Zayn cz.14 "Miłość jest nieunikniona"

  

Piosenka

''Dziś w programie znany wszystkim brytyjsko-irlandzki zespół One Direction''- słowa prezenterki wzbudziły we mnie zamieszanie. Czemu mi nie powiedział, że jest sławny? Bał się czegoś?

"Zayn pozwoliliśmy sobie zaprosić do studia twoją dziewczynę"- kolejne słowa starszej kobiet przerwały moje wszystkie myśli. Obok Zayna usiadła ta blondynka, z którą wcześniej go widziałam. Łzy naszły mi do oczu, a przestraszone serce wybijało szybszy rytm. ''Jak wam się układa, jesteście szczęśliwi ? '' ''Jesteśmy bardzo szczęśliwi''- odpowiedziała blond włosa dziewczyna, a po policzkach spłynęły mi łzy. Okłamał mnie, powiedział, że nie ma dziewczyny, że jestem tylko ja, a ja mu uwierzyłam. " Nie...''- Zayn coś mówił, ale nie słyszałam dalej bo wyłączyłam telewizor...
Wylałam do zlewu miskę z posiłkiem i pobiegłam do pokoju, zamykając się w nim. Nie wierze, jak on mógł to zrobić...
Kolejne 4 godziny przesiedziałam sama w pomieszczeniu na zimniej podłodze płacząc. Zayn dzwonił kilka razy, ale nie odbierałam. Słysząc kolejny sygnał dzwoniącego telefonu, rzuciłam nim o ścianę, a ten rozwalił się na kilka części. Krztusiłam się własnymi łzami, czując w ustach ich słony posmak. "Jesteśmy bardzo szczęśliwi''- te słowa rozbrzmiewały w mojej głowie, zadając co rusz nowe ciosy. Czułam jak upadam. Jestem za słaba na to wszystko. Pukanie do drzwi dotarło do moich uszu, ale nawet to nie ruszyło mnie z ziemi. Drzwi uchyliły się, a w progu stanął Zayn.
- Megi co się stało? Czemu płaczesz? - zamknął szybko drzwi i chciał do mnie podejść.
- Stój, nie zbliżaj się do mnie.- podniosłam się z ziemi, cofając do tyłu.
Nie możesz mu ulec Megi. Nie możesz!
- Ale czemu, co się stało?
- Nie mam dziewczyny, nie pozwolę, abyś płakał, nie zranię cię, tak? Wiesz co nienawidzę cię. Wynoś się, jesteś zwykłym dupkiem, okłamałeś mnie, kolejny raz się mną zabawiłeś fajnie był? Myślałeś, że się nie dowiem?
- Ale o czym ty mówisz?
- Oglądałam wasz dzisiejszy wywiad..."Jak wam się układa jesteście szczęśliwi?", "Jesteśmy bardzo szczęśliwi".... Ja też życzę wam szczęścia, a teraz się wynoś, nie chcę cię już więcej widzieć!- zaczęłam krzyczeć.
- Ale Megi...
- Co Megi, mało mnie zraniłeś, co jeszcze chcesz? Mojej śmierci, proszę bardzo mogę zrobić to od razu.- sięgnęłam po tabletki na senne, które stały obok mnie na półce i wysypałam je wszystkie na rękę. Nie panowałam nad sobą, przestałam myśleć, przestałam czuć.
- Co ty robisz? - przerażony chłopak podbiegł do mnie i mocno złapał mnie za ręce.
- Puść mnie, ja też chcę swojej śmierci.- zaczęłam się szarpać, ale on tylko zacisnął mnie w swoim uścisku i nie puszczał, a ja płakałam.
- Nie pozwolę ci na to... to wszystko nie tak, obejrzałaś do końca wywiad?
- A po co.. wystarczyło mi... to co usłyszałam...
- Wszystkiemu zaprzeczyłem, gdzie masz komputer?
- Tam - wskazałam na szafkę nocną, a chłopak posadził mnie na łóżku sięgając urządzenie.
Usiadł obok, mnie i włączył jakąś stronę internetową, a następnie dzisiejszy wywiad. Przewinął do momentu gdzie padło pytanie o jego związek. "Jak wam się układa jesteście szczęśliwi?", "Jesteśmy bardzo szczęśliwi", "Nie..to nie prawda, my nie jesteśmy szczęśliwi, bo nawet nie jesteśmy razem, mam dosyć tego kłamanie i nie obchodzi mnie co teraz sobie wszyscy pomyślicie. Nie dawno poznałem dziewczynę i to właśnie ją naprawdę kocham. Zraniłem ją bardzo... żałuje tego, ale ona mi wybaczyła. I wiem, że prawdziwi fani zrozumieją to i zostaną"- w tym momencie zrobiło mi się głupio. Zayn zatrzymał nagranie, odłożył laptopa i spojrzał na mnie.
- Przepraszam..- wyszeptałam spuszczając głowę.
- To ja przepraszam, mogłem cię na to przygotować, nie zranię cię musisz mi uwierzyć.- podniósł mój podbródek i otarł łzy.
- Wierze, jestem głupia...przepraszam cię- chłopak musnął moje usta i mocno do siebie przytulił.
- Zabieram cię gdzieś dzisiaj, muszę jeszcze coś załatwić, ale przyjadę po ciebie o 17:00, bądź gotowa.- ponownie musnął moje usta i chciał wyjść, jednak zawrócił - to zabieram.
Ukucnął na ziemi i zgarnął tabletki, które rozsypały się. Posyłając mi uśmiech wyszedł, a ja poskładałam swój telefon w całość. Weszłam pod prysznic i wykąpałam się, umyłam włosy i czysta, owinięta ręcznikiem, wróciłam do pokoju. Otworzyłam swoją szafę i zaczęłam poszukiwanie odpowiedniej kreacji na dziś. Kilkanaście par przymierzonych spodni, multum koszulek, kilka spódniczek i nic odpowiedniego. Siedząc załamana przed szafą, przewracałam wieszaki licząc na jakiś cud. To miętowa, to różowa to jensowa, aż w końcu oczy napotkały białą sukienką. Wyciągnęłam ją, natychmiast zakładając na siebie. Delikatny koronkowy materiał idealnie zgrywał się z czarną kokardą, przewiązaną w talii.

Dobrałam jeszcze do tego czarne balerinki i stanęłam przed lustrem, z nadzieją, że to właśnie ta sukienka okaże się tą właściwą. Nie myliłam się, była cudowna. Długie, blond włosy ułożyły się w piękne fale, pozwalając im, by swobodnie opadały na ramiona. Gęste, długie rzęsy kilkakrotnie przejechałam tuszem, a na ustach zagościł malinowy błyszczyk. Psiknęłam się swoimi ulubionymi perfumami o zapach wanilii w połączeniu z różami. Gotowa zeszłam na dół, oczekując przyjścia chłopaka. Zdenerwowane ciało krążyło po pokoju, a serce co jakiś czas przyśpieszało na myśl o chłopaku. Spragnione usta pragnęły połączyć się z jego w słodkim pocałunku. Dźwięk dzwonka rozbrzmiał po całym domu, szybkim krokiem podbiegłam do drzwi, drżącą ręką chwytając klamkę. Biorąc kilka głębszych wdechów, uspokoiłam serce i otworzyłam brązowy prostokąt. Oczy posmutniały, a serce znowu przyspieszyło nie zastając widoku Zayna, tylko...

 

Zayn cz.13 "Miłość jest nieunikniona"

 Starając się opanować oddechy, mulat odsunął się ode mnie, podając brakującą część mojej bielizny, czyli majtki. Zeskakując z półki, szybko je założyłam i swoją koszulę.
- Zrobię wszystko co mogę, tylko mi wybacz...- ponownie przycisnął mnie do drzwi, patrząc w oczy....
Niepewność i strach przed kolejnym zranieniem narósł we mnie. Co jeśli to tylko kolejna jednorazowa przygoda dla niego?
- Ja..ni...
- Proszę...- jego smutne oczy i łza spływając po jego policzku...pokazał, że żałuję, płakał i nie wstydził się tego pokazać, okazał skruchę. Zayn płakał.
- W porządku...
Jego oczy rozbłysły milionami małych iskierek, radość i ulga z nich bijąca uspokajała i radowała moje serce. Jego silne ramiona objęły mnie, tuląc do siebie. Bezpieczeństwo, szczęście, troska, on zapewniał mi to wszystko.
- Nie pozwolę cię już nigdy nikomu skrzywdzić... uchronię cię przed wszystkim, nie pozwolę byś płakała. Obiecuję, jestem ci to winien.. - coraz bardziej zaciskał moje ciało w swoich objęciach.
- Po prostu bądź, nic więcej nie oczekuję...- słodki pocałunek połączył nas ponownie w jedność.
Ubraliśmy pozostałe części naszej garderoby i patrząc sobie w oczu staliśmy niczym dwa słupy.
- Kim jest ta blondynka, to twoja dziewczyna prawda? Co teraz?
- Nie mam dziewczyny, jesteś tylko ty... a co z twoim chłopakiem?
- Nie mam chłopaka, jesteś tylko ty...
Wyjaśniłam mu wszystko o co chodziło z Ryanem, cały nasz plan, a on tylko się śmiał....
- To była moja zemsta.
- Megi co ty tam tyle robisz? - głos Ameli, wybudził mnie z tego dziwnego stanu, podnosząc adrenalinę.
- Już wyłażę...- krzyknęłam spoglądając na chłopaka- ja wyjdę pierwsza, a ty chwilę po mnie nie zauważony, tak samo jak tu wszedłeś ok? - wyszeptałam do chłopaka, a on na potwierdzenie tylko pokiwał głową.
Wyszłam z małego pomieszczenia i stanęłam za ladą obok dziewczyny. Przyłączyłam się do pracy, chodź kompletnie mi to nie wychodziło. Rozkojarzona myślałam o wydarzeniu, jakie miało miejsce przed chwilą.
- Co ty tam tak długo robiłaś?
- Ja?
- Nie Mikołaj... oczywiście, że ty....
- Układałam fartuszki?
- Tyle czasu?
- Jeszcze telefon mi zadzwonił i chwilę rozmawiałam...- mówiłam wszystko co przyszło mi do głowy w tamtej chwili.
- Aha, ok..

Kolejną godzinę spędziłam na wykonywaniu swojej pracy. I mimo iż ciałem byłam na ziemi, to myślami gdzieś daleko. Moje serce i mój rozum myślał tylko o Zaynie. Czy to możliwe, bym w ciągu kilku godzin poczuła tak silne uczucie do niego?

Kończąc pracę zdjęłam swój kelnerski strój i meldując Amelie, że wychodzę, zaczęłam zmierzać ku wyjściu. Otwierając szklane drzwi, o policzki otarło się chłodne powietrze. Zrobiwszy kilka kolejnych kroków, znalazłam się na zewnątrz, a ciało za trzęsło się z zimna. Rozejrzałam się dookoła i z nie dowierzaniem, stałam jak wryta...
- Co ty tu robisz? - szczęśliwe oczy cieszyły się owym widokiem.
- Czekam na ciebie- podeszłam bliżej niego - chciałem poprosić cię o numer telefonu...- jego nieśmiałość podczas wypowiadania tych słów urzekła mnie.
- Proszę... trzymaj- wyjęłam karteczkę z kieszeni, na której widniał mój numer i podałam chłopakowi.
To dziwne prawda? Kto normalny nosi swój numer w kieszeni? Ja chyba nie jestem do końca normalna, zawsze wierzyłam, że mi się któregoś dnia przyda i proszę... przydała.
- Dziękuję... zimno ci?
- Nie...
- Przecież widzę.
- Nic nie widzisz...
- Oj mała, proszę..- chłopak okrył moje ramiona swoją bluzą, a sam postanowił marznąć w krótkim rękawku.
- Teraz ty marzniesz.
- Mi nic nie będzie, chodź odprowadzę cię do domu- Zayn objął mnie ramieniem, a ciało zalała fala gorąca.
- Skąd wiedziałeś o której kończę?
- Nie wiedziałem... cały czas czekałem- uśmiechnął się ukazując swoje białe ząbki.
- Chcesz mi powiedzieć, że czekałeś półtorej godziny w zimnie, tylko po to, by poprosić mnie o numer? - zaszokowana patrzyłam na chłopaka, nie wierząc jego poświęceniu.
- Nie tylko po to...
- A po co jeszcze? - jego tajemniczość i sposób bycia fascynował mnie.
- Jeszcze po to- chłopak zatrzymał się i delikatnie wpił w moje usta. Pojedyncze krople deszczu spadające z nieba ocierały się o nasze twarze, a my trwaliśmy w chwili. Przypomniały mi się słowa Katlin "Ilekroć razy oślepią cię promienie słońca, ilekroć razy zmoczy cię deszcz, ilekroć razy zawieje silniejszy wiatr, a ty go poczujesz... będą to znaki ode mnie, że jestem i czuwam nad twoim dobrem''. Oderwałam się od mulata i spoglądając w niebo uśmiechnęłam się, wracając wzrokiem na twarz chłopaka ponownie go pocałowałam.
- Chciałem poczuć smak twoich ust i zobaczyć twój uśmiech.- dokończył, ponownie mnie obejmując i ruszając dalej.

Nasze głosy łączące się w śmiechu i spojrzenia, które sobie posyłaliśmy, towarzyszył nam całą drogę. Odnalazłam w nim przyjaciela i kogoś znacznie więcej. Zapomniałam o wszystkich przykrościach jakie mi wyrządził, a serce jak za dotykiem różdżki poskładało się w całość, jednak złych wspomnień nie da się całkowicie wymazać, można je tylko przyćmić tymi dobrymi. Mała rana już na zawsze pozostanie w moim sercu, dając o sobie znaki w słabszych i gorszych momentach...
- To już tu, tu mieszkam- zatrzymałam się pokazując na dom.- może wejdziesz?
- Innym razem, jest już późno- szczery uśmiech został podarowany mojej osobie.
- Ok, dziękuję- wspięłam się na palce i cmoknęłam chłopaka w policzek, po czym oddałam mu bluzę.
Odwracając się do niego pomachałam,

 znikając następnie za brązowym prostokątem.

*** Oczami Zayna ***
Jej uśmiech, niebieski niczym ocean oczy cały czas siedzą mi w głowie. Melodyjny i spokojny jak u anioła głos, cały czas rozbrzmiewa w moich uszach. Urzekła mnie swoją prostotą ducha i troską jaką okazuje osobą, które kocha. Cały czas czuję słodki smak jej ust, które pragnę ponownie poczuć na swoich. I mimo, że nie widzę jej dopiero parę minut, pragnę poczuć jej drobne ciało w swoich ramionach i uszczęśliwiać na każdym kroku...

*** Oczami Megi ***
Weszłam do salonu, gdzie zastałam Ryana i Nicka. Uśmiechnęłam się szeroko i stałam nic nie mówiąc.
- Co się stało? - zapytał jeden z nich nie doczekując się żadnych słów z mojej strony.
- Udało się, nasz plan...- krzyknęłam podbiegając do nich i mocno przytulając.
- Hahaha widzieliśmy was razem przed chwilą na dworze.- słowa Ryana zatrzymały mnie.
- Co? Podglądaliście? Ja wam dam...- zaczęłam rzucać w nich poduszkami głośno się śmiejąc.
Zakończywszy bitwę uciekłam do swojego pokoju i wykąpana położyłam się do łóżka. Prawie zasypiałam, kiedy przyszedł sms od nieznanego numeru "Dobranoc mój Aniele ~ Zayn xx''. Z wielkim bananem na twarzy odpisałam mu szybko "Dobranoc xx'' i zasnęłam z telefonem przy głowie.

Następnego ranka obudziłam się dość wcześnie, jeszcze w piżamie i z telefonem w ręku zeszłam na dół, zrobić sobie śniadanie. Usadzając się na kanapie z miską płatek z mlekiem, włączyłam telewizor. Ze znudzeniem wpatrywałam się w kolorowy obraz kiedy na ekranie pojawiła się piątka chłopaków w tym Zayn. Rozpoznałam wszystkich ze szpitala i Nando's. Pogłośniłam telewizor, prostując się.

''Dziś w programie znany wszystkim brytyjsko-irlandzki zespół One Direction''- słowa prezenterki wzbudziły we mnie zamieszanie. Czemu mi nie powiedział, że jest sławny? Bał się czegoś?

 "Zayn pozwoliliśmy sobie zaprosić do studia twoją dziewczynę"- kolejne słowa starszej kobiet przerwały moje wszystkie myśli. Obok Zayna usiadła ta blondynka, z którą wcześniej go widziałam. Łzy naszły mi do oczu, a przestraszone serce wybijało szybszy rytm. ''Jak wam się układa, jesteście szczęśliwi ?'' ''Jesteśmy bardzo szczęśliwi''- opowiedziała blond włosa dziewczyna, a po policzkach spłynęły mi łzy. Okłamał mnie, powiedział, że nie ma dziewczyny, że jestem tylko ja, a ja mu uwierzyłam. "Nie...''- Zayn coś mówił, ale nie słyszałam dalej bo wyłączyłam telewizor....

_______________________________________________________

Imagin z Louisem...

Włączcie koniecznie

Kolejna noc i kolejne spotkanie. Czarne niebo wypełniały małe punkciki zachwycając swym blaskiem tysiące... miliony ludzi. Setki gwiazdozbiorów jakie tworzą, dzisiejszej noc w szczególności były piękne. Księżyc chodź w pełni, chował się niezauważalny dla oka. Rozciągający się na lewo widok spokojnego miasta, które mimo ciemnej nocy bez problemu mogłam dostrzec. Lekki wiatr gładził, a zarazem lekko chłodził czerwone pod wpływem emocji policzki. Zmęczone ciało opierało się o barierkę, a dłonie delikatnie ściskały metalową poręcz. Wzrok powędrował w stronę ogromnych drzwi balkonowych. Białe, aksamitne firanki delikatnie falowały przez silniejsze podmuchy wiatru, jednak nie to przyciągało moją uwagę. On ją przyciągał. Louis. Pogrążony w śnie chłopak. Jego nagie ciało zatapiało się w czarnej jak smoła, satynowej pościeli. Silne ramiona oplatały tego samego koloru poduszkę, w strachu przed jej zabraniem. Włosy ułożone w nieładzie i ten delikatny uśmiech na twarzy. Skrywane uczucie.... Oderwałam od niego wzrok wracając na panoramę miasta. Marzenie jest tak blisko, na wyciągnięcie ręki, ale zarazem daleko, nieosiągalne. O co chodzi? Co to za układ? Dwoje ludzi, seks - o to właśnie chodziło. Każdej nocy spotykaliśmy się w mieszkaniu, o którym nikt nie miał pojęcia. Nikt. Oddawaliśmy się sobie, dawaliśmy się ponieść rozkoszy. Liczyła się tylko bliskość naszych ciał. Zaspakajaliśmy swoje potrzeby, łamiąc zasady... W dzień udawaliśmy nie znających się ludzi. Ja zwykła dziewczyna, pracując w restauracji. On wielka gwiazda i kochający chłopak. Właśnie miał dziewczynę, raniliśmy ją przez swoje czyny... jednak to był silniejsze. Mieliśmy umowę, żadne z nas się nie może zakochać w kochanku. A co jeśli ją złamałam? Zakochałam się w Louisie... Uczucie jakim go darzę, nie jest przejściowe, jest zbyt silne, by móc się od niego uwolnić i po prostu odkochać. Przekracza ludzkie bariery umysłu. Jedynym rozsądnym wyjściem wydaje się uciec. Nie po komplikuje życia mu, nie zranię go. Będzie żył jak dawniej z nią, beze mnie... Weszłam do środka biorąc kartkę z długopisem i usadzając się przy małym stoliku. Pustka w głowie... co napisać. ''Uciekam, żegnaj...'' brak sensu. Minęło kilka kolejnych minut za nim stalowa końcówka zaczęła kreślić litery na białej kartce.

''Rozpisywać się nie będę, najlepiej byłoby uciec bez wyjaśnienia, ale jednak parę słów ci się należy. Co robię? Co planuję? Nie wiem.... Muszę wyjechać. Nasza umowa, złamałam ją. Widocznie tak sobie zaplanował to los. Dziękuję... Za co? Za wszystko, za każdą noc. To chyba na tyle, usuwam się z twojego życia. To chyba i tak był już najlepszy czas, by wszystko zakończyć i wrócić do normalności. Nie musisz się martwić, nie zrobię nic głupiego. Będę bezpieczna. Żegnaj Louis... (t.i)"

Odłożyłam starannie zapisaną kartkę na stoliku, zbierając swoje ciuchy z ziemi. Jego koszulkę zastąpiły bordowe rurki i luźna czarna bluza. Podeszłam do łóżka klękając przy stronie chłopaka. Dłonią ostatni raz dotknęłam jego policzka i zmierzwiłam delikatnie włosy. Wargi dotknęły jego miękkich ust, ostatni raz pochłaniając jego smak. Wyszłam cicho z pokoju, a następnie z mieszkania. Przemierzałam betonowy korytarza, stąpając po zimnej posadzce. Budynek wyglądał na opuszczony i w pewnym sensie był. Kilka mieszkań na parterze był zajętych i resztę pięć pięter zupełnie pustych. Na ostatnim tylko nasze, Louis mieszkanie. Nikt by się nie spodziewał tego, że jest ono w środku przepiękne. Małe, nowoczesne, przytulne. Wyszłam z budynku i szłam ciemnymi ulicami Londynu. Miasto pozbawione życia, pogrążone w głębokim śnie. Zegarki wskazywały godzinę 3:30. Przyroda także spała. Wszystko było inne, ciche, spokojne, urokliwe. Najciszej jak mogłam weszłam do swojego i rodziców mieszkania, kierując się od razu do pokoju. Spakowałam torbę najpotrzebniejszych ciuchów i kosmetyków. Z ramki wyjęłam jedno zdjęcie moje i rodziców, po czym zemknęłam za sobą drzwi pokoju, idąc do kuchni. Zostawiłam małą kartkę o treści "Muszę pilnie wyjechać..'' i wyszłam z domu. Gdzie się teraz udać? Samolot? Metro? Taksówka? Autobus? Pociąg? Nogi poniosły mnie na stacje kolejową, kupiłam bilet do nikąd i wsiadłam do wagonu. Jechałam kilka godzin, aż pociąg zatrzymał się na ostatniej stacji. Wysiadłam pośpiesznie i przechadzałam się samotnie szukając wyjścia. Gdzie jestem? Cardiff...

Minęły 2 miesiące, wracam do życia normalnego. Dziura w sercu pozostała, jedynym lekarstwem jest Louis. Nie zamierzam wracać do Londynu, nauczyłam się żyć tutaj. Jak co dzień, dziś wracałam z pracy, wiatr delikatnie rozwiewał moje włosy, a wolny, miarowy krok, coraz bardziej zbliżał mnie do celu.
- Przepraszam...- pośpiesznie przeprosiłam chłopaka, nie podnosząc głowy.
Chciałam iść dalej, jednak ktoś mi to uniemożliwiał. Trzymał mnie za dłoń. Podniosłam na niego wzrok, zatapiając się w dobrze znanych mi tęczówkach. Wyczytałam w nich wszystko, on w moich chyba też. Cisza panująca między nami, nasze splecione dłonie i my pośród ludzi na środku chodnika. Jeden pocałunek, od którego w tamtej chwili nie mogliśmy się powstrzymać, po raz kolejny zaprowadził nas do łóżka. Pragnienie był zbyt silne, potrzeba bliskiej obecności swoich ciał sięgała granic. Leżałam na boku, odwrócona do Louis plecami, nasze nagie ciała okrywała biała pościel, ale zachowywaliśmy odległość między sobą. Łzy spłynęły po moim policzku, ale nie pozwoliłam, by cichy szloch wydostał się z moich ust. Wszystko wróciło, wróciłam do przeszłości, od której musiałam uciec. Uczucie do Lou ożywiło się, a serce nie było przygotowane na kolejne cierpienie. Jego dłoń spoczęła na moim biodrze, oplatając mój brzuch. Momentalnie poczułam jego oddech tuż nad uchem.
- To nie był dla mnie zwykły seks- jego szept docierał do moich uszu- robiłem to z miłości, też złamałem naszą umowę.
Obróciłam się zaszokowana w jego stronę. Moje załzawione oczy wpatrywał się w jego.
- Nie uciekniesz już ode mnie... Kocham cię..- jego szept niósł się po pokoju.
Pocałunek złożony na moich wargach, różnił się od wszystkich pozostałych, przepełniony był uczuciem. A co ważniejsze, był to dopiero początek naszej miłości....


Koniec 

___________________________________________________

Podobał się ? / Natalia

Zayn cz.12 "Miłość jest nieunikniona" +18

Weszłam do ciemnego pomieszczenia i zapalając światło ułożyłam je na jednej z półek. Odgłos zamykanych drzwi, sprawił iż natychmiast odwróciłam się.
- Zayn co ty robisz?
- Nie wypuszczę cię stąd dopóki mnie nie wysłuchasz...
- Nie mam ochoty cię słuchać.
Podeszłam do drzwi i próbowałam je otworzyć, jednak chłopak przycisnął mnie do nich, odgradzając drogę swoimi rękoma. Nasz wzrok się spotkał, a wszystko wróciło.
- Wyjaśnię ci wszystko...
- A co tu wyjaśniać, kazałeś mi zapomnieć, zapomniałam- łza spłynęła po moim policzku, spadając gdzieś na ziemię. Nawet nie wiem kiedy pojawiły się one pod powiekami.

Spuściłam wzrok i głowę, nie będąc wstanie patrzeć mu w oczy.
- Jestem idiotą, stchórzyłem... przepraszam.
- Stchórzyłem? Jakoś całując się z tamtą blondynką i chodząc z nią za rękę nie tchórzyłeś.- lekko uniosłam głos.
- To nie tak ona jest inna...
- Jaka bogata, ładniejsza, lepsza, przyznaj wstydziłeś się ze mną pokazać.
- Tak, ale..- tym razem więcej czarnych od tuszu łez spływało po mojej twarzy, chyba nie zdawał sobie sprawy, jak jego słowa ranią. - Przepraszam to nie tak, nie chciałem tego powiedzieć.
- Chciałeś, kogo ty oszukujesz? Puść mnie! - próbowałam się mu wyszarpnąć, ale on złapał moje nadgarstki, mocno trzymając.
- Wysłuchaj mnie przez 5 minut, później cię puszczę..- zamilkłam, patrząc w podłogę, a czarne smugi swobodnie spływały, brudząc białą koszulę.- Nie chciałem ci powiedzieć byś zapomniała, nie wiem co mną wtedy kierowało, żałuję swoich słów. Chciałem cię przeprosić, ale zobaczyłem ciebie z nim. Widziałem jak szliście za rękę, jak cię pocałował, widziałem jak się przy nim uśmiechasz i śmiejesz. Wtedy najbardziej żałowałem swoich słów.... Gdybym mógł cofnąć czas, cofnął bym. Widziałem jak w szpitalu płakałaś, jak podczas pogrzebu cierpiałaś...., a ja razem z tobą. Chciałem cię zabrać stamtąd jak najdalej i uchronić przed całym światem. Przepraszam, przepraszam cię za wszystko i za siebie, zachowałem się jak skończony debil, zabawiłem się tobą i twoimi uczuciami. Przepraszam...- spojrzałam w jego oczy, które powoli zaczynały błyszczeć i nie było to z powodu radości.
- Nie wierze ci. Nie wierze... rozumiesz?
- Udowodnię ci - chłopak chwycił mój podbródek i zbliżając swoją twarz pocałował mnie.
Robił to z taką delikatnością, jego ciepłe wargi łagodziły moje, a z oczy dalej płynęły łzy. Serce uskrzydlało się, a usta oddawały każdy pocałunek. Nie mogłam nad tym zapanować. Pod wpływem impulsu zaczęliśmy zdejmować z siebie ubrania, które kolejno lądowały na ziemi. Nic się nie liczyło, oddawaliśmy się sobie bez opamiętania. Pozostając tylko w bieliźnie, Zayn posadził mnie na jednej z półek obok ręczników i z pocałunkami zjeżdżał coraz niżej. Oplotłam go nogami w biodrach i odchylając leciutko szyję, dałam mu większe pole do popisu. Jego duże dłonie jeździły po moim ciele, dostając się do pośladków. Szybko pozbył się moich majtek, wracając do ust. Stracił nad sobą kontrolę, przytłoczona emocjami. Ciche jęki wydobywały się z ust pod wpływem dużej dawki rozkoszy. Zdecydowanie, a zarazem delikatnie rozchylił moje uda, powoli wchodząc. Delikatne i pewne siebie ruchy chłopaka, imponowały mi. Jego usta tłumiły moje krzyki, podczas pocałunku. Coraz szybsze tempo, sprawiało iż dochodziliśmy do szczytu. Mocniej zacisnęłam swoje dłonie na szyi chłopaka, bardziej zbliżając swoje ciało do jego. Nie dając już rady rozluźniłam wszystkie mięśnie, oplatając go całego. Starając się opanować oddechy, Zayn odsunął się ode mnie, podając brakującą część mojej bielizny, czyli majtki. Zeskakując z półki, szybko je założyłam i swoją koszulę. Szybki numerek, co teraz ? Znowu każe mi zapomnieć ? Jaka ja jestem głupia.
- Zrobię wszystko co mogę, tylko mi wybacz...- ponownie przycisnął mnie do drzwi, patrząc w oczy....

/ Natalia

Zayn cz.11 ''Miłość jest nieunikniona"

Dziś jak zwykle było pełno ludzi, nieustannie biegałam od stolika do stolika roznosząc posiłki i przyjmując zamówienia.
- Megi idź obsłuż tamtych chłopaków, to stali klienci i mają zniżkę- rozkazał szef.
Spojrzałam w kierunku stolika widząc piątkę chłopców ze szpitala w tym Zayna. Gula narosła mi w gardle, a ciało i oczy szukały ratunku. Nie widząc wyjścia chwyciłam karty i wolnym, sparaliżowanym krokiem ruszyłam w ich kierunku...
Przełknęłam głośno ślinę i stanęłam obok nich.
- Mogę przyjąć zamówienie? - słowa wydostały się z moich ust, a wzrok chłopaków utkwił na mnie.
- Megi? - mulat zadał pytanie z nie dowierzaniem.
Tak bo to takie dziwne, jestem kelnerką.
- Zamawiasz coś?
- Możemy porozmawiać?
- A wy chłopaki? - ignorowałam jego pytania.
- Ja poproszę potrójną porcje pieczonego kurczaka w delikatnym sosie, potrójną porcję frytek, dwie surówki i dwie cole.- zamówił blondynek z szerokim uśmiechem. Wow...
- My poprosimy to samo tylko normalną porcję..- dodał lokowaty.
- To wszystko?
- Nie porozmawiajmy..- Zayn nadal próbował.
- Ok zaraz przyniosę wasze zamówienia.
Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam w stronę kuchni. Jednak podjęłam dobrą decyzję wchodząc w układ z Ryanem i Nickiem. Podając kucharzowi zamówienie, już po 6 minutach wychodziłam obładowana dwiema tacami. Ostrożnie przemierzałam lokal, uważając by się nie potknąć.
- Proszę to dla ciebie- podałam blondynowi jego zamówienie- już niosę pozostałe...
Szybko uwinąwszy się z dostarczeniem pozostałych zamówień, przyglądałam się za lady klientom, kiedy do Nando's wszedł Ryan. Z uśmiechem spojrzałam kątem oka na Zayna, siedzącego nieopodal. Mała zemsta...
- Hej mała- podszedł do mnie przytulając. - patrzy?
- Tak- odpowiedziałam widząc Zayna przyglądającego się nam.
- Mogę cię pocałować?
- Tak- wiedziałam, że chciał tym dołożyć żaru do pieca.

Nasze usta połączyły się w krótkim pocałunku, a twarz mulata poczerwieniała. Teraz wie, jak ja się czułam, a może to nie z mojego powodu tak się zachowuje?
- Chodź jedziemy, Nick już czeka z filmem na nas.
Zdjęłam fartuch i chwytając chłopaka za rękę wyszłam zadowolona i uśmiechnięta z Nando's. Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy pod dom mój i Nicka.

Dobrze spędzony wieczór w towarzystwie dwóch chłopaków, gwarantował mi dobry humor. Ciągłe śmiechy i wygłupy nadawały temu wszystkiemu dobrą aurę. Ciało wprowadzone w stan "relaksu", zapominało o bólu i ciężkim dniu w pracy. Częste komentarze na temat jakiejś scenki, zamieniały dramat w komedię. Filmy, na którym wszyscy powinni płakać, nas śmieszył. Późna godzina, nie przeszkadzała nam, a walka prowadzona ze sennością, nie wchodziła w grę....

Odgłos przychodzącego smsa obudził zmęczony organizm, zmuszając mnie tym samym do otworzenia oczu. Kto mądry wysyła wiadomości o 3:00 w nocy. Odblokowałam ekran i otworzyłam sms. Składając literki przez zamazany obraz, przeczytałam jego treść "Przepraszam, że cię budzę, ale jest zmiana i jutro do pracy masz na drugą zmianę czyli na 15:00. Przepraszam Amelia xx''. No tak, moja mądra koleżanka z pracy, tylko ona potrafi obudzić człowieka o każdej porze dnia i nocy. Chowając telefon pod poduszkę ponownie udałam się do krainy spokoju.

Wyspana i wypoczęta przekręciłam się na drugi bok, otwierając oczy. Zegarek wskazywał godzinę 12:30, dawno już tak nie spałam. Wylazłam z łóżka i pozostając w piżamie, zrobiłam sobie śniadanie. Zjadłam i pozmywałam naczynia. Ogarnęłam cały dom i kiedy wybiła godzina 13:30, poszłam się ubrać i wyszykować do pracy. Starannie wyprostowałam włosy i wytuszowałam rzęsy, ubrałam czarne z wysokim stanem spodenki i białą lekko prześwitującą, przewiewną koszulę,

po czym wyszłam z łazienki. Zakładając buty opuściłam dom i wolnym krokiem zmierzałam do pracy.

Tłumy ludzi, nie dawały mi chwili wytchnienia. Przerwa na napojenie organizmu czy cokolwiek była marzeniem, nierealnym marzeniem....
- Megi ja muszę wyjść, zostaniecie z Amelią same, zamkniecie lokal później, dacie sobie radę?
- Tak.

Zostałyśmy same, klientów już prawie nie było, dwie czy trzy osoby, a po za tym pustki. Na ulicach robiło się ciemno, a ja marzyłam by wrócić już do domku.
- Zaniesiesz to na zaplecze? - zapytała koleżanka, podając mi fartuchy.
- Tak daj...
Weszłam do ciemnego pomieszczenia i zapalając światło ułożyłam je na jednej z półek. Odgłos zamykanych drzwi, sprawił iż natychmiast odwróciłam się.
- Zayn co ty robisz?
- Nie wypuszczę cię stąd dopóki mnie nie wysłuchasz....

Zayn cz.10 "Miłość jest nieunikniona"

Jedząc posiłek, chłopak trzymał moją dłoń i cały czas rozśmieszał. Nie wstydził się mojego towarzystwa... Chyba nawet zaprzyjaźniłam się z nim. Wspólna wymiana zdań na swój temat, sprawiała iż zapominałam o obecności Zayna, ale nie o miłości do niego.
- Wracamy ?
- Tak- odpowiedziałam szybko.
Wstając chłopak nie puszczał mojej ręki, cały czas ją trzymał. Połączeni w uścisku dłoni wyszliśmy z lokalu i tak podążaliśmy drogą do domu.
- Myślisz, że to wyjdzie? - zapytałam, przerywając ciszę.
- Na pewno, widziałem jego minę- uśmiechnęłam się na jego słowa- Jutro już idziesz do pracy prawda?
- Tak, a co?
- Przyjdę po ciebie dobrze?
- ok
- Dobra ja lecę, na razie mała i głowa do góry.
Będąc pod drzwiami chłopak uciekł, a ja weszłam do domu. Rozglądałam się po pomieszczeniach, chcąc jak najszybciej znaleźć Nicka i zabić za jego czyn. Nie widząc go nigdzie, zrezygnowana usiadłam na kanapie i włączyłam telewizor. Wpatrzona w prostokąt, rozmyślałam o wszystkim, aż zmorzył mnie sen.

~~
Słońce wpadając przez otwarte okno, ogrzewało swoimi promieniami ciało. Cichy śpiew ptaków, ocierał się o uszy. Dobry humor i wspaniała pogoda, cieszyła mnie mimo iż jeszcze nie wstałam. Podnosząc powieki, przekręciłam się na plecy, kładąc na kogoś. Szybko podniosłam się zerkając na osobnika.
- Zayn?
- Hej kochanie, już wstałaś?
- Kochanie? - zdziwienie, a zarazem przerażenie, pojawiło się w oczach.- Co ty tu robisz?
- Śpię ze swoją dziewczyną, to dziwne?
- Nieee- odpowiedziałam nie pewnie.
- No chodź tu skarbie, nie uciekaj mi...
Skarbie? Kochanie? Dziewczyną? Śpię? Kurwa o co tu chodzi?
- Hej ziemia do Megi, słuchasz mnie?
- Tak, już- położyłam się koło niego, jak chciał.
- Wiesz, że Cię Kocham...
Jego twarz zbliżała się do mojej, a ja dając ponieść się chwili, uległam jego czyną. Nasze usta dzieliły już minimetry, tak nie wiele, a jednak.
~~

- Mała wstawaj... Ej obudź się, halo królewno- potrząśnięcia moim ciałem zmusiły mnie do otworzenia powiek.
- Co jest?
Nade mną klęczał uśmiechnięty Nick, a po Zaynie ani śladu.
- No w końcu się obudziłaś...
To był tylko sen? Szara rzeczywistość powróciła. Nadal złamane serce dało o sobie znać. A smutek ponownie przejął całe ciało...
- Czemu mnie obudziłeś? Coś się stało?
- Nie tylko jest już 20:30, myślałem, że wstaniesz sama, ale zapowiadało się na to, że będziesz spała do rana więc..
- Dobra dzięki, idę się kąpać.
Chęć do rozmowy z nim minęła w jednej chwili, wraz z przybyciem okropnego humoru. Wykąpawszy się i ubrawszy w piżamę, ponownie odpłynęłam do krainy snów.

Pikanie budzika, zmusiło mnie do podniesienia się z łóżka i zrobienia porannej toalety. Prysznic, makijaż fryzura i ciuchy... Ubrana w białą sukienkę i sweterek, wyszłam z łazienki.

Włosy pozostawiłam rozpuszczone, a makijaż zrobiłam delikatny. Szybki posiłek, założyłam buty i ruszyłam w kierunku pracy.

Dziś jak zwykle było pełno ludzi, nieustannie biegałam od stolika do stolika roznosząc posiłki i przyjmując zamówienia.
- Megi idź obsłuż tamtych chłopaków, to stali klienci i mają zniżkę- rozkazał szef.
Spojrzałam w kierunku stolika widząc piątkę chłopców ze szpitala w tym Zayna. Gula narosła mi w gardle, a ciało i oczy szukały ratunku. Nie widząc wyjścia chwyciłam karty i wolnym, sparaliżowanym krokiem ruszyłam w ich kierunku....

/Natalia

Zayn cz.9 "Miłość jest unikniona"

Po ceremonii wszyscy rozeszli się do swoich domów, a ja zostałam. Uklęknęłam przed grobem i wpatrywałam w misia, modląc się w myślach o nią. Pojedyncze łzy ściekały po moich policzkach, spadając w nie określone miejsca. Czując czyjś dotyk odwróciłam się widząc Zayna.....
- Możemy porozmawiać? - zapytał.
- Nie mamy o czym rozmawiać.
Wstałam na równe nogi i spoglądając na niego, odwróciłam się, chcąc ruszyć do domu.
- Słuchaj ja...- złapał mnie za rękę, a ja szybko ją wyrwałam.
- Nie, zostaw mnie.
Ostatnie słowa wypowiedziałam podniesionym głosem i uciekłam. Wyda wam się to ucieczką od problemów, być może... Ale wiedziałam, że jeszcze kilka jego słów, a rozpłakałabym się przy nim. Oszczędziłam sobie cierpienia.

Zamknąwszy za sobą drewniane drzwi na klucz, usiadła na parapecie, opierając się plecami o zimną ścianę. Mocno przyciskając pluszaka do serca, czułam jej obecność. Czułam Kataleje. Zamknąwszy spuchnięte oczy, zamknęłam się w czterech ścianach swojego umysłu. Zamknęłam się w swoim wyimaginowanym świecie, gdzie nikt, ani nic nie miało prawa mnie skrzywdzić. Życie było idealne, a ja szczęśliwa....

Kolejne dni mijały, a ja przestawałam istnieć. Zapadała się, tonęłam w głębokim oceanie, powoli dosięgając dna. Ona odeszła już bezpowrotnie do lepszego życia, a on... on był lekiem na wszystko, tylko on był wstanie mnie uleczyć, mnie i moje serce. Jednak nie każde lekarstwa są nam dostępne, a on był nie osiągalny.

- Musisz w końcu wyjść, minął tydzień, kończy ci się urlop w pracy, musisz wziąść się w garść...
Nick ciągnął mnie przez cały dom, usadzając w salonie i dając jedzenie.
- Po co? Nie ma sensu- szepnęłam.
- Po to, abyś była szczęśliwa- spojrzał na mnie- widziałem jak ten cały Zayn na ciebie patrzy, nie jesteś mu obojętna.
- Jakbym była, nie zraniłby mnie.
- Megi...
- Co Megi? Nic mi już nie pomoże.- krzyknęłam.
- Mówiłem, że coś wymyślę i wymyśliłem...-zawahał się.
- Co takiego?
- Będziesz... przez jakiś czas udawała zakochaną w moim przyjacielu...
- Co? Odwaliło ci?
- Ale...
- Nie, pomyśl jak on będzie się czuł? Nie będę go wykorzystywać.- zakończyłam stanowczo.
- Ale on sam pomógł mi to wymyślić i sam to zaproponował.
- I co to ma na celu, że będziemy udawać parę?
- Zayn zobaczy co stracił, zaufaj mi... nic nie stracisz, po za tym jestem facetem i myślę jak facet.
- No dobra, ale co jak on przypadkiem coś do mnie poczuje... ten twój przyjaciel?
- O to się nie martw, to co zgadzasz się?
- Tak.
- Super zaraz do niego zadzwonię, a ty idź coś ze sobą zrób.
Wstałam z wygodnej kanapy i wolnym krokiem pomaszerowałam do łazienki. Na nogach zagościły białe rurki, bokserka i czerwona koszula w kratkę, pierwszy raz od kilku dni miałam inny strój jak czarne dresy i rozciągnięte koszulki. Włosy umyłam i związałam w warkocza. Delikatny makijaż, kilka psiknięć ulubionym perfumem i zupełnie inna wyszłam z łazienki. Zeszłam ostrożnie po schodach i zawędrowałam do salonu siadając obok Nicka.
- No i od razu wyglądasz inaczej, nie straszysz już- zaśmiał się, a ja tylko wymusiłam lekki grymas.
Usłyszawszy dzwonek do drzwi, poderwał się z miejsca i poszedł otworzyć. Chwilę go nie było po czym do salonu wszedł z nim jakiś chłopak.
- Megi to jest Ryan- przedstawił mi chłopaka.
- Hej, miło mi- podałam mu nieśmiało dłoń.
- Fajnie, że zgodziłaś się na nasz pomysł i nie musisz się niczego obawiać- blady uśmiech zawitał na mych ustach.
- Dobra to na początek jedziemy kupić ci jakieś ciuchy- złapał mnie za rękę Nick i pociągnął do wyjścia.
Nie zaprzeczałam, bo fakt faktem nie miałam za dużo ciuchów w szafie, ledwie dwie sukienki i kilka par spodni.


Ruszywszy z podjazdu w kierunku centrum, zaczęłam bliżej przypatrywać się poznanemu osobnikowi. Szatyn o ciemno-niebieskich oczach. Szerokie usta i dobrze zbudowany. Szczerze to był bardzo przystojny...
Wysiadając z samochodu, ruszyliśmy w kierunku dużych drzwi, które dzieliły nas od tysiąca wyprzedaży i ludzi tylko na nie czekających. Wraz z minięciem progu do uszu dotarły hałasy i rozmowy różnych osób. Przeciskając się między nimi, dotarliśmy do pierwszego sklepu. Szczerze mówiąc to ja nie mogłam nic sobie wybrać, bo zrobili to za mnie chłopcy. Niezliczona ilość sukienek i bluzek, które nieustannie podrzucali mi do przymierzalni, przerażała mnie. Po kilku godzinach wyszłam z galerii zmęczona i obładowana kilkoma torbami. Spakowaliśmy wszystko do bagażnika i zmęczeni szliśmy w kierunku drzwi.
- To ja was zostawiam, muszę coś załatwić pa..
Nick szybko wsiadł do pojazdu, zostawiając mnie i Ryana. Złość na chłopaka, narosła we mnie. Chciałam usiąść.
- To co idziemy coś zjeść?
- Tak- niepewność zawitała w moim głosie.
- Ej, chyba się mnie nie boisz, ani nic?
- Nie...
Szliśmy w ciszy kiedy nie daleko Nando's zobaczyłam Zayna.
- To on, ten mulat to Zayn- powiedziałam do Rayana zwalniając.
- Spokojnie, gotowa na nasz zabójczy plan?
- Jak nigdy- spojrzałam w kierunku Mulata i pokiwałam głową.
Rayan chwycił mnie za dłoń, splatając nasze palce razem.

Uśmiechnęłam się i wykonując kilka kolejnych kroków, znaleźliśmy się w lokalu. Zajęłam miejsce, a chłopak poszedł zamówić nam coś do jedzenia. Słysząc charakterystyczny dźwięk otwieranych drzwi do lokalu weszła cała piątka chłopaków z Zaynem na końcu. Czemu oni są zawsze tam gdzie ja ? Szybko odwróciłam od niego wzrok i patrzyłam w okno. Nie długo później do stolika dosiadł się szatyn z dwiema tackami.
- Siedzi nie daleko nas, uśmiechaj się i spokojnie- powiedział, a ja tylko pokiwałam głową.
Jedząc posiłek, chłopak trzymał moją dłoń i cały czas rozśmieszał. Nie wstydził się mojego towarzystwa....

/Natalia