Louis cz. 30 "Brutalne.... Jedyne wyjście. Nadzieja albo śmierć... "

"Brutalne.... Jedyne wyjście. Nadzieja albo śmierć... "

Ruszyłam do przodu, płynąc dookoła katamarany. Ciągnąc kamizelkę za sobą. Wszędzie to samo, otaczający zmrok. Zimna woda przyprawiała mnie o skurcze, a kostka coraz bardziej dawała o sobie znaki. Fala jedna, kolejna i kolejna. Przytapiały mnie, a ja nie miałam siły z nimi walczyć.
-Louis !
Mój głos słabł w sile tak samo, jak ja. Jeszcze raz opłynęłam jacht, wracając do miejsca, w którym wskoczyłam. Głośny szloch ulatywał z moich ust. Łzy stawały się nie widoczne, zmywane przez deszcz. Podparłam się o jedną z lin, wystających z pokładu, chcąc chwilę odpocząć.
- Louis !
Mój krzyk był już całkiem cichy, przesiąknięty rozpaczą i zrezygnowaniem. Proszę Boże niech on przeżyje. Puściłam gruby sznur, zanurzając się powoli w wodzie. Powoli przestawałam machać. ''Świetnie sobie radzisz Aniele" w głowie rozbrzmiały jego słowa z przed kilku godzin. Był taki szczęśliwy, spokojny, beztroski i wolny na jachcie. Wyglądał, jakby był w swoim żywiole. ''Kocham cię Aniele'' kolejne słowa wtargnęły do myśli, przywołując nowe uczucia. Jestem pierwszą dziewczyną, której wyznał miłość. Aniele... uwielbiam, jak tak do mnie mówi. Podjęłam jeszcze jedną próbę, nurkując w wodzie, jak najgłębiej i próbując coś wyczuć. Wydaje się, że minęła już wieczność, ale w rzeczywistości to tylko 6 minut.
- Louis !!!
Niech to będzie sen. Chcę się obudzić!!! Chcę się obudzić... Fale nasilały się uderzając w moje ciało. Nie chciałam wracać na łódź. Nie bez niego. Odpłynęłam od niej, płynąc przed siebie. Uderzyłam nogą w coś twardego, zwijając się pod wodą z bólu. Dłońmi wymacałam skałę, wędrowałam po niej, odnajdując kilka większych kamieni. Ułożyłam na nich płasko ramiona, kładąc na nie głowę. Wargi nie dawno całowane, teraz stały się sine i drżąc. Spojrzałam na swoje dłonie i gołe ramiona. Blade, sine i... nie czułam już małych palców. Rozejrzałam się jeszcze raz. Ostatni. Nie ma go....
- Louis !!!
- Hey...
Nie słyszalny, ale jednak jego głos obudził we mnie nową dawkę siły, a raczej Nadziei.
- Louis !!!
Nie usłyszałam już odpowiedzi. Zaczęłam rozglądać się po skałach, dostrzegając coś ciemniejszego od ciemności. Podpłynęłam szybko w tamtym kierunku, wspinając się na małą skałę.
- Louis.
Chłopak był nie przytomny. Sztywny i zimny. Pochyliłam się nad nim sprawdzając czy oddycha. Słabe, ledwo wyczuwalne powietrze ulatywało z jego płuc. Położyłam się obok niego, mocno przytulając. Chciałam go ogrzać.
- Pomocy !!!!
Kto mnie usłyszy ? Zsunęłam się ze skał, ciągnąc za sobą ciało Louisa do wody. Włożyłam całą swoją siłę, wydostając nas na powierzchnię. Nałożyłam mu na jedno ramię kamizelkę, unosząc go na wodzie. Na drugie nie dałam już rady. Oplotłam go mocno w pasie i zaczęłam powoli płynąć. Nie jestem najlepszą pływaczką, a sztorm tylko utrudniał wszystko. Dopłynęłam do Katamarany z nieprzytomnym ciałem chłopaka. Spojrzałam w górę... nie wsadzę go na pokład, jest zbyt ciężki.
- Louis ocknij się ! Louis !
Zaczęłam go klepać po policzkach, jednak z góry było to przegrane. Czas uciekał. Umrzemy tu ? Jeśli tak to przynajmniej razem, bo nie zostawię go...
Nasze ciała unosiły się w górę i w dół, zalewane przez fale. Spokojna tafla wody z przed kilku godzin, zamienił się w rozgniewany i pobudzony ocean. Minęło 5 minut, a chłopak stawał się co raz bledszy. Cholera ! Tak mało czasu. Był wyziębiony i ja też. Zdrętwiały mi stopy i kilka palców u rąk. Wzięłam głęboki oddech, przygotowując się na kolejne zatopienie pod metrową falą. Gorączkowo szukałam dla nas ratunku. Jak mam go wnieść na pokład ? Dorosłego mężczyznę i małego chłopca w jednym.
- Uratuję nas Louieh.- szepnęłam oplatając go mocniej ramionami i całując we włosy.
Nie słyszał mnie. To pewne, ale dawało mi to siłę, bo miałam go. Miałam cel, walczyłam o jego życie i o nas. Syknęłam z bólu, kiedy twardy supeł na końcu zwisającej liny, uderzył w tył moje głowy. Lina ! Spojrzałam na nią i na Louisa. To brutalne, nie mogę tego zrobić. Jedyne wyjście. Prowadziłam walkę ze swoimi myślami. Nie mam wyjścia. Nadzieja albo śmierć. Szansa albo śmierć. Naciągnęłam więcej liny, oplatając nią ciało Louisa. Zrobiłam kilka dużych supłów, przywiązując go nią. Zamknęłam oczy, głośno szlochając. Muszę to zrobić. Przycisnęłam swoje wargi do jego oziębłych i twardych ust, chcąc poczuć jego smak. Jednak jedyne co udało mi się posmakować to słonych morskich fal. Wytarłam palące, jak ogień łzy z policzków, powstrzymując kolejne. Muszę. Puściłam jego ciał z moich ramion, a on lekko opadł w dół, podtrzymywany liną. Brutalne. Odwróciłam głowę, nie mogąc znieść tego widoku i tego co robię. Odpłynęłam kawałek od niego, spoglądając na jego sine ciało. Zachłysnęłam się powietrzem, wiedząc, że czas mi ucieka. Wybiłam się w górę, opadając w rezultacie pod wodę. Jeszcze raz. Złapałam metalowej poręczy, podciągając się i wchodząc na pokład. Upadłam przyciskając policzek do twardej drewnianej podłogi i zamknęłam na chwilę oczy. Po chwili poderwałam się, stając na równe nogi. Zostawiłam go tam, w lodowatej wodzie. To Brutalne. Brutalne... to słowo cały czas odbijało się w mojej głowie....

 

Przepraszam, że tak późno i  krótko i w ogóle... ;C

 Do następnego...

Dziękuję jednej dziewczynie, Oli Supińskiej, która to czyta i komentuje jesteś aniołem <3>

Louis cz.29 "Moment, chwila, los... rozdzielił nas"

"Moment, chwila, los... rozdzielił nas"

Piosenka

Zaczęłam głośniej oddychać, kiedy odgłosy stawały się głośniejsze. Łup.
- Hey wszystko dobrze ? Czemu nie śpisz ?- zaspany chłopak podniósł się na łokciach, spoglądając na mnie z góry.- Jesteś blada i zimna. Co się dzieje.
Łup. Usiadłam wtulając się w chłopaka.
- Co to ?
- Nie wiem, pójdę sprawdzić, zostań. Przykryj się i spróbuj zasnąć, jesteś bezpieczna.
Przykryłam się po samą szyję, oddychając ciężko. Wytężyłam słuch, nasłuchując wszystkich odgłosów. Nie zasnę, do puki Lou nie wróci.
- Cholera !!!
Wyprostowałam się, jak struna, ciężko dysząc. Louis. Nic mu nie jest prawda ? Niech już wróci. Niech już wróci. Niech już wróci. Czemu nie wraca ? Cała drżąca wysunęłam nogi z pod ciepłej kołdry, ustawiając je płasko na podłodze. Nie pozwalał mi się ruszać z łóżka, ale...Nic mu nie jest, na pewno nie. Łup. Wzdrygnęłam się, zaciskając powieki. Nic mu nie jest. Chwyciłam swój kapok, unosząc się w górę. Wolnym, kulawym krokiem zmierzałam w stronę korytarza. Wzrok kierowałam jedynie przed siebie, na przestrzeń, bojąc się co tam ujrzę. Wciągnęłam głośno powietrze czując, zimno przeszywające bose stopy. Spojrzenie przeniosłam w dół, widząc jak woda oblewa moje nogi. Woda. O cholera. Wdarła się na korytarz, ale skąd ? Przyśpieszyłam nie co kroku, wychodząc na zewnątrz. Od razu silny wiatr przygwoździł mnie do ściany.
- Louis ?- mój głos drżał bardziej, niż mogłam się tego spodziewać.
- Heyley, załóż kapok szybko!
Nie wiem skąd dobiega jego głos, ale szybko wykonałam jego polecenie. Zarzuciłam na ramiona czerwoną kamizelkę z licznymi odblaskami. Drżącymi palcami zapięłam pierwszy pasek, a później dwa kolejne. Upewniłam się czy dobrze się trzyma, tak jak robił to chłopak. Wyszłam krok na przód rozglądając się dookoła. Odgarnęłam potargane włosy do tyłu, próbując poprawić sobie widoczność. Słone krople wody uderzyły w moją twarz, zamazując obraz, a po chwili fala padła u mych stóp, mocząc moje nogi. Potężny deszcz, mieszał się z pobudzonym oceanem.

 Błysk. Zamrugałam kilkakrotnie powiekami, upewniając się, że nie mam zwidów. Błyskawice przecinały czarne, jak smoła niebo, poprzedzając niegłośne grzmoty.
- Louis gdzie jesteś ?
- Na przodzie.
Zaczęłam sunąć powoli stopami po pokładzie, zmierzając do lewego kadłuba i udając się na przód. Podłoga była strasznie ślizga, a nowe fale co raz podmywały moje nogi. Stanęłam na odkrytej przestrzeni, dostrzegając chłopaka. Zmagał się ze zwinięciem jednego z dwóch rozłożonych żagli. Wiatr i deszcz utrudniały mu pracę, zamazując obraz. Jego mięśnie napinały się ciągnąc sznurki, a pięty wbijały w ziemię, starając się zatrzymać go w miejscu. Chciałam mu pomóc, ale jak ? Nie znam się, nie wiem co mam robić.
- Hey złap tą linę i trzymaj mocno.
Kiwnęłam energicznie głową, kiedy brunet zamachnął się rzucając mi jedną z lin. Złapałam ją, kurczowo zaciskając w ręce i przyciągając do piersi. Asss... zasyczałam w duchu, zaciskając zęby, kiedy szorstka włóknina otarła moje dłonie, podczas szarpnięcia. Cofnęłam się o kilka kroków w tył, napotykając po prawej stronie barierki. Zajęczałam cicho pod nosem, kiedy lina pociągnęła mnie za sobą po mokrej powierzchni. Ledwo złapałam równowagę, spoglądając na Louisa. Walczył. Fala uderzyła w moje ciało, mocząc końcówki i tak mokrych już od deszczu włosów. Jacht zatrząsł się, odrywając lewym kadłubem od wody i przechylając w prawo. Wpadłam na barierki mocno łapiąc się metalowej poręczy i zginając w pół. Wyprostowałam się, słysząc skrzypnięcie.
- Louis !!!
Wydarłam się, widząc jak maszt obraca się, uderzając chłopaka i pchając do wody. Nogi Louis w powietrzu i straciłam go z oczu.
- Louis !!!
Zaczęłam panicznie krzyczeć. Nie wiele myśląc, kierując się sercem przywiązałam swój sznur do barierki i ignorując chorą kostkę podbiegłam do prawej krawędzi.
- Louis !!!
Krzyczałam ochrypłym głosem, szukając jego ciała. Wpadłam w histerię. Łzy ciekły po moich policzkach, jak wodospad. Rozglądała, się wszędzie, szukając jego ciała, ale jedyne co widziałam to tylko czarna woda. Wielkie fale zalewały się jedna przez drugą. Straciłam poczucie czasu. Jakby wszystko się zatrzymało, chociaż widziałam prawdziwy żywioł przed swoimi oczami.
- Louis !!!
Krzyczałam ile miałam powietrza w płucach, dławiąc się własnymi łzami. Ich gorzki smak, przyprawiał mnie o mdłości. Rozejrzałam się energicznie po pokładzie, dostrzegając latarkę zawieszoną na rogu szo... coś tam. Szybko ruszyłam w tamtym kierunku, próbując odwiązać sznureczek. Kadłub znowu się podniósł, a ten sam maszt obrócił się, zmierzając w moją stronę. Złapałam się liny, zatrzymując go dłonią i odpychając w drugą stronę. Odwróciłam się po latarkę, ale jej już nie było. Kurwa !!! Ponownie podbiegłam do prawej krawędzi upadając na kolana.
- Louis !!!
Odgarnęłam mokre włosy z twarzy, wycierając oczy. Usiadłam na tyłku, wystawiając nogi za burtę. Niech on przeżyje ! Niech on przeżyje !Niech on przeżyje ! Proszę Boże niech on przeżyje ! Zaczęłam się modlić w duchy, wypowiadając swoją mantrę. Niech on przeżyje.
- Louis !!!
Gardło bolało mnie okropnie, ale miałam to gdzieś, drąc się dalej. Ułożyłam dłonie płasko na drewnianej podłodze, napinając mięśnie. Był pod wodą już około półtora minuty.
- Louis !!!
Wzięłam głęboki oddech, gotowa by się odepchnąć i skoczyć....
Moje ciało spotkało się z lodowatą wodą, zanurzając w czarnym oceanie. Wykonałam kilka ruchów rękoma, wypływając na powierzchnie. Rozejrzałam się energicznie dookoła, nigdzie go nie widząc. Rozpięłam kamizelkę, zdejmując ją. Nabrałam jeszcze raz powietrza do płuc, nurkując. Otworzyłam oczy pod wodą, ale jedyne co widziałam to ciemność. Okrutna ciemność. Popłynęłam w dół, mając nadzieję, że chociaż rękoma coś wyczuję. Nadzieja... okazała się być złudna. Wynurzyłam się, łykając powietrze.
- Louis !!!!..... Boże proszę niech on przeżyje, proszę.
Zaczęłam modlić się do nieba, głośno łkając.
- Louis !!!!
Ruszyłam do przodu, płynąc dookoła katamarany. Ciągnąc kamizelkę za sobą. Wszędzie to samo, otaczający zmrok. Zimna woda przyprawiała mnie o skurcze, a kostka coraz bardziej dawała o sobie znaki. Fala jedna, kolejna i kolejna. Przytapiały mnie, a ja nie miałam siły z nimi walczyć.

Louis cz.28 "Są sami, ale nie samotni. On zmartwiony, ona pobladła"

"Są sami, ale nie samotni. On zmartwiony, ona pobladła"

Ponownie mnie pocałował, przyciągając bliżej swojego ciała. Wtuliłam nos w jego koszulkę, czując się wyjątkowo, wspaniale. Jednym ramieniem zamknął mnie w uścisku, całując we włosy. Teraz czuję się jak na Titanicu. Z Louisem... moim pięknym mężczyzną.....
Świat dookoła się rozpływa, tracąc znaczenie. Trwamy we własnej bańce, nie dopuszczając nikogo. Szczęście. Ten chłopak jest szczęściem. Podnosząc głowę, napotykam wzrokiem turkusowe wzburzone fala. Blask słońca koi je układając do snu. Spoglądam na zegarek, 18:00.
- Spójrz, uwielbiam ten widok.
Odwracam się, podążając za wzrokiem Louisa. Dziesiątki Katamaran, z rozwiniętymi żaglami, podążające w jednym kierunku. Do słońca. Wszystkie piękne i zachwycające. Pasja. Zamykam na chwilę oczy, tylko po to, by po chwili je otworzyć i upewnić się, że nie śnie. Biała, czerwona, żółta, niebieska, pomarańczowa.... Jachty w kolorach całego świata.
- Wow, niezwykłe...- stać mnie jedynie na szept.
- Nie bardziej niż ty. - czuję jak pogłębia uścisk.- Zaraz będziemy przedzierać się między nimi. Połóż dłonie na ster.
Tak zrobiłam, a Louis przykrył je swoimi, przylegając torsem do moich pleców. Czułam rozdzierającą mnie ekscytacje. Wszystko w brzuchu wirowało, a nogi miękły. Skręciliśmy lekko w lewo, nabierając więcej wiatru w żagle. Przyśpieszyliśmy.
- Jak szybko płyniemy ?
- 30 węzłów.
Choler, bo zrozumiem.
- Około 56 km/h- poprawił się, widząc moją minę.
- Szybko...
Nie dokończyłam, bo mocno nami szarpnęło.
- Gotowa ?
- Tak.
Nie wiem co Louis zrobił, ale przód podniósł się w górę, opadając chwilę później gładko na wodę. Wow, płyniemy między tymi wszystkimi Katamaranami. Patrzę na wszystkich facetów, skupionych na sterowaniu. Są sami na Jachtach, ale nie samotni, bo przecież jest ich tu mnóstwo.
- Ty też tak pływasz ? Sam ?
- Czemu pytasz ?
- Tak po prostu.
- Pływałem sam, czasem zabierałem Harrego, ale...- urwał poważnie nad czymś myśląc.

- Ale... - zachęciłam go.
- Teraz chcę pływać już tylko z tobą, nienawidzę samotności od kiedy cię mam.
Uśmiechnęłam się szeroko i chodź nie widziałam jego twarzy czułam, że się cieszy. Radość rozrywała mnie, chciałam skakać ze szczęścia, kiedy przepływaliśmy obok tych wszystkich ludzi. Czułam się tak wyjątkowo. Obejrzałam się do tyłu widząc Katamarany daleko za nami. Wielki uśmiech rozciągnął się na moich ustach, wraz z uświadomieniem sobie co przed chwilą zrobiliśmy.
- Hej marynarze !
Do uszu dotarł dobrze znany ochrypły głos. Zamarłam na chwilę w miejscu, nie dopuszczając, żadnych myśli do siebie. Nabrałam w płuca powietrze i pewnym ruchem obróciłam się. Harry i... Pauline. Zrobiłam oszołomiona krok w tył, wpadając plecami na tors Louisa.
- Harry też ma swoją małą zabaweczkę..- wyszeptał mi brunet do ucha, odpowiadając tym samym na nie zadane jeszcze pytanie.
Zaciągnęłam kolejną dawkę powietrza trwając w szoku. Płynęliśmy równo obok siebie, a ja nie wiedziałam co zrobić. Tak bardzo cieszyłam się, że ich widzę, a jednocześnie chciałam zabić, za to co zrobili. A może jednak powinnam im podziękować... Grrr... Nie wytrzymam zaraz. Moja podświadomość stoi obok, patrząc na mnie oniemiała. Chcę skoczyć i mocno przytulić dziewczynę. Chcę uciec i pobyć sama. Chcę opowiedzieć im wszystko. Chcę zapomnieć o wszystkim i pozbyć się wspomnień. Chcę powiedzieć, jak bardzo jest ona ważna. Chcę ją udusić, za to, że mnie tam zostawiła. Chcę krzyczeć. Chcę się śmiać. Poczułam piekący ból na swoich policzkach i słony posmak w ustach. Nie zdałam sobie sprawy, że właśnie płacze.
- Hey wszystko w porządku ?
Jej delikatny głos uniósł się na wietrze docierając do mnie. Zaczęłam energicznie kiwać głową na "tak". Odwróciłam się z powrotem do Louis, wyrywając swoje dłonie z pod jego. Objęłam go w pasie, chowając twarz w zagłębieniu jego szyi.
- Dziękuję.
Wykrzyczałam w ich kierunku, przecinając słowami wiatr, niczym ostrze.
- Widzimy się rano stary.
Nim podniosłam głowę, byli już daleko od nas. Wtuleni w siebie, w obłokach słońca...

***

Zmierzch powoli zapada dookoła nas, słońce za tonęło w tafli turkusowej wody. Niebo przybiera intensywniejsze, ciemniejsze kolory. Dopływamy do jakiegoś wybrzeża, głownie skały i kilka domków.
- Zatrzymamy się tu, rano popłyniemy dalej.
- Gdzie będziemy spać ?
- Na pokładzie.
Silniki odpalone kilka minut temu zgasły, a jacht zatrzymał się. Louis zarzucił cumy, utwierdzając nas wokół skała w odległości kilometra od brzegu.
- Zmęczona ?
- Bardzo.
- To idziemy.
Wziął mnie na ręce, znosząc po schodach i wnosząc do salonu. Wielka skórzana, biała kanapa była rozłożona, a na niej ułożona pościel.
- Kiedy ty to zrobiłeś ?
- Kiedy moja narzeczona sterowała. Możesz zdjąć kapok.
Posadził mnie na łóżku, schylając się, by zdjąć moje buty.
- Chcesz wziąć prysznic ?
Prysznic ? Mogłabym pod nim zasnąć, lepiej nie.
- Nie mam siły na niego.
- To zdejmij spodnie i koszulkę, a załóż to.
Wzięłam od niego rozciągnięty, miękki w dotyku i beżowy sweter. Szybko zastąpiłam nim swój ubiór, czekając na bruneta, aż wróci nie wiadomo skąd.

***

Wtulona w bok chłopaka, próbowałam zasnąć. Dziwne odgłosy co rusz pobudzały moją wyobraźnie. W myślach tworzyły się różne historie, przerażające mnie. Spojrzałam na zegarek, 00:00. Łup. Mocniej wtuliła, się w śpiącego chłopaka. Łup. Oczy miałam już szeroko otwarte, zupełnie pobudzona. Łup. Zaczęłam głośniej oddychać, kiedy odgłosy stawały się głośniejsze. Łup.
- Hey wszystko dobrze ? Czemu nie śpisz ?- zaspany chłopak podniósł się na łokciach, spoglądając na mnie z góry.- Jesteś blada i zimna. Co się dzieje.
Łup. Usiadłam wtulając się w chłopaka.
- Co to ?
- Nie wiem, pójdę sprawdzić, zostań. Przykryj się i spróbuj zasnąć, jesteś bezpieczna.
Przykryłam się po samą szyję, oddychając ciężko. Wytężyłam słuch, nasłuchując wszystkich odgłosów. Nie zasnę, do puki Lou nie wróci.
- Cholera !!!....

Louis cz.27 "Tak..."

"Tak..."

- Mam jeszcze jedną niespodziankę.- obdarzył mnie nieśmiałym uśmiechem.
Teraz to już chyba nic nie jest mi straszne.
-Jaką ?
- Zaraz się dowiesz, tylko obiecaj mi, że nie przestraszysz się od razu i pomyślisz...- jest taki tajemniczy.
Nie przestraszysz ? Pomyślisz ? Dobra nie wiem co to może być, ale czuję lekki strach.
- Gotowa ?
- Na co ?
- Na rejs. Do niespodzianki trzeba dopłynąć...
Kiwnęłam głową, a brunet podtrzymując mnie za dłoń poprowadził do Katamarany. Przyglądałam się jej dłuższą chwilę, ilustrując każdy detal. Nowoczesna sylwetka, połyskujące metaliczne boki dwóch kadłubów i pokład wyłożony z jasnego drewna. Miejsce sterownika na górnym pokładzie.... Boże ten jacht to marzenie.
- Trzymaj się mnie mocno.
Spojrzałam na chłopaka i poczułam jak moje stopy odrywają się od ziemi. Wziął mnie na ręce, a ja oplotłam go ramionami. Zamknęłam oczy, widząc jak chłopak robi szeroki krok nad wodą. Postawił mnie na drewnianej podłodze, a ja z ulgą odetchnęłam.
- Zaczekaj, nie ruszaj się.- stanowczy ton, utwierdził mnie w miejscu.
Czekałam dłuższą chwilę na chłopak, a paru gapiów zaczęło się schodzić, przyglądając się z zainteresowaniem Katamaranie i mnie. Krępujące. Zaczęłam oblewać się rumieńcami, modląc by Louis już przyszedł.
- Proszę.
Nałożył mi krwisto-czerwony kapok, mocno zaciskając wszystkie sznurki.
- Nie za ciasno ?- zapytał, spoglądając w moje oczy.
- Nie.
Podekscytowanie jakie z niego biło, było wręcz przerażające. Chciało mi się śmiać i płakać jednocześnie z niewiadomego powodu.
- Chodź pokażę ci dolny pokład, a później po płyniemy.
Ochoczo pokiwałam głową, wszędzie byle, tylko uniknąć tych ciekawskich spojrzeń.
- Witam w moich skromnych progach- zaśmiał się beztrosko, a zarazem dumnie Louis.
O Boże ! Skromnych ? Moje serce się zatrzymało. Potrzebuję lekarza. To..to.. 6 gwiazdkowy hotel temu nie dorówna. Minęliśmy coś co przypomina korytarz, wchodząc do salonu ? Chyba tak można to nazwać. Ogromny z białej skóry wypoczynek w kształcie litery 'U', pokryty dużą ilością brązowych poduszek, otaczał szklany stolik w kształcie litery "L". Telewizor plazmowy, zawieszony na jednej ze ścian, otaczały lampeczki ledowe, oświetlając go. Przekręciłam głowę w drugą stronę, dostrzegając kuchnie. Była otwarta na salon. Z jednej strony otaczała ją wysepka, a do niej po przystawiane były krzesła barowe, także odziane w białą skórę.
- W łazience jest jeszcze jacuzzi, jeżeli chcesz skorzystać z niego nie mam nic przeciwko.
Co ?!
- A i sauna też jest.
Moja szczęka dosięgła ziemi.
-N...Nie.. dzięki.
Chyba śpię, proszę nie budźcie mnie, albo lepiej obudźcie.
- Hej co się dzieje ?
- N.nic, po prostu nigdy nie byłam na takim jachcie i o..on jest strasznie bogaty...i...
- Oj Hey, spokojnie to nic takiego.
Nic ?! No jasne nic.
- Przyzwyczaisz się do tego. A teraz chodź musimy złapać najlepszy wiatr.
Wyszliśmy na zewnątrz, wspinając się po schodkach na górny pokład, na miejsce sterownika. Znaczy... to Louis się wspinał, ja tylko wygodnie mościłam się w jego ramionach. Postawił mnie tuż przed sterem, oczy rozszerzyły się bardziej na widok dziesiątek małych guziczków. Zielone, żółte, niebieskie, pomarańczowe i jeden czerwony z napisem On/Off. Z pewnością służył do uruchamiania i wyłączania silnika.
- Będziesz sterowała pani kapitan.- zamruczał mi do ucha poprawiając mój kapok.
Jasne.... Co ?! Nie...
- Nie, nie umiem.... - słyszałam panikę we własnym głosie.
- Spokojnie, to prostsze niż się wydaje. Będę blisko.
Jego ramiona oplotły moje ciało, w uspokajającym geście. Odetchnęłam głośno oglądając się przez ramię. Grupa gapiów nie odpuszczała, mam wrażenie, że patrzą i czekają tylko na mój błąd, na moje potknięcie. To nie normalne Heyley. Zganiłam siebie w myślach.
- To ruszamy.- słowa bruneta uniosły się na wietrze, w przyjemny sposób kojąc moje uszy.
Wcisnął wspomniany guzik, a silniki zaryczały, budząc się do życia. Nacisnął kilka kolejnych przycisków i jacht automatycznie zaczął płynąć lekko do przodu. Wraz z opuszczeniem zatoki przyśpieszył znacznie, mknąc do przodu.
- Daj dłonie- zarządził łagodnym głosem.
Ułożył je tuż pod swoimi na sterach i delikatnie zaciskając, pokazywał jak to się robi.
- Świetnie, trzymaj stery prosto.- poinstruował, oddalając się kawałek.
-Gdzie idziesz ?
- Wznieść żagle, zaraz wrócę.
Zostawił mnie samą na górnym pokładzie. Zacisnęłam mocniej dłonie, czując prawdziwą satysfakcję.
- Skręć delikatnie w prawo i płyń prosto z linią brzegu.- jego głos dotarł do mnie, ale po sylwetce ani śladu.
Skręciłam w pełnym skupieniu stery, zataczając łagodny łuk. Lewy kadłub lekko uniósł się nad wodę, po czym opadł, gładko sunąc po lazurowej tafli. Okręciłam głowę w bok, spoglądając na ląd. Nie widziałam go jeszcze od tej strony. Widok zapiera dech w piersiach. Malownicze góry ciągnące się całą długością, wysoko, wzdłuż wybrzeża. Pokryte u dołu zielenią, zanurzone szczytami w pojedynczych malutkich chmurkach. Białe domki z pomarańczowymi dachami, piętrzące się jeden przy drugim u stóp pasma górskiego. Bujna roślinność przedzierająca się między nimi i pomarańczowe promienie chylącego się słońca, rzucającego na nie poświatę. Ludzie, wychodzący na deptak, spacerując wzdłuż wody, ciesząc się nadchodzącym wieczorem. Luksusowe Jachty, Kutry Rybackie, Łódki, Żaglowce... delikatnie falują na łagodnych falach. Zaciągnęła w płuca dużą ilość powietrza cicho wzdychając. Spojrzałam przed siebie, widząc jak dwa białe żagle wznoszą się sztywno w górę, łapiąc wiatr. Jeszcze jeden, niebieski, asymetryczny wzniósł się w górę, a katamarana znacznie przyśpieszyła, przecinając wszystkie wzburzone falę. Wiatr rozwiewał moje włosy, pozostawiając szkarłatne rumieńce na policzkach. Przez chwilę poczułam się jak Rose na Titanicu. Zamknęłam oczy czując wolność. Podekscytowanie i adrenalina, wypełniały moje ciało, ale także niezwykły spokój. Po kilku chwilach, silne ramiona oplotły moją talię, a silniki zgasły. Cisza i tylko szum wiatru wypełniający żagle.
- Świetnie sobie radzisz Aniele.
Uniosłam powieki, czując jak zakręcamy w lewo, kierując się na horyzont, w poświatę ogromnej, pomarańczowej gwiazdy.

Puściłam stery, widząc dłonie Louisa na nich. Przejął dowodzenie. Okręciłam się do niego przodem, spoglądając w górę na jego twarz. Potargane, brązowo-złote włosy, błękitne jak niebo oczy i szeroki, chłopięcy uśmiech. Louis. Mój Louis. Oplotłam swoje ramiona w jego pasie i przyłożyłam policzek do jego piersi. Wyczuwałam bicie serca. Jego ramiona, tylko w nich czuję takie bezpieczeństwo.
- Tak - wypowiedziałam głośno, by usłyszał.
- Co tak ?- łagodny, jak zapach jaśminu głos, uchodził z jego ust.
- Wyjdę za ciebie.
Mocniej go oplotłam, odchylając po chwili głowę, by go ujrzeć. Oczy przestraszone, wypełnione miłością. Nie wierze, że się godzę...
- Co ? Naprawdę ?
- Tak.
Puścił stery, a jacht niebezpiecznie za kołysał. Jego oczy...nic nie mogłam, z nich wyczytać. Uśmiech pobladł, a biel zębów została przysłonięta. Nagle straciłam grunt pod nogami, lądując w ramionach chłopaka. Okręcił nas dookoła, po czym postawił mnie, łapiąc jedną ręką stery.
- Tak się cieszę, kocham cię..- nachylił się, przytrzymując mnie wolną dłonią w tali i składając czuły, radosny, delikatny, kochający pocałunek, na moich wargach. - Będę najlepszym mężem, jakim tylko mogę być.
Ponownie mnie pocałował, przyciągając bliżej swojego ciała. Wtuliłam nos w jego koszulkę, czując się wyjątkowo, wspaniale. Jednym ramieniem zamknął mnie w uścisku, całując we włosy. Teraz czuję się jak na Titanicu. Z Louisem... moim pięknym mężczyzną.....

 

/Natalia

Louis cz.26 "Powiedziałeś, pozwoliłeś się odkryć...ale dlaczego nie w całości?"

"Powiedziałeś, pozwoliłeś się odkryć...ale dlaczego nie w całości?"

Drzwi za mną zamknęły się z trzaskiem, przyprawiając o lekki niepokój.
- Gdzie my jesteśmy ?
- Nad zatoką Edinburgh.
- Jesteśmy w Szkocji ?
- Tak... daleko nas wywieźli prawda ?
Kiwnęła, głową próbując oswoić się z informacjami.
- Chodź, czas teraz na niespodziankę.
Splótł nasz dłonie, kierując nas ku pomostowi. Morska bryza delikatnie ocierała moje policzki, dając mi delektować się świeżym zapachem. Mijaliśmy łódki i jachty, które co następny wydawały się być bogatsze. Mój wzrok przykuła malutka łódka wiosłowa, zakotwiczona między białym, dużym jachtem, a nowoczesną, wielką, katamaranom.
- Niespodzianka...
- Łódka ? Co my z nią zrobimy ?
- Nie. Katamarana, popłyniemy nią.- podniósł dłoń wskazując przed siebie.
- Co ?! Louis przepłynięcie się nią na pewno kosztuje tysiące...
- Tak, ale ona jest moja.- przerwał mi.
CO?!
Jak to ona jest jego ? Ale przecież... skąd... jak... On jest bogaty ? Moja świadomość krzyczała, żebym zabierała nogi za pas i uciekała. Jednak nie mogłam, chciałam widzieć wszystko. Zbyt bardzo go kocham, by uciec.
- Jesteś bogaczem ?
Nie wierze, że to powiedziałam.
- Nie ja, moi rodzice są.
- Ale...
- Wyjaśnię ci to, chodź usiądźmy.- w jego oczach krył się strach.
Przed czym ?
Louis poprowadził mnie kilka kroków w tył usadzając nas na ławce, z widokiem na Jachty, Łódki i jego Katamarane.
- Więc...
Zaczęłam widząc, że chłopak milczy. Przeniósł na mnie, swój pełen niepokoju i nieufność wzrok.
- Louis mów.
Starałam się mówić spokojnie, ale panika przedzierała się w moim głosie. Czemu on jest taki nie spokojny ?
- Nie znam swoich prawdziwych rodziców, pamiętam jedynie urywki obrazów z dzieciństwa, ich twarze rozmazane, jak przez mgłę. Nie wiem, jak mieli na imię, nie wiem czy żyją. Nawet jeśli to nie chcę ich znać. -jego głos był bardziej ochrypły niż zwykle.- Nie chcieli mnie, byłem nie chciany. Do 16 roku życia wychowywałem się na ulicy. Policja była moim drugim domem. Biłem się, kilka razy mało nie zabiłem człowieka.- ścisnął moją dłoń, jakby bał się, że zaraz wstanę i ucieknę z krzykiem.
Zrobił pauzę, przyglądając się mojej twarzy. Z trudem, oddychałam, nie wiedząc co jeszcze mi powie.
- Kradłem, bo nie miałem co jeść.- kontynuował- Raz w przypływie złości, zdemolowałem cały sklep spożywczy. Nie udało mi się uciec, miałem 17 lat, ale policja potraktowała mnie jak dorosłego i zamknęła za kratkami.- z moich oczu pociekły łzy, nie radziłam z przyswojeniem sobie tych wszystkich informacji. Louis nie jest brutalem, jest dobry.- Spędziłem w nim 4 miesiące, później... Państwo, którym nagromadziłem szkód związanych ze sklep, wyciągnęli mnie z więzienia i przygarnęli. Dali mi wszystko, jedzenie, ubrania, dach nad głową, rodzinną miłość, ciepło, dali mi nowe życie. Mają wszystko, są cholernie bogaci. Nie pasowałem do nich. Nie chciałem ich bogactwa, wyprowadziłem się do Londynu. Pan.. mój ojciec podarował mi tą Katamarane. Oni są jedynymi ludźmi, dla których potrafiłem być normalnym, miłym człowiekiem. Uratowali mnie.
- Louis...- przerwał mi kontynuując.
- Hey, ja nadal jestem tym potworem z ulicy. Cała złość z dzieciństwa, wszystkie urazy nadal we mnie drzemią. Wyładowuje się, zadając komuś ból. Nie panuję nad swoją agresją Hey. Nie wybaczę sobie, jeżeli cię skrzywdzę, jestem niebezpieczny. Zrozumiem jeżeli chcesz odejść, dam ci spokój.
Co !? Teraz da mi spokój, kiedy ja nie chcę bez niego żyć ? Wytarłam swoje mokre od słonych łez policzki i wpatrywałam się w twarz bruneta. Nie odejdę, nie mogę. Objęłam go ramionami w pasie i wtuliłam w jego koszulkę, cicho szlochając.
- Nie jesteś potworem, nie jesteś niebezpieczny Louis. Jesteś zagubiony we własnym, życiu. A ja nie mam zamiaru odchodzić, mówiłam ci. Kocham cię, mimo twojej agresji, którą jesteś wstanie zwalczyć. Kocham.
Milczy. Czemu nic nie mówi ? Jego niebieskie oczy wypełnia ulga, bez cienia strachu, niepokoju, gniewu. Są po prostu błękitne, wolne.
- Powiedz coś.
Wpatruje się w moje tęczówki, nie ruszając się.
- Louis powiedz coś do cholery.
- Kocham cię Aniele.
Szepnął, a jego oczy wypełniły się miłością. Zatopił moje ciało w swoich umięśnionych ramionach, a ja zaciągnęłam się jego zapachem. Najpiękniejszym perfumem na ziemi.
- Mam jeszcze jedną niespodziankę.- obdarzył mnie nie śmiałym uśmiechem.
Teraz to już chyba nic nie jest mi straszne.
- Jaką ?
- Zaraz się dowiesz, tylko obiecaj mi, że nie przestraszysz się od razu i pomyślisz...- jest taki tajemniczy.
Nie przestraszysz ? Pomyślisz ? Dobra nie wiem co to może być, ale czuję lekki strach.
- Gotowa ?
- Na co ?
- Na rejs. Do niespodzianki trzeba dopłynąć....

 

Louis cz.25 "Nie dajesz mi czasu, a on w tej sytuacji może działać na twoją korzyść.."

"Nie dajesz mi czasu, a on w tej sytuacji może działać na twoją korzyść.."

Spiął się. Oddech ma cięższy. Oczy... dostrzegłam w nich tajemnicę. Skrywa coś. Nie jest szczery. Zamyka oczy i napina wszystkie swoje mięśnie. Zaciska mnie tak mocno i chyba nie jest tego świadomy.
- Jesteś taka piękna. Nie chcę cię stracić, nie odchodź nigdy.
Temat. Zmienia temat. Próbuje odwrócić moją uwagę, a jego uczy wypełnia ból. Nie ciągnę tego dalej, odpuszczam.
- Nigdy nikogo nie kochałem. - szepcze bez tchu.- Nigdy nikogo nie miałem, nie byłem w związku, nie kochałem, bo nie mam serca.
- Masz serce Louis. Masz wielki serce.
Zacisnął usta w prostą linię. Zdenerwowałam go tym.
- Nie chcę cię stracić Hey. Nie chcę stracić cię kolejny raz. Wtedy, jak odeszłaś... nie wiesz, jak się czułem. Nie odchodź. To mnie zniszczy. Jesteś jedyną osobą, która może mnie złamać.
- Nie odejdę. Jestem twoja. Kocham cię.
- Ja ciebie też Aniele. Jesteś tylko moja. Wyjdź za mnie...?
CO ?!
- Ja...ja.. jestem zmęczona, ty pewnie też.
- Nie odpowiedziałaś, nie chcesz.- przez jego głos niemal przedziera się rozpacz i załamanie.
- Nie Louis, to nie tak. Potrzebuję czasu... daj mi go trochę.
- Dobrze... śpij mała.
Zanurzył moje ciało w swoich ramionach, a ja zamknęłam oczy. Coś się stało, ukrywa coś, ma tajemnicę. Jest inny. Nie chcę go innego. Chcę tamtego Louisa. I jeszcze te oświadczyny. Jestem gotowa ? Potrafię z nim być ? Chcę tego ? Kocham go na pewno. Ale co jeśli przeze mnie straci szanse na kogoś lepszego ? Będzie ze mną szczęśliwy ? Boje się go zniszczyć. Boje się. Przełykam ślinę, czując jak pod powiekami zbierają się słone łzy. Ja go kocham- miłości bezwarunkową. I wiem, że nie jestem jedyna.

***

Lekko musnęłam nosem szyję chłopaka, zaciągając się jego zapachem. Pachnie męsko, słodko, niebezpiecznie, bosko.... pachnie Louisem.
- Mhm... cześć- wymamrotał sennym głosem.
- Cześć.
- Jak się spało ?
- Dobrze- moje słowa przepełnione są prawdą.- A tobie ?
- Chcę się budzić przy twoim boku każdego ranka, bez wyjątku. Wyjdź za mnie...?
- Louis potrzebuję czasu, to dla mnie za wiele. To wszystko co się wczoraj wydarzyło. Muszę wszystko sobie poukładać. Czas. Poza tym nie przesadzaj z tą romantycznością.
Zaśmiał się. Jest piękny. Właśnie takiego go kocham. Wesołego Louisa.
- Tak wiem... powinienem przygotować kwiatki i kolację ?
- Tak. Ale kocham cię takiego. Wyjątkowego.
Sztywnieje. Co się dzieje ? Czemu tak reaguję ?
- Chcę cię gdzieś zabrać. Mam dla ciebie niespodziankę.
-Dokąd ?
-To też jest niespodzianką. Ale najpierw... chcę cię poczuć.
Opuścił swoje usta na moje, całując mocno i zawzięcie. Języki zaplątane w jedności. Dłońmi delikatnie zwiedza skórę moich nóg, podążając od kolan w górę. Pragnienie go i pożądanie przerażało mnie swoją siłą. Chwyciłam, skrawki jego koszulki, przeciągając ją przez jego głowę. Swój ciężar opiera na łokciach, ułożonych po obu stronach mojej głowy, zwisając nade mną. Palce wplotłam w jego włosy, cholernie miękki brązowo-złote włosy. Opuścił moje usta, wędrując z pocałunkami wzdłuż mojej szczęki, na szyję. Ręką wjechał pod moje plecy, unosząc mnie do pozycji siedzącej. Zdjął ze mnie swoją koszulkę, kładąc z powrotem na miękki materac. Jego usta odnalazły drogę do piersi, delikatnie całując brodawkę. Jedną i drugą. Dreszcze przebiegły moje ciało, a plecy wyginają się w łuk pod jego dotykiem.
- Chcę się z tobą kochać Hey.
To na co czekasz? Chcę cię tu i teraz. Już !!!
Kciuki wsunął pod cienką koronkę moich majtek, po czym powoli i zmysłowo zsunął je z mojego ciała. Podobnie zrobił ze swoimi, tylko, że znacznie szybciej. Wstał na chwilę, po czym wrócił rozsuwając kolanem moje uda.
- Wiesz co robić.- mrugnął podając mi foliową paczuszkę.
O nie ! Rozerwałam folię i drżącymi rękoma nałożyłam mu prezerwatywę. Chłopięcy uśmiech zagościł na jego ustach, kiedy go dotykałam. Jest piękny. Pochylił się nade mną, powoli wchodząc. Poruszał się wolno, do przodu i do tyłu. Delikatny. Kochał się ze mną delikatnie. Nie pieprzył.
- Dojdź dla mnie skarbie.- wysapał.
Jeden delikatny ruch i szczytowałam, oplatając go swoimi sokami.
- Dobra dziewczynka.
On też doszedł, mówiąc głośno moje imię....

***

Leży na moim brzuchu, obejmując i wtulając się w moje ciało, a każda chwila jest na wagę złota. Jego oddech i mój pełny spokoju łączy się. Czy potrafię go poślubić ? Być jego żoną ? To wszystko jest okropne, przed oczami pojawia się cały czas obraz jego eks. Jest ode mnie lepsza, ale to mnie kocha... Cisze i moje myśl przerywa telefon chłopaka. Jego ciało znowu się spina....
Nie odbiera. Wszystko jest dziwne, bardzo dziwne.
- Louis wszystko ok ?
- Tak.
- Dziwnie się zachowujesz.
- Wszystko ok.
Uśmiech, wymusił go. Nie ma w nim, ani grama radości. Oczy pociemniałe, jakby w strachu, a może złości. Klatka unosi się w górę i opada w dół, wcale nie miarowo. Wstaje i ubiera swoje ciuchy. Robi to z gracją, całkowicie odciągając moją uwagę od myśli. Przygryzam dolną wargę, chłonąc jego ciało. Mięśnie na plecach napinają się, kiedy jedwabiście przeciąga przez głowę czarną koszulkę. Czarne rurki stanowią dopełnienie, a czerwone vansy tworzą kontrast. Pragnienie. Niedosyt jego osobą. Jezu !!! Co się ze mną dzieje. Zamykam oczy, odcinając widoki. Rozpływam się przypominając sobie, co działo się godzinę temu. Jestem uzależniona. Uzależniona od mężczyzny o niebieskich oczach, głębokich i tajemniczych, jak ocean.
- Wstawaj Aniele, musisz się ubrać i jedziemy.
Aniele. Uwielbiam, jak mnie tak nazywa. Uśmiech zarysował się na mojej twarz. Powolnymi ruchami, uważając na kostkę siadłam na łóżku. Już mniej boli, uszkodzenie goi się. Zapięłam swój stanik, odwrócona do chłopaka plecami. Naciągnęłam biały t-shirt i ostrożnie wkładałam nogi w nogawki czarnych, obcisłych leginsów.
- Czekaj, daj kostkę.
Uklęknął przede mną i opatrzył bandażem skręconą nogę. Zacisnął ostrożni opaskę usztywniającą i wsunął mi na nogi moje białe vansy. Jak on to robi, że potrafi być taki delikatny ?
- Gotowe, dasz radę iść ?
- Tak- uśmiechnęłam się promiennie- ale powoli- dodałam szybko.
- To idziemy.
Oplótł mnie ramieniem w tali, podtrzymując przed upadkiem.

***

- Skąd ten samochód ?
Zmieszanie wtargnęło na moją twarz, kiedy staliśmy przed motelem. Dokładni oglądałam czarnego SUV'a.
- Wyjaśnię ci to później.
Co ?
Louis otworzył przede mną przednie drzwi pasażera, a ja niezgrabnie wdrapałam się na siedzenie. Zatrzasnął je i zajął miejsce za kierownicą. Silnik wydał zduszony warkot, ruszając z miejsca. Duży łuk i wjechaliśmy na prostą drogę pokrytą gładkim asfaltem. Długi grafitowy pas wydawał się ciągnął się przed nami w nieskończoność. Żadnych zakrętów, żadnych samochodów. Tylko koła naszego czarnego pojazdu, przemierzające drogę. Zwróciłam swój wzrok na boczną szybę. Rozciągające się widoki były oderwaniem dla oka. Słońce chylące się powoli ku drzewom, rzucało swoją poświatę na drogę i jej otoczenie. Grube pnie drzew i bujnę zielone korony, stanowiły mur. Niebo czyste, błękitne i gdzie nie gdzie pomarańczowe, niczym puch, kłębiaste chmurki. Uszy delektowały się spokojnymi taktami piosenki i anielskim, lekko ochrypłym głosem kobiety, kiedy nasza podróż wydawała się nie mieć końca...

***

- Jesteśmy.- wydusił ochryple Louis.
Podniosłam zaspany wzrok, zatrzymując powietrze w płucach. Przystań. Zatoka. Zmierzyłam wzrokiem rozciągającą się dookoła przejrzystą wodę i falujące delikatnie na niej motorówki, jachty i inne większe łodzie. Długi pas deptaka, bar i wędrujący ludzie, podziwiający nisko uwieszone słońce.
-Wysiadasz ? -łagodny głos chłopaka, wyrwał mnie z osłupienia.
Spojrzałam na jego twarz i wyciągniętą przede mną dłoń. Pewnie ją chwyciłam, stając na nogi. Drzwi za mną zamknęły się z trzaskiem, przyprawiając o lekki niepokój.
- Gdzie my jesteśmy ?
- Nad zatoką Edinburgh.
- Jesteśmy w Szkocji ?
- Tak... daleko nas wywieźli prawda ?
Kiwnęła, głową próbując oswoić się z informacjami....

Louis cz. 24 "Nazywasz mnie swoim Aniołem, tylko czemu coś przed nim ukrywasz ?"

"Nazywasz mnie swoim Aniołem, tylko czemu coś przed nim ukrywasz ?"

Zaniósł mnie do kabiny prysznicowej, udając, że nie patrzy na moje ciało. Ciepły strumień wody dopadł mojej skóry, a ja od razu zasłoniłam za sobą szklaną płytę. Rozkoszowałam się chwilę gorącymi kropelkami. Oddając się całkowicie wyciszeniu.
- Co ty robisz?
Rozszerzyłam bardziej swoje oczy, wstrzymując oddech.... Nie ukrywałam zakłopotania, kiedy jego nagie ciało, tak po prostu wtargnęło do kabiny, stając blisko mojego. Zjechałam wzrokiem z jego twarzy niżej na jego szerokie ramiona. Kropelki wody idealnie komplementowały jego wyrzeźbiony tors. Zaschnięte stróżki krwi, zadrapania i liczne siniaki, poruszyły moje serce. Brnęłam dalej w dół, napotykając jego linie bioder, idealnie ułożoną w literę-V. Oku nie umknęła wąska ścieżka włosków biegnąca od pępka w dół. Zamknęłam oczy, zdając sobie sprawę co właśnie robię. Wróciłam zawstydzona do jego twarzy. Przyglądał mi się przez ten cały czas uważnie. Wychwyciłam kilka jego tatuaży na klatce piersiowej, zastanawiając się nad ich znaczeniem. Z pewnością dodawały mu groźnego uroku. Mięśnie jego ramion idealnie się napięły, kiedy podniósł dłoń do gąbki ściągając ją z półeczki. Nasączył ją ciepłą wodą i zaczął zmywać krew ze swojego ciała.
- Ja to zrobię..- wyszeptałam nieświadomie.
Nie pewnie wyjęłam z jego dłoni niebieski przedmiot i przyłożyłam do jego ciała. Delikatnie gładziłam jego skórę, zmywając zaschniętą czerwoną ciecz, bojąc się bardziej uszkodzić rany. Większa szrama trafiła pod gąbkę, wymagając przemycia wodą utlenioną. Zmrużyłam na chwilę oczy, wyobrażając sobie jego ból. Pełna skupienia, oczyszczałam jego skórę, zapominając o swojej nagości. Mogłam bezkarnie dotykać jego ciała, a za wytłumaczenie brać mycie. Przygryzłam dolną wargę, wracając myślami do ostatniej nocy. Poczułam zapomniany ból Tam na dolę, zastąpiony po chwili falą ciepła.
- Też chcę ją przegryźć.
Wzdrygnęłam się kiedy dłonie Louisa spoczęły na moich biodrach. Zagłębił w nich palce, a ja spojrzałam w jego oczy. Tęczówki w kolorze bezchmurnego nieba, intensywnie wpatrywały się w moje. Usta spoczęły na moich rozgrzanych wargach, smakując ich. Zostałam przytłoczona jego pożądaniem, które pobudzało moje. Trzymając kurczowo w dłoni gąbkę, napierałam nią na jego tors. Zębami zagryzł moją wargę, ciągnąc ją delikatnie do siebie. Jęknięcie wyrwało się z moich ust, spowodowane dużą dawką przyjemności.
- Teraz moja kolej Aniele.
Odebrał kwadratowy przedmiot z moich rąk, wylewając na niego kokosowy płyn. Ścisnął ją kilka razy w dłoni, spieniając ciecz. Zaczął przejeżdżać po moim ramieniu, jadąc w dół do moich dłoni. Nasze spojrzenia wciąż były na jednym poziomie, łącząc się. Pragnienie jego bliskości wyrywało się z pod mojej kontroli.
- Jesteś taka piękna.
Ponownie przywarł do mnie ustami, oplatając mnie w talii jedną dłonią bym nie upadła. Drugą ręką wędrował po moich plecach, zmywając z nich brud.
- Chcę byś była moją dziewczyną.
To było pytanie ? Czy raczej jego głośne rozmyślenia ?
- Zgodzisz się nią zostać Aniele ?
- Nie jestem Aniołem.
- Jesteś, moim... najpiękniejszym ze wszystkich.- wyszeptał.
Czułam jego ciepły oddech, oplatający moją twarz. Jego oczy wyczekiwały odpowiedzi, którą ja znałam już od początku tego dnia.
- Zgodzę się.
Biel jego zębów ukazana została w oprawie chłopięcego uśmiechu. Rozpłynęłam się, widząc przed sobą najpiękniejszy obraz. Włosy zmoczone przez wodę seksownie opadały na jego czoło, wzbudzając we mnie nowe nie odkryte dotychczas uczucia.
- Co teraz będzie po tym wszystkim ? - słowa wyrwały się z moich ust, całkowicie odbiegając od tej przyjemnej chwili.
- Teraz będzie lepsze życie... zadbam o to. Obiecuję Aniele.
Uśmiechnęłam się na jego ostatnie słowo. Przytuliłam się do jego ciała, pragnąc pozostać w tych ramionach na zawsze. Czułam się bezpiecznie. Tak. Bezpiecznie. Bezpiecznie, bo groza jaka od niego wieje, jest wstanie mnie ochronić. Zimna woda poleciała ze słuchawki, a przez ciało przeszły dreszcze. Brunet szybko zakręcił wodę, odrywając się ode mnie.
- Chyba wytraciliśmy całą ciepłą wodę.
- Chyba tak.
Głośne śmiechy połączyły się wypełniając całą kabinę. Jednego dnia, jednej nocy odkryłam, tak wiele nowych, nieznanych stron Louisa. Wyszedł na zewnątrz zaparowanej łazienki, wracając po chwili w bokserkach, z ręcznikiem w ręku. Owinął nim moje ciało, unosząc do góry i stawiając na kafelka. Czułość. Obdarzył mnie czułością, troską i swoją opieką....

     ***

- Zamknij oczy i śpij Aniele.
Ciepła kołdra, chroniła przed zimnym powietrzem. A ramiona Louisa oplecione wokół mojego ciało, zapewniały bezpieczeństwo. Wpatrywałam się w jego twarz, powoli przymykając powieki. Morfeusz zabierał mnie do swojej krainy, kiedy rozbrzmiał dźwięk telefonu chłopaka. Rozszerzyłam oczy, widząc, jak sięga urządzenie. Jego mięśnie napięły się, a ciało spięło wraz ze spojrzeniem na wyświetlacz. Wyraz jego twarzy wyrażał niezadowoleni i lekką złość, a może zdenerwowanie ? Spojrzał na mnie, ale nic nie zrozumiałam. Przeszkadzałam mu ? Nie chciał, żebym słyszała z kim i o czym, rozmawia....? Zamknęłam powieki przekręcając się na drugi bok. Leżałam plecami do niego. Jest trudny. Naprawdę trudny do zrozumienia. Nie wiem czy dam radę. Czy podałam jego oczekiwaniom. A co jeśli jestem nie wystarczająca ? Nie zaspakajam wszystkich jego potrzeb ? Znudzę mu się. Moja podświadomość stała obok i przyglądała się bacznie wszystkim moim myślą. Zagubiona.
- Nie. Nie obchodzi mnie to.! - warkną do telefon Louis.
Wstrzymałam oddech, uspokajając przestraszone serce. Przed oczami pojawił się obraz jego byłej i jego. Dawała mu przyjemność, to czego nie mogę dać ja. Widziałam to w jego oczach. Przestań ! On kocha ciebie ! Podświadomość zaczęła krzyczeć. Może ma rację.
- Tak. Do widzenia, dziękuję.
Zakończył rozmowę i zatopił moje ciało w swoich ramionach. Chciałam odpłynąć. Tak właśnie odpłynąć. Daleko...jak tylko to możliwe. Zostać sama. Sama ze sobą. Pomyśleć. Potrzebuję czasu.
- Wszystko w porządku ?- zapytał troskliwie chłopak.
- Tak.
- Przecież widzę, że coś się stało. Powiedz mi?
Przekręcił mnie przodem do siebie.
- Powiedz.
Wsunął palec pod moją brodę, unosząc ją tak, bym spojrzała mu w oczy.
- Wszystko jest okej.
- Nie umiesz kłamać Heyley.
- Naprawdę okej. Powiedz mi coś o sobie... nie znam cię właściwie. -Zmieniłam temat.
Spiął się. Oddech ma cięższy. Oczy... dostrzegłam w nich tajemnicę. Skrywa coś. Nie jest szczery. Zamyka oczy i napina wszystkie swoje mięśnie. Zaciska mnie tak mocno i chyba nie jest tego świadomy....
- Jesteś taka piękna. Nie chcę cię stracić, nie odchodź nigdy.
Temat. Zmienia temat. Próbuje odwrócić moją uwagę, a jego uczy wypełnia ból. Nie ciągnę tego dalej, odpuszczam.
- Nigdy nikogo nie kochałem. - szepcze bez tchu.- Nigdy nikogo nie miałem, nie byłem w związku, nie kochałem, bo nie mam serca.
- Masz serce Louis. Masz wielki serce.
Zacisnął usta w prostą linię. Zdenerwowałam go tym.
- Nie chcę cię stracić Hey. Nie chcę stracić cię kolejny raz. Wtedy, jak odeszłaś... nie wiesz, jak się czułem. Nie odchodź. To mnie zniszczy. Jesteś jedyną osobą, która może mnie złamać.
My wtedy nie byliśmy razem....a....
- Nie odejdę. Jestem twoja. Kocham cię.
- Ja ciebie też Aniele. Jesteś tylko moja. Wyjdź za mnie...?
CO ?!
- Ja...ja.. jestem zmęczona, ty pewnie też.
- Nie odpowiedziałaś, nie chcesz.- przez jego głos niemal przedziera się rozpacz i załamanie.
- Nie Louis, to nie tak. Potrzebuję czasu... daj mi go trochę.
- Dobrze... śpij mała.
Zanurzył moje ciało w swoich ramionach po raz kolejny, a ja zamknęłam oczy. Coś się stało, ukrywa coś, ma tajemnicę. Jest inny. Nie chcę go innego. Chcę tamtego Louisa. I jeszcze te oświadczyny. Jestem gotowa ? Potrafię z nim być ? Chcę tego ? Kocham go na pewno. Ale co jeśli przeze mnie straci szanse na kogoś lepszego ? Będzie ze mną szczęśliwy ? Boje się go zniszczyć. Boje się. Przełykam ślinę, czując jak pod powiekami zbierają się słone łzy. Ja go kocham- miłości bezwarunkową. I wiem, że nie jestem jedyna. Nie jestem gotowa za niego wyjść..... nie teraz....