Zayn cz.4 "Miłość jest nieunikniona"

Jego głos rozniósł się po holu, budząc przyjemne dreszcze na moim ciele. Odwróciłam się, a chłopak szybkim krokiem, znalazł się przy mnie. Czułam jego oddech, na swoich policzkach, zatapiałam się w jego oczach. Niebezpiecznie zaczął zbliżać swoją twarz, a nas dzieliły minimetry...
Czas zwolnił, wydłużając chwilę. Jego wargi delikatnie i nie pewnie dotknęły moich.

Słodki całus złożony na moich ustach, po chwili przerodził się w namiętny pocałunek. Dziwne uczucie w brzuchu, przybierało zdwojoną siłę. Chociaż go nie znałam i wiedziałam, że nie powinnam, dałam się ponieść. Nie wiem, czym objawia się miłość, ale chyba się zakochałam, a może to tylko zauroczenie? Chłopak oderwał się ode mnie i spoglądając głęboko w oczy uśmiechnął się, znikając z mojego pola widzenia. Oszołomiona tym zdarzeniem, wyszłam ze szpitala i wracając do domu, powoli docierało do mnie zajście z przed paru minut.

Wchodząc do domu cały czas, czułam smak jego ust. Wyjęłam jogurt z lodówki i z plastikową butelką w ręku udałam się do pokoju. Rzuciłam się na łóżko i odrywając się od świata, rozmarzyłam się o chłopaku. Czyżby los się do mnie uśmiechnął?
- Meg, chodź na kolację.
Do pokoju wszedł, niebieskooki szatyn z szerokim uśmiechem. Wyrywając się z zamyślenia spojrzałam na chłopaka i wstając poszłam za nim na dół.
- Co jemy? - zapytałam, siedząc już przy stole.
- Jajecznicę, proszę.
- Ummm jak ładnie pachnie.
Od razu chwytając widelec, zaczęłam zajadać się pysznym posiłkiem. Szybko uwinąwszy się z jajecznicą, najedzona, zasiadłam na kanapie, a po chwili dołączył do mnie Nick.
- To co robimy? - zapytałam.
- Oglądamy coś?
- A co proponujesz?
- Nie wiem... komedie?
- Może być.
Wspólnie, okryci ciepłym kocem, zaczęliśmy oglądać film, a wieczór był tylko nasz...

Głośny stukot kropli deszczu, odbijających się o parapet, wyrwał mnie ze snu. Odkrywając kołdrę, ciało przeszył dreszcz zimna. Gęsia skórka dała o sobie znać, ukazując się na nagich przed ramieniach. Wykonując kilka kroków, drżące z zimna ciało znalazło się przy oknie.

Silny wiatr i mocna ulewa, opanowały całe miasto. Zgarniając przyszykowane wczorajszego dnia ciuchy, udałam się do łazienki. Czarne rurki, kremowa koszulka i ciepła, rozpinana, ciemno wiśniowa bluza okryły zmarznięte ciało. Włosy zaplecione w niedbałego warkocza, swobodnie opadały na lewe ramię, a pojedyncze kosmyki włosów, nie łapiące się, otulały twarz. Schodząc schodami w dół, przyszykowałam śniadanie i zjadając swoją porcję, wyszłam do pracy. Wchodząc do pustego jeszcze lokalu, udałam się do szefa.
- Dzień Dobry szefie.
- Dzień Dobry, coś się stało?
- Czy ja bym mogła wyjść dzisiaj wcześniej z pracy?
- Tak, nie ma sprawy, coś jeszcze?
- Nie, dziękuję bardzo.
Z ulgą założyłam fartuszek i przyjęłam zamówienia, pierwszych klientów. Tak mijało kolejne 5 godzin w pracy. Dostarczając już ostatnie zamówienie tego dnia wyszłam wcześnie, udając się do szpitala. Szarpnąwszy za szklane drzwi weszłam do środka i przemierzając znany mi korytarz doszłam na oddział. Myśl, że dzisiejszego dnia zobaczę Zayna, choć trochę rozświetlała ten ponury dzień i moje szare życie. Wchodząc do sali malutkiej, zastałam tylko ją. Podeszłam do jej łóżeczka, głaskając po policzku, śpiącą dziewczynkę. Delikatnie otworzyła oczy, spoglądając na mnie. Było z nią źle, zawsze się uśmiechała, a teraz... nawet nie była w stanie wymusić delikatnego grymasu. Jej blada twarz i oczy błyszczące od napływających z niewiadomego powodu łez.
- Skarbie co się dzieje?
- Ja.. ja nie przeżyję, umieram- ciche słowa z ust Katli wstrząsnęły mną, ona jest taka mała.
- Nie kochanie, nie prawda, będzie dobrze... zobaczysz.
- Jestem zmęczona.
- Śpij.
Głaskałam ją czekając, aż zaśnie, po czym wyszłam z jej sali, udając się do gabinetu lekarza. Jednak jedyne czego się dowiedziałam, to tylko to, że stan Kataleji znacznie się pogorszył, a chemia nie działa na raka. Idąc korytarzem, oczy napotkały obraz raniący duszę. Znalazłam się w niewłaściwym miejscu, o nie właściwym czasie. Widok Zayna i dziewczyny, którą całował, to.. tego... jest to bolesny zawód. Czułam jak obolałe serce promieniuje łzami w moje oczy. Nie wiedząc co zrobić, patrzyłam się na chłopaka, raniącego mnie co raz bardziej. Chłopak przerywając pocałunek, splótł ich dłonie i ruszyli w moim kierunku....

Znowu skończyłam w takim momencie.... ale muszę was jakoś zaciekawić :D

Zayn cz.3 ''Miłość jest nieunikniona"

Czując kolkę w okolicy brzucha, nie miałam siły biec dalej. Byłam bez szans. Objęłam inną strategię i gwałtownie zahamowałam, szybko odwracając się. Jednak nikogo nie było, cisza i ciemność. Chciałam się z powrotem odwrócić, kiedy ktoś złapał mnie od tyłu... Przerażona zaczęłam się szarpać i krzyczeć. Robiłam co mogłam, zaczęłam kopać nogami, aż trafiłam go chyba w czuły punkt, bo nagle mnie puścił i upadł. Odwróciłam się, by zobaczyć kto to,  co wprawiło mnie w szok.
- Nick?
- Ałaaa.
Uklęknęłam szybko przy zwijającym się z bólu chłopaku. Łzy boleści popłynęły z jego oczu.
- Przepraszam , myślałam, że jesteś bandytą...
- Takim kopem to byś go zabiła, ałaaa moje jajka.
- Możesz wstać? - zapytałam.
- Nie wiem.
Pomogłam chłopakowi wstać na nogi i nie mogąc już powstrzymać śmiechu zaczęłam się śmiać.
- No bardzo śmieszne naprawdę...
- Było trzeba mnie tak nie straszyć, powinnam cię teraz zabić, w ogóle... ty jesteś mądry, wiesz jak ja się bałam? - uniosłam ton.
- Przepraszam mała, nie gniewaj się.
- Dobra już.
Jakoś dotarliśmy do domu, ja od razu poszłam do siebie do pokoju, zmęczona rzucając się na łóżko. Nie wiedząc kiedy, zmorzył mnie sen i zasnęłam.

Następnego dnia obudziły mnie promienie słońca, wpadające przez okno. Spoglądając na zegarek, szybko zerwałam się z łóżka. Zakładając szybko jasne jensy i bluzę z kapturem, zbiegłam na dół. Ogarnęłam włosy, pozostawiając je rozpuszczone i jedząc po drodze śniadanie, biegłam do pracy. Dziś ruchu nie było, spokój, mało klientów. Szybko uporawszy się z zamówieniami, skończyłam pracę i mogłam udać się do szpitala. Wchodząc na odział przywitałam się ze wszystkimi i weszłam do sali Katli. Mała znowu siedziała w towarzystwie tajemniczego Zayna. Ten chłopak....ona był jakiś inny, miał to coś co ciągnęło mnie do poznania go bliżej. Zamienienia z nim parę słów, spędzenia z nim czasu.
- Hej, znowu nie trafiłam?
- Trafiłaś- zaśmiała się mała. 
Podeszłam do dwójki i witając lekkim uśmiechem Zayna, a dziewczynkę buziakiem usiadłam na krześle. Posiedzieliśmy z dziesięć minut i musieliśmy wyjść, ponieważ Katli zostały podane lekki usypiające. Nie żegnając się nawet z Zaynem szłam do wyjścia.
- Meg zaczekaj! Jego głos rozniósł się po holu, budząc przyjemne dreszcze na moim ciele. Odwróciłam się, a chłopak szybkim krokiem, znalazł się przy mnie. Czułam jego oddech, na swoich policzkach, zatapiałam się w jego oczach. Niebezpiecznie zaczął zbliżać swoją twarz, a nas dzieliły minimetry.....

 

Zayn cz.2 "Miłość jest nieunikniona"

Zmęczona podparłam się ręką o blat, chcąc odpocząć jednak nie było mi to dane. Do lokalu weszła piątka chłopaków, a ja miałam ich obsłużyć. Szykując karty, odwróciłam się w celu, namierzenia grupki chłopców, ale zamiast tego zastał mnie inny widok...  Cała piątka została, oblężona przez tłum piszczących dziewczyn, o co tu chodzi, kim oni są? Czemu te dziewczyny piszczą?
- Meg możesz już iść, ja się nimi zajmę- z uśmiechem spojrzałam na dziewczynę.
- Dziękuję, jesteś wielka- przytuliłam ją w geście podziękowania i oddałam jej karty.
Cały czas zastanawiając się kim oni byli, zdjęłam kelnerski fartuszek i zabrałam swoje rzeczy wychodząc z lokalu.

Idąc ulicami, przemierzałam szarą rzeczywistość. Ludzie co jakiś czas trącali mnie ramieniem, traktując jak śmiecia, a mijające samochody oślepiały swoimi światłami. Szare niebo i dość silny wiatr, co rusz targał moje włosy. Szłam przed siebie, nie zwracając uwagi na nic. Trzy skrzyżowania, cztery ulice, cztery przejścia na pasach, pięć zakrętów i wreszcie dotarłam do upragnionego miejsca. Tu zapominam o swoim życiu i problemach, wszystko przestaje mieć znaczenie. Mijałam dziesiątki chorych ludzi, spacerujących szpitalnym korytarzem. To staruszka, to dziadek, kobieta w ciąży, przyjaciele odwiedzający bliskich... Widząc cierpienie, jakim los obdarzył tych ludzi zapominałam o swoim. Dochodząc do celu, przekroczyłam próg dziecięcego oddziału, a oczom ukazały się chore dzieci. Każde inne i każde chore na co innego. Było mi szkoda ich wszystkich, powinny cieszyć się życiem, bawić z rówieśnikami, a nie spędzać całe dzieciństwo w szpitalu. Ale właśnie taki jest świat, podzielony na chorych i zdrowych. Nikt z nas nie zdaje sobie sprawy, ile każdego dnia umiera dzieci na świecie, ile osób cierpi... Podążałam wolnym krokiem, szukając odpowiedniej sali. Na myśl, że zaraz zobaczę małą, radowałam się. Kataleja ( pisze się "Cataleya") ma 5 lat, jest śliczną dziewczynką, niestety jej rodzice zginęli w wypadku kilka miesięcy temu. Zabrali ją do domu dziecka, ale niedawno wykryto u niej raka płuc. Jest on złośliwy i nie wiadomo czy da się go wyleczyć. Dla niej każdy dzień życia jest na wagę złota, ale mimo wszystko ma energię, jakiej wielu brakuje. Stanąwszy przed odpowiednią salą, pociągnęłam cicho za klamkę i uchyliłam drzwi, wchodząc do środka. Zatrzymałam się, kiedy moje oczy zobaczyły chłopaka o kruczo-czarnych włosach. Dziewczynka zauważając mnie, uśmiechnęła się szeroko, a jej oczy rozbłysły iskierkami.
- Meg, przyszłaś- jej głos był taki szczęśliwy.
- Obiecałam.
Chłopak odwrócił się, patrząc wprost na mnie. Mimo, że stałam kawałek od niego, dostrzegłam jego piękne brązowe oczy, które teraz przeszywały mnie na wylot. Delikatnie uśmiechnął się ukazując szereg białych zębów, a moje serce przyśpieszyło. Odwzajemniłam uśmiech czując dziwne uczucie w brzuchu, tak jakby ciepło zalewało mnie od środka.
- Ja... może nie będę... wam przeszkadzać i przyjdę później- chciałam się wycofać, jednak zostałam zatrzymana.
- Nie zostań- poprosiła mała- to jest Zayn, Zayn to jest Meg.
Uśmiechnęłam się i podchodząc do łóżka, podałam Zaynowi rękę. Ucałowałam czółko małej i usiadłam obok.
- Ja już muszę iść, dobranoc Katli (zdrobnienie Kataleja), przyjdę jutro- pogłaskał po włosach małą i spojrzał na mnie- Cześć- rzucił i wyszedł.
- Podoba ci się? - słowa małej, wybiły mnie z zamyślenia.
- Ale kto?
- Zayn, jest ładny, tak jak ty...
- Co ty nie powiesz? - zaczęłam ją łaskotać, a mała głośno się śmiała.
- Megi...
- Tak?
- Nie zapomnisz o mnie nigdy?
- Oczywiście, że nie słonko, co ci przyszło na myśl?
- Kocham cię, będziesz moją siostrą? - zapytała.
- Pewnie skarbie- pocałowałam ją w czoło.
Poprawiłam jej poduszki i ułożyłam do snu, przykrywając kołdrą.
- Przeczytasz mi bajkę?
- Tak.
Położyłam się obok niej i zaczęłam czytać, jednak przed oczami miałam twarz chłopaka, jego melodyjny głos i ten uśmiech, nie dawał mi spokoju. Kim on jest, że jedno spotkanie, a ja nie mogę zapomnieć? Widząc, że Katli już śpi, przytulona do misia, pogłaskałam ją po główce i całują w policzek wyszłam z sali. Szłam korytarzem, zatrzymując się przy gabinecie lekarza. Zamieniłam z nim parę słów, dowiadując się, że jutro dziewczynka będzie miała badania. Zmierzając do wyjścia, wyszłam ze szpitala, mijając trójkę chłopaków, jeden z nich, wyglądał jak Zayn. Nie, to nie możliwe...wydaje mi się na pewno. Dość szybkim krokiem przemierzałam ulicę, wracając do domu. Co jakiś czas odwracałam się do tyłu, bo zdawało mi się, że ktoś za mną idzie. Ulicę były pozbawione życia, totalne pustki, tylko ja i on albo ona. Przyśpieszyłam jeszcze bardziej kroku, prawie zaczynając biec. Skręcałam w różne ulice, ale owa postać nie odpuszczała. Strach i przerażenie ogarniał mnie całą, nie wiedziałam co robić, do domu miałam jeszcze kawałek. Pośpiesznie wyjęłam z kieszeni telefon, próbując go odblokować.
- Pieprzony kod.
Zaklęłam pod nosem, nie mogąc trafić w literki. Panika narastała w sile, a ciało z każdą chwilą bardziej drżało. Czując kolkę w okolicy brzucha, nie miałam siły brnąć dalej. Byłam bez szans. Objęłam inną strategię i gwałtownie zahamowałam, szybko odwracając się. Jednak nikogo nie było, cisza i ciemność. Chciałam się z powrotem odwrócić, kiedy ktoś złapał mnie od tyłu...

 / Natalia

Zayn cz.1 "Miłość jest nieunikniona"

 

Chuda i krucha blondynka, której świat się wali. Tak mogę siebie opisać jednym zdaniem, ale zacznijmy od początku. Na imię mam Megan, lecz każdy woła na mnie Megi, nie dawno skończyłam 18 lat, co się wiązało z tym, iż musiałam opuścić dom dziecka. Wiele osób ucieszyła by ta wiadomość, stali się wolni, ale ze mną jest na odwrót. Tam miałam dach nad głową, jedzenie, ludzi, którzy zawsze zamienili ze mną parę słów, a teraz? Jestem sama... Zastanawiacie się co z moją rodziną? Nie mam jej, moja mama zmarła przy porodzie, a tata... on zaczął pić, znęcał się nade mną i gdy miałam 7 lat oddał mnie do domu dziecka. Nie chcę go znać, nigdy mu tego nie wybaczę. A dalsza rodzina? Oni nie chcą mnie znać, nie uznają mnie jako kogoś bliskiego, dla nich jestem obcym człowiekiem.... Jak widzicie, moje życie nie jest za ciekawe, wszystko idzie nie tak, los nie obdarzył mnie szczęściem, ale widocznie tak miało być.

Głośny grzmot obudził mnie z dość głębokiego snu, otwierając zaspane oczy, przekręciłam głowę patrząc na zegarek. Godzina czwarta trzydzieści cztery, za oknem ciemne niebo rozświetlane przez jasne smugi błyskawic. Głośne i przerażające odgłosy, co chwilę huczały w uszach. Nie mając już szans na zaśnięcie zeszłam drewnianymi schodami na dół. Przedostając się do kuchni, zaparzyłam sobie gorącą herbatę i rozkoszując się smakiem i zapachem malin, oddałam się spokoju. Siedząc tak na drewnianym stołku w kuchni, podparta o dłonie patrzyłam w okno, a czas płynął szybko.

*(oznacza odstęp czasu)

- Cześć, myślałem, że jeszcze śpisz? - męski głos rozniósł się po pomieszczeniu, burząc harmonię spokoju.
Spojrzałam w kierunku drzwi, widząc w nich mojego, jedynego przyjaciela. Nick miał 20 lat, poznaliśmy się w domu dziecka, kiedy on osiągnął pełnoletność opuścił sierociniec, a nasz kontakt na dwa lata urwał się. Tego dnia, gdy także opuściłam placówkę, nie mając gdzie się podziać, siedziałam na ławce w parku, przygarnął mnie, a nasza więź... odbudowała się.
- Nie mogłam spać.
- Jesteś głodna?
- Troszkę.
- Idź się ogarnij, a ja zrobię nam coś do jedzenia- posłuchałam i poszłam do swojego pokoju.
Gorące kropelki wody spływały po mym nagim ciele, pozwalając się rozluźnić. Zapach ulubionego truskawkowego szamponu, docierał do nozdrzy. Zakręcając wodę, owinięta w ręcznik, wyszłam z pod prysznica. Stanąwszy przed lustrem dokładnie rozczesałam długie włosy i wysuszyłam suszarką, pozwalając długim, kręconym, blond falą swobodnie opadać na ramiona. Na ciele zagościły czarne rurki, biała bluzka z rękawem 3/4 i biały, zapinany na guziki sweterek. Zeszłam na dół i siadając ponownie na swoim miejscu, zaczęłam zajadać się naleśnikami.
- Co dziś robisz? - zapytał, przerywając ciszę.
- Do 15:00 pracuję, a resztę dnia spędzę w szpitalu.
- Ok ja już lecę, uważaj na siebie.
I tyle było po naszej rozmowie. Widząc, że dochodzi już godzina 8:00, pozmywałam naczynia i pośpiesznie wyszłam z domu, udając się do Nando's.

 Pracowałam tam jako kelnerka, praca trochę byle jaka, ale musiałam jakoś zarobić pieniądze, by dołożyć się do rachunków za dom Nicka. Wchodząc do przepełnionego ludźmi lokalu, przywitałam się z szefem i zakładając fartuszek ( wiecie taki, krótki wiązany tylko w pasie) przystąpiłam do pracy. Latałam od stolika do stolika, przyjmując i podając zamówienia. Czasem dostałam jakiś napiwek, wartości jednego, dwóch funtów, przy dobrym szczęściu, zdarzało się nawet pięć. Zmęczona podparłam się ręką o blat, chcąc odpocząć jednak nie było mi to dane. Do lokalu weszła piątka chłopaków, a ja miałam ich obsłużyć. Szykując karty, odwróciłam się w celu, namierzenia grupki chłopców, ale zamiast tego zastał mnie inny widok....

Cóż jak mówiłam, jest pierwsza część...

Opowiadanie to nie jest nowe, napisałem ja z jakiś rok temu, więc ostrzegam, może nie być dopracowane czy, a nie które akcje wręcz banalne.

Ale może się wam spodoba, a więc następna część jutro...

Love ya...

Louis cz.36 "Nauka miłości, nauka bycia razem..."

"Nauka miłości, nauka bycia razem.."

- Błagam cię zostań. Nie odchodź. Odejdziesz ?
Chyba nie kontrolował swoich słów. Głos miał słaby, łamiący się. Oczy miał szklane. O nie będzie płakał. Usiadłam przy nim, obejmując go i głowę przyciskając do jego piersi.
- Odejdę jeśli nie zaczniesz mówić.
Powiedziałam w jego koszulkę, mocniej zaciskając uścisk.
- Zacznę mówić, tylko zostań. Kocham cię.
Czas się zatrzymał, tak jak wcześniej. Tylko chwila i my siedzący na chodniku z kostki granitowej.
- Musimy się jeszcze sporo nauczyć, jeżeli chcemy być razem.- wyszeptałam cicho.
- Wiem, ale zrobię wszystko. Nie mogę cię stracić. Nie pozwolę ci odejść.
Uśmiechnęłam się pod nosem, zadowolona z efektów rozmowy. Będzie mówił, obiecał mi to. Jego dłoń zaczepiła o pasmo moich włosów, chwytając je delikatnie. Obserwowałam jak ruluje je i zakręca wokoło palca wskazującego, po czym puszcza i znowu. Louieh. Podniosłam oczy ku niebu widząc czarne chmury, przykrywając błękit. Tworzyły grubą pierzynę, ale nie ogrzewały, odcinały jedynie światło. Pobliskie rośliny uginały się do przodu, pod wpływem lekkiego wiatru. Wzięłam głęboki oddech napełniając płuca świeżym i przyjemnym powietrzem.
- Zaraz będzie padało.- zagrymasiłam pod nosem, nie chcąc przerywać tej chwili.
Pojedyncze kropelki wody zaczęły opadać na chodnik i nasze ciała, zderzając się z nimi. Jedna........druga.....trzecia...czwarta..piąta. Nie zdążyliśmy się podnieść, kiedy z nieba spadła ich gromada. Cała fala, jakby ktoś właśnie wylewał nam kolejno wiaderka na głowę. Woda wzdłuż krawężników, spływała do studzienek, a my splatając dłonie, biegliśmy do bramy. Błyskawica przecięła niebo, a za nią popędził głośny grzmot, goniący swoją ukochaną. Ustaliśmy przed drzwiami, jak najszybciej je otwierając. Deszcz spływał z nas, na marmurowe kafelki, pozostawiając okrągłe plamy.
- Co teraz ? Nie możemy się ruszyć bo szkoda zmoczyć ten piękny dywan. - westchnęłam, patrząc na biały puch rozciągnięty przed nami.
- Harry !!!
Louis zawołał, ale jedyne co uzyskał w odpowiedzi to burzowy pocałunek gdzieś za drzwiami. Podskoczyłam, wchodząc w ramiona bruneta, kiedy piorun uderzył jeszcze raz, gdzieś blisko.
- Harry !!!!!!- wydarłam się najgłośniej jak potrafiłam.
- Co jest ?
Zjawił się w drzwiach po chwili, kryjąc w oczach strach.
- Mógłbyś nam przynieść ręczniki ?- wyprzedził mnie Louis, kierując chłopaka do łazienki.
Nie czekaliśmy długo, kiedy miękki materiał owinął nasze ciała, osuszając trochę z wody. Zdjęłam swoje buty i skarpetki, podwijając nogawki. Jednym ręcznikiem owinęłam włosy, tworząc turban, a drugim osuszyłam stopy, rzucając się biegiem po białym dywanie. Szarpnęłam szklane drzwi, wpadając od razu do łazienki.
- Ej czekaj na mnie !
Minęła nie cała minuta, a przede mną pojawił się niebieskooki, także bez skarpetek.
- Co teraz ?- zapytałam, tworząc nową kałużę na czarnych kaflach.
- Mamy tu szlafroki, założymy je, a później przemkniemy się do sypialni, po nasze ciuchy.
Przytaknęłam, zaczynając zdejmować ręcznik z włosów. Pozbyłam się mokrej koszulki, podobnie jak spodni i pozostając w bieliźnie włożyłam kremowy szlafrok. Mmmm.... jaki milusi. Otwierając drzwi, nie spostrzeżeni udaliśmy się na piętro, zamykając się w sypialni. Skąd w ogóle są tu nasze torby ? Wyciągnęłam ze swojej parę białych skarpetek i koronkową bieliznę. Patrząc, że Louis jest odwrócony, ściągnęłam majtki, naciągając suche. Włożyłam skarpetki i pudrowe leginsy. Rozwiązałam sznurek szlafroku i zsunęłam go z ramion, kładąc na łóżku. Rozpięłam stanik, pozwalając by opadł na ziemię, ale nie doczekałam się żadnych odgłosów. Odwróciłam się do tyłu, widząc promienną twarz bruneta. Szybko zakryłam piersi, czując jak pieką mnie policzki. Pewnie przypominam buraka.
- Ładny pokaz mi urządzasz skarbie.
Wyszeptał, przygryzając skórę mojej szyi.
- Odwróć się. Proszę.
- Ale nie ma się czego wstydzić, masz piękne ciało kochanie.
Zaczerwieniłam się jeszcze bardziej, teraz wyglądam jak, góra buraków.
- Louis. Proszę.
- Dobrze, dobrze.- powiedział ze śmiechem odwracając się.
Szybko zapięłam świeży stanik, naciągając na barki ramiączka.
- Starczy.- nie zdążyłam zaprotestować, kiedy odwrócił się do mnie twarzą.- Mmm... jak apetycznie wyglądasz, akurat jestem bardzo głodny. Byłabyś idealnym pierwszym, drugim daniem i deserem.
Przybliżył swoją twarz do mojej, chwytając moje nadgarstki i smakując moich ust. Zaśmiałam się dźwięcznie, widząc jak jego podniecenie wzrasta co raz wyżej.

 

- Hmm... przykro mi, ale teraz mnie nie zasmakuje, mamy gości.
Zaśmiałam się, naciągając na siebie czarną bluzę, wkładaną przez głowę.
- Idziemy.
Pociągnęłam go z miejsca, wyrywając tym samym z szoku....

***

 

-Wszystko gotowe- zakomunikował Niall, zaglądając w przygotowane przez nas miski.
Porozkładałyśmy upieczone mięso na półmiskach, przygotowując jeszcze trzy sałatki. Zaniosłyśmy z dziewczynami jedzenie do salonu, kładąc je na stoliku, obok narożnika. Usiadłam na ziemi na kocach obok Louisa, opierając się na stosie poduszek. Wszyscy umiejscowili się w tych samych pozycjach, gotowi do naszego seansu filmowego.
- Co oglądamy ?- szepnęłam do Louisa, kiedy Lokers włączał film.
- Horror.
To umarłam. Nie znoszę Horrorów, sram w majty, już na starcie. Film się zaczął, a z głośników wydobyła się potworna melodia...
Jezu, nie idź tam ! Nie idź ! Krzyczałam w myślach na dziewczynę, która kierowała się ku ciemnemu lasu. Podskoczyłam na miejscu, przesiąknięta strachem. To dopiero początek, a ja nie wiem jak, ale siedzę na kolanach bruneta, wtulona w jego ramię. Film mija szybko, a ja czuję się bezpiecznie w jego ramionach, chociaż moje ciało drży.
- Zamieszkam tu z tobą.- powiedziałam chłopakowi na ucho, całując w policzek.
Wydał z siebie dziewczęcy pisk radości, ale szybko ucichł. Zaśmiałam się zamykając oczy. Mieszkam tu teraz. Nasz dom....

***

~5 miesięcy później~

-Ale mamo, wszystko jest dobrze.- zapewniłam rodzicielkę, schodząc po schodach.
Szczerze jest lepiej niż kiedykolwiek.
- Nie mamo, nic nam nie trzeba.
Przewróciłam oczami, słysząc to pytanie od niej niemal codziennie.
- Do zobaczenia mamuś, też cię kocham.- westchnęłam cicho przerywając połączenie.
Schowałam telefon do kieszeni przetartych jensów, wchodząc do salonu. Mój mężczyzna siedział już na kanapie, czekając na mnie. Zajęłam miejsce obok, przyklejając się do jego torsu, niczym rzep. Oplótł mnie szczelnie ramieniem, dając słodkiego buziaka ze słonym posmakiem popcornu.
- Kocham cię.
- A ja ciebie.- odrzekłam, trwając z ustami, przyciśniętymi do jego.
Film się zaczął, a my pochłonięci jedną z akcji, trwaliśmy w swojej własnej bańce, za plecami mając mały kawałek świata, idący spać. Słońce już niemal w całości zatopione, spoglądało spod rzęs na księżyc, zajmujący swoje stałe miejsce. Kwiaty i drzewa delikatnie się kołysały, tulone przez wiatr do snu. Jest dobrze, jest lepiej niż dobrze, jest lepiej niż kiedykolwiek. Louis nauczył się mówić mi o wszystkim, a ja nauczyłam się cierpliwości do niego. Mam w nim wiarę, nadzieje i darze najsilniejszym uczuciem miłości.
- Ale ja naprawdę mocno cię kocham.-szepnął.
- Tak Louis, ja też naprawdę mocno cię kocham.
Najsilniejsze uczucie miłości.

Tak już zostanie.... do samego końca. My na zawsze razem. Louis and Heyley ...
 
The End.

 

I mamy koniec kochani.. no cóż, jak widzicie zakończyło się szczęśliwie.

Jakoś nie mogłam jej źle zakończyć ^^

Prawdziwy tytuł tego opowiadania to "Dangerous Love" to tak tylko mówię.

TERAZ WAŻNE

ZAMIERZAM ZACZĄĆ PUBLIKOWAĆ TU KOLEJNE OPOWIADANIE, TYM RAZEM BĘDZIE O ZAYNIE, PIERWSZA CZĘŚĆ POJAWI SIĘ LADA DZIEŃ.

ACH....

 I NAJWAŻNIEJSZE

OGROMNE PODZIĘKOWANIA DLA WAS ZA SIEDEM TYSIĘCY WEJŚĆ !!!!!!

DZIĘKUJĘ !!!!!!!!!!!

Louis cz.35 "To nie ja jestem tobą... nie potrafię trwać w niepewności"

"To nie ja jestem tobą... nie potrafię trwać w niepewności"

Piosenka

Moja kamienna twarz nie wyrażała nic, ale jego wyrażała wszystko. Zmieszanie, smutek, radość, ale najbardziej widoczny był strach. Cofnęłam się jeden krok, zaciągając się powietrzem. Nie byłam załamana, raczej wkurzona. Z ruchu warg wyczytałam, że chyba przeprasza złodziejkę chłopaków i idzie w moją stronę. Zacisnęłam pięści, niecierpliwie czekając, aż stanie przede mną.... Przygotowana regułka, którą chciałam mu wykrzyczeć, uleciała nagle z głowy. Zapanowała pustka, a ja przebieram w myślach, szukając odpowiednich słów. Nic. Jednak nie zamierzam milczeć. Jest co raz bliżej, a złość narastająca we mnie przykrywana jest kocem smutku. Nagle to co postanowiłam kilka minut temu na ławce, poddawane jest jeszcze raz analizie mózgu. Wątpliwości. Dzieliły nas dwa kroki, kiedy stanął przede mną. Oboje milczeliśmy, wpatrując się w siebie. Zwęziłam oczy, chcąc by poczuł się chociaż raz tak, jak ja kiedy jest wściekły. Dokładałam wszelkich starań, by mój wzrok był jak najbardziej groźny. Serce waliło jak oszalałe w mojej piersi, ale oddech był tego zupełnym przeciwieństwem. Spokojny, opanowany. Ciało chodź raz grało ze mną w jednej drużynie. Nawet podświadomość stała obok mnie w skupieniu patrząc, oszczędzając zbędnych komentarzy. Wyciągnął rękę, ale ja się cofnęłam. Nie ulegnę jego dotykowi. Teraz i tu, mam wreszcie tyle siły by wszystko z nim wyjaśnić. Mam siłę, by krzyczeć, walczyć i szczerze rozmawiać.
- Hey to wszystko nie tak...- wypowiedział cicho, zbyt cicho.
Hah. Każdy tak mówi, oklepane słowa.
- Wytłumaczę ci to, ona....
- Louieh !- owa dziewczyna krzyknęła na pół ulicy za nim.
Tylko ja tak mówię. Zacisnęłam dłonie w pięści, zwężając jeszcze bardziej oczy, a usta z całej siły zaciskając. Zabiję go ! Zabiję go i ją ! Tak do kompletu.
- Poczekam u ciebie w kuchni ! - chłopak kiwnął wracając wzrokiem na mnie.
Zmieniłam zdanie. Zabije siebie ! Jak na zawołani ulicą zaczęła jechać ciężarówka. Patrzyłam na nią, widząc w niej zbawienie. Długie światła odbijały się w moich oczach, ale nie oślepiały mnie. Przednia oś ciężko toczyła się po ulicy. Nic by ze mnie nie zostało. Auć. Zrobiłam krok do ulicy wracając wzrokiem na Louisa. Stał w stanie szoku, patrząc co robię. Pojazd przejechał obok nas, a ja żyje. Nie potrafię jeszcze tego zrobić. Najpierw rozmowa.
- Hej, wszystko w porządku ?- ten sam głos co na tamtej ławce.
Podniosłam wzrok widząc chłopaka około 23 lat, był skupiony na mojej twarzy. Atrakcyjny. Miałam ochotę zrobić na złość Louisowi i gdzieś z nim pójść, zrobić coś co by go zabolało, jednak za bardzo go kocham. KOCHAM LOUISA !!!! Wybuchłam nową falą płaczu, kierowaną głownie złością. Jestem wściekła.
- Zrobił ci coś piękna ?- zadał ponowne pytanie.
Chwilę później leżał pod moim nogami, a z jego nosa sączyły się stróżki krwi. Louis stał równie wściekł jak ja, z pięścią w górze. Fala gorąca zalała moje ciał. Brunet znowu jest groźny, wróciło jego stare oblicze. Zadał mu kolejny cios, a ja rzuciłam się chłopakowi na ratunek, odsuwając Louisa od  niego i pomagając wstać.
- Nie waż się więcej do niej zbliżać, rozumiesz gnoju ?!
Chłopak uciekł, a ja cofając się kilka kroków w tył dla bezpieczeństwa, stałam z nim twarzą w twarz.
- Podoba ci się ?! - wycedził przez zaciśnięte zęby.
Jego szczęka był napięta, a kości policzkowe wyraźnie zarysowane.
- Co ?
- On, lecisz na niego!
Co kurwa ?!
- Louis to nie ja jestem tym co pieprzył pół miasta !
Upss.. powiedziałam to. O cholera ! Powinnam uciekać zabije mnie. Jego oczy są czarne, a pięści zaciśnięte.
- Heyley ta dziewczyna to moja siostra.- powiedział szybko i spokojnie przecinając tymi słowy, jak ostrzem ciszę.
Był spokojny, za spokojny.
- Nie obchodzi mnie Louis kim jest! Wiesz jak ciężko jest z tobą wytrzymać ? Nie wiem o czym myślisz, twoje nastroje zmieniają się w przeciągu kilku sekund ! Raz jesteś łagodny i delikatny, a za chwilę wściekły, że aż zabijasz. Boje się ciebie w niektórych momentach, boje się cokolwiek powiedzieć, bo nie wiem czy mnie za to nie uderzysz ! Nic nie mówisz mi o swoim życiu, o sobie. Nie wiem kim, kto dla ciebie jest ! Nie wiem z kim się pieprzyłeś, z kim byłeś ! Więc nie dziw się, że jestem wściekła albo załamana, kiedy widzę cię blisko z kobietą! Bo mam dziwną obsesje, że to jedna z twoich byłych! Powiedziałeś mi o swoim dzieciństwie, ale to nie wiele tłumaczy... tylko twoją agresje i nie do końca. Chcesz, żebym z tobą zamieszkała, ale ja nie potrafię tak z tobą żyć ! Kocham cię Louis ponad wszystko, ale męczę się twoim zachowaniem. Nie potrafię dłużej tego ciągnąć przykro mi.
Zaciągnęłam się powietrzem, ocierając dłonią swoje łzy. W końcu odważyłam się mu wszystko powiedzieć. Jego twarz wyrażała ból, zraniłam go, ale byłam szczera.
- Nigdy bym cię nie skrzywdził Hey. Nigdy nie podniósłbym na ciebie ręki. Opowiem ci wszystko o mojej przeszłości, ale potrzebuję trochę czasu. Kocham cię. Odejdziesz teraz ?
Był zupełnie rozdarty. Złamałam Louisa. Jego wargi drżały, nie wiem czy z szoku czy z powstrzymywanych łez.
- Powinniśmy...
- Proszę zostań ze mną. Proszę zostań. Nie zostawiaj mnie. Proszę zostań ze mną. - powtarzał te słowa, powoli siadając pod murowanym płotem jego domu. - Błagam cię zostań. Nie odchodź. Odejdziesz ?
Chyba nie kontrolował swoich słów. Głos miał słaby, łamiący się. Oczy miał szklane. Och. Będzie płakał. Usiadłam przy nim, obejmując go i głowę przyciskając do jego piersi.
- Odejdę jeśli nie zaczniesz mówić.
Powiedziałam w jego koszulkę, mocniej zaciskając uścisk.
- Zacznę mówić, tylko zostań. Jesteś wszystkim.....

Następna jeszcze dziś wieczorem :D

 

Louis cz.34 "Podjęte decyzje nie zawsze są dobre.. stare czyny wracają stając obok, ból jest zawsze blisko"

"Podjęte decyzje nie zawsze są dobre.. stare czyny wracają stając obok, ból jest zawsze blisko"

- Musisz poznać naszych sąsiadów, którzy z pewnością będą u nas stałymi bywalcami. Myślę, że czekają już przed domem.
Ucałował kąciki moich ust, ciągnąc delikatnie za sobą. Przedostaliśmy się przez szklane drzwi, a później przez wejściowe. Czekali. O nie.... oni.... nie wiem czy powinnam płakać czy się śmiać. Chyba jedno i drugie.... Ale jak to możliwe, to śmieszne.
- Cześć twojego życia będzie z tobą tu.- wyszeptał mi do ucha brunet.
Spragniona jej bliskości rzuciłam się biegiem przed siebie, zbiegając po trzech stopniach i biegnąc chodnikiem prosto w jej ramiona. Oplotłam ją rękoma, z całych sił ściskając.

Serce chciało wyrwać się z piersi, a powieki nie potrafiły tamować łez. Tyle się wydarzyło, tak wiele przeżyłam w ciągu tygodnia, radość, smutek złość, nie potrafię opisać, jak się teraz czuję. Chcę utonąć w jej ramionach i trzymając mocno Louisa za rękę zniknąć z tego świata. Nigdy więcej nie chcę się tak czuć, czuć tak, jak teraz. Wiatr zawiał mocniej osuszając trochę policzki.
- Tęskniłam.
Jedno słowo, a włożyłam w nie wszystko, całą swoją gorycz, całą radość, wszystko. Nie trzeba więcej mówić. Słowa są zbędne. Dłoń. Męska dłoń na moich plecach. Harry. Oderwałam się od ciała dziewczyny, przytulając na powitanie lokowatego.
- Hej wybaczcie spóźnienie.
Odwróciłam się, szukając źródła wypowiedzianych słów. Zdyszany chłopak, pochylał się obok Louisa, podpierając dłonie o kolana. Oddech miał ciężki, ale szeroki uśmiech odciągał od tego uwagę.
Wierzchem dłoni otarłam policzek, przenosząc swoją uwagę na dziewczynę obok blondyna. Rude, pofalowane włosy opadały na ramiona, żarząc się w promieniach słońca. Niebieskie oczy raziły przyjaźnią, piegowate policzki i małe, acz pełne usta. Smukła sylwetka i długie nogi, których nie jedna z pewnością jej pozazdrości. Jej jest śliczna.
- Hey to mój kumpel Niall, a to jego dziewczyna Natalie.
- Miło mi was poznać.
Wyciągnęłam nieśmiało w ich stronę rękę, obawiając się odrzucenia. Dzięki bogu, Niall radośnie uścisnął moją dłoń, a dziewczyna widocznie ożywiona, wyrwała się do przodu, zatapiając moje ciało w swoich ramionach.
- Będziemy sąsiadkami. - pisnęła wesoło.
Tak, być może. To właśnie ten problem, chcę tu mieszkać ? Wyplątałam się z jej ramiona, uśmiechając szeroko i cofając kilka kroków do tyłu. Stanęłam koło Pauline, wciągając najciszej jak potrafiłam powietrze do płuc. Przysłuchiwałam się jak ożywiona para, prowadzi żwawą rozmowę z Harrym i Louisem. Oddalałam się od nich, tracąc kontakt ze światem. Stałam pochłonięta przez czarną dziurę w moim umyśle. Błądziłam między myślami, gubiąc się we własnym ciele. Oczy wlepione w jeden punkt, w dom, który stanowił problem. Czemu nie potrafię się z tego cieszyć ? Tak pewnie zrobiła, by każda dziewczyna na moim miejscu. Czemu strach jest silniejszy od wszystkich innych uczuć ? Strach ? Przed czym tak właściwie? Nie potrafię zrozumieć siebie, a powinnam. Chcę płakać. Czuję, że to by mi pomogło. Niewidzialny krąg zatacza się wokół mnie, zamykając się i zabierając powietrze. Oczy zaczęły mi się szklić, zamazując obraz. Wytrzymaj Hey, graj. Wytrzymaj.. powtarzałam to sobie niczym swoją mantrę. Duszę się.
- Zabierz mnie stąd... błagam.
Wyszeptałam nabrzmiałym od powstrzymywanych łez głosem do przyjaciółki. Spojrzała na mnie nie rozumiejącym wzrokiem, dostrzegając w moich oczach walkę. Duszę się.
- Heyley, chodź na chwilę ze mną, mam dla ciebie list od mamy, dam ci.
Wypowiedziała głośno, trochę za bardzo. Spojrzenia utkwiły w nas, a ja kiwając, pośpiesznie ruszyłam z miejsca. Nogi rwały się do biegu, a powstrzymywanie ich było ciężkie. Duszę się. Wyszłyśmy za bramę i mijając róg ogrodzenia, zaczęłam biec. Nie wiem gdzie... nie wiem po co...nie potrafiłam się zatrzymać. Co się ze mną dzieje ? Ramiona brunetki, mocno oplatają moje ciało zatrzymując mnie w miejscu. Puszczają wszystkie tamy, wszystkie zapory, a łzy spływają po moich policzkach. Głośne szlochy słyszane są chyba w całej okolicy, kiedy ja bez opamiętania ryczę. Potrzebuję tego. Bezsilna wtulam głowę w jej ramię, mocząc tym samym śnieżno-białą koszulkę.
- Pauline, Heyley ?
Natalie i Niall zbliżali się w naszą stronę. O nie ! Błagam !
- Ja się nimi zajmę, nie rób nic głupiego.
Głupiego ? Co ja mogę zrobić głupiego ? Rzucić się z mostu ? Mają tutaj most ? Ale po co, nie chcę zostawiać Louisa. Chociaż to mogłoby okazać się rozwiązaniem na wszystkie problemy...
- Hey my idziemy na grilla u was, jak zadzwonisz do mamy to przyjdź.
Krzyknęła porozumiewawczo brunetka i pociągnęła dwójkę za sobą. Podążyłam kawałek dalej, zajmując ławkę otoczoną trzema masywnymi dębami. Podkuliłam nogi pod brodę, siedząc tyłem do wszystkiego, do domu, do ulicy, do ludzi, do świata. Łkałam cicho, zaciskąjąc mocno zęby. Czas podjąć decyzje. "No w końcu przestałaś smarkać i mówisz do rzeczy" moja podświadomość krzyknęła, kręcąc z irytacją głową. Zamknij się, wysyczałam do niej w myślach. Może powinnam odejść od Louisa ? Nie ! To odpada ! Zaczęłam wyć jeszcze głośniej, rozluźniając wszystkie napięte mięśnie. Mijały minuty, a ja zaczynałam czuć ulgę. Namacalna ulga ogarnęła moje ciało. Czułam lekkość na duszy. Błogą lekkość.
- Wszystko dobrze ?
- Tak- wysyczałam z wrogością, nie odwracając się do rozmówcy.
Zapanowała cisza, więc chyba odszedł. Wszystko dobrze, dobrze... Podjęłam decyzję. Zabrałam wszystkie swoje siły, podnosząc się z ławki. Łzy dalej spływały po policzkach, wypełniając usta słonym posmakiem. Szłam chodnikiem, prosto mijając próg, patrząc w ziemię. Przęłknęłam gulę, która narosła w moim gardle, podnosząc wzrok. Oczy napotkały Louisa z jakąś panienką. Co ?! On i ona... śmieją się, są tacy weseli. Serce zaczęło płakać, a ja stałam w miejscu. Kolejny raz to się dzieje... Przytulił ją tak, jak przytula mnie. Czuje coś do niej, nie da się temu zaprzeczyć. Brunet podniósł wzrok zauważając mnie. Moja kamienna twarz nie wyrażała nic, ale jego wyrażała wszystko. Zmieszanie, smutek, radość, ale najbardziej widoczny był strach. Cofnęłam się jeden krok, zaciągając się powietrzem. Nie byłam załamana, raczej wkurzona. Z ruchu warg wyczytałam, że chyba przeprasza złodziejkę chłopaków i idzie w moją stronę. Zacisnęłam pięści, niecierpliwie czekając, aż stanie przede mną....

/Natalia