronę ogromnych drzwi balkonowych. Białe, aksamitne firanki delikatnie falowały przez silniejsze podmuchy wiatru, jednak nie to przyciągało moją uwagę. On ją przyciągał. Louis. Pogrążony w śnie chłopak. Jego nagie ciało zatapiało się w czarnej jak smoła, satynowej pościeli. Silne ramiona oplatały tego samego koloru poduszkę, w strachu przed jej zabraniem. Włosy ułożone w nieładzie i ten delikatny uśmiech na twarzy. Skrywane uczucie.... Oderwałam od niego wzrok wracając na panoramę miasta. Marzenie jest tak blisko, na wyciągnięcie ręki, ale zarazem daleko, nieosiągalne. O co chodzi? Co to za układ? Dwoje ludzi, seks - o to właśnie chodziło. Każdej nocy spotykaliśmy się w mieszkaniu, o którym nikt nie miał pojęcia. Nikt. Oddawaliśmy się sobie, dawaliśmy się ponieść rozkoszy. Liczyła się tylko bliskość naszych ciał. Zaspakajaliśmy swoje potrzeby, łamiąc zasady... W dzień udawaliśmy nie znających się ludzi. Ja zwykła dziewczyna, pracując w restauracji. On wielka gwiazda i kochający chłopak. Właśnie miał dziewczynę, raniliśmy ją przez swoje czyny... jednak to był silniejsze. Mieliśmy umowę, żadne z nas się nie może zakochać w kochanku. A co jeśli ją złamałam? Zakochałam się w Louisie... Uczucie jakim go darzę, nie jest przejściowe, jest zbyt silne, by móc się od niego uwolnić i po prostu odkochać. Przekracza ludzkie bariery umysłu. Jedynym rozsądnym wyjściem wydaje się uciec. Nie po komplikuje życia mu, nie zranię go. Będzie żył jak dawniej z nią, beze mnie... Weszłam do środka biorąc kartkę z długopisem i usadzając się przy małym stoliku. Pustka w głowie... co napisać. ''Uciekam, żegnaj...'' brak sensu. Minęło kilka kolejnych minut za nim stalowa końcówka zaczęła kreślić litery na białej kartce.

''Rozpisywać się nie będę, najlepiej byłoby uciec bez wyjaśnienia, ale jednak parę słów ci się należy. Co robię? Co planuję? Nie wiem.... Muszę wyjechać. Nasza umowa, złamałam ją. Widocznie tak sobie zaplanował to los. Dziękuję... Za co? Za wszystko, za każdą noc. To chyba na tyle, usuwam się z twojego życia. To chyba i tak był już najlepszy czas, by wszystko zakończyć i wrócić do normalności. Nie musisz się martwić, nie zrobię nic głupiego. Będę bezpieczna. Żegnaj Louis... (t.i)"

Odłożyłam starannie zapisaną kartkę na stoliku, zbierając swoje ciuchy z ziemi. Jego koszulkę zastąpiły bordowe rurki i luźna czarna bluza. Podeszłam do łóżka klękając przy stronie chłopaka. Dłonią ostatni raz dotknęłam jego policzka i zmierzwiłam delikatnie włosy. Wargi dotknęły jego miękkich ust, ostatni raz pochłaniając jego smak. Wyszłam cicho z pokoju, a następnie z mieszkania. Przemierzałam betonowy korytarza, stąpając po zimnej posadzce. Budynek wyglądał na opuszczony i w pewnym sensie był. Kilka mieszkań na parterze był zajętych i resztę pięć pięter zupełnie pustych. Na ostatnim tylko nasze, Louis mieszkanie. Nikt by się nie spodziewał tego, że jest ono w środku przepiękne. Małe, nowoczesne, przytulne. Wyszłam z budynku i szłam ciemnymi ulicami Londynu. Miasto pozbawione życia, pogrążone w głębokim śnie. Zegarki wskazywały godzinę 3:30. Przyroda także spała. Wszystko było inne, ciche, spokojne, urokliwe. Najciszej jak mogłam weszłam do swojego i rodziców mieszkania, kierując się od razu do pokoju. Spakowałam torbę najpotrzebniejszych ciuchów i kosmetyków. Z ramki wyjęłam jedno zdjęcie moje i rodziców, po czym zemknęłam za sobą drzwi pokoju, idąc do kuchni. Zostawiłam małą kartkę o treści "Muszę pilnie wyjechać..'' i wyszłam z domu. Gdzie się teraz udać? Samolot? Metro? Taksówka? Autobus? Pociąg? Nogi poniosły mnie na stacje kolejową, kupiłam bilet do nikąd i wsiadłam do wagonu. Jechałam kilka godzin, aż pociąg zatrzymał się na ostatniej stacji. Wysiadłam pośpiesznie i przechadzałam się samotnie szukając wyjścia. Gdzie jestem? Cardiff...

Minęły 2 miesiące, wracam do życia normalnego. Dziura w sercu pozostała, jedynym lekarstwem jest Louis. Nie zamierzam wracać do Londynu, nauczyłam się żyć tutaj. Jak co dzień, dziś wracałam z pracy, wiatr delikatnie rozwiewał moje włosy, a wolny, miarowy krok, coraz bardziej zbliżał mnie do celu.
- Przepraszam...- pośpiesznie przeprosiłam chłopaka, nie podnosząc głowy.
Chciałam iść dalej, jednak ktoś mi to uniemożliwiał. Trzymał mnie za dłoń. Podniosłam na niego wzrok, zatapiając się w dobrze znanych mi tęczówkach. Wyczytałam w nich wszystko, on w moich chyba też. Cisza panująca między nami, nasze splecione dłonie i my pośród ludzi na środku chodnika. Jeden pocałunek, od którego w tamtej chwili nie mogliśmy się powstrzymać, po raz kolejny zaprowadził nas do łóżka. Pragnienie był zbyt silne, potrzeba bliskiej obecności swoich ciał sięgała granic. Leżałam na boku, odwrócona do Louis plecami, nasze nagie ciała okrywała biała pościel, ale zachowywaliśmy odległość między sobą. Łzy spłynęły po moim policzku, ale nie pozwoliłam, by cichy szloch wydostał się z moich ust. Wszystko wróciło, wróciłam do przeszłości, od której musiałam uciec. Uczucie do Lou ożywiło się, a serce nie było przygotowane na kolejne cierpienie. Jego dłoń spoczęła na moim biodrze, oplatając mój brzuch. Momentalnie poczułam jego oddech tuż nad uchem.
- To nie był dla mnie zwykły seks- jego szept docierał do moich uszu- robiłem to z miłości, też złamałem naszą umowę.
Obróciłam się zaszokowana w jego stronę. Moje załzawione oczy wpatrywał się w jego.
- Nie uciekniesz już ode mnie... Kocham cię..- jego szept niósł się po pokoju.
Pocałunek złożony na moich wargach, różnił się od wszystkich pozostałych, przepełniony był uczuciem. A co ważniejsze, był to dopiero początek naszej miłości....


Koniec 

___________________________________________________

Podobał się ? / Natalia

Zayn cz.12 "Miłość jest nieunikniona" +18

Weszłam do ciemnego pomieszczenia i zapalając światło ułożyłam je na jednej z półek. Odgłos zamykanych drzwi, sprawił iż natychmiast odwróciłam się.
- Zayn co ty robisz?
- Nie wypuszczę cię stąd dopóki mnie nie wysłuchasz...
- Nie mam ochoty cię słuchać.
Podeszłam do drzwi i próbowałam je otworzyć, jednak chłopak przycisnął mnie do nich, odgradzając drogę swoimi rękoma. Nasz wzrok się spotkał, a wszystko wróciło.
- Wyjaśnię ci wszystko...
- A co tu wyjaśniać, kazałeś mi zapomnieć, zapomniałam- łza spłynęła po moim policzku, spadając gdzieś na ziemię. Nawet nie wiem kiedy pojawiły się one pod powiekami.

Spuściłam wzrok i głowę, nie będąc wstanie patrzeć mu w oczy.
- Jestem idiotą, stchórzyłem... przepraszam.
- Stchórzyłem? Jakoś całując się z tamtą blondynką i chodząc z nią za rękę nie tchórzyłeś.- lekko uniosłam głos.
- To nie tak ona jest inna...
- Jaka bogata, ładniejsza, lepsza, przyznaj wstydziłeś się ze mną pokazać.
- Tak, ale..- tym razem więcej czarnych od tuszu łez spływało po mojej twarzy, chyba nie zdawał sobie sprawy, jak jego słowa ranią. - Przepraszam to nie tak, nie chciałem tego powiedzieć.
- Chciałeś, kogo ty oszukujesz? Puść mnie! - próbowałam się mu wyszarpnąć, ale on złapał moje nadgarstki, mocno trzymając.
- Wysłuchaj mnie przez 5 minut, później cię puszczę..- zamilkłam, patrząc w podłogę, a czarne smugi swobodnie spływały, brudząc białą koszulę.- Nie chciałem ci powiedzieć byś zapomniała, nie wiem co mną wtedy kierowało, żałuję swoich słów. Chciałem cię przeprosić, ale zobaczyłem ciebie z nim. Widziałem jak szliście za rękę, jak cię pocałował, widziałem jak się przy nim uśmiechasz i śmiejesz. Wtedy najbardziej żałowałem swoich słów.... Gdybym mógł cofnąć czas, cofnął bym. Widziałem jak w szpitalu płakałaś, jak podczas pogrzebu cierpiałaś...., a ja razem z tobą. Chciałem cię zabrać stamtąd jak najdalej i uchronić przed całym światem. Przepraszam, przepraszam cię za wszystko i za siebie, zachowałem się jak skończony debil, zabawiłem się tobą i twoimi uczuciami. Przepraszam...- spojrzałam w jego oczy, które powoli zaczynały błyszczeć i nie było to z powodu radości.
- Nie wierze ci. Nie wierze... rozumiesz?
- Udowodnię ci - chłopak chwycił mój podbródek i zbliżając swoją twarz pocałował mnie.
Robił to z taką delikatnością, jego ciepłe wargi łagodziły moje, a z oczy dalej płynęły łzy. Serce uskrzydlało się, a usta oddawały każdy pocałunek. Nie mogłam nad tym zapanować. Pod wpływem impulsu zaczęliśmy zdejmować z siebie ubrania, które kolejno lądowały na ziemi. Nic się nie liczyło, oddawaliśmy się sobie bez opamiętania. Pozostając tylko w bieliźnie, Zayn posadził mnie na jednej z półek obok ręczników i z pocałunkami zjeżdżał coraz niżej. Oplotłam go nogami w biodrach i odchylając leciutko szyję, dałam mu większe pole do popisu. Jego duże dłonie jeździły po moim ciele, dostając się do pośladków. Szybko pozbył się moich majtek, wracając do ust. Stracił nad sobą kontrolę, przytłoczona emocjami. Ciche jęki wydobywały się z ust pod wpływem dużej dawki rozkoszy. Zdecydowanie, a zarazem delikatnie rozchylił moje uda, powoli wchodząc. Delikatne i pewne siebie ruchy chłopaka, imponowały mi. Jego usta tłumiły moje krzyki, podczas pocałunku. Coraz szybsze tempo, sprawiało iż dochodziliśmy do szczytu. Mocniej zacisnęłam swoje dłonie na szyi chłopaka, bardziej zbliżając swoje ciało do jego. Nie dając już rady rozluźniłam wszystkie mięśnie, oplatając go całego. Starając się opanować oddechy, Zayn odsunął się ode mnie, podając brakującą część mojej bielizny, czyli majtki. Zeskakując z półki, szybko je założyłam i swoją koszulę. Szybki numerek, co teraz ? Znowu każe mi zapomnieć ? Jaka ja jestem głupia.
- Zrobię wszystko co mogę, tylko mi wybacz...- ponownie przycisnął mnie do drzwi, patrząc w oczy....

/ Natalia

Zayn cz.11 ''Miłość jest nieunikniona"

Dziś jak zwykle było pełno ludzi, nieustannie biegałam od stolika do stolika roznosząc posiłki i przyjmując zamówienia.
- Megi idź obsłuż tamtych chłopaków, to stali klienci i mają zniżkę- rozkazał szef.
Spojrzałam w kierunku stolika widząc piątkę chłopców ze szpitala w tym Zayna. Gula narosła mi w gardle, a ciało i oczy szukały ratunku. Nie widząc wyjścia chwyciłam karty i wolnym, sparaliżowanym krokiem ruszyłam w ich kierunku...
Przełknęłam głośno ślinę i stanęłam obok nich.
- Mogę przyjąć zamówienie? - słowa wydostały się z moich ust, a wzrok chłopaków utkwił na mnie.
- Megi? - mulat zadał pytanie z nie dowierzaniem.
Tak bo to takie dziwne, jestem kelnerką.
- Zamawiasz coś?
- Możemy porozmawiać?
- A wy chłopaki? - ignorowałam jego pytania.
- Ja poproszę potrójną porcje pieczonego kurczaka w delikatnym sosie, potrójną porcję frytek, dwie surówki i dwie cole.- zamówił blondynek z szerokim uśmiechem. Wow...
- My poprosimy to samo tylko normalną porcję..- dodał lokowaty.
- To wszystko?
- Nie porozmawiajmy..- Zayn nadal próbował.
- Ok zaraz przyniosę wasze zamówienia.
Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam w stronę kuchni. Jednak podjęłam dobrą decyzję wchodząc w układ z Ryanem i Nickiem. Podając kucharzowi zamówienie, już po 6 minutach wychodziłam obładowana dwiema tacami. Ostrożnie przemierzałam lokal, uważając by się nie potknąć.
- Proszę to dla ciebie- podałam blondynowi jego zamówienie- już niosę pozostałe...
Szybko uwinąwszy się z dostarczeniem pozostałych zamówień, przyglądałam się za lady klientom, kiedy do Nando's wszedł Ryan. Z uśmiechem spojrzałam kątem oka na Zayna, siedzącego nieopodal. Mała zemsta...
- Hej mała- podszedł do mnie przytulając. - patrzy?
- Tak- odpowiedziałam widząc Zayna przyglądającego się nam.
- Mogę cię pocałować?
- Tak- wiedziałam, że chciał tym dołożyć żaru do pieca.

Nasze usta połączyły się w krótkim pocałunku, a twarz mulata poczerwieniała. Teraz wie, jak ja się czułam, a może to nie z mojego powodu tak się zachowuje?
- Chodź jedziemy, Nick już czeka z filmem na nas.
Zdjęłam fartuch i chwytając chłopaka za rękę wyszłam zadowolona i uśmiechnięta z Nando's. Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy pod dom mój i Nicka.

Dobrze spędzony wieczór w towarzystwie dwóch chłopaków, gwarantował mi dobry humor. Ciągłe śmiechy i wygłupy nadawały temu wszystkiemu dobrą aurę. Ciało wprowadzone w stan "relaksu", zapominało o bólu i ciężkim dniu w pracy. Częste komentarze na temat jakiejś scenki, zamieniały dramat w komedię. Filmy, na którym wszyscy powinni płakać, nas śmieszył. Późna godzina, nie przeszkadzała nam, a walka prowadzona ze sennością, nie wchodziła w grę....

Odgłos przychodzącego smsa obudził zmęczony organizm, zmuszając mnie tym samym do otworzenia oczu. Kto mądry wysyła wiadomości o 3:00 w nocy. Odblokowałam ekran i otworzyłam sms. Składając literki przez zamazany obraz, przeczytałam jego treść "Przepraszam, że cię budzę, ale jest zmiana i jutro do pracy masz na drugą zmianę czyli na 15:00. Przepraszam Amelia xx''. No tak, moja mądra koleżanka z pracy, tylko ona potrafi obudzić człowieka o każdej porze dnia i nocy. Chowając telefon pod poduszkę ponownie udałam się do krainy spokoju.

Wyspana i wypoczęta przekręciłam się na drugi bok, otwierając oczy. Zegarek wskazywał godzinę 12:30, dawno już tak nie spałam. Wylazłam z łóżka i pozostając w piżamie, zrobiłam sobie śniadanie. Zjadłam i pozmywałam naczynia. Ogarnęłam cały dom i kiedy wybiła godzina 13:30, poszłam się ubrać i wyszykować do pracy. Starannie wyprostowałam włosy i wytuszowałam rzęsy, ubrałam czarne z wysokim stanem spodenki i białą lekko prześwitującą, przewiewną koszulę,

po czym wyszłam z łazienki. Zakładając buty opuściłam dom i wolnym krokiem zmierzałam do pracy.

Tłumy ludzi, nie dawały mi chwili wytchnienia. Przerwa na napojenie organizmu czy cokolwiek była marzeniem, nierealnym marzeniem....
- Megi ja muszę wyjść, zostaniecie z Amelią same, zamkniecie lokal później, dacie sobie radę?
- Tak.

Zostałyśmy same, klientów już prawie nie było, dwie czy trzy osoby, a po za tym pustki. Na ulicach robiło się ciemno, a ja marzyłam by wrócić już do domku.
- Zaniesiesz to na zaplecze? - zapytała koleżanka, podając mi fartuchy.
- Tak daj...
Weszłam do ciemnego pomieszczenia i zapalając światło ułożyłam je na jednej z półek. Odgłos zamykanych drzwi, sprawił iż natychmiast odwróciłam się.
- Zayn co ty robisz?
- Nie wypuszczę cię stąd dopóki mnie nie wysłuchasz....