Opowiadanie z Harrym cz. 37 "Obudziła się.."

*** Oczami Harrego***

Wstałem wcześnie rano, w okropnym stanie. Przeczesałem dłonią włosy i spojrzałem na zdjęcie obok mnie. Łzy ponownie napłynęły do oczu na myśl o dziewczynie i wspomnieniach z wczorajszego dnia. Mrugając kilkakrotnie powiekami, nie pozwoliłem im wypłynąć. Wstałem z łóżka i zacząłem sprzątać sypialnie. Poskładałem ciuchy (t.i) i swoje, w kostkę i wsadziłem do szafy. Szkoło z rozbitej ramki i wazonu zmiotłem, a następnie odkurzyłem. Wszystkie butelki po alkoholu, w którym w ostatnich dniach zatapiałem smutki, wywaliłem do śmieci i zaścieliwszy łóżko, poszedłem wziąć prysznic i przyodziać się w czyste ciuchy. Zjadłem śniadanie, co z trudem mi przychodziło i wychodząc z mieszkania, pojechałem do domu chłopaków, gdzie nocowała Darcy. Wszedłem do środka, słysząc śmiechy Liama i Zayna. Zdjąłem buty i przeszedłem przez długi korytarz do salonu. Przywitałem się z chłopakami i biorąc na ręce córeczkę, którą właśnie się zajmowali usiadłem na kanapie. Ucałowałem czółko małej i delikatnie kołysałem. Była spokojnym dzieckiem, nie sprawiała dużych problemów, płakała tylko jak czuła, że coś jest nie tak, albo jak była głodna.
- Harry jak się czujesz? - zapytał Daddy.
- A jak mam się czuć, dziewczyna, którą kocham nad życie, leży w szpitalu i walczy z chorobą, która ją zabija, a ja zostałem sam z małą, ja nie daje rady. A wiecie co jest najgorsze? Widziałem już wcześniej, że z (t.i) jest coś nie tak, ale myślałem, że to zmęczenie, gdybym jakoś zareagował, byłaby tu teraz ze mną i tak bardzo nie cierpiała...- głos zaczął się łamać, a ja nie potrafiłem wypowiedzieć następnych słów.
- Będzie dobrze, ona jest silna, zobaczysz wyjdzie z tego, ma dla kogo walczyć, nie zostawi was.- słowa wydobyły się z ust Zayna, mając na celu pocieszyć mnie.
- A co jeśli nie, co jeśli umrze?
- Nie umrze, nawet tak nie myśl, nie możesz...
- Chciałbym powiedzieć jej jak bardzo ją kocham, przez ostatnie 2 tygodnie nie powiedziałem jej tego, ani razu... nie powiedziałem jej ile dla mnie znaczy, byłem zbyt zabiegany...
- Ona to wszystko wie, wie, że ją kochasz... musisz wziąć się w garść- Liam próbował mnie uświadomić, ale ja byłem odporny na jego słowa.
- Czy Darcy, może zostać u was na jeszcze jedną noc? Proszę?
- Stary, wiesz, że tutaj jest wasz drugi domu i nie ma żadnego problemu, żeby tu została...ja się nią zajmę, są dziewczyny...
- Dziękuję.
Rozmowę przerwał nam mój telefon, wyciągnąłem go pośpiesznie z kieszeni i widząc nieznany numer, niepewnie odebrałem.
- Halo?
- Pan Harry Styles?
- Tak- odparłem zmieszany.
- Tutaj ordynator szpitala, pana narzeczona...
- Co z nią? - przerwałem mu, temperatura ciała wzrosła, a serce przyśpieszyło.
- Obudziła się, leki zadziałały, są szanse, że wyjdzie z tego, robimy teraz badania na lek, który zadziałał i podamy jej go ponownie, mógłby pan przyjechać?
- Tak zaraz będę, już jadę- rozłączyłem się i podałem dziewczynkę Liam'owi.
- Muszę jechać, nie mam czasu.
- Co się stało, gdzie jechać?
- Do szpitala, (t.i) się obudziła, zadzwonię...
Wybiegłem z domu i wsiadając w samochód, ruszyłem z piskiem opon. Pędziłem ulicami, łamiąc prawo, kilka razy mało co nie spowodowałem wypadku. Zdyszany wbiegłem do szpitala i udałem się na odpowiedni oddział. Złapałem szybko lekarza, który zadzwonił i próbowałem się czegoś dowiedzieć.
- Podaliśmy jej kolejną dawkę tego leku, choroba powoli ustępuje, (t.i) wybudziła się to są dobre znaki, proszę być dobrej myśli.
- Mogę do niej wejść, bardzo proszę, tylko na chwilę?
- Nie powinienem, ale proszę pójść za mną, dam panu strój.
Ubrany w jakiś lekarski zielony fartuch i worki na butach, wszedłem do sali. Podszedłem do dziewczyny i złapałem ją za rękę.

Otworzyła oczy i spoglądając na mnie mocniej ścisnęła moją dłoń. Oddychała przez maskę, a jej kruche i znacznie chudsze ciało leżało bezwładnie przykute do łóżka. Z jej oczu poleciało kilka samotnych łez, a ja z trudem powstrzymywałem swoje.
- Przepraszam.... kocham cię- na moje słowa, dziewczyna ponownie ścisnęła mocniej moją dłoń.
Łzy płynęły z jej oczu, a ona nie mogła nic zrobić, leżała na łóżku, a jej ciało tak jakby umarło. Jej jedynym ruchem było ściskanie mojej dłoni, tylko to mogła zrobić. Nie wydawała z siebie, żadnych odgłosów, jakby ktoś odebrał jej głos. Klatka unosiła się delikatnie w górę, a oddychanie sprawiało kłopot i ból. Patrzyła na mnie zapłakanymi oczami, z których wypływało co raz więcej słonych stróżek. Jej twarz była blada, porównywalna do białej ściany. Z trudem próbowałem nie płakać, zamknęła swoje oczy, puszczając moją dłoń, a ja wyszedłem szybko z sali i zjeżdżając po drzwiach wybuchłem płaczem. Nie wytrzymałbym tam dłużej, nie dałbym rady powstrzymywać płaczu. Nie potrafię tak na nią patrzeć i nie móc w żaden sposób pomoc. To tak jakby ktoś wbijał ci po kolei noże w ciało, a ty nie mógłbyś powiedzieć, by przestał. Wyciągając z kieszeni telefon, napisałem smsa do Liama, informując go o stanie dziewczyny i resztę dnia spędziłem w szpitalu, monitorując z lekarzami w oddzielnym pomieszczeniu stan ukochanej.

Zmęczony stałem przy szybie i opierając głowę o szkło, patrzyłem na dziewczynę. Doktorzy, co jakiś czas wchodzili i podawali jej kolejne dawki leku, a ja stałem, nie mogąc wejść. Usiadłem na krześle i przypominałem sobie chwilę narodzin córki, zaręczyny, wspólne noce. Wszystko, wszystkie obrazy przelatywały mi przed oczami, wzbudzając różne emocje. Spędziłem całą noc w szpitalu, zasypiając na krzesełku. Oddział był zamknięty, żadni pacjenci, ani ludzie nie mogli tu wchodzić, po za mną i lekarzami. Tylko (t.i) leżała tutaj, a jej opieka była intensywna...

Opowiadanie z Harrym cz. 36 "Za późno, by ją wyleczyć.."

Otworzyłam oczy, widząc, że jestem podłączona do jakiejś aparatury. Nikogo nie było po za pielęgniarką, która jak zobaczyła, że się obudziłam, pobiegła po lekarza. Do sali weszło dwóch facetów, ubranych w jakieś maski. Podeszli do mnie na dość dużą odległość i zaczęli zadawać pytania.
- Jak się pani nazywa?
- (t.i i t.n ).
- Pamięta pani co się ostatnio wydarzyło?
- Obudziłam się i bolała mnie głowa, leciała mi krew z nosa....wstałam by iść do kuchni, ale po drodze zasnęłam chyba...- mówiłam słabym głosem.
- Czy ten ból głowy, pojawiał się wcześniej?
- Tak, czemu ja tu jestem?
- Jest pani chora, bardzo poważnie - te słowa, uderzyły we mnie z dużą siłą, jakbym to przewidziała. Przewidziała, że będę bardzo chora.
- Gdzie jest Harry i na co chora?
- Pani narzyczony jest na korytarzu....
- Chcę z nim porozmawiać.
- To jest nie możliwe, przykro mi
- Czemu, o co tu chodzi?
- Do tej sali nikt nie może wchodzić, została pani...
Poczułam jakby, ktoś nagle walną mnie cegłą w głowę, silny ból i urwanie filmiku. Wszystko zniknęło, tak nagle zapadła cisza i spokój.

*** Oczami Harrego ***
Wszedłem do mieszkania, ledwie trzymając się na nogach. Pytania przyjaciół i rodziny od razu doszły do moich uszu.
- Harry wiadomo już coś, co mówią lekarze? - zapytał spokojnie Liam, uciszając wszystkich.
Usiadłem na rogu kanapy i siedziałem cicho, wypowiedzenie słów sprawiało mi dużą trudność.
- Harry kurwa!
- Gdzie jest Darcy?
- Śpi w pokoju, powiedz nam co się stało?
- Obudziła się....na chwilę.
- To dobrze.
- Lekarze powiedzieli, że robią co w ich mocy, ale dają jej nie więcej, jak tydzień życia. Jej organizm jest za słaby, a choroba rozwijała się już wcześniej, teraz jest za późno by ją wyleczyć. Leki nie chcą działać....

- Czemu mi nie powiedziała? - rozpłakałem się- Ona nie może mnie zostawić, mamy córeczkę, ja nie dam sobie rady bez niej - Ocierając łzy wstałem z miejsca i wyszedłem z salonu.

Stojąc przy łóżeczku córeczki, przyglądałem się jej. Jak spała wyglądała identycznie jak (t.i). Wyciągnąłem małą z łóżeczka i mijając wszystkich zabrałem ją do sypialni. Położyłem się z nią na łóżku i nie hamując łez, głaskałem ją po włoskach. To wszystko...dla czego to spotkało właśnie ją? Czemu kiedy wszystko się układa, bóg chce mi ją odebrać? Najważniejszy powód mojego życia. Przecież mamy malutkie dziecko, ja sobie bez niej nie poradzę, nie dam rady. Co z naszym ślubem? Co z planami na przyszłość? Wszystko tak po prostu ma się skończyć? Nie pozwolę jej umrzeć, nie może, kocham ją. Kto temu zawinił? Kto popełnił błąd, że ona teraz musi cierpieć? Kto ją zaraził tą cholerną sepsą?

***

Minęły 4 dni, a ona się nie budziła, nie dawała znaku życia, czasu zostało co raz mniej. Jej serce biło, ale wolno i słabo. Lekarze ściągali różne lekarstwa, eksperymentowali na niej. Sprawdzali każdy lek po kolei, licząc, że któryś zadziała. Nie tracili nadziei, tak samo jak ja. Głośny płacz dziecka, przerwał moje myśli, a ja wstając z łóżka udałem się do jej pokoju. Wziąłem na ręce i próbowałem uspokoić. Strasznie płakała, odczuwała brak mamy. Chodziłem z nią już 10 minut po pokoju, a dziecko nie przestawało płakać. Głowa pękała mi, a ja nie dawałem sobie rady, przerosło mnie to wszystko. Położyłem dziecko z powrotem do łóżeczka i wyszłem z pokoju. Szukając telefonu, w przypływie złości, zacząłem demolować sypialnie. Przewracałem i rzucałem wszystkim co wpadło mi w ręce. Zacząłem krzyczeć, walić pięściami o ściany, agresja jaka się we mnie wzbudziła...to, ja nie mogłem zapanować nad tym. Czemu nie ma jej, teraz jak ja tak bardzo jej potrzebuję? Znajdując już telefonu, opuściłem zdemolowane pomieszczenie i wróciłem do dziecka. Ponownie wyciągnąłem ją z łóżeczka, usiadłem na ziemi i przytulając małą do klatki piersiowej zacząłem śpiewać kołysankę. Co dziennie skrywam swoje uczucia, chowając je jak najgłębiej w sobie. Nie ukazuje łez, udaje twardego, lecz każdej nocy pękam. Płaczę w poduszkę, dając upust emocją, tłumionym przez cały dzień. To stało się moją rutyną przez ostatnie dni. Widząc jak córeczka już spokojna zasypia, wykręciłem numer do Danielle i poprosiłem o pomoc. Ona się zgodziła i już po 20 minutach była u mnie w mieszkaniu, zabierając Darcy do siebie. Wszedłem do porozwalanej sypialni i łzy ponownie zaczęły rwać się z oczu. Podniosłem z podłogi potłuczoną ramkę z naszym wspólnym zdjęciem i wyjąłem fotografie, kalecząc przy tym palce. Położyłem się ze zdjęciem na łóżku i mocno je do siebie przyciskając zacząłem mówić jak bardzo ją kocham, aż zasnąłem....

Opowiadanie z Harrym cz. 35 "Nie zostawiaj mnie.."

***Tydzień później***

Dni mijały szybko, nawet bardzo. Każdy bardzo nam pomagał, Harry cudownie spisywał się w roli ojca i narzeczonego. A ja? No właśnie, a ja...nie wiem co się ze mną dzieje. Na pewno coś nie dobrego. Czuje się słaba, kompletnie opuszczona przez energię. Częste zawroty głowy stały się normą, a straszne bóle, choć chwilowe, dawały w kość. A do tego wszystkiego dochodził strach, przed chorobą. Ukrywałam wszystkie objawy przed Harrym, nie chciałam go martwić, nie chciałam iść do szpitala. Chłopak był tak szczęśliwy, nie mogłam tego zepsuć. Każdego ranka wkładałam maskę, udawałam radosną, pełną sił, kiedy od środka coś mnie wyniszczało. Wiedziałam, że długo tak nie wytrzymam, ale starałam się, dawałam z siebie wszystko, wszystkie resztki sił. Każdą minutę, każdy dzień spędzałam z Harrym i córeczką. Chciałam na zapas nacieszyć się nimi, zapamiętać i przeżyć jak najwięcej wspólnych chwil. Życie dla mnie nie jest łaskawe, los co chwilę szykuje dla mnie nowe pułapki. Czerpię ze szczęścia garściami, bo dziwne uczucie, że mogę je stracić, prześladuje mnie nieustannie.
-Kochanie....- weszłam do salonu, a głos w gardle ucichł.
Widok drzemiącego Harrego i Darcy śpiącej na jego torsie, rozczulił mnie.

 Wyobraźcie sobie 2 tygodniowe maleństwo, ubrane w słodkie różowe śpioszki i śpiące wtulone w tatusia. Takie momenty właśnie są niezwykłe, dla takich momentów warto żyć i walczyć...

Ugotowawszy obiad, posprzątałam kuchnię i poszłam obudzić chłopaka.
- Misiek wstawaj, obiad jest już ciepły, chodź zjesz.
- Już wstaje skarbie.
Chłopa wstał i odłożywszy małą do łóżeczka zjadł obiad. Uśmiech cały czas podczas posiłku nie schodził z twarzy, chociaż w środku coś umierało.
- Skarbie jestem zmęczona, mogę się położyć?
- Nie pytaj tylko idź- odrzekł chłopak całując mnie w czoło.
Ułożyłam się wygodnie na łóżku w sypialni, a kilka łez, spowodowanych niemocą, popłynęło po zarumienionych policzkach. Chcąc poczuć już ukojenie i wewnętrzny spokój, zamknęłam oczy i wtuliwszy głowę w poduszkę, zasnęłam.

Silny ból głowy wybudził mnie ze snu. Wstając z łóżka, w celu udania się do kuchni po tabletki, cały obraz zaszedł mgłą. Wszystko dookoła wirowało, mrugnęłam kilka krotnie oczami, a obraz się polepszył. Dotknęłam ręką nos, widząc na palcach krew. Wyszłam z sypialni mając jakieś omamy.
- Kochanie wszystko w porządku, jesteś blada jak ściana i leci ci krew?
- To nic.
Przeszłam kilka kroków, a nogi się ugięły, zapewniając mi spotkanie z ziemią. Przed oczami zrobiło się szaro, a wszystko wirowało.
- (t.i) co się dzieje? Słyszysz mnie? - przestraszony chłopak klęczał przy mnie.
- Nie zostawiaj mnie.
- Boże ty jesteś rozpalona- mówił już przerażony- jedziemy do szpitala..- mówił, a ja zamykałam oczy, byłam zmęczona.
- Nie zasypiaj! - potrząsnął mną.
- Nie mogę, nie mam siły.
- Nie możesz zasnąć, nie zamykaj oczu... mów do mnie.
- Ale co?
- Cokolwiek, gdzie chcesz mieć ślub? - mówił, pisząc coś na telefonie.
- W twoim mieście rodzinnym, jeśli się zgodzisz?
- Oczywiście, jaką chcesz mieć sukienkę?
- Zwykłą, długą, śnieżno- białą z welonem...
- Nie zamykaj oczu, patrz na mnie. Gdzie chciałabyś pojechać na wakacje?
- Wszędzie byle z tobą, nie dam rady przepraszam- szepnęłam wykończona.
- Kochan....
Dalej nie słyszałam, przed oczami nastała ciemność, a dookoła głucha cisza...

 

 

Opowiadanie z Harrym cz.34 "Robi mi się słabo..."

Jak każdego dnia, cały zespół z Harrym na czele, przyszedł do naszego mieszkania, po ciężkich próbach. Ostatnim czasem byli u nas codziennie, przychodzili i zajmowali się Darcy. Nie przeszkadzało mi to, cieszyłam się, kochałam ich za to, za tą pomoc i troskę. Nałożyłam dla każdego obiad, dla Niallerka oczywiście podwójną porcję. Po zjedzonym posiłku jak zawsze rozsiedliśmy się na kanapie w salonie i oddaliśmy rozmowie. Po 30 minutach dołączyły do nas dziewczyny i zaczęliśmy oglądać film, prowadząc długie dialogi.
- Zobaczcie jaka ona słodka- powiedział Zayn trzymając Darcy na rękach.
- Po tatusiu- na słowa Harrego wszyscy zaczęli się śmiać- no dobra po mamusi też- przytuliłam tego wariata i dałam całusa w policzek.
- Czujecie? Co tak śmierdzi? - zapytał chłopak w kruczo-czarnych włosach.
- Może Darcy zrobiła kupkę- odparłam.
Chłopa spojrzał na dziewczynkę i podnosząc do góry powąchał.
- Ooo fuuuu, wybacz księżniczko, ale wujek Zayn nie lubi bawić się w gównie- chłopak skierował dziecko w moją stronę, chcąc je podać, ale ja uciekłam, chowając się z Danielle.- No Harry masz misję- podał ją Harremu, a ten zmieszany popatrzył na mnie.
- Ach...''tata kupa'' znowu wkracza do akcji- wziął małą i zniknął nam z pola widzenia.
Minęło kilka minut, a chłopak nie wracał, pewnie to coś dużego.
- (t.i) mogłabyś mi pomóc? - poprosił błagalnym wzrokiem.
- Już idę.
Uporawszy się z dużą kupą, wróciliśmy do salonu, a Zayn z powrotem chętny zajął się małą. Nigdy nie powiedziałabym, że nasz Bad Boy, będzie tak bardzo za Darcy. Wszyscy za nią byli, ale Zayn najbardziej.
- (t.i) mogę ją wykąpać? - zapytał Mulat.
- Jasne, ale teraz?
- Tak.
- To chodź pokaże ci wszystko- wstałam z miejsca i poszliśmy.
- Ja też chcę- przyłączył się Lou.
Będąc już w pokoju, powiedziałam kto, co ma zrobić.
- Lou, ty rozbierz małą, a ty Zayn chodź pomożesz mi przynieść wanienkę.
Kiedy wszystko było już gotowe, dokładnie wytłumaczyłam chłopaką co i jak mają zrobić, po czym zostawiłam ich samych. Wróciłam do salonu i w między czasie kiedy oni kąpali dziecko, ja zrobiłam kolację, czyli stos kolorowych kanapek. Usiadłam na kanapie i włączyłam się w rozmowę.
- A oliwka do czego była? - wychylił się Louis.
- Wetrzyjcie ją w ciało Darcy, tylko nie za dużo.
- Dzięki.
Po paru kolejnych minutach, do pokoju weszli chłopcy z czystą, pachnącą i ubraną w słodkie, kremowe śpioszki dziewczynką. Podali mi ją, a ja dałam jej butelkę. Siedząc tak i śmiejąc czułam jak robi mi się słabo. Oddałam malutką Hazzie i poszłam do łazienki. Oparłam się rękoma o umywalkę i czekałam, aż objawy ustąpią, nie było to pierwszy raz. Przemyłam twarz zimną wodą i wróciłam jak gdyby nigdy nic do salonu. Parę minut po 22 goście wyszli od nas do domu, a ja nie mając siły wykąpałam się i zasnęłam na kanapie.

Czułam jak ktoś mnie niesie, a następnie kładzie na łóżku. Otworzyłam powieki i widząc Harrego ponownie odpłynęłam do innej krainy....

Następna część...

Część 34 Opowiadania z Harrym pojawi się jutro z rana, dzisiaj już nie zdąże... Przepraszam :(

Opowiadanie z Harrym cz.33 "Biorę to co moje"

Ciała dopełniały się, a długa noc stała przed nami otworem...
Wybudziłam się ze snu słysząc płacz małej, musiałam wstać, choć po upojnej nocy nie miałam, na to siły. Zsunęłam ze swojego ciała, ciepłą kołdrę i chciałam wstać kiedy zatrzymała mnie ręka chłopaka.
- Zostań, ja pójdę, ty śpij.
Opadłam wygodnie na łóżku i przymykając oczy, nasłuchiwałam czy Harry wraca. Minęły kolejne minuty, a chłopaka nie było. Ospałym krokiem ruszyłam w stronę wyjścia z sypialni, wsuwając na ciało biały szlafrok, który szczelnie zawiązałam. Przemierzałam korytarz, a każdy kolejny krok zbliżał mnie do pokoju dziecka. Delikatnie uchyliłam drzwi i wychylając za nich głowę, ujrzałam Harrego z córeczką na rękach. Spokojnie ją kołysał, a z jego ust wydostawała się ciche słowa kołysanki. Jak zaczarowana, wpatrywałam się w swoje dwa skarby. Podeszłam wolnym i cichym krokiem do tej dwójki, mocno przytulając chłopaka od tyłu. Przyłączyłam się do śpiewania piosenki, którą bardzo dobrze znałam. Kiedy byłam mała, mama śpiewała mi ją zawsze do snu. Uśpiwszy już małą królewnę, wróciliśmy do sypialni i zmęczeni w ciągu kilku sekund, oddaliśmy się w objęcia Morfeusza.

Otworzywszy powieki, przekręciłam się na drugi bok. Uśmiech wtargnął na twarz, wraz z widokiem Harrego i Darcy. Chłopak otulał ją swymi ramionami, uważając by jej nie przygnieść.
- Hej skarbie, co ona tu robi? - pocałowałam chłopaka.
- Płakała więc ją przyniosłem, a teraz śpi.
- Zrobię nam śniadanie, połóż ją na moim miejscu i zdrzemnij się jeszcze- szepnęłam, by jej nie obudzić i wyszłam z pokoju.

Zapach jajecznicy roznosił się po całej kuchni, wędrując do salonu. Świerzy szczypiorek przyozdobił talerze, a dopiero co zaparzona kawa, docierała do nozdrzy. Rozkładając talerze na stole, cicho podśpiewywałam piosenkę, lecącą w radiu. Nowy dzień jako narzyczona Harrego Stylesa zaczęłam cudownie i oby wszystkie tak się zaczynały. Po paru minutach w kuchni zawitał chłopak ubrany jedynie w bokserki, zasiadł do stołu, a ja zabiegana po kuchni, szykowałam jeszcze pieczywo.
- Chodź tu - niespodziewanie przyciągnął mnie do siebie, usadzając na kolanach.
- Co ty robisz? - zaśmiałam się.
- Biorę to co moje-wpił się w moje usta zaciskając swoje dłonie na mojej talii.
- Jesteś nie możliwy.
- Za to mnie kochasz prawda?
- Nie tylko za to...- ręką bawiłam się jego loczkami.
- A za co jeszcze?
- Za wszystko skarbie- pocałowałam go w nosek i schodząc z jego kolan usiadłam na swoim miejscu, zabierając się za posiłek.

Siedząc wtulona na kanapie w Hazza, lewą nogą bujałam leżaczek z dzieckiem. Zapatrzona w ekran telewizora, oglądałam transmisje jakiegoś koncertu. Zachwyt i podziwy były jednymi z uczuć jakie teraz odczuwałam. Spokój w całym mieszkaniu i tylko delikatne głaskanie Harrego po ramieniu, dawało ukojenie i wyciszało wnętrze, po wszystkich przeżyciach jakie w ciągu ostatnich dni miały miejsce. Pukanie do drzwi wybudziło mnie ze skupienia i zmusiło do zbliżenia się do nich. Chwyciwszy za klamkę, zamaszystym ruchem pociągnęłam ją w dół. Brązowy prostokąt ustąpił, a za nim ujrzałam Anne, Gemme i Roberta. Ucieszona ich widokiem, przytuliłam na powitanie i zaprosiłam do środka.

Zachwyt w oczach przyszłych teściów i Gemmy, rodził się na widok małej. Ucieszona niespodziewaną wizytą, poczęłam przygotowywać obiad. Krojąc warzywa do zupy, swój wzrok co jakiś czas kierowałam na pierścionek, który co rusz wzbudzał nowe emocje. W głowie pojawiało się wiele wspomnień związanych z wczorajszą nocą.
- Pomóc ci w czymś? - głos kobiety wyrwał mnie z przemyśleń, nakazując wrócić na ziemię.
- Nie, nie trzeba- przyjazny uśmiech został posłany w stronę Anne.
- Jak wam się układa?
- Dobrze, Harry poprosił mnie wczoraj o rękę- wystawiłam dłoń, pokazując cudo na swoim palcu.
- Jej tak się cieszę- przytuliła mnie, wkładając w to dużą dawkę miłości.- Harry mówił mi, że nie masz rodziców, ale pamiętaj, że dla mnie jesteś jak córka i zawsze, możesz liczyć na naszą pomoc.
- Dziękuję mamo.

Zjadliwszy rodzinny obiad, wszyscy rozsiedliśmy się w salonie, prowadząc uparcie rozmowę. Pod koniec dnia, pościeliliśmy z Harrym łóżko w salonie i materac dla Gemmy. Chłopak przeniósł również kołyskę do naszej sypialni, w której tej nocy Darcy miała spać, by nie obudzić w nocy całego mieszkania. Zmęczona ległam na łóżko i nawet nie wiem kiedy, nie zdejmując ciuchów, zasnęłam...

 

Rozwinę jakąś akcje w następnej części :D

Imagin z One Direction na 3 rocznicę

Włączcie błagam: Piosenka

Wdech. Wydech. Wdech...... Wydech. Reflektory rozbłyskują ukazując nie wyraźny obraz. Płacz. Krzyk. Szmer. Przeciągły szloch wyrwał się z moich płuc. Ręka z mikrofonem opadła wzdłuż ciała, nie mając siły się podnieść. To nie koniec, to początek... Rozpacz. Ostatnie chwilę. Krzyk. Pociąganie nosem. Szmer. Wdech....... Wydech. Podnoszę głowę, mierząc się ze światem. Brak uśmiechu. Miliony ludzi i brak uśmiechu. Tylko stróżki słonych łez snujące się po milionach policzków. Koniec ? Zaciskam dłonie w pięści powstrzymując się, by nie upaść na kolana. Trę oczy, ścierając zbędne łzy, poprawiając ostrość. Podnoszę mikrofon, by coś powiedzieć, jednak usta się nie otwierają. Właściwie nie mam słów. Dłoń z powrotem opada w dół, wzdłuż ciała. Spoglądam w lewo, Niall. Klęczy na kolanach, pogrążony w świecie rozpaczy. Szkarłatne policzki kontrastują z blond włoskami. Chcę go przytulić, zacisnąć w ramionach i nie wypuszczać. To Niall. Mały, bezbronny Niall. Nie mogę, nie mogę się ruszyć. Kieruję wzrok dalej, Liam. Siedzi na jednym ze wzmacniaczy i milczy. Połyskujące łzy, zdobią jego pokryte zarostem policzki. Daddy, nasz Daddy. Serce mi się ściska, a głośny szloch wyrywa z moich ust. To nie koniec... Przekręcam głowę w prawo, Louis. Patrzy przed siebie, powtarzając do mikrofonu "Kocham was'', ''Kocham was'', ''Kocham was''.... głosem przesiąkniętym bólem. Mój Louieh. Mój najlepszy przyjaciel. Trę oczy, ponownie ścierając krokodyle łzy. Spoglądam przez ramię do tyłu, Zayn. Szczęka napięta, powieki zamknięte, mokre policzki. Otwiera je i wbija kawowe, poczerwieniałe oczy we mnie. Chcę do niego podbiec, nie mogę. Bierze głęboki wdech, wstrzymując go, a później wypuszczając. Obraca się i odchodzi. Schodzi ze sceny. Nasz Bad Boy. Kochany Bad Boy. To nie koniec. To nie koniec. To nie koniec. Trzymam się tych słów, jak tratwy na środku oceanu. Wracam wzrokiem przed siebie, Fanki. Wszystkie pochłonięte płaczem tak, jak my. Ból niemal maluje się na ich twarzach. Słysze kroki i na scenie pozostaje tylko ja i Niall. Wdech. Wydech. Drżący głos wydobywa się z moich ust, układając się w ''Kocham was''. Zastępuję Lou. ''Kocham was''. Horanek odchodzi, zostaję tylko ja. "Kocham was''. ''Byliśmy One Direction''. Odrywam stopy od czarnej sceny i idę ku wyjściu. Płaczę głośniej. Płaczę bardziej. Idę do garderoby. Idę do chłopaków. Siadam pod jedną ze ścian, spoglądając na przyjaciół. Łkają. Podciągam kolana pod brodę i chowam w nich twarz. To nie koniec... To nie koniec...To nie koniec... To nie koniec... powtarzam słowa. Swoją własną mantrę. Światła gasną, a wszystko ogarnia ciemność....

- Harreh wstawaj... Harreh.
Zrywam się na równe nogi, mocno przytulając czwórkę kumpli.
- Musimy już iść, fani czekają.- spoglądam na radosnego Niall, kiwając głową.
Wdech. Wydech. Wybiegamy na scenę po kolei przekrzykując się jeden przez drugiego. Wszyscy uśmiechnięci, całe miliony. Serce się raduje, a światła nie spodziewanie gasną. Stoimy w równym, rzędzie widząc w ciemności tylko siebie. Cisza. Adrenalina rośnie, rodzdzierając od środka moje wnętrze. Reflektory rozbłyskują, rozświetlając ciemną noc. W górze widać tylko czerwone serca. ''One Direction forever'' Każde ma identyczną treści, napisane różnym charakterem pisma. Wstrzymuję oddech słysząc rozlegające się krzyki fanek. "23 July 2010” ”23 July 2010" ''23 July 2010” ”23 July 2010” ”23 July 2010” wszystkie krzyki się ze sobą zgrywają, tworząc jedność. "23 July 2010" "23 July 2010". Piękne. Niespodziewane łzy wzruszenia wypływają z oczu, spływając w dół po policzkach. Stoimy w piątkę na krawędziach sceny, słuchając i oglądając najpiękniejszy widok na świecie.... Nasi fani są wszystkim. Podnosimy mikrofony, porozumiewając się wzrokiem. Równo krzyczymy "One Direction Forever''. Nasz zespół nie będzie mieć końca. Nie będzie mieć, ponieważ łączy nas miłość braterska i najsilniejsi fani na świecie. To nie koniec, a początek. 3 Lata, ale to dopiero początek. Początek...

 

Co o nim sądzicie ?