Louis cz.33 "Niespodzianki sprawiają ból..."

"Niespodzianki sprawiają ból..."

Wszędzie woda, spokojna. Nie widać lądu.
- Możemy płynąć, chodź do mnie.
Stanęłam, jak poprzedniego dnia przed Louisem, trzymając stery. Pędziliśmy goniąc za słońcem. Sunąc gładko i szybko po wodzie. Wiatr we włosach. Yeeaa, jak cudownie.

***

 

- Niespodzianka !!!
- Co ?!.. Ale... nie wiem o co ci chodzi.
Przyznałam patrząc nie widzącym wzrokiem przed siebie.
- Poczekaj podpłyniemy bliżej.
Katamaran zbliżał się do wybrzeża. Domki rozsiane jednym pasem, wznosiły się nad lazurową taflą wody. Bujna roślinność w odcieniach lata oplatały swymi ramionami całą zatokę. Zielone liście przeplatane z kwiatami, piękne.

  Domy bogato budowane, wygląda na to, że mieszkają ty zamożni ludzie.
- Spójrz teraz, widzisz ten dom w odcieniu grafitowym, porośnięty przy wejściu różami. Na wprost nas, oddalony trochę od pozostałych.
- Widzę...
Uśmiechnęłam się, wygląda ślicznie. Wiśniowy dach, pasuje do grafitowego koloru domu i zgrywa się z różami o różowym odcieniu.
Ładny, zadbany, rozległy i krótko ścięty trawnik, zraszany jest w tej chwili prze wodę. Jej.. robi wrażenie samo patrzenie na to wszystko.
Nie. Stop. Co to ma do rzeczy ?
- Nadal nie rozumiem o co chodzi i co to za niespodzianka.
- Rodzina, ta co mnie zaadoptowała, oprócz tego Jachtu, podarowała mi sporą sumę pieniędzy. Uważałem, że są mi nie potrzebne, więc leżały w banku nie ruszane. Ja sam trochę zarabiałem i też wpłacałem. Dwa miesiące temu, zupełnie przypadkiem znalazłem list od ojca. Napisane było w nim, że wierzy w to, że kiedyś znajdę kogoś kto będzie znaczył dla mnie więcej niż wszystko. A ta spora suma, przeznaczona jest na start nowego życia. Nie zrozumiałem o co mu chodziło, aż do tamtego incydentu z zabójcami. Nowym życiem jesteś właśnie ty. Kupiłem ten dom, chcę w nim zamieszkać razem z tobą.
O żesz!
-Louis...
Zaczęłam, ale nie pozwolił mi mówić.
- Jest twój. Jeżeli nie chcesz w nim ze mną zamieszkać, zamieszkaj sama albo sprzedamy i kupimy inny jeżeli ci się nie podoba. Nie chcę żyć bez ciebie. A wszystko co moje, chcę, żeby było twoje.
Cholera! Cholera! Cholera! Chyba nie jestem na to gotowa. "Idiotko przyjęłaś jego oświadczyny, myślałaś, że dalej będziecie się tylko spotykać?” moja podświadomość obudziła się do życia, stając obok i kiwając na mnie z pogardą. Ma rację.
- Louis, ja... gdzie my jesteśmy ?
- To miejsce w zasadzie nie ma nazwy. Jesteśmy w zatoce oddalonej o 50 km od Bournemouth. Nie wiele osób wie o tym miejscu. Tylko bogacze.
- To około 3 godziny od Londynu. Dla mnie daleko. Jest pięknie, ale nie mogę zostawić mamy samej, po za mną nie ma nikogo. Nie da rady sobie sama.
Tak bardzo bolała mnie ta myśl i to, że ranię teraz chłopaka odmową. W moich oczach zaczęły się zbierać nie proszone łzy, pragnące ujrzeć światło dzienne. Usta poczuły metaliczny smak krwi. Z nerwów przegryzłam wargę, jednak ból, który powinnam poczuć był zagłuszany tym w sercu.
- Hej Heyley chciałem, żebyś była szczęśliwa, nie chcę żebyś płakała. Twoja mama to silna kobieta, znacznie silniejsza niż ci się wydaje. Ale nie będzie sama.
- Jak to ?
- Moi rodzice nie są zapatrzonymi w siebie samolubami, są bardzo życzliwi. Zgodzili się pomóc twojej mamie i przez ten czas, kiedy my tkwiliśmy w tamtym domu, moja matka, zaprzyjaźniła się z twoją. Nie mówiłem ci, ale odzyskałem z nimi kontakt.
O cholera! To, aż tak daleko zabrnęliśmy ?
- Nie myśl teraz o mamie, pomyśl o nas, proszę. Nie chcę cię stracić, nie odchodź proszę.
Co?! Louis nie! Nie odchodzę !
- Nigdzie się nie wybieram, chcę zostać przy tobie. Chodźmy obejrzeć ten dom.
W co ja brnę? Robię mu nadzieję. Jestem gotowa to zrobić ? Jestem gotowa zamieszkać z dala od wszystkich ? A Pauline ? A Chery ? Mam je zostawić ? A praca ? .... Mama ? Nie potrafię. Zaciągnęłam się garścią powietrza, uspokajając zamęt w swojej głowie. Dobiliśmy do pomostu, przy którym jakiś facet zajął się Jachtem. Chwila ! Stop! Ja go skądś znam. A może wydaje mi się? Nie ważne. Podążaliśmy ścieżką ułożoną z szarej kostki brukowej, otoczoną zieloną roślinnością. Jej jest urocza i bije z niej jakaś dziwna siła. Mijaliśmy zakochane straszę pary, podążające za rękę, kierując się w ciąż w górę.
- Jesteśmy prawie.
Wyszliśmy na główną ulicę, podążając na jej drugą stronę. Wpisał jakiś kod, a brama rozsunęła się, ukazując ten idealny trawnik. Brunet mocniej ścisnął moją dłoń w strach przed....... moim odejściem ? Nie rozumiem tego. Jest zmienny, jego nastroje są zmienne. 30 minut temu było dobrze, wyszliśmy i jest nie dobrze. Wrrrr...
- Louis ?
Stanęłam w połowie drogi do drzwi. Szarpnęłam go za rękę, obracając twarzą do siebie. W oczach widziałam ból. Czemu ? Wiem, że zabolało go to, jak zareagowałam na niespodziankę, ale przecież chcę obejrzeć ten dom.
- O co chodzi ?
Jest taki milczący.
- O nic.
- Lou proszę. Kocham cię, zgodziłam się wyjść za ciebie. Ja nie odejdę, myślisz, że dałabym radę żyć bez ciebie ?
Czuje się jakbym mówiła do dziecka, które nic nie rozumie.
- Spójrz na mnie błagam.
Widziałam, jak walczy ze sobą. Nie chciał tego robić, krążył wzrokiem wszędzie, byle nie patrzeć na mnie. Auć... boli. Naprawdę nie rozumiem.
- Spójrz.
Zebrałam się na ostatnie słowo. Opuścił głowę, patrząc w moje oczy. Wspięłam się na palce, cmokając jego usta. Zatrzymał mnie przy sobie pogłębiając pocałunek. Obejmował mnie ciasno w tali. Nasze ciała były złączone, napierając na siebie. Brakowało mi tchu, ale nie chciałam przerywać, chciałam więcej.
- O nie... szybko.
Wymruczał mi do ust, ciągnąc pośpiesznie za sobą. Ale czemu ? Co z naszą chwilą ? Iiii... znam już odpowiedź na pierwsze pytanie. Nasze ciała zostały schłodzone po dużą dawką chłodnej wody. Zaczęliśmy uciekać przed zraszaczem, a przestrzeń wypełniały nasze śmiechy. Jest już w porządku.
Weszliśmy do środka domu, a ja od razu stanęłam jak wryta. Wielki hol wypełniały stonowane kolory beżu i kremu. Szklane, dwu skrzydłowe drzwi, oddzielały to pomieszczenie od zapewne salonu. Ogromny, kremowy, włochaty dywan, leżał u mych stóp, a na ścianach wisiały zdjęcia rodziny Louisa i rodziny mojej. Puline, Harry, Chery, jakiś blondyn z rudowłosą niewiastą. Skąd to wszystko. Przecież chłopak był cały czas przy mnie. Jak to zrobił do cholery ?
- Chodź dalej.
Przeszłam przez drzwi do otwartego na inne pokoje salonu. Kolor kości słoniowej pokrywał wszystkie jego ściany, nadając mu spokój. Kominek z przydymionej, brązowej cegły, wielki biały narożnik w kształcie "L" i dwa białe fotele. Szklany stolik do kawy, obrazy przedstawiające coś i nic jednocześnie. Jedna zewnętrzna ściana ze szkła.... Wow. Widać stąd całą zatokę, łącznie z katamaranem. Mogłabym codziennie podziwiać ten widok, jeżeli bym się zgodziła. Słońce chylące się ku zachodowi, zanurzające swój blask w spokojnym oceanie.
- Podoba ci się ?
- Tak.. jest..
Wyszeptałam, ale nie dokończyłam, bo brakło mi słów. "Chcesz tu zostać, nie oszukuj się" moje podświadomość kolejny raz tego dnia syczała na mnie.
- Chodź wyjdziemy na taras.
Podążyłam za chłopakiem, stając na zewnątrz. Muszę pozbierać szczękę z podłogi... Przed nami na lewo rozciągała się łąka z wysoką trawą i zbożem ? A na prawo trawnik, w oddali Altanka idealna na grillowanie. I ten widok. A wszystko należało do Louisa. Oparłam się o jedną z marmurowych, piaskowych kolumn, które podtrzymywały zadaszenie tarasu. Po bokach wznosiła się lawenda w doniczkach... o rety uwielbiam ten kwiat.
- Musisz poznać naszych sąsiadów, którzy z pewnością będą u nas stałymi bywalcami. Myślę, że czekają już przed domem.
Ucałował kąciki moich ust, ciągnąc delikatnie za sobą. Przedostaliśmy się przez szklane drzwi, a później przez wejściowe. Czekali. O nie.... oni.... nie wiem czy powinnam płakać czy się śmiać. Chyba jedno i drugie....

 

Louis cz.32 "Lecę do nieba, coś zabiera mnie od miłości... zabiera od Louisa"

"Lecę do nieba, coś zabiera mnie od miłości... zabiera od Louisa"


Udałam się w jego ślady, pozwalając, by Morfeusz oprowadził mnie po swojej krainie.

***

 

- Nie proszę ! Nie !
Krzyczałam przerażona, widząc Louisa na przodzie Katamarany. Obiecał. Obiecał, że mnie nie zostawi tej nocy. Czułam nienawiść do jego osoby, przepełnioną bólem. Zawiódł... Tak cholernie go kocham i boje się go stracić, że aż go nienawidzę. Podobno, tak naprawdę nienawidzi się tylko te osoby, które coś znaczą. Coś znaczą ? Louis znaczy wszystko. Całe życie.
- Louis wróć, proszę obiecałeś!
Krzyczałam na chłopaka, który zdawał się nie słyszeć moich słów i uparcie wiązał liny. Czemu on taki jest ? Zawzięty. Próbowałam do niego podejść, ale nogi wrosły w pokład. Stały się ciężkie, wypełnione ołowiem. Usta tłumiły szloch, a oczy mocno zamknięte nie chciały widzieć, jak chłopak kolejny raz wpada do wody. Nie ujdzie mu to na sucho...
- Louis nie zostawiaj mnie, obiecałeś... zaufałam ci...
Słowa poprzedzały jęki bólu, jaki rozdzierał mnie wewnątrz. Moja podświadomość, uciekła zostawiając swoje buty i skryła się pod kocem za skórzaną kanapą, nie chcąc na nas patrzeć. Tak bardzo boli.
- Louis!!!
Wydarłam się, kiedy chłopak upadł na drewnianą ziemię, a obok niego pojawiła się plamka krwi. Skąd ona ? Rosła, powiększała się. Zacisnęłam pięści. Zacisnęłam oczy. Zacisnęłam serce. Przez usta przemawiał głośny szloch i nie składane słowa. Upadłam na kolana, lecąc w dół. Co raz głębiej i głębiej. W czarną dziurę. W czarną przepaść. Przepaść bez końca, nieskończenie długą i głęboką.
- Maleńka...
Szept... Szept, jak śpiew. Cichy, przyjemny dla uszu. Uspakajający, niosący ukojenie.
- Maleńka...
Głos Anioła. Maleńka... tylko Louis, tak do mnie mówi. Tylko on może. Kocham go. Uśmiecham się, będąc w innym świecie. Gdzie jestem ? Gdzieś pomiędzy spokojem, a rzeczywistością. Wyłączyłam się na chwilę.
- Maleńka otwórz oczy...
Co..? Nie chcę ich otwierać. Jest tutaj cicho, ciepło i przyjemnie. Nie chcę. Podoba mi się tu.
- Aniele proszę...
Aniele ? Nie jestem Aniołem. Może, takim z małymi różkami... Lubię to słowo, Aniele... Jest magiczne. Nie słyszę nic. Wracam. Unoszę się w górę i w górę. Co raz wyżej, aż do nieba. Nie to za wysoko, trochę niżej. Pod niebo. Otwieram oczy i widzę. Widzę świat i Louisa. Klęczy, cały zakrwawiony. Skąd ?
- Louis !!!
Znowu mnie coś ciągnie, zabiera od chłopaka. Zabiera od miłości. Nie chcę. Walczę. Przegrywam. Nie chcę.
- Obudź się! Maleńka proszę !
Otwieram powieki, jest gorąco. Jestem mokra. Widzę Louisa, całego, zdrowego, seksownego. Żyje. Wykonuję szybki ruch, siadając z płaczem i wtulając się w jego ramię.
- Cśśś... to był tylko sen. Nie zostawię cię nigdy. Obiecałem.
Sen ? Jestem w salonie, w łóżku, w jego ramionach, bezpieczna.
- Kocham cię Louieh...
- Cśś.. nie płacz, ja ciebie też.
Kilka głębszych oddechów pozwoliło mi wrócić do normalnego stanu. To nie był sen, właściwe określenie to koszmar.
- Która godzina ? - zapytałam.
- 6:00, ale połóż się i prześpij jeszcze, zostanę z tobą.
Uśmiechnęłam się, ufając mu. Realny Louis dotrzymuje słowa. Kocha mnie, a ja go. Miłość bezwarunkowa.
Położyłam się, a on obok, oplatając mnie swoim ciałem. Zamknęłam oczy, ulatniając się...

***

 

Słońce wpadało do środka, okalając swoimi promieniami moją twarz. Raziło mimo zamkniętych powiek. Wyprostowałam ręce, rozciągając mięśnie. Przekręciłam się na plecy, otwierając oczy. Biały sufit. Wychyliłam się za łóżko spoglądając w dół drewniane panele.
- Co robisz mała ?
Rozbawiony głos bruneta doszedł do uszu. Obdarzyłam go spojrzeniem i uśmiechem, wlepiając wzrok z powrotem w sufit. Jest fascynujący, biały. Czuje się jak w transie... właściwie to  nie wiem co robię....
- Co tam widzisz ?
- Nic, ale jest ciekawszy od podłogi.
Wow... to jest głębokie...
- Ale nie ciekawszy ode mnie ?
- Nie.
Zatonęłam w niebieskich tęczówkach, czując mrowienie w podbrzuszu. Jej pożądam go... tak nagle i właśnie tutaj. Co on ze mną robi ? Pomyślę o tym później. Wspięłam mu się na kolana, obdarzając jego usta pocałunkiem. Jedno muśnięcie przerodziło się w taniec namiętności.

jego język dokładnie badał moje usta, nie pomijając żadnego zakątka. Wplotłam swoje dłonie w jego włosy, bawiąc się nimi. Są takie miękkie, przyjemne w dotyku. Jego ręce oplotły moją talię, zjeżdżając w dół. Kciukiem zaczepił gumkę czarnych, koronkowych majtek, pociągając ją do siebie. Uśmiechnął się przez pocałunek, wodząc drugą ręką do koronkowego stanika. Zsunął z mojego ramiona jedno ramiączko, przygryzając zębami skórę.

- Powinniśmy wziąć prysznic.

Co ? Ale teraz ? Kiedy ja mam ochotę na seks ?
-No już idziemy.
Podniósł się ze mną na rękach i zaniósł do łazienki. Ostrożnie postawił mnie na ziemi, odkręcając wodę. Hmm... wspomniany duży prysznic. Uśmiech mimowolnie ni z owego powodu rozciągnął się na moich ustach.
- Muszę cię rozebrać.
Przybliżał się do mnie stawiając wolne, seksowne kroki. O rany... on jest piękny. Podsadził mnie na czarny, granitowy blat, grymasząc pod nosem.
- Co się stało ?
- Mam obolały kręgosłup.
Opsss... nie wiem dlaczego.
Zaczął kreślić ścieżkę pocałunków od lewego ramienia do prawego, rozpinając zapięcie biustonoszu. Ciepła fala zalała moje ciało, dopełniając pożądanie. Chwile później nie miałam już swoich majtek. Całował zawzięcie i rozkosznie. Mmmm...
- Chcę cię...
Wysapał między pocałunkami. Jego nabrzmiała erekcja, ocierała się o mnie, powodując ciche jęknięcia. Nie wiem kiedy, nie wiem jak, ale jest we mnie. Porusza się wolno, chłonąc przyjemność z każdego pchnięcia. Zatrzymał się na chwilę, zataczając biodrami kółka. Spycha mnie na krawędź przepaści, przepaści przyjemności. Zacisnęłam dłonie na jego ramionach doznając spełnienia. On chwilę po mnie doszedł. Nasze ciężkie oddechy zgrywały się ze sobą, a gorąca para wypełniała pomieszczenie.
- Cóż za wspaniały poranek....
Wymruczał do mojego ucha budząc dreszcze. Wspaniały poranek...

***

 

- Podczas sztormu cumy się zerwały i jesteśmy gdzieś kawałek od brzegu.
- Widzę.
Wszędzie woda, spokojna. Nie widać lądu.
- Możemy płynąć, chodź do mnie.
Stanęłam, jak poprzedniego dnia przed Louisem, trzymając stery. Pędziliśmy goniąc za słońcem. Sunąc gładko i szybko po wodzie. Wiatr we włosach. Yeeaa, jak cudownie.

 

***

- Niespodzianka !!!
- Co ?!..

 

Louis cz.31 "Proszę... Louieh proszę... Zawiodłeś"

"Proszę... Louieh proszę... Zawiodłeś"

Złapałam metalowej poręczy, podciągając się i wchodząc na pokład. Upadłam przyciskając policzek do twardej drewnianej podłogi i zamknęłam na chwilę oczy. Po chwili poderwałam się, stając na równe nogi. Zostawiłam go tam, w lodowatej wodzie. To Brutalne. Brutalne... to słowo cały czas odbijało się w mojej głowie. Podbiegłam dalej, do krawędzi. Uklęknęłam na kolana i złapałam za linę z Louisem. Ciężki. Zaczęłam ciągnąć, ale nawet nie drgnęła, a ja bardziej zsuwałam się do wody. Szybko podążałam wzrokiem po kadłubie, patrząc gdzie jest jej drugi koniec. Barierka po prawej stronie. Odwiązałam go szybko, przekładając przez poręcz i sama się do niego przywiązując. Zaparłam się o jedną z metalowych rurek i zaczęłam ciągnąć. Udało się, trochę drgnęło. Włożyłam w to resztki swoich sił i wciągnęła, jego ciał na pokład. Jest nie przytomny, ale gdyby był, ból mógłby okazać się nie do zniesienia. Za pewne będzie czuł go potem. Poobijałam go. Odwiązałam od niego sznur z szorstkiej włókniny i o dziwo udało mi się go podnieść. Zarzuciłam sobie jego ramię na swoją szyję i oplotłam go w pasie. Wolnym i trudnym dla mojej kostki krokiem szłam do środka katamarany. Rzuciłam go na łóżku, widząc w jakim jest stanie. Rozebrałam go szybko do bielizny owijając w pościel. Zdjęłam jego mokry sweter ze swojego ciała i położyłam się obok niego, mocno przytulając. Oplotłam go niczym bluszcz, głaskając po włosach. Mimo, że sama byłam prawie jak kostka lodu, starałam się go ogrzać ciepłem swojego ciała. Podobno my go nie czujemy, ale ono jest najsilniejsze....

Minęło sporo czasu, kilkanaście, kilkadziesiąt minut. Chłopak wydawał się oddychać normalnie, ale wciąż był nie przytomny i zimny. Wstałam z łóżka, przykrywając go szczelnie kołdrą i szybki, bolesnym krokiem podążyłam do łazienki. Rozejrzałam się po pomieszczeniu, białe ściany kontrastowały z czarnym wyposażeniem. Szeroki z grubego granitu blat idealnie zlewał się z czarnym kamiennym zlewem. Otworzyłam jedną, jedyną w tym pomieszczeniu szafkę, namierzając swój cel. Napełniłam miskę gorącą wodą i wzięłam pod pachę ręcznik z idealnie ułożonego stosu tuż obok prysznica. Zilustrowałam kabinę, która wzbudził we mnie ciekawość. Brodzik nie był zwyczajny, nie był biały, także był czarny, ale to nie to. Nie był płytki, był głęboki i długi. Mogłabym się w nim cała rozłożyć, leżąc w gorącej wodzie i mając swobodnie wyprostowane nogi. Szklane drzwiczki, były matowe, nie dając podglądaczą żadnej satysfakcji. Podoba mi się. Mogłabym tu... Nie. Pokręciłam głową ganiąc siebie w myśli. Opuściłam łazienkę, wchodząc do salonu. Ustawiłam naczynie z wodą przy łóżku, siadając na jego krawędzi i odkryłam Louisa. Zmoczyłam ręcznik i delikatnie obmywałam jego klatkę piersiową, ogrzewając jednocześnie. Powędrowałam w górę, przez szyję do szczęki i czoła. Była na nim rozmazana krew. Od czego ? Skąd ? Wytarłam ją, przeczesując mokre włosy i szukając jej źródła. Znalezienie rany nie okazało się trudne, ale wyglądało okropnie. Skrywane wysoko na czole, pod warstwą włosów rozcięcie, przyprawiało mnie o ból. Właśnie czułam ból widząc to. Podreptałam szybko do kuchni, przeczesując wszystkie szafki po kolei. Rozsuwałam szuflady jedna po drugiej, nie dbając o ich zasunięcie. Gdzieś musi mieć tu apteczkę. Wróciłam do łazienki, otwierając wspomnianą szafkę. Nie ma. Otworzyłam szufladę zaraz pod nią, pokładając w niej nadzieje. Jest. Wyciągnęłam szybko gazę, wodę utlenioną i plaster... Zajęłam się tą raną, sycząc za Louisa, kiedy przemywałam ją. To jest dziwne. Nakleiłam starannie plaster, który szybko zaczął nasiąkać krwią. Zamoczyłam ponownie ręcznik, rozkładając go na jego torsie. Położyłam się obok niego oplatając swoim ciałem. Co jakiś czas namaczałam materiał, by był ciepły....

***

3:30 chłopak nadal nieprzytomny. Boje się. Boje się o niego. Mój przyszły mąż. Mój, tylko mój. Nie zamierzam się nim dzielić. Głaskałam jego wilgotne, ale nadal miękkie włosy, nucąc cicho piosenkę. Nie postrzeżenie słowa zaczęły wydostawać się z moich ust, a moja podświadomość stała w koncie zwijając się ze śmiechu. Tak, dobrze, że mnie nie słyszy. Prawdopodobnie, gdyby usłyszał mój śpiew uciekłby, nie chcąc już mnie.
- Louis obudź się już, proszę.
Mój głos był cichy i ochrypły, bardzo ochrypły.
- Proszę, Louieh.
Położyłam głowę na jego lewej piersi, na sercu i przykryłam nas kołdrą.
- Proszę.
Szept uleciał z moich wyschniętych ust, a słone łzy bezsilności,

 biegnące po policzkach, wypełniły je, nadając słony posmak. Zmrużyłam oczy, nie kontrolowanie zasypiając....

***

 

Oderwałam szybko policzek od jego skóry, wyrywając się ze snu. Usiadłam prosto szybko oddychając. Być może coś mi się śniło, nie wiem. Spoglądam na zegarek 4:15. Spałam chwilę. Mała lampka w kącie wciąż się świeci, rzucając swoją poświatę na łóżko i na nas. Jacht wciąż się kołysze, sztorm trwa. Nie przyjemne uczucie w moim żołądku jest nieodczuwalne, jak wcześniej. Jednak drżę. Moje ciało drży. Adrenalina opadła, a wszystkie nerwy, przeżycia i strach kumulują się we mnie, wypełniając każdy zakamarek mnie.
- Louieh proszę obudź się.
Znowu płaczę, to męczy już nawet mnie. Nie chcę płakać. Szlocham cicho w jego szyję, tuląc się do niego.
- Proszę....
- O co prosisz maleńka ?
Podnoszę się, słysząc jego słaby, ale radosny głos.
- Louieh.- chrypię.
Wybucham jeszcze większym płaczem, opadając w jego ramiona.
- Ćśś....maleńka.
- Bałam się, zostawiłeś mnie. Szukałam. Byłeś zimny. Nie ruszałeś się....
Każde słowo przerywał mój szloch, a ja nie potrafiłam złożyć jednego zdania.
- Ćśś.... nie myśl teraz o tym.
Jego szept był uspokajający. Jak lekarstwo na całe zło. Zatapiałam się w jego ramionach, kiedy on mocno mnie do siebie przyciskał, zatapiając nos w moich włosach. Podniosłam się lekko, składając na jego ustach szybki, czuły, delikatny pocałunek. Ponownie opadłam, zamykając oczy.
- Nie zostawiaj mnie tutaj samej dzisiaj... proszę.
Błagałam, nie chcąc, by podczas gdy ja zasnę, wychodził na zewnątrz. Jest do tego zdolny.
- Nie zostawię. Obiecuję...
Odetchnęłam, całując jego szyję.
- Kocham cię maleńka. Aniele.
- A ja ciebie mały.
Spokojna, wyczuwałam jak jego oddech zamienia się na senny, a organizm zapada w sen. Bezpieczeństwo. Byliśmy bezpieczni. Udałam się w jego ślady, pozwalając, by Morfeusz oprowadził mnie po swojej krainie.

***

 

- Nie proszę ! Nie !
Krzyczałam przerażona, widząc Louisa na przodzie Katamarany. Obiecał. Obiecał, że mnie nie zostawi tej nocy. Czułam nienawiść do jego osoby, przepełnioną bólem. Zawiódł...

 

Louis dupo zawiodłeś Heyley....

Louis cz. 30 "Brutalne.... Jedyne wyjście. Nadzieja albo śmierć... "

"Brutalne.... Jedyne wyjście. Nadzieja albo śmierć... "

Ruszyłam do przodu, płynąc dookoła katamarany. Ciągnąc kamizelkę za sobą. Wszędzie to samo, otaczający zmrok. Zimna woda przyprawiała mnie o skurcze, a kostka coraz bardziej dawała o sobie znaki. Fala jedna, kolejna i kolejna. Przytapiały mnie, a ja nie miałam siły z nimi walczyć.
-Louis !
Mój głos słabł w sile tak samo, jak ja. Jeszcze raz opłynęłam jacht, wracając do miejsca, w którym wskoczyłam. Głośny szloch ulatywał z moich ust. Łzy stawały się nie widoczne, zmywane przez deszcz. Podparłam się o jedną z lin, wystających z pokładu, chcąc chwilę odpocząć.
- Louis !
Mój krzyk był już całkiem cichy, przesiąknięty rozpaczą i zrezygnowaniem. Proszę Boże niech on przeżyje. Puściłam gruby sznur, zanurzając się powoli w wodzie. Powoli przestawałam machać. ''Świetnie sobie radzisz Aniele" w głowie rozbrzmiały jego słowa z przed kilku godzin. Był taki szczęśliwy, spokojny, beztroski i wolny na jachcie. Wyglądał, jakby był w swoim żywiole. ''Kocham cię Aniele'' kolejne słowa wtargnęły do myśli, przywołując nowe uczucia. Jestem pierwszą dziewczyną, której wyznał miłość. Aniele... uwielbiam, jak tak do mnie mówi. Podjęłam jeszcze jedną próbę, nurkując w wodzie, jak najgłębiej i próbując coś wyczuć. Wydaje się, że minęła już wieczność, ale w rzeczywistości to tylko 6 minut.
- Louis !!!
Niech to będzie sen. Chcę się obudzić!!! Chcę się obudzić... Fale nasilały się uderzając w moje ciało. Nie chciałam wracać na łódź. Nie bez niego. Odpłynęłam od niej, płynąc przed siebie. Uderzyłam nogą w coś twardego, zwijając się pod wodą z bólu. Dłońmi wymacałam skałę, wędrowałam po niej, odnajdując kilka większych kamieni. Ułożyłam na nich płasko ramiona, kładąc na nie głowę. Wargi nie dawno całowane, teraz stały się sine i drżąc. Spojrzałam na swoje dłonie i gołe ramiona. Blade, sine i... nie czułam już małych palców. Rozejrzałam się jeszcze raz. Ostatni. Nie ma go....
- Louis !!!
- Hey...
Nie słyszalny, ale jednak jego głos obudził we mnie nową dawkę siły, a raczej Nadziei.
- Louis !!!
Nie usłyszałam już odpowiedzi. Zaczęłam rozglądać się po skałach, dostrzegając coś ciemniejszego od ciemności. Podpłynęłam szybko w tamtym kierunku, wspinając się na małą skałę.
- Louis.
Chłopak był nie przytomny. Sztywny i zimny. Pochyliłam się nad nim sprawdzając czy oddycha. Słabe, ledwo wyczuwalne powietrze ulatywało z jego płuc. Położyłam się obok niego, mocno przytulając. Chciałam go ogrzać.
- Pomocy !!!!
Kto mnie usłyszy ? Zsunęłam się ze skał, ciągnąc za sobą ciało Louisa do wody. Włożyłam całą swoją siłę, wydostając nas na powierzchnię. Nałożyłam mu na jedno ramię kamizelkę, unosząc go na wodzie. Na drugie nie dałam już rady. Oplotłam go mocno w pasie i zaczęłam powoli płynąć. Nie jestem najlepszą pływaczką, a sztorm tylko utrudniał wszystko. Dopłynęłam do Katamarany z nieprzytomnym ciałem chłopaka. Spojrzałam w górę... nie wsadzę go na pokład, jest zbyt ciężki.
- Louis ocknij się ! Louis !
Zaczęłam go klepać po policzkach, jednak z góry było to przegrane. Czas uciekał. Umrzemy tu ? Jeśli tak to przynajmniej razem, bo nie zostawię go...
Nasze ciała unosiły się w górę i w dół, zalewane przez fale. Spokojna tafla wody z przed kilku godzin, zamienił się w rozgniewany i pobudzony ocean. Minęło 5 minut, a chłopak stawał się co raz bledszy. Cholera ! Tak mało czasu. Był wyziębiony i ja też. Zdrętwiały mi stopy i kilka palców u rąk. Wzięłam głęboki oddech, przygotowując się na kolejne zatopienie pod metrową falą. Gorączkowo szukałam dla nas ratunku. Jak mam go wnieść na pokład ? Dorosłego mężczyznę i małego chłopca w jednym.
- Uratuję nas Louieh.- szepnęłam oplatając go mocniej ramionami i całując we włosy.
Nie słyszał mnie. To pewne, ale dawało mi to siłę, bo miałam go. Miałam cel, walczyłam o jego życie i o nas. Syknęłam z bólu, kiedy twardy supeł na końcu zwisającej liny, uderzył w tył moje głowy. Lina ! Spojrzałam na nią i na Louisa. To brutalne, nie mogę tego zrobić. Jedyne wyjście. Prowadziłam walkę ze swoimi myślami. Nie mam wyjścia. Nadzieja albo śmierć. Szansa albo śmierć. Naciągnęłam więcej liny, oplatając nią ciało Louisa. Zrobiłam kilka dużych supłów, przywiązując go nią. Zamknęłam oczy, głośno szlochając. Muszę to zrobić. Przycisnęłam swoje wargi do jego oziębłych i twardych ust, chcąc poczuć jego smak. Jednak jedyne co udało mi się posmakować to słonych morskich fal. Wytarłam palące, jak ogień łzy z policzków, powstrzymując kolejne. Muszę. Puściłam jego ciał z moich ramion, a on lekko opadł w dół, podtrzymywany liną. Brutalne. Odwróciłam głowę, nie mogąc znieść tego widoku i tego co robię. Odpłynęłam kawałek od niego, spoglądając na jego sine ciało. Zachłysnęłam się powietrzem, wiedząc, że czas mi ucieka. Wybiłam się w górę, opadając w rezultacie pod wodę. Jeszcze raz. Złapałam metalowej poręczy, podciągając się i wchodząc na pokład. Upadłam przyciskając policzek do twardej drewnianej podłogi i zamknęłam na chwilę oczy. Po chwili poderwałam się, stając na równe nogi. Zostawiłam go tam, w lodowatej wodzie. To Brutalne. Brutalne... to słowo cały czas odbijało się w mojej głowie....

 

Przepraszam, że tak późno i  krótko i w ogóle... ;C

 Do następnego...

Dziękuję jednej dziewczynie, Oli Supińskiej, która to czyta i komentuje jesteś aniołem <3>

Louis cz.29 "Moment, chwila, los... rozdzielił nas"

"Moment, chwila, los... rozdzielił nas"

Piosenka

Zaczęłam głośniej oddychać, kiedy odgłosy stawały się głośniejsze. Łup.
- Hey wszystko dobrze ? Czemu nie śpisz ?- zaspany chłopak podniósł się na łokciach, spoglądając na mnie z góry.- Jesteś blada i zimna. Co się dzieje.
Łup. Usiadłam wtulając się w chłopaka.
- Co to ?
- Nie wiem, pójdę sprawdzić, zostań. Przykryj się i spróbuj zasnąć, jesteś bezpieczna.
Przykryłam się po samą szyję, oddychając ciężko. Wytężyłam słuch, nasłuchując wszystkich odgłosów. Nie zasnę, do puki Lou nie wróci.
- Cholera !!!
Wyprostowałam się, jak struna, ciężko dysząc. Louis. Nic mu nie jest prawda ? Niech już wróci. Niech już wróci. Niech już wróci. Czemu nie wraca ? Cała drżąca wysunęłam nogi z pod ciepłej kołdry, ustawiając je płasko na podłodze. Nie pozwalał mi się ruszać z łóżka, ale...Nic mu nie jest, na pewno nie. Łup. Wzdrygnęłam się, zaciskając powieki. Nic mu nie jest. Chwyciłam swój kapok, unosząc się w górę. Wolnym, kulawym krokiem zmierzałam w stronę korytarza. Wzrok kierowałam jedynie przed siebie, na przestrzeń, bojąc się co tam ujrzę. Wciągnęłam głośno powietrze czując, zimno przeszywające bose stopy. Spojrzenie przeniosłam w dół, widząc jak woda oblewa moje nogi. Woda. O cholera. Wdarła się na korytarz, ale skąd ? Przyśpieszyłam nie co kroku, wychodząc na zewnątrz. Od razu silny wiatr przygwoździł mnie do ściany.
- Louis ?- mój głos drżał bardziej, niż mogłam się tego spodziewać.
- Heyley, załóż kapok szybko!
Nie wiem skąd dobiega jego głos, ale szybko wykonałam jego polecenie. Zarzuciłam na ramiona czerwoną kamizelkę z licznymi odblaskami. Drżącymi palcami zapięłam pierwszy pasek, a później dwa kolejne. Upewniłam się czy dobrze się trzyma, tak jak robił to chłopak. Wyszłam krok na przód rozglądając się dookoła. Odgarnęłam potargane włosy do tyłu, próbując poprawić sobie widoczność. Słone krople wody uderzyły w moją twarz, zamazując obraz, a po chwili fala padła u mych stóp, mocząc moje nogi. Potężny deszcz, mieszał się z pobudzonym oceanem.

 Błysk. Zamrugałam kilkakrotnie powiekami, upewniając się, że nie mam zwidów. Błyskawice przecinały czarne, jak smoła niebo, poprzedzając niegłośne grzmoty.
- Louis gdzie jesteś ?
- Na przodzie.
Zaczęłam sunąć powoli stopami po pokładzie, zmierzając do lewego kadłuba i udając się na przód. Podłoga była strasznie ślizga, a nowe fale co raz podmywały moje nogi. Stanęłam na odkrytej przestrzeni, dostrzegając chłopaka. Zmagał się ze zwinięciem jednego z dwóch rozłożonych żagli. Wiatr i deszcz utrudniały mu pracę, zamazując obraz. Jego mięśnie napinały się ciągnąc sznurki, a pięty wbijały w ziemię, starając się zatrzymać go w miejscu. Chciałam mu pomóc, ale jak ? Nie znam się, nie wiem co mam robić.
- Hey złap tą linę i trzymaj mocno.
Kiwnęłam energicznie głową, kiedy brunet zamachnął się rzucając mi jedną z lin. Złapałam ją, kurczowo zaciskając w ręce i przyciągając do piersi. Asss... zasyczałam w duchu, zaciskając zęby, kiedy szorstka włóknina otarła moje dłonie, podczas szarpnięcia. Cofnęłam się o kilka kroków w tył, napotykając po prawej stronie barierki. Zajęczałam cicho pod nosem, kiedy lina pociągnęła mnie za sobą po mokrej powierzchni. Ledwo złapałam równowagę, spoglądając na Louisa. Walczył. Fala uderzyła w moje ciało, mocząc końcówki i tak mokrych już od deszczu włosów. Jacht zatrząsł się, odrywając lewym kadłubem od wody i przechylając w prawo. Wpadłam na barierki mocno łapiąc się metalowej poręczy i zginając w pół. Wyprostowałam się, słysząc skrzypnięcie.
- Louis !!!
Wydarłam się, widząc jak maszt obraca się, uderzając chłopaka i pchając do wody. Nogi Louis w powietrzu i straciłam go z oczu.
- Louis !!!
Zaczęłam panicznie krzyczeć. Nie wiele myśląc, kierując się sercem przywiązałam swój sznur do barierki i ignorując chorą kostkę podbiegłam do prawej krawędzi.
- Louis !!!
Krzyczałam ochrypłym głosem, szukając jego ciała. Wpadłam w histerię. Łzy ciekły po moich policzkach, jak wodospad. Rozglądała, się wszędzie, szukając jego ciała, ale jedyne co widziałam to tylko czarna woda. Wielkie fale zalewały się jedna przez drugą. Straciłam poczucie czasu. Jakby wszystko się zatrzymało, chociaż widziałam prawdziwy żywioł przed swoimi oczami.
- Louis !!!
Krzyczałam ile miałam powietrza w płucach, dławiąc się własnymi łzami. Ich gorzki smak, przyprawiał mnie o mdłości. Rozejrzałam się energicznie po pokładzie, dostrzegając latarkę zawieszoną na rogu szo... coś tam. Szybko ruszyłam w tamtym kierunku, próbując odwiązać sznureczek. Kadłub znowu się podniósł, a ten sam maszt obrócił się, zmierzając w moją stronę. Złapałam się liny, zatrzymując go dłonią i odpychając w drugą stronę. Odwróciłam się po latarkę, ale jej już nie było. Kurwa !!! Ponownie podbiegłam do prawej krawędzi upadając na kolana.
- Louis !!!
Odgarnęłam mokre włosy z twarzy, wycierając oczy. Usiadłam na tyłku, wystawiając nogi za burtę. Niech on przeżyje ! Niech on przeżyje !Niech on przeżyje ! Proszę Boże niech on przeżyje ! Zaczęłam się modlić w duchy, wypowiadając swoją mantrę. Niech on przeżyje.
- Louis !!!
Gardło bolało mnie okropnie, ale miałam to gdzieś, drąc się dalej. Ułożyłam dłonie płasko na drewnianej podłodze, napinając mięśnie. Był pod wodą już około półtora minuty.
- Louis !!!
Wzięłam głęboki oddech, gotowa by się odepchnąć i skoczyć....
Moje ciało spotkało się z lodowatą wodą, zanurzając w czarnym oceanie. Wykonałam kilka ruchów rękoma, wypływając na powierzchnie. Rozejrzałam się energicznie dookoła, nigdzie go nie widząc. Rozpięłam kamizelkę, zdejmując ją. Nabrałam jeszcze raz powietrza do płuc, nurkując. Otworzyłam oczy pod wodą, ale jedyne co widziałam to ciemność. Okrutna ciemność. Popłynęłam w dół, mając nadzieję, że chociaż rękoma coś wyczuję. Nadzieja... okazała się być złudna. Wynurzyłam się, łykając powietrze.
- Louis !!!!..... Boże proszę niech on przeżyje, proszę.
Zaczęłam modlić się do nieba, głośno łkając.
- Louis !!!!
Ruszyłam do przodu, płynąc dookoła katamarany. Ciągnąc kamizelkę za sobą. Wszędzie to samo, otaczający zmrok. Zimna woda przyprawiała mnie o skurcze, a kostka coraz bardziej dawała o sobie znaki. Fala jedna, kolejna i kolejna. Przytapiały mnie, a ja nie miałam siły z nimi walczyć.

Louis cz.28 "Są sami, ale nie samotni. On zmartwiony, ona pobladła"

"Są sami, ale nie samotni. On zmartwiony, ona pobladła"

Ponownie mnie pocałował, przyciągając bliżej swojego ciała. Wtuliłam nos w jego koszulkę, czując się wyjątkowo, wspaniale. Jednym ramieniem zamknął mnie w uścisku, całując we włosy. Teraz czuję się jak na Titanicu. Z Louisem... moim pięknym mężczyzną.....
Świat dookoła się rozpływa, tracąc znaczenie. Trwamy we własnej bańce, nie dopuszczając nikogo. Szczęście. Ten chłopak jest szczęściem. Podnosząc głowę, napotykam wzrokiem turkusowe wzburzone fala. Blask słońca koi je układając do snu. Spoglądam na zegarek, 18:00.
- Spójrz, uwielbiam ten widok.
Odwracam się, podążając za wzrokiem Louisa. Dziesiątki Katamaran, z rozwiniętymi żaglami, podążające w jednym kierunku. Do słońca. Wszystkie piękne i zachwycające. Pasja. Zamykam na chwilę oczy, tylko po to, by po chwili je otworzyć i upewnić się, że nie śnie. Biała, czerwona, żółta, niebieska, pomarańczowa.... Jachty w kolorach całego świata.
- Wow, niezwykłe...- stać mnie jedynie na szept.
- Nie bardziej niż ty. - czuję jak pogłębia uścisk.- Zaraz będziemy przedzierać się między nimi. Połóż dłonie na ster.
Tak zrobiłam, a Louis przykrył je swoimi, przylegając torsem do moich pleców. Czułam rozdzierającą mnie ekscytacje. Wszystko w brzuchu wirowało, a nogi miękły. Skręciliśmy lekko w lewo, nabierając więcej wiatru w żagle. Przyśpieszyliśmy.
- Jak szybko płyniemy ?
- 30 węzłów.
Choler, bo zrozumiem.
- Około 56 km/h- poprawił się, widząc moją minę.
- Szybko...
Nie dokończyłam, bo mocno nami szarpnęło.
- Gotowa ?
- Tak.
Nie wiem co Louis zrobił, ale przód podniósł się w górę, opadając chwilę później gładko na wodę. Wow, płyniemy między tymi wszystkimi Katamaranami. Patrzę na wszystkich facetów, skupionych na sterowaniu. Są sami na Jachtach, ale nie samotni, bo przecież jest ich tu mnóstwo.
- Ty też tak pływasz ? Sam ?
- Czemu pytasz ?
- Tak po prostu.
- Pływałem sam, czasem zabierałem Harrego, ale...- urwał poważnie nad czymś myśląc.

- Ale... - zachęciłam go.
- Teraz chcę pływać już tylko z tobą, nienawidzę samotności od kiedy cię mam.
Uśmiechnęłam się szeroko i chodź nie widziałam jego twarzy czułam, że się cieszy. Radość rozrywała mnie, chciałam skakać ze szczęścia, kiedy przepływaliśmy obok tych wszystkich ludzi. Czułam się tak wyjątkowo. Obejrzałam się do tyłu widząc Katamarany daleko za nami. Wielki uśmiech rozciągnął się na moich ustach, wraz z uświadomieniem sobie co przed chwilą zrobiliśmy.
- Hej marynarze !
Do uszu dotarł dobrze znany ochrypły głos. Zamarłam na chwilę w miejscu, nie dopuszczając, żadnych myśli do siebie. Nabrałam w płuca powietrze i pewnym ruchem obróciłam się. Harry i... Pauline. Zrobiłam oszołomiona krok w tył, wpadając plecami na tors Louisa.
- Harry też ma swoją małą zabaweczkę..- wyszeptał mi brunet do ucha, odpowiadając tym samym na nie zadane jeszcze pytanie.
Zaciągnęłam kolejną dawkę powietrza trwając w szoku. Płynęliśmy równo obok siebie, a ja nie wiedziałam co zrobić. Tak bardzo cieszyłam się, że ich widzę, a jednocześnie chciałam zabić, za to co zrobili. A może jednak powinnam im podziękować... Grrr... Nie wytrzymam zaraz. Moja podświadomość stoi obok, patrząc na mnie oniemiała. Chcę skoczyć i mocno przytulić dziewczynę. Chcę uciec i pobyć sama. Chcę opowiedzieć im wszystko. Chcę zapomnieć o wszystkim i pozbyć się wspomnień. Chcę powiedzieć, jak bardzo jest ona ważna. Chcę ją udusić, za to, że mnie tam zostawiła. Chcę krzyczeć. Chcę się śmiać. Poczułam piekący ból na swoich policzkach i słony posmak w ustach. Nie zdałam sobie sprawy, że właśnie płacze.
- Hey wszystko w porządku ?
Jej delikatny głos uniósł się na wietrze docierając do mnie. Zaczęłam energicznie kiwać głową na "tak". Odwróciłam się z powrotem do Louis, wyrywając swoje dłonie z pod jego. Objęłam go w pasie, chowając twarz w zagłębieniu jego szyi.
- Dziękuję.
Wykrzyczałam w ich kierunku, przecinając słowami wiatr, niczym ostrze.
- Widzimy się rano stary.
Nim podniosłam głowę, byli już daleko od nas. Wtuleni w siebie, w obłokach słońca...

***

Zmierzch powoli zapada dookoła nas, słońce za tonęło w tafli turkusowej wody. Niebo przybiera intensywniejsze, ciemniejsze kolory. Dopływamy do jakiegoś wybrzeża, głownie skały i kilka domków.
- Zatrzymamy się tu, rano popłyniemy dalej.
- Gdzie będziemy spać ?
- Na pokładzie.
Silniki odpalone kilka minut temu zgasły, a jacht zatrzymał się. Louis zarzucił cumy, utwierdzając nas wokół skała w odległości kilometra od brzegu.
- Zmęczona ?
- Bardzo.
- To idziemy.
Wziął mnie na ręce, znosząc po schodach i wnosząc do salonu. Wielka skórzana, biała kanapa była rozłożona, a na niej ułożona pościel.
- Kiedy ty to zrobiłeś ?
- Kiedy moja narzeczona sterowała. Możesz zdjąć kapok.
Posadził mnie na łóżku, schylając się, by zdjąć moje buty.
- Chcesz wziąć prysznic ?
Prysznic ? Mogłabym pod nim zasnąć, lepiej nie.
- Nie mam siły na niego.
- To zdejmij spodnie i koszulkę, a załóż to.
Wzięłam od niego rozciągnięty, miękki w dotyku i beżowy sweter. Szybko zastąpiłam nim swój ubiór, czekając na bruneta, aż wróci nie wiadomo skąd.

***

Wtulona w bok chłopaka, próbowałam zasnąć. Dziwne odgłosy co rusz pobudzały moją wyobraźnie. W myślach tworzyły się różne historie, przerażające mnie. Spojrzałam na zegarek, 00:00. Łup. Mocniej wtuliła, się w śpiącego chłopaka. Łup. Oczy miałam już szeroko otwarte, zupełnie pobudzona. Łup. Zaczęłam głośniej oddychać, kiedy odgłosy stawały się głośniejsze. Łup.
- Hey wszystko dobrze ? Czemu nie śpisz ?- zaspany chłopak podniósł się na łokciach, spoglądając na mnie z góry.- Jesteś blada i zimna. Co się dzieje.
Łup. Usiadłam wtulając się w chłopaka.
- Co to ?
- Nie wiem, pójdę sprawdzić, zostań. Przykryj się i spróbuj zasnąć, jesteś bezpieczna.
Przykryłam się po samą szyję, oddychając ciężko. Wytężyłam słuch, nasłuchując wszystkich odgłosów. Nie zasnę, do puki Lou nie wróci.
- Cholera !!!....

Louis cz.27 "Tak..."

"Tak..."

- Mam jeszcze jedną niespodziankę.- obdarzył mnie nieśmiałym uśmiechem.
Teraz to już chyba nic nie jest mi straszne.
-Jaką ?
- Zaraz się dowiesz, tylko obiecaj mi, że nie przestraszysz się od razu i pomyślisz...- jest taki tajemniczy.
Nie przestraszysz ? Pomyślisz ? Dobra nie wiem co to może być, ale czuję lekki strach.
- Gotowa ?
- Na co ?
- Na rejs. Do niespodzianki trzeba dopłynąć...
Kiwnęłam głową, a brunet podtrzymując mnie za dłoń poprowadził do Katamarany. Przyglądałam się jej dłuższą chwilę, ilustrując każdy detal. Nowoczesna sylwetka, połyskujące metaliczne boki dwóch kadłubów i pokład wyłożony z jasnego drewna. Miejsce sterownika na górnym pokładzie.... Boże ten jacht to marzenie.
- Trzymaj się mnie mocno.
Spojrzałam na chłopaka i poczułam jak moje stopy odrywają się od ziemi. Wziął mnie na ręce, a ja oplotłam go ramionami. Zamknęłam oczy, widząc jak chłopak robi szeroki krok nad wodą. Postawił mnie na drewnianej podłodze, a ja z ulgą odetchnęłam.
- Zaczekaj, nie ruszaj się.- stanowczy ton, utwierdził mnie w miejscu.
Czekałam dłuższą chwilę na chłopak, a paru gapiów zaczęło się schodzić, przyglądając się z zainteresowaniem Katamaranie i mnie. Krępujące. Zaczęłam oblewać się rumieńcami, modląc by Louis już przyszedł.
- Proszę.
Nałożył mi krwisto-czerwony kapok, mocno zaciskając wszystkie sznurki.
- Nie za ciasno ?- zapytał, spoglądając w moje oczy.
- Nie.
Podekscytowanie jakie z niego biło, było wręcz przerażające. Chciało mi się śmiać i płakać jednocześnie z niewiadomego powodu.
- Chodź pokażę ci dolny pokład, a później po płyniemy.
Ochoczo pokiwałam głową, wszędzie byle, tylko uniknąć tych ciekawskich spojrzeń.
- Witam w moich skromnych progach- zaśmiał się beztrosko, a zarazem dumnie Louis.
O Boże ! Skromnych ? Moje serce się zatrzymało. Potrzebuję lekarza. To..to.. 6 gwiazdkowy hotel temu nie dorówna. Minęliśmy coś co przypomina korytarz, wchodząc do salonu ? Chyba tak można to nazwać. Ogromny z białej skóry wypoczynek w kształcie litery 'U', pokryty dużą ilością brązowych poduszek, otaczał szklany stolik w kształcie litery "L". Telewizor plazmowy, zawieszony na jednej ze ścian, otaczały lampeczki ledowe, oświetlając go. Przekręciłam głowę w drugą stronę, dostrzegając kuchnie. Była otwarta na salon. Z jednej strony otaczała ją wysepka, a do niej po przystawiane były krzesła barowe, także odziane w białą skórę.
- W łazience jest jeszcze jacuzzi, jeżeli chcesz skorzystać z niego nie mam nic przeciwko.
Co ?!
- A i sauna też jest.
Moja szczęka dosięgła ziemi.
-N...Nie.. dzięki.
Chyba śpię, proszę nie budźcie mnie, albo lepiej obudźcie.
- Hej co się dzieje ?
- N.nic, po prostu nigdy nie byłam na takim jachcie i o..on jest strasznie bogaty...i...
- Oj Hey, spokojnie to nic takiego.
Nic ?! No jasne nic.
- Przyzwyczaisz się do tego. A teraz chodź musimy złapać najlepszy wiatr.
Wyszliśmy na zewnątrz, wspinając się po schodkach na górny pokład, na miejsce sterownika. Znaczy... to Louis się wspinał, ja tylko wygodnie mościłam się w jego ramionach. Postawił mnie tuż przed sterem, oczy rozszerzyły się bardziej na widok dziesiątek małych guziczków. Zielone, żółte, niebieskie, pomarańczowe i jeden czerwony z napisem On/Off. Z pewnością służył do uruchamiania i wyłączania silnika.
- Będziesz sterowała pani kapitan.- zamruczał mi do ucha poprawiając mój kapok.
Jasne.... Co ?! Nie...
- Nie, nie umiem.... - słyszałam panikę we własnym głosie.
- Spokojnie, to prostsze niż się wydaje. Będę blisko.
Jego ramiona oplotły moje ciało, w uspokajającym geście. Odetchnęłam głośno oglądając się przez ramię. Grupa gapiów nie odpuszczała, mam wrażenie, że patrzą i czekają tylko na mój błąd, na moje potknięcie. To nie normalne Heyley. Zganiłam siebie w myślach.
- To ruszamy.- słowa bruneta uniosły się na wietrze, w przyjemny sposób kojąc moje uszy.
Wcisnął wspomniany guzik, a silniki zaryczały, budząc się do życia. Nacisnął kilka kolejnych przycisków i jacht automatycznie zaczął płynąć lekko do przodu. Wraz z opuszczeniem zatoki przyśpieszył znacznie, mknąc do przodu.
- Daj dłonie- zarządził łagodnym głosem.
Ułożył je tuż pod swoimi na sterach i delikatnie zaciskając, pokazywał jak to się robi.
- Świetnie, trzymaj stery prosto.- poinstruował, oddalając się kawałek.
-Gdzie idziesz ?
- Wznieść żagle, zaraz wrócę.
Zostawił mnie samą na górnym pokładzie. Zacisnęłam mocniej dłonie, czując prawdziwą satysfakcję.
- Skręć delikatnie w prawo i płyń prosto z linią brzegu.- jego głos dotarł do mnie, ale po sylwetce ani śladu.
Skręciłam w pełnym skupieniu stery, zataczając łagodny łuk. Lewy kadłub lekko uniósł się nad wodę, po czym opadł, gładko sunąc po lazurowej tafli. Okręciłam głowę w bok, spoglądając na ląd. Nie widziałam go jeszcze od tej strony. Widok zapiera dech w piersiach. Malownicze góry ciągnące się całą długością, wysoko, wzdłuż wybrzeża. Pokryte u dołu zielenią, zanurzone szczytami w pojedynczych malutkich chmurkach. Białe domki z pomarańczowymi dachami, piętrzące się jeden przy drugim u stóp pasma górskiego. Bujna roślinność przedzierająca się między nimi i pomarańczowe promienie chylącego się słońca, rzucającego na nie poświatę. Ludzie, wychodzący na deptak, spacerując wzdłuż wody, ciesząc się nadchodzącym wieczorem. Luksusowe Jachty, Kutry Rybackie, Łódki, Żaglowce... delikatnie falują na łagodnych falach. Zaciągnęła w płuca dużą ilość powietrza cicho wzdychając. Spojrzałam przed siebie, widząc jak dwa białe żagle wznoszą się sztywno w górę, łapiąc wiatr. Jeszcze jeden, niebieski, asymetryczny wzniósł się w górę, a katamarana znacznie przyśpieszyła, przecinając wszystkie wzburzone falę. Wiatr rozwiewał moje włosy, pozostawiając szkarłatne rumieńce na policzkach. Przez chwilę poczułam się jak Rose na Titanicu. Zamknęłam oczy czując wolność. Podekscytowanie i adrenalina, wypełniały moje ciało, ale także niezwykły spokój. Po kilku chwilach, silne ramiona oplotły moją talię, a silniki zgasły. Cisza i tylko szum wiatru wypełniający żagle.
- Świetnie sobie radzisz Aniele.
Uniosłam powieki, czując jak zakręcamy w lewo, kierując się na horyzont, w poświatę ogromnej, pomarańczowej gwiazdy.

Puściłam stery, widząc dłonie Louisa na nich. Przejął dowodzenie. Okręciłam się do niego przodem, spoglądając w górę na jego twarz. Potargane, brązowo-złote włosy, błękitne jak niebo oczy i szeroki, chłopięcy uśmiech. Louis. Mój Louis. Oplotłam swoje ramiona w jego pasie i przyłożyłam policzek do jego piersi. Wyczuwałam bicie serca. Jego ramiona, tylko w nich czuję takie bezpieczeństwo.
- Tak - wypowiedziałam głośno, by usłyszał.
- Co tak ?- łagodny, jak zapach jaśminu głos, uchodził z jego ust.
- Wyjdę za ciebie.
Mocniej go oplotłam, odchylając po chwili głowę, by go ujrzeć. Oczy przestraszone, wypełnione miłością. Nie wierze, że się godzę...
- Co ? Naprawdę ?
- Tak.
Puścił stery, a jacht niebezpiecznie za kołysał. Jego oczy...nic nie mogłam, z nich wyczytać. Uśmiech pobladł, a biel zębów została przysłonięta. Nagle straciłam grunt pod nogami, lądując w ramionach chłopaka. Okręcił nas dookoła, po czym postawił mnie, łapiąc jedną ręką stery.
- Tak się cieszę, kocham cię..- nachylił się, przytrzymując mnie wolną dłonią w tali i składając czuły, radosny, delikatny, kochający pocałunek, na moich wargach. - Będę najlepszym mężem, jakim tylko mogę być.
Ponownie mnie pocałował, przyciągając bliżej swojego ciała. Wtuliłam nos w jego koszulkę, czując się wyjątkowo, wspaniale. Jednym ramieniem zamknął mnie w uścisku, całując we włosy. Teraz czuję się jak na Titanicu. Z Louisem... moim pięknym mężczyzną.....

 

/Natalia