Louis cz.16 "Jadę na pewną śmierć. To był ich plan... ich planem było, bym spotkała ciebie"

 Widziałam zdenerwowanie Heyley. Nasz plan. Już tak niewiele brakowało do jego spełnienia. I znowu, a co jeśli zamiast wyjść dobrze, wyjdzie źle ? Co jeśli stanie się jej krzywda ? Odsunęłam od siebie te wszystkie myśli, wiedząc, że już nie ma odwrotu.

~ Oczami Heyley~

Rozglądałam się na wszystkie strony, wyłapując nadjeżdżający czarny, terenowy samochód. Zatrzymał się tuż przed nami, a z niego wysiadł Harry. Wiedziałam, że coś jest nie tak.
- Hej dziewczyny- dołeczki ukazały się w jego policzkach.
- Hej.- niechętnie odpowiedziałam.
Czemu tak się zachowuje? Czemu nie jestem dla niego miła ? Nie wiem, nic mi nie zrobił. Jednak coś mnie blokuje.
- Mogę ?
- Tak- przerwałam swoje rozmyślenia, podając chłopakowi torbę.
Wsadził ją do bagażnika, a ja zajęła tylne siedzenie. Widziałam, jak Harry i Pauline prowadzą, krótką wymianę zdań, jednak nie mogłam usłyszeć o czym. Wsiedli do pojazdu i chłopak ruszył. Od razu zapięłam pasy i chwyciłam rączkę, widząc jak szybko pędzimy. Zamknęłam oczy, czując, jak mój żołądek wykręca się na drugą stronę. Nie przyjemne uczucia ogarnęły moje ciało. Czułam się...jakbym jechała na pewną śmierć. Wjechaliśmy w jakiś las, jednak to nie skłoniło go do zwolnienia. 30 minut drogi było prawdziwym koszmarem. Kilka razy widziałam obraz, jak wjeżdżamy w drzewo.
-Jesteśmy.
Wysiadłam, dostrzegając drewniany domek. Okna ozdobione firanką. Mały, acz piękny ganek, porośnięty krzewami. Komin, z którego uchodził delikatny dym. Z wierzchu wyglądał skromnie.
- Co my tu robimy ?- wróciłam wzrokiem na brunetkę.
- Przyjechałyśmy na odpoczynek, chodź.
Harry był już pod drzwiami z moją torbą, ruszyłam w jego kierunku. Pauline weszła pierwsza do środka, a ja tuż za nią. Wnętrz okazało się zachwycać.
- Rozgość się.
Czułam potrzebę zbadania, każdego zakamarku tego domu. Chciałam poznać, każdy jego detal.
- Ja zaraz wrócę.- zostawiła mnie w korytarzu, wychodząc na zewnątrz..
Biorąc torbę, weszłam głębiej widząc schody.
- Harry to ty ?- usłyszałam, jakieś kroki na piętrze i czyjś głos.
Kij bejsbolowy do samoobrony. W głowie rozbrzmiały słowa dziewczyny z przed kilku godzin... Chwilę stałam w bezruchy wstrzymując oddech. Przestałam myśleć, przestałam funkcjonować. Powinnam uciekać ? Uklękłam na kolana przy torbie, odzyskując odrobię kontroli nad swoim ciałem. Szybkim ruchem chwyciłam między palec wskazujący, a kciuk suwak i starałam się ją odpiąć. Jak zwykle zamek się zaciął. Działał na moją niekorzyść. Z całych sił walczyłam z nim, próbując wydostać z torby ten przeklęty kij. Cholera. Zaklnęłam pod nosem, widząc czyjś cień na schodach. Przyśpieszyłam swoje ruchy, chociaż wiedziałam, że to walka w przegrane.
- Heyley ?
Podniosłam się z ziemi, trzymając kurczowo pasek torby, zawsze mogłam się nią zamachnąć, na pewno zaboli. Uniosłam wzrok do góry widząc, tak dobrze znane mi rysy twarzy. Podwójna Cholera.
- Louis.
- Co ty tu robisz ?- widziałam lekką radość przebijającą się przez ciemne tęczówki, ale słyszałam chłód.
- Nie. Co ty tu robisz ?- złość i strach buzowały we mnie.
- Pierwszy zadałem pytanie.-podniósł głos, a ja czułam jak się kulę.
-Harry i Pauline mnie tutaj przywieźli.
Mogłam się tego spodziewać. Gdzie Pauline tam Harry. Gdzie Harry tam Louis. Gdzie Louis tam kłopoty, strach i złość. Nie chciałam, już słyszeć jego odpowiedzi na pytanie 'Co tu robi ?'. Wyminęłam go i doszłam do korytarza, szarpiąc mocno klamkę drzwi wejściowych. Nie ustąpiły, zaczęłam szarpać mocniej i nic.
- Pokaż.- suchy ton bruneta zmusił bym się od nich odsunęła.
Też zaczął szarpać za klamkę, ale nadaremno. Były zamknięte. Między swoim urywanym, płytkim oddechem, usłyszałam dźwięki samochodu.

 

Cichły, co świadczyło o tym, że się oddala. Zostawili mnie. Zaplanowali to. Nie wierzę. Oparłam się bezsilnie o ścianę, spuszczając głowę w dół. Nie potrafię do końca opisać co czuję. Boję się, jestem przerażona. Złość, jestem wściekła. Radość, nie na pewno się nie cieszę, a może ciutkę. Zmęczenie, jestem wykończona nie wiem czym. Nie rozumiem tego uczucia, tych uczuć.
- Jesteś na mnie skazana.
Dotknął mojego ramienia, a ja się natychmiastowo cofnęłam. Spojrzałam w jego tęczówki, mroziły. Przybrały najciemniejszy odcień błękitu. Nie co ja mówię były czarne. Zimne. Pozbawione uczucia. Czemu ? Był inny. Zmienił się od ostatniego spotkania. Był szorstki, jego zachowanie takie było. Nie chciałam z nim przebywać. Bałam się go, ale jednocześnie darzyłam nienawiścią. Nie da się wymazać obrazu z tamtego dnia. Nie da.
- Dasz mi szanse i pozwolisz wszystko wyjaśnić ?.- to nie było pytanie, z pewnością nie.
Nie odpowiedziałam, nawet na niego nie popatrzyłam.
- Milczysz. Nie będziesz się odzywała ? W tej chwili to nawet lepiej. Słuchaj...

Louis cz.15 "Myśli mnie męczą, a strach budzi nowe uczucia"

- Załatwiłam nam wolne. A właśnie... w zasadzie to nie pytałam czy możesz czy nie... czy chcesz czy nie, tylko ja cię o tym informuje. Wyjeżdżamy o 16:00. Masz czas, żeby się spakować.- jej stanowczość i pewność siebie bywa dobijająca.
- Ale...
- Do zobaczenia skarbie- ucałowała mój policzek, dopiła sok i wyszła.
Zostawiła mnie z milionem pytań. O co chodzi ?

    ***

 

Pobiegłam na górę, wyciągając torbę z mamy sypialni. Przeniosłam ją do swojego pokoju i rozsunęłam drzwi swojej szafy. Co mam właściwie spakować ? Na ile dni ? Gdzie my kurna jedziemy ? Na pewno bieliznę. Ile ? Dobra wezmę siedem par majtek, siedem staników i siedem par skarpetek. Co dalej ?
- Lucky co mam zabrać ?- pies usadowił się na łóżku, patrząc na mnie.
Dalej zadzwonię do Pauline.
Sięgnęłam telefon, wybierając w kontaktach jej numer. Pierwszy sygnał, drugi, trzeci, nie odbiera.

*** Rozmowa telefoniczna ***
- Halo ?
- Gdzie my jedziemy, nie wiem co spakować ?- zrezygnowanie zagościło w moim głosie.
- Nie powiem ci gdzie, ale spakuj długie i krótkie spodenki, koszulki na ramiączkach i zwykłe. Bluzę i co ci jeszcze potrzebne.
- A ile mam tego wziąć ?
- Na tydzień chyba starczy. A i weź ten kij bejsbolowy co masz w szafie.
- Po co mi ?
- Do samoobrony słonko. Papa.
Co ? Gdzie ona chce nas wywieźć ? Spakowała, wszystko co potrzebne, schodząc na dół. Usadowiłam się na kanapie, czekając na 16:00. Miałam jeszcze godzinę, kiedy przyszedł sms. Otworzyłam go, a moją twarz pokryło zmieszanie.

"Pauline:
Zmiana planów, wyjeżdżamy o 15:30, za 10 minut będę u ciebie. Upewnij się, że wszystko spakowałaś... zwłaszcza kij.''

Sprawdziłam torbę, jak kazała. Wszystko miałam. Przeszłam do korytarza i ubrałam czerwone vansy. Założyłam siwą, wkładaną przez głowę bluzę i poprawiłam kaptur. Zostawiłam mamie liścik, że wyjeżdżam na tydzień i zadzwonię. Przeczesałam palcami długi włosy, pozostawiając je rozpuszczone. Usta przeleciałam bezbarwną pomadką i wyszłam z domu. Dokładnie zamknęłam dom, upewniając się kilka razy. Założyłam torbę na ramię i zeszłam do taksówki, która już czekała. Wsadziłam najpierw bagaż, a później ja weszłam. Przywitałam się z Pauline, która miała jedynie małą torbę.
- Gdzie ty masz ciuchy ?
- W torbie.
- Że tej.
- Tak.
Dobra to wszystko jest dziwne. Czuję, że ten wyjazd to zły pomysł. Coś się stanie, jestem tego pewna. Taksówkarz zatrzymał się, a my zapłaciwszy mu wysiadłyśmy. Dworzec kolejowy. Po co tu przyjechałyśmy ? Przecież metro też dobrze jeździ.
- Nie patrz tak, tylko chodź.
Ruszyłam za brunetką, a moje nerwy piętnowały. Doszłyśmy do pociągów, a ona wepchnęła mnie szybko do jednego z nich. A następnie do przedziału, nie dając zobaczyć, gdzie on jedzie.
Usiadłam ciężko na siedzeniu, nie mając ochoty nic mówić.
Przerażała mnie powoli ta podróż. Myśli męczyły się powoli tym wszystkim. 2 godziny drogi, wydawały się wiecznością. Wysiadłyśmy na jakiejś stacji, jeśli można to tak nazwać. Tylko my tu się zatrzymałyśmy. Dookoła rozciągała się łąk, pokryta dużą ilością żółtych mleczy. Tory. Las gdzieś w oddali. Przypomina mi to wieś. Słońce mocno ogrzewało skórę, przyprawiając o przyjemne uczucie. Podciągnęłam rękawy bluzy do łokcia, a jeansowe rurki, lekko podwinęłam nad kostki. Dalej były już za ciasne.
- Co my tu robimy ?- zadałam pierwsze pytanie od wejścia do pociągu.
- Czekamy.
- Na co ?
- Na samochód, zaraz się wszystkiego dowiesz. Bądź cierpliwa.
Czy ja nie jestem cierpliwa ? Mogłam wysiąść z tego pociągu od razu, jednak postanowiłam poczekać. Nic nie mówiąc, usiadłam na ławce, która nie była w najlepszym stanie. Spróchniałe drewno wyglądało, jakby miało się zaraz złamać. Co dziwne, utrzymała mój ciężar.

~ Oczami Pauline~

Czekałam, czekałyśmy na Harrego, który miał przyjechać po nas samochodem. Spóźniał się, co musiało świadczyć o problemach. Lekkie nerwy, zajmowały moje ciało. Ekscytacja i adrenalina opadała. W głowie pojawiały się pytania '' A co jeśli..''. Widziałam zdenerwowanie Heyley. Nasz plan. Już tak niewiele brakowało do jego spełnienia. I znowu, a co jeśli zamiast wyjść dobrze, wyjdzie źle ? Co jeśli stanie się jej krzywda ? Odsunęłam od siebie te wszystkie myśli, wiedząc, że już nie ma odwrotu.

Louis cz.14 "Czuję tęsknotę, brakuję jej. Cisza idzie obok mnie, niczym mój przyjaciel. Powinna spać ze mną jakaś dziewczyna."

~ Oczami Harrego ~

- Harry, musimy coś zrobić.- nerwowo chodziła po pokoju Pauline.
- My nic nie zrobimy, Louis jest niebezpieczny...
- Mam pomysł...
- Jaki? Louis, jak się dowie zabije nas, nie lubi jak ktoś miesza się w jego życie.
- Ale tu chodzi też o moją przyjaciółkę.
- On czasem nie panuje nad agresją, może lepiej, by on i Heyley nie byli blisko siebie. Może jej zrobić krzywdę.
- Nie. Plan jest taki...


~ Oczami Louisa ~

Ciężko wcelowałem kluczem w dziurkę, męcząc się z otworzeniem drzwi. Przekręciłem go i dostałem się do swojego mieszkania. Chwiejnym krokiem przemierzałem korytarz, dostając się do salonu. Całe moje ciało wypełniał alkohol. Upiłem się. Złapałem jakąś butelkę z czymś w środku. Ciężko powiedzieć co to. Chyba woda. Przeszedłem do sypialni, łapiąc się co jakiś czas ściany, była moją podporą. Pchnąłem drzwi, dostając się do pokoju. Ściągnąłem swoją koszulkę i z trudnością, podpierając się o szafkę nocną, zsunąłem ze stóp buty. Padłem na łóżko, czując jak moją głowę rozsadza już ból. Rozłożyłem się na środku, nie zajmując nawet połowy dużego łóżka. Było za wielkie na mnie samego. Powinna spać ze mną jakaś dziewczyna. Nie jakaś tylko Heyley. Potrzebuje jej kruchego i delikatnego ciała w swoich ramionach, przy sobie. Złapałem się za brzuch, czując jak zbiera mi się na wymioty. Zgramoliłem się z łóżka, przytykając jedną dłoń do ust. Zataczałem się na wszystkie strony, aż trafiłem do łazienki. Uklęknięcie było najcięższe, ale dałem radę. Podniosłem klapę kibla, oddając wypite dzisiaj płyny. Opukałem twarz i buzię wodą czując się 'lepiej'. Zbliżając się do drzwi, zachwiałem się tracąc równowagę. Uderzyłem o podłogę, czując palący ból zajmujący mój kręgosłup. Nie dałem rady wstać. Opadłem bezsilnie na podłogę, zasypiając już na niej.

    ***

 

- Louieh.
- Odejdź.- wymamrotałem zdenerwowany.
- Louieh.
- Idź sobie.- obróciłem się na drugi bok, czując zimno na swoim policzku.
Szybko otworzyłem oczy, przecierając je i siadając prosto. Przede mną na desce od kibla siedział Niall z.. kanapką w buzi.
- Jak się spało? - zapytał rozbawiony.
- Zamknij się.
- Dobra, dobra spokojnie. Wstawaj i zamykaj drzwi na przyszłość.- wyszedł, a ja przemyłem twarz zimną wodą i umyłem zęby. Usiadłem w salonie obok blondyna i zaciągnąłem łyka wody z butelki.
- Widzę, że jesteś jakiś nie taki.- spojrzał na mnie niebieskimi oczętami, badając mnie od stóp do głów.
- Niall musimy już iść- z kuchni wyłoniła się rudowłosa dziewczyna, ubrana w czarną spódniczkę. Jej idealnie długie nogi, piękne kształty, była śliczna. Niall miał szczęście. Byli idealni, zgrani.- Louis w kuchni masz kanapki.
- Dzięki.
- No skarbie ruszaj się, jesteśmy spóźnieni.- poganiała blondyna, kochali się widać.
- Siema stary, jeszcze wpadnę.
Wyszli z mieszkania pozostawiając mnie samego w spokoju. Cisza. To coś okropnego. Idzie obok niczym zły sen. Nie opuszcza ani na krok. Chcesz ją zagłuszyć, ale on staje się jeszcze bardziej dobijająca. Jedynym lekiem na nią jest druga osoba.
 
~ Oczami Heyley~

Ślamazarnie zwlekłam się z łóżka otwierając drzwi wejściowe. Do domu od razu wpadła zdyszana Pauline. Podparła się o ścianę, biorąc głębokie wdechy.
- Uciekałaś przed czymś?
- Nie, ale śpieszyłam się do ciebie.
- Czemu coś się stało?
- Nie. Tak. Nie. Nie wiem. Tak, ale nic strasznego.
- Dobra idź do salony, zrobię ci coś do picia.
- Dziękuję.
Przygotowałam dla nas dwie szklanki soku jabłkowego i wzięłam w zęby paczkę ciastek. Postawiłam wszystko na stole siadając obok niej.
- Więc o co chodzi?
- Jak mam ci to powiedzieć...?- była lekko zdenerwowana....- wyjeżdżamy.
- Wyprowadzasz się ? Powiedz, że nie ?- wyprostowałam się jak struna.
Tylko nie to.
- Nie, wyjeżdżamy na kilka dni.
- Kto ? Ty z rodzicami ? Czy ty i Harry ?- wzięłam łyka soku, czując jego idealny dla mojego podniebienia smak.
- Ty i Ja.- zakrztusiłam się, zaczynając kaszleć.
Ledwo łapałam oddech, a w oczach pojawiły się łzy. Brunetka zaśmiała się cicho, klepiąc mnie po plecach.
- Co ? Żartujesz sobie ?
- Nie.
- Nie mogę mam pracę.
- Załatwiłam nam wolne. A właśnie... w zasadzie to nie pytałam czy możesz czy nie... czy chcesz czy nie, tylko ja cię o tym informuje. Wyjeżdżamy o 16:00. Masz czas, żeby się spakować.- jej stanowczość i pewność siebie bywa dobijająca.
- Ale...
- Do zobaczenia skarbie- ucałowała mój policzek, dopiła sok i wyszła.
Zostawiła mnie z milionem pytań. O co chodzi ?

Louis cz.13 "Odpuściłeś... pozbyłęś się mnie. Oni wiedzą, że możesz zrobić mi krzywdę."

- C..co ty tu robisz ?
Od razu wstałam na równe nogi spoglądając na Louisa w moim pokoju.
- Twoja mama mnie wpuściła.
- Wyjdź..- szepnęłam, on jednak się zbliżył- wyjdź- powtórzyła głośniej.
- To wszystko nie tak.
- Louis wyjdź! - czułam nagły przypływ odwagi.- Nienawidzę cię rozumiesz.
- Posłuchaj nie całowałem jej! - uniósł głos, będąc wściekłym.
- Słyszysz się? Widziałam was! - również nie popuszczałam.
- Heyley ...- zbliżył się próbując mnie dotknąć.
- Nie zbliżaj się, chcę żebyś stąd wyszedł.
- Zamknij się i posłuchaj!!!
- Nie... nie zaprzeczysz, że nic was nie łączy...- łzy gromadziły się w moich oczach.- Na pewno nie jest ci obojętna...
-...
-Widzisz nawet nie zaprzeczasz. Wynoś się stąd!
- Heyley! - zbliżył się w ułamku sekundy, biorąc moją twarz w swoje dłonie.
Pochylił się chcąc mnie pocałować, jednak złość, która mnie wypełniała, dawała siłę. Odepchnęłam go od siebie, wymierzając siarczysty cios w policzek. Dopiero po chwili dotarło do mnie co zrobiłam, więc szybko cofnęłam się w tył, zachowując ostrożną odległość. Jego wzrok, przerażał. Tą głębie i niebieską barwę przejęła wściekłość, zajęła każdy minimetr w jego oczach. Wyszedł z pokoju trzaskając drzwiami. Huk, przyprawił mnie o ciarki. Usiadłam na krawędzi łóżka, chowając twarz w dłoniach. Wszystko jest beznadziejne.

     ***

Nowy dzień, nie zaczął się dobrze. Ale skończyłam z płaczem. Ubrana w czarne rurki, białą, luźną koszulkę i czarną zapinaną bluzę, szłam do pracy. Silny wiatr dawał o sobie znać, mocno targając moje brązowe włosy. Powiewały na różne strony, plącząc się. Pociągnęłam szklane drzwi, witając na dzień dobry szefa. Dziś miałam pracę na zapleczu, chociaż jeden plus. Przekładałam wszystkie kartony, na jedną stronę, układając je rodzajami. Musiałam zrobić miejsce na nowy towar.
- Heyley? - głos szefa rozniósł się echem, obijając o ściany.
- Tu jestem.
- Stań na chwilę na kasie, dosłownie 5 minut.
- Już idę.
Zajęłam stanowisko kasjerki, kasując kilku klientów.
- O Heyley- podniosłam wzrok widząc Harrego, obejmującego Pauline.
Cieszyłam się z ich szczęścia, ale akurat jego nie miałam ochoty dzisiaj oglądać.
- Może wybierzemy się gdzieś dzisiaj? Ty z Louisem i my.
Głowę miałam spuszczoną i nie zaszczyciłam go spojrzeniem, ani na chwilę. Zabrałam kasetkę i odwracając się, odeszłam bez słowa. Pieniądze oddałam szefowi, wracając do poprzedniej pracy. Brązowe pudełka, tworzyły już spory stos, ustawione jeden na drugim. Regały też były przepełnione, a miejsce na dostawę gotowe. Odczekałam do 16:00 i mogłam opuścić pracę, kończąc swoją zmianę. Pchnęłam drzwi, wychodząc na sklep. Przeczesałam swoje włosy, pozwalając im swobodnie opadać na ramiona. Naciągnęłam rękawy na dłonie, widząc ponurą pogodę. Otworzyłam drzwi, przedostając się na zewnątrz. Policzki ogarnął chłód, a włosy zostały zburzone pod wpływem wiatru. Wzrok spotkał Louisa po drugiej stronie ulicy, przy samochodzie. Patrzył. Spuściłam głowę, idąc szybkim krokiem w lewym kierunku. Do domu miałam 10 minut. Spacer był dobrym rozwiązaniem.
- Porozmawiajmy...- jego głos doszedł do uszu, a dłoń została szarpnięta do tyłu.- To wszystko nie tak.
-N.. Nie chcę widzieć jak. Nienawidzę cię Louis.
Szłam dalej, zaufałam mu... pierwszemu facetowi, po urazie jaki zostawił na mojej psychice ojciec. Jak widać był to mój błąd. Przyśpieszyłam, zaczynając biec. Jego siła. Jeżeli chciałby, mógłby bez problemu porwać mnie z tego miejsca, wywożąc gdzie chce...
   
~ Oczami Harrego ~
Szczęście. W końcu go doświadczyłem. Miłość. Poznałem jej smak. Kochać. Wiem już jaką moc ma to słowo. Słodycz. Mogę smakować jej codziennie, całując jej usta. Ona. Sprawczyni, skradła moje serce. Pauline....
- Harry słuchasz mnie?
- Co? Co?
- Coś jest nie tak.
- Ale z czym?
- Z Heyley. Pogadaj z Louisem, coś się stało jestem pewna.
- Dobrze spotkam się z nim dzisiaj, ale teraz daj mi się cieszyć.
- Czym cieszyć?
- Tobą.
Usta musnęły jej, a nogi po raz kolejny zrobiły się jak z waty.

~ Oczami Heyley ~
Przestał dzwonić, przestał pisać. Odpuścił? Jak widać. Ma mnie już z głowy. Może w pełni zająć się swoją czarnowłosą. Cholera, jak to boli. Miłość jest do dupy.
- Kochanie czemu jesteś smutna? - do pokoju weszła mama.- Martwię się o ciebie...
- Nie potrzebnie mamuś.
Usiadła na skraju łóżka, a ja przybliżając się do niej, z całej siły wtuliłam się w jej ramię. Jesteśmy ze sobą bardzo blisko. Wszystko, wszystkie wydarzenia nas zbliżyły, zawiązując w silnej miłości matki i córki.
- Zrobiłam naleśniki, chcesz?
- Nie, chcę spać jestem śpiąc.
- To dobranoc.
- Dobranoc.
Zgasiła światło zostawiając mnie samą. Zamknęłam oczy, lecąc do końcowej krainy Sen. Niespokojny Sen.

~ Oczami Harrego ~
- Harry, musimy coś zrobić.- nerwowo chodziła po pokoju Pauline.
- My nic nie zrobimy, Louis jest niebezpieczny...
- Mam pomysł...
- Jaki? Louis, jak się dowie zabije nas, nie lubi jak ktoś miesza się w jego życie.
- Ale tu chodzi też o moją przyjaciółkę.
- On czasem nie panuje nad agresją, może lepiej, by on i Heyley nie byli blisko siebie. Może jej zrobić krzywdę.
- Nie. Plan jest taki...

Louis cz.12 "Wszystko zniszczyłeś, zakończyłeś to co nawet się nie zaczęło. Mnie już nie ma... ty jesteś najgorszym wspomnieniem"

Całkowicie pochłonięta muzyką, wydobywającą się z głośników, straciłam kontakt ze wszystkim, ze światem. Biodra spokojnie kołysały się rytmicznie, a nogi dotrzymywały im towarzystwa. Oczy wpół przymknięte i tylko dźwięki spokojnej piosenki. Melodia obijając się o uszy, dała nawet zapomnienie woni alkoholu i pijanych ludzi, którzy w tej chwili byli porozrzucani wokół mnie. Czyjś dotyk, zmusił mnie do wyrwania się z tego cudownego świata i odwrócenie w jego stronę. Wolno i ślamazarnie wykonałam półobrót, szybko się cofając w tył. Nie byłam przestraszona. No może jednak, trochę. Ale bardziej zaszokowana. Chociaż powinnam być na to przygotowana.
- Witaj słońce.
- L..Louis.
Patrzyłam na niego, jakbym miała zobaczyć w nim, dalszy bieg wydarzeń. Jakby miał na czole wypisane wszystkie odpowiedzi, a ja nie udolnie próbowałam je przeczytać. Mocne trącenie w biodro, wyrwało mnie z tego dziwnego transu. Spojrzałam na brunetkę, wdzięcznym spojrzeniem. Odchrząknęłam cicho, spoglądając raz na nią, raz na niego.
- To jest moja przyjaciółka Pauline.- wskazałam na dziewczynę, uśmiechając się szeroko do niej.
- My już się znamy.- słowa chłopaka, ponownie wprowadziły mnie w stan osłupienia.
- Skąd? Jak?
- Opowiem ci później- odpowiedziała mi, wyprzedzając bruneta.
- Też ci kogoś przedstawię.
Louis uniósł rękę w górę, machając na jakiegoś chłopaka. Stawiał niebezpiecznie szybkie kroki, zbliżając się do nas. Jego twarz okalały ciemne loki, opadając non stop na jego czoło i oczy. Zielone tęczówki, chodź wydawały się równie palące, nie przerażały. Usta... Szerokie, jasno-różowe. Ułożone w prostą kreskę, bez grama emocji.
- To jest Harry. Mój przyjaciel.- wyszczerzył się do mnie, naciskając na ''mój''. O co mu chodziło? - To jest Heyley, a to Pauline.
Wskazał na nas, a usta lokowatego wygięły się w nieznany mi dotąd kształt. Można nazwać to uśmiechem, ale jego kąciki ust niemal sięgały oczu. Dwa dołeczki uformowały się w jego policzkach, a białe zębiska zachwycały swoją bielą. Oczy... One błyszczały się, jak diamenty w promieniach słońca. Przeniosłam wzrok na Louisa, a później Pauline. Jej mina była podobna. Oczy, świecące niczym najjaśniejsza gwiazda. I policzki zaróżowione od rumieńców. Włosy okalające jej piękną i urodziwą twarz. Coś nakazywało mi to przerwać, ale serce krzyczało, karząc mi milczeć i czekać. Czekać. Na co?
- Ty pójdziesz ze mną.- Louis wytrącił mnie z zamyślenia, ciągnąc za sobą.
Chciał wrócić, zostać tam i napajać się tym widokiem, to było silne. Wyciągnął mnie przed tłum tańczących ludzi, nadal mocno ściskając nadgarstek.
- Na pewno jesteś spragniona. Sok czy drink?
- Woda.
Zaciągnął mnie do baru, mocno oplatając moje biodra. Zamówił napój i podał mi go. Wypiłam wszystko jednym duszkiem, obawiając się, że mogą mi coś dosypać. Spojrzałam na chłopaka, nie był pijany, nie czułam alkoholu, to chyba plus. Wzrok szukał dalej, aż odnalazł tamtą dwójkę. Stali wtuleni w siebie, kołysząc się delikatnie w rytm piosenki. Jego dłonie spoczywały na jej biodrach, a jej ręce oplatały szyję. Spojrzenia złączone, magiczną mocą. Miłość? Zakochanie?
- Zatańczysz ze mną? .- bardziej stwierdził, niż zapytał.
Pociągnięta na parkiet, ustałam przed nim. Oplótł moje biodra swoimi rękoma ciasno trzymając przy swoich. Oparłam dłonie na jego barkach, a on położył swoją głowę na moim ramieniu.
- Pięknie wyglądasz.
Ręką zjechał niżej, dotykając moich pośladków, a następnie nagich ud. Temperatura podskoczyła diametralnie do góry, a krew w żyłach wrzała z gorąca. Cięższy oddech. I pragnienie. Co? Pragnienie? No chyba nie. A może jednak. Może pragnę nie świadomie jego, jego ust. Tak. Chcę poczuć jeszcze raz ich smak. Pragnę.
- Zrób to jeszcze raz.- spojrzałam pytająco na chłopaka.- zagryź tak jeszcze raz wargę, wyglądasz pociągając.
Ja to naprawdę zrobiłam? Nie świadomie przygryzłam usta na myśl o nim? Przeniosłam wzrok na jego malinowe usta i bez chwili czekania wpiłam się w nie. Nie śmiało zagryzłam jego dolną wargę, na co on przejął kontrolę. Zachłanność. Namiętność. Zawziętość. To najlepsze określenia, na to co się dzieje właśnie teraz między nami. Nasze języki tańczą. Ciepłe dłonie wędrowały po moich plecach, dając przyjemne uczucie. Brak tchu kazał nam oderwać się od siebie. Zawstydzona spuściłam wzrok, czując wibracje jego klatki piersiowej pod wpływem śmiechu. Kontynuowaliśmy taniec, a ja szukałam Pauline. Poszukiwanie nie trwały długo, bo trudno nie zauważyć, całującej się dwójki na środku parkietu...

     ***

 

Weszłam do domu przekręcając klucz w drzwiach. Było grubo po 2:00 w nocy. Wszędzie panował mrok. Zaświeciłam światło, zdejmując buty. Weszłam do łazienki, ściągając wcześniej koszulkę. Rozpięłam spodenki, a one z łatwością opadły. Przemyłam twarz i owijając się w szlafrok, wbiegłam do pokoju, rzucając się na łóżko. Zatopiłam się w pościeli, dając ponieść się do krainy snu.

     ***

 

- Tylko na chwilę to nie potrwa długo...
- No dobra, do zobaczenia później.
Przytuliłam, Chery na pożegnanie i wracałam do mieszkania. Miałam spędzić dzień z nią, ale musiała wstąpić do swojego chłopaka. Czyli... nasze spotkanie przeniosło się na późniejszą godzinę. Mogłabym poczekać, ale wiem jak trudno ją od niego odkleić. Szłam jedną z Londyńskich dzielnic. Nie za bardzo ją lubiłam. Wiało tu pustką i szarością. Było ponuro. Przekroczyłam róg ulicy, szybko cofając się w tył. Wstrzymałam oddech wychylając się zza murowanej ściany. Łzy poleciały po policzkach, przyprawiając mnie o piekący ból. Ten widok, przyprawiał mnie o ból. Louis i czarnowłosa niewiasta. Całowali się. Zaszlochałam nie mogąc wytrzymać. Łzy skapały na ziemię, pozostawiając małe plamki. Ich wzrok skierował się na mnie. Szybki jesteś Louis....

Louis cz.11 "Pachniesz niebezpiecznie, a ja jestem przedmiotem... twój widok zwiastuje problemy"

Jego lepkie łapy trzymały mnie mocno przy sobie, bym nie mogła się wydostać. Ciepły oddech ocierał się o moje ramiona, a jedna jego dłoń zaciskała się na mojej. Palce zostały splecione, a gorąca fala przelała się przez moje ciało.
-Cz...Czemu mnie okłamałeś? - nagły przypływ odwagi.
- W związku z czym?
- Powiedziałeś, że nic więcej nie łączy cię z Kasynem.- zaciskałam mocno szczękę, na przypływ złości.
Kazał mi zaufać, a okłamał.
- Nie łączy.
- Nie kłam. Widziałam tego faceta tam. N...Nie wiem o jaką dziewczynę chodzi, ale nie wmówisz mi, że ten gościu to twój przyjaciel.
- Fakt nie jest moim przyjacielem, raczej wrogiem.- jego obojętność, działała jak bateria na moje nerwy.
Jego każde słowo, podnosiło moją złość do granic.
- Ale nie kłamałem, tu nie chodzi o Kasyno.
Zamknęłam oczy, zaciągając dużą ilość powietrza do płuc. Spokojnie wypuściłam je, odzyskując kontrolę. W pomieszczeniu panowała cisza, a jedynym źródłem światła, była lampka nocna. Półmrok. Nie chcę zaczynać kłótni. Nie znam Louisa wystarczająco, nie znam jego granic.Oddalałam się myślami od wszystkiego, powoli zapadając w sen.
- To ty. Ty jesteś tą dziewczyną.
 Moje powieki uniosły się do góry, wraz z wypowiedzeniem słów przez niego. Westchnęłam głośno, nie będąc pewną, czy chcę usłyszeć czego albo kogo padłam ofiarą.
- Chciał mi cię zabrać. Jesteś moja Hey.- jego głos przybrał barwę złości.
Czy ja jestem jakimś przedmiotem? Można mnie tak po prostu zabierać i przywłaszczać sobie?
- Zniknęła.
Dobrze wiedziałam o co mu chodzi. Fioletowa plamka, którą mnie oznaczył.
- Powinienem zrobić jeszcze jedną...
W moich oczach pojawił się łzy, wiedząc jaki ból mi to przyniesie. Przytrzymał moje ręce, wędrując z pocałunkami na szyję. Całowała delikatnie, a ja przez chwilę dałam się ponieść. W pewnym momencie mocno zassał moją skórę, a samotna łza spłynęła mi po policzku. Zajęczała, cicho z bólu, ruszając rękoma, by się uwolnić. On jednak bardziej zacisnął uścisk. Składał pojedyncze pocałunki od podstawy szyi do miejsca gdzie spotyka się ze szczęką. Kilka razy zwilżył miejsce naznaczenia, dmuchając na nie i przynosząc lekką ulgę. Okręcił mnie w swoją stronę, a nasze ciała łączyły się. Kciukiem delikatnie starł niewyschniętą łzę z mojego policzka, patrząc wprost na mnie. Nasz wzrok spotkał się, wytwarzając tysiące iskier dookoła.
- Nie jesteś mi obojętna.
Napajałam się widokiem jego niebieskich tęczówek. Próbowałam doszukać się w nich odpowiedzi na wszystkie pytania. Chciałam odkryć wszystkie jego tajemnicę, które w sobie skrywa, które kryją jego oczy. Nasze twarze zaczęły się zbliżać. Jego ciepły oddech okalał moją twarz. Spojrzałam na jego lekko rozchylone wargi. Kusiły. Błagały o połączenie się z moimi. Wróciłam do jego oczu, widząc jak przymyka swoje powieki. Do nozdrzy docierał jego zapach. Jak pachniał? Jak wanilia. Jak truskawka. Jak niebezpieczeństwo. Jak mężczyzna. Jego ust musnęły moje raz, później kolejny. Czułam jak właśnie w tej chwili, moje włosy stają dęba pod wpływem emocji. Tysiąc motyli zostało wpuszczonych do mojego brzucha, próbując go rozerwać. Ciepło. Zimno. Kolejne fale zalewały moje ciało. Oderwałam się od bruneta, przerywając ten pocałunek. Spojrzałam w jego oczy i zamykając swoje, wtuliłam się w jego tors.
Jak to jest zasmakować ust Louisa Tomlinsona...?
Czarująco.
Rozkosznie.
Fenomenalnie.
Kapitalnie.
Niesamowicie.
Niebiańsko.
Wypuściłam powietrze z płuc, zaciągając się świeżą dawką jego zapachu.

        ***

 

Rano nadal trwałam w jego ramionach. Słońce próbowało przebijać się przez chmury. Podniosłam się delikatnie, próbując się wydostać, jednak jego ręce był cięższe niż mogłoby się zdawać.
- Chcesz mi uciec? Pamiętaj, że cię dogonię.- ochrypły głos rozbrzmiał po pomieszczeniu.
- N.nie, chciałam do toalety.
Wypuścił mnie, a ja szybko pobiegłam w kierunku drzwi. Zamknęłam zamek i załatwiłam swoje potrzeby fizjologiczne. Ubrałam swoje ciuchy, a włosy zostawiłam rozpuszczone. Ponownie użyłam palca jako szczoteczki i umyłam zęby. Po około 10 minutach opuściłam łazienkę, siadając na krańcu łóżka.
- Odwieź mnie do domu... proszę.
- Ahh... już.
Naciągnął na siebie spodnie i jakiś t-shirt. Otworzył mi drzwi, a ja zabierając swoją torebkę, ubrała buty. Wyszliśmy do jego samochodu i ruszyliśmy w kierunku mojego domu.

    ***

 

-Dziękuję, że mnie znalazłeś.- wypowiedziałam w jego kierunku, odchodząc do drzwi.
Uniemożliwił mi to jednak, przyciągając moją rękę do siebie. Nachylił się składając krótkie muśnięcie na moim policzku, po czym puścił moją dłoń, odchodząc. Weszłam do domu i od razu pobiegłam do kuchni, wiedząc, że właśnie tam zastanę rodzicielkę.
- Hej mamuś.- przytuliłam ją mocno, nie chcąc wypuścić.
- Aż tak się za mną stęskniłaś?
Kiwnęłam na tak, nawet nie jest świadoma tego co wydarzyło się przez te kilka dni.
Weszłam do swojego pokoju, witając się z psem. Rzuciłam się na swoje łóżko wyciągając telefon i dzwoniąc do Pauline. Długo nie czekałam, aż odbierze. Wyjaśniłam jej wszystko, w końcu należało się to jej.

Kolejne dni mijały spokojnie, aż za. Z Louisem widziałam się tylko raz przelotnie. Dziś ponownie czekała mnie praca. Czwartki to dni których nienawidzę. Wszystko ciągnie się nieskończenie długo, jest najwięcej towaru i zawsze jestem wykończona. Pchnęłam szklane drzwi, słysząc charakterystyczny dźwięk. Udałam się na zaplecze biorąc karton i zostawiając swoje rzeczy. Monotonia. Wykładałam towar, obsługiwałam klientów i znowu wykładałam.
-Nie mam siły...-jęknięcie wydostało się z moich ust, kiedy moje ciało opadło na krzesło podczas przerwy.
- Ja też, co dziś robisz? - zagadnęła brunetka.
- Nic, chyba.
- Wyjdziemy gdzieś? Może do jakiegoś klubu? Tylko we dwie?
- Mogę się zgodzić.
W sumie, będzie to dobrym oderwaniem od pracy...

     ***

 

Jeansowe szorty, wstąpiły na nogi, a biały T-shirt ze zdobionym dekoltem stanowił idealne połączenie z nimi. Czarna skórzana kurtka i vansy. Lekki makijaż, włosy zaplotłam w niedbałego warkocza, przerzucając go na lewe ramię. Gotowa zamknęłam drzwi, udając się do taksówki, która już czekała. Podjechałyśmy pod jeden z londyńskich klubów, wchodząc do środka. Już na wejściu chciałam się wycofać, widząc Louisa z jakimś kolegą. Jeżeli jest pod wpływem alkoholu, zwiastuje to tylko problemy.
- Chodźmy tam.
Pociągnęłam Pauline za rękę, w innym kierunku, na drugi koniec sali. Bawiliśmy się w tłumie, otoczone gęstą grupką ludzi. Co jakiś czas odwracałam się sprawdzając, czy oby nas nie zauważył.
Całkowicie pochłonięta muzyką, wydobywającą się z głośników, straciłam kontakt ze wszystkim, ze światem. Biodra spokojnie kołysały się rytmicznie, a nogi dotrzymywały im towarzystwa. Oczy wpół przymknięte i tylko dźwięki spokojnej piosenki. Melodia obijając się o uszy, dała nawet zapomnienie woni alkoholu i pijanych ludzi, którzy w tej chwili byli porozrzucani wokół mnie. Czyjś dotyk, zmusił mnie do wyrwania się z tego cudownego świata i odwrócenie w jego stronę....

 

Louis cz.10 "Czy wszystko co robisz to gra ? Chcesz mnie zwieść ?"

Cichy szloch wydobywała się z moich ust, kiedy próbowałam otrzeć łzy, by móc poprawić sobie ostrość.
- Czyś ty oszalała!? Mogło ci się coś stać. Nigdy tak uciekaj!
Louis przyciągnął mnie mocno do siebie, zamykając szczelnie w swoich ramionach. Nie wiedziałam czy mam już omamy czy nie, ale wtuliłam się w jego tors, zaczynając mocniej płakać...
- Martwiłem się... chodź wracajmy.
Przytaknęłam głową i ruszyłam do samochodu. Brunet zamknął za mną drzwi, zajmując swoje miejsce za kierownicą. Oparłam głowę o drzwi, patrząc jak pojedyncze strużki deszczu spadają z nieba, spływając po szybie. Światła migały mi w oczach,

 a lekki wiatr, uginał gałęzie drzew pod swoją siłą. Deszcz, zaczynał mocniej padać, a wycieraczki samochodu, ledwo nadążały wykonywać swoją pracę. Zamknęłam oczy, mocniej przywierając swoim ciałem do drzwi. Jakaś ulga, ogarnęła moje ciało, ale przeżycia z dnia dzisiejszego cały czas wirowały w mojej głowie. Zaprzątnęły moje myśli, nie pozwalając mi normalnie funkcjonować. Czułam się jak w jakiejś pokręconej grze. Byłam wycieńczona. Cały dzień bez wody, jedzenia i piesza wędrówka w nie znane. Spędziłam kilka godzin pod drzewem, na zupełnym odludzi, marznąc z zimna. Tak bardzo chciałam o tym zapomnieć, wymazać ten dzień całkowicie ze swojej pamięci. Ale to właśnie te złe wspomnienia, przeżycia wdzierają się do naszej głowy, pozostając tam na zawsze. Podciągnęłam swoje ręce bliżej swojej klatki, oplatając nimi swój brzuch. Obraz stawał się ciemniejszy, a w głowie zaczęło mi wirować. Czułam jak odpływam z braku sił. Pochłania mnie sen. Jeżeli można to tak nazwać.

     ***

 

Obudził mnie mocny kaszel. Czułam suchość w gardle. Drapanie i szczypanie. Otworzyłam oczy zwijając się w kłębek. Chciałam krzyczeć, a nie mogłam. Potrzebowałam wody, jak roślina usychając z pragnienia. Próbowałam zorientować się gdzie jest, to nie był samochód, byłam w pomieszczeniu. Łóżko nie było moje, tylko... Louisa. Nie mam pojęcia jak się tu znalazłam. Ścisnęłam mocniej dłońmi swój brzuch, czując mocny ból. Czułam, że zaraz wykaszle swoje płuca. Łzy zebrały się w moich oczach. A ja nie potrafiłam przestać.
- Trzymaj wodę.
Do pokoju wszedł brunet z butelką wody, odkręcił ją i mi podał. Zapierając się mocno rękoma, podniosłam się do pozycji siedzącej, biorąc kilka łyków wody. Później kolejnych i kolejnych. Litrowa butelka wody okazała się lekiem na kaszel i piekący ból w gardle.
- Dziękuję.
Wyszeptałam opadając z powrotem na poduszkę. Usiadł na przeciwko mnie na swoim fotelu.
- Chcę jechać do domu.
- Nie.
- Proszę.
- Nie dzisiaj, jutro cię zawiozę.
- Martwią się o mnie.
- Napisałem, twojej mamie i Pauline smsa z twojego telefonu.
Czemu on ruszał mój telefon? Nie pozwoliłam mu. Chłopak podniósł się z miejsca, podchodząc do szafy. Szukał czegoś w szufladach, dłuższą chwilę, po czym odwrócił się wracając do mnie.
- Jeżeli chcesz się przebrać, to masz czyste ciuchy.
Bez słowa podniosłam się, biorąc od niego rzeczy.
- Wiesz gdzie jest łazienka. Mogę ci pomóc.
Spojrzałam na niego srogim wzrokiem, na co on się dźwięcznie zaśmiał. Minęłam go kierując się do drzwi.
-Możesz wziąć prysznic, ręczniki wiszą na grzejniku.
Spojrzałam wdzięcznie na niego, zamykając za sobą brązowy prostokąt. Sprawdziłam zamek i puściłam wodę. Ściągnęłam z siebie przepocone ciuchy, wrzucając je do zlewu. Odkręciłam kran i zalałam je wodą. Weszłam pod ciepłe strumienie wody i starałam się wyciszyć. Oparłam swoje ciało o jedną ze ścian, patrząc jak woda odbija się od ceramicznych płytek. Znalazłam, jedynie męski żel pod prysznic, więc go użyłam. Moja skóra pochłonęła męski zapach, ale nie przeszkadzało mi to. Owinęłam się ręcznikiem, odcinając dopływ wody. Stanęłam boso na zimnych płytkach, wycierając się dokładnie. Wciąż czułam ból w okolicach płuc i brzucha. Ubrałam za dużą na mnie koszulkę Louisa i.....i jego bokserki. Tym razem nie dał mi żadnych spodni. Rozpuściłam swoje włosy, rozczesując je palcami. Sięgnęłam do zlewu po swoje ciuchy, wyciskając z nich wodę. Niewiele to pomoże, ale będą trochę czystsze. Rozwiesiłam je na kaloryferze, wycierając zachlapaną podłogę. Przemyłam twarz i osuszyłam ją. Poprawiłam się i naciągając bardziej na kolana koszulkę, wyszłam z łazienki. Spojrzałam na chłopaka, który leżał już uśmiechnięty w łóżku. Podniósł się na łokciach, bez skrępowania ilustrując moje ciało. Cwaniacki uśmieszek wkradł się na jego usta, kiedy jego wzrok zatrzymał się na wysokości moich kolan. Ręką odkrył kołdrę obok siebie, dając mi do zrozumienia, bym się położyła. Zawstydzona ruszyłam szybkim krokiem do łóżka, układając się na nim i przykrywając po samą szyje kołdrą.
- Jesteś słodka.
Jego słowa doszły do moich uszu, a policzki oblały się różem. Jego dłonie ponownie, oplotły mój brzuch i podobnie jak zeszłej nocy, przyciągnął mnie do siebie. Moje plecy i jego tors stykały się ze sobą. Moje serce automatycznie przyśpieszało, na bliski kontakt z nim. Jedna jego dłoń zaczęła zjeżdżać niżej, a przez moje ciało przelała się fala gorąca. Oddech uwiązł mi w gardle. Moje ciało było sparaliżowane.
- Rozluźnij się...- wyszeptał w moim kierunku.
Szybko strąciłam jego dłoń ze swojego uda, odsuwając się najdalej jak mogłam. Naciągnęłam na kolana koszulkę, owijając się szczelnie kołdrą. Jego głęboki śmiech był odpowiedzią na mój ruch. Kolejny raz mnie do siebie przyciągnął, a moje dłonie zaciskane na oblamówce łóżka, nie dały rady, utrzymać mnie z dala od niego. Jego lepkie łapy trzymały mnie mocno przy sobie, bym nie mogła się wydostać. Ciepły oddech ocierał się o moje ramiona, a jedna jego dłoń zaciskała się na mojej. Palce zostały splecione w jedność.
-Cz...Czemu mnie okłamałeś? - nagły przypływ odwagi....