Opowiadanie z Harrym cz. 32 "Zostaniesz moją żoną ?"

***Twoimi Oczami ***
Odbierają wypis, wyszliśmy ze szpitala. Tłumy fanek stały przed wejściem, jedne widziały mnie pierwszy raz, inne słyszały o mnie i dobrze znały, jeszcze inne po prostu nienawidziły. Różne krzyki dotarły do moich uszu wraz z przekroczeniem progu szklanych drzwi. Przekleństwa, okrzyki radości, piski, wszystko to wpadało do mojej głowy rodząc strach. Dziwne prawda? Dziewczyna, która kiedyś chroniła i zabijała, teraz najzwyczajniej w świecie się boi. Ale ludzie się zmieniają, pod wpływem miłości, przeżyć, stają się innymi osobami. Czasem lepszymi, a czasem gorszymi. Czasem silniejszymi, a czasem po prostu słabszymi, nie odpornymi na wyzwiska i czynny otaczającego ich świata. Ścisnęłam mocniej dłoń chłopaka i trzymając ją kurczowo podążałam za nim. Harry szedł pewnie, nie zatrzymując się nawet na moment. W jednej dłoni trzymał nosidełko z Darcy, niosąc ją tak, jakby niósł figurkę wykonaną z cieniutkiego szkła, które jednym szturchnięciem może rozbić się na miliardy kawałeczków. Drugą ręką zaś obejmował moją dłoń, ściskając ją mocno. Przedostając się przez tłum fanek, wsiedliśmy do zamówionej taksówki i podając adres, pojechaliśmy do naszego mieszkania.
- Skarbie wszystko dobrze? Nie przejmuj się tymi fankami, one takie są..
- Wiem, nic mi nie jest- odpowiedziałam utwierdzając chłopak w tym przekonaniu.
- Zobacz jak słodko śpi, wygląda identycznie jak ty podczas snu- zaśmiał się spoglądając na naszą córeczkę.
- Hahaha, rzeczywiście słodko.

Wyszliśmy z windy, aby po chwili znaleźć się przy drzwiach naszego mieszkania. Weszliśmy do środka i zdejmując buty oraz wierzchni ubiór, ruszyliśmy do salonu.
- Niespodzianka!!!!!!!
Krzyki wydostały się z ust naszych przyjaciół, sprawiając tym samym uśmiech na naszych ustach. Całe pomieszczenie było pięknie przystrojone w kolorowych balonach, a na ścianie wielki napis "Darcy witaj w domu". Przytuliłam każdego po kolei, dziękując za niespodziankę. Zayn z Niallem porwali małą gdzieś do pokoju, a nam kazali usiąść. Radość rozpierała mnie od środka. Nasze rozmowy ciągnęły się bez końca, zapewniając dobrą zabawę. Wieczorem przyjaciele rozeszli się do swojego domu, a ja z Loczkiem zaczęliśmy sprzątać salon. Po upływie 30 minut, mieszkanie lśniło. Udałam się do pokoju córki i biorąc ją na ręce, dałam butelkę z mlekiem. Nie mogłam nakarmić jej piersią, ponieważ straciłam pokarm. Ponosiłam małą chwilę po pokoju, czekając, aż się jej odbije, po czym. Położyłam ją do łóżeczka i przykrywając kocykiem, patrzyłam na nią. Czując silne ramiona na swoich biodrach uśmiech mimowolnie wkradł się na moje usta. Chłopak oparł brodę na moim ramieniu i tak samo jak ja przyglądał się małej.
- To nasze dzieło- szepnął.
- Nasze piękne dzieło- poprawiłam chłopaka.
- Jesteś szczęśliwa? - zapytał.
- Tak, bardzo... mam wszystko czego mi potrzeba, a ty?
- Ja jestem najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi, mam śliczną córeczkę, piękną i kochaną dziewczynę, przyjaciół... lepszego życia nie mogłem sobie wymarzyć.
- Kocham cię.
- Ja ciebie też.
Odwróciłam się do chłopaka i spoglądając w jego oczy, pocałowałam.
- Jeszcze raz- mruknął.
Pocałowałam go ponownie, lecz tym razem bardziej napierałam na jego wargi, co bardzo się mu spodobało. Przyciągnął mnie do siebie i tym razem to on całował. Zjechał z pocałunkami na obojczyk, a ja odchyliłam głowę, dając mu tym większą przestrzeń. Łapiąc za pośladki podsadził mnie do góry, a ja oplotłam go nogami. Nasze pocałunki z każdą sekundą stawały się zachłanniejsze, języki toczyły walkę między sobą o dominację. Nie przerywając tego, wyszliśmy z pokoju Dercy i natychmiastowo zostałam przyparta do ściany.

 Podnieceni wzbijało się na wyższy szczebel, a gorące ciała pragnęły więcej swojej bliskości. Chłopak zdarł ze mnie koszulkę i przyciskając do ściany zaczął całować moje piersi, przez cieniutki koronkowy materiał stanika. Ciche jęki zaczęły wydostawać się z moich ust, Harry wrócił do całowania ich, tłumiąc tym wydawane odgłosy. Pozbyłam się jego T-shirtu, czując jego idealni umięśnioną klatkę piersiową. Duża dłoń Hazza dostała się do moich cycków, gładząc je i co jakiś czas ściskając. Przemierzaliśmy korytarz, nie zaprzestając naszych czynów. Odnajdując klamkę od drzwi do sypialni weszliśmy do środka, a ja zaprzestałam wszystkich ruchów. Zeskoczyłam z chłopakami i rozejrzałam się po pokoju. Wszędzie były po ustawiane małe świeczki o zapachu wanilii, a na ziemi i łóżku rozsypane płatki czerwonych róż. Dokładnie ilustrowałam cały pokój, zadowalając tym widokiem oczy. Serce radowało się tą atmosferą, wybijając nieregularny rytm. Romantyczny klimat unoszący się nad pięknie udekorowanym pomieszczeniem, sprawiał rozpłynięcie się, wszystkich zmartwień, które zostały zepchnięte na drugi tor. Zapatrzona, nie mogłam oderwać wzroku od cudownego widoku. Gorąca fala ciepła przepłynęła przez całe ciało, które teraz najbardziej pragnęło Harrego. Wykonując powolny ruch odwróciłam się do chłopaka, a w oczach zawitały łzy.
- Tylko ty sprawiasz, że moje serce raduje się na twój widok, tylko dla ciebie byłbym wstanie oddać swoje życie, wiem i jestem pewien, że tylko z tobą chcę spędzić resztę swojego życia. Zostaniesz moją żoną?
Patrzyłam na klęczącego chłopaka, a z oczy popłynęło kilka łez. Słowa zamarły, a ja stałam nie mogąc nic powiedzić.
- Pokiwaj tylko głową, zrozumiem jak nie chcesz- chłopak wyraźnie posmutniał.
Dalej milczałam w szoku, stojąc jak słup. Z jego oczu popłynęła łza.
Pokiwałam głową na tak i cicho szepnęłam "chcę". Uklęknęłam do chłopak i ocierając jego łzę, mocno się w niego wtuliłam. Harry nałożył na mój palec śliczny, złoty pierścionek, z małym diamentowym oczkiem,

a nasze usta połączyły się, mieszając smaki. Tylko on umie sprawić, że czuje się wyjątkowo. Każde jego słowo, do którego dołącza złote spojrzenie, odsuwa mnie od rzeczywistości i zabiera do innego świata. Harold wziął mnie na ręce i układając na łóżku, na nowo rozpalił w nas podniecenie. Ciała dopełniały się, a długa noc stała przed nami otworem...

Opowiadanie z Harrym cz.31 "Wystąpiły jakieś komplikacje.."

*** 2 miesiące później ***

*** Oczami Harrego ***
Poranek jak każdy, codziennie budzę się przy najwspanialszej dziewczynie i zasypiam też przy niej. Jestem szczęśliwy i już niedługo zostanę tatusiem. Boje się tego, ale chcę, bardzo chcę. W planach mam jeszcze jedną rzecz, jaśniej mówiąc oświadczyny i ślub tylko pytanie czy się zgodzi? Strach przed odmową paraliżuje mnie na samą myśl o tym. Odgarnąłem niesforny kosmyk włosów z twarzy dziewczyny i złożyłem delikatny pocałunek na jej ustach. Przyglądałem się śpiącej (t.i). Rozświetlała każdy mój dzień, sprawiał je lepszymi. Kochałem ją taką jaką jest i za to jak jest, a jest kochana, miła, uczynna, wrażliwa, wspaniała... mógłbym wymieniać godzinami. Pogładziłem dłonią jej rumiane policzki, a ona ułożyła swoje usta przez sen w delikatnym uśmiechu. Jej malinowe wargi, aż się prosiły o pocałowanie. Nie mogąc się powstrzymać, ponownie je musnąłem. Wstałem z łóżka, nakrywając dziewczynę i udałem się do łazienki. Zrobiłem, poranną toaletę, ubrałem się w ciuchy i zrobiłem gofry, starając się przy tym jak najmniej hałasować. Zjadłem swoją porcje, a dla ( t.i ) odłożyłem na bok. Ostatni raz wszedłem do sypialni spoglądając na niewiastę i wyszedłem z domu, jak co dzień udając się do studia. Dziewczyna zawsze do nas przyjeżdżała popołudniu przywożąc różne pyszności, ciesząc swoją obecnością. Mijając tłum fanek, tylnym wejściem wszedłem do środka budynku. Przywitałem się ze wszystkimi i wspólnie z chłopakami zaczęliśmy nagrywać. W pełni oddałem się muzyce i zabawie towarzyszącej nam przy tym...

*** Twoimi Oczami ***
Zajadając się pysznym śniadaniem, zakładałam buty. Jak zwykle wstałam po 12:00, a zawsze o 14:00 byłam w studiu nagraniowym u chłopaków. Dokończyłam posiłek i włożyłam talerz do zmywarki. założyłam szalik i czapkę, już nie nosiłam kurtki, był koniec lutego, a w Londynie temperatura była plusowa, po wyżej 10°. Wyszłam z apartamentowca i zachodząc do Nando's, kupiła jedzenie dla chłopaków. Szłam ulicą szerokim krokiem, wyglądało to na pewno śmiesznie, ale w 9 miesiącu z takim brzuchem ciężko jest chodzić i cokolwiek robić. Weszłam do studia tylnym wejściem i przywitałam się z paniami na recepcji. Wszyscy mnie już znali, byłam tu codziennie we wtorki, środy i czwartki.
- ( T.I )- zawołała recepcjonistka.
- Tak?
- Chłopcy dzisiaj są na 5 piętrze i ślicznie wyglądasz.
- Dziękuję, ty również.
Pokierowałam się w kierunku windy i naciskając odpowiedni przycisk, wjechałam na odpowiednie piętro. Weszłam do pomieszczenia, a chłopcy widząc mnie przerwali swoją pracę i z Niallem na czele dopadli jedzenia.
- Smakowało ci śniadanie? - zapytał Harry pojawiając się przy mnie.
- Tak, zjadłam wszystko- pocałowałam go w policzek- jedz, bo ci wystygnie- podałam chłopakowi jego porcję.
Harry wziął ją i usiadł, a ja zajęłam miejsce obok niego i wtuliłam w jego ramię, zawsze tak robiłam.
- Dziękuję, pyszne było- wszyscy spojrzeli na Nialla, który już skończył jeść- No co, jak dobre to ile można jeść- śmiechy rozniosły się echem po pomieszczeniu.
Reszta też już skończyła swoje porcje i rozpoczęli rozmowę. Siedzieliśmy w małym pomieszczeniu, tracąc poczucie czasu. Słowo do słowa, a nasz dialog nie miał końca. Nowe rzeczy zachwycały nas, a każda ciekawostka rozbudzała chęć dowiedzenia się więcej. Ścisnęłam mocniej ramię Harrego czując ból w okolic podbrzusza, jednak po chwili minął. Dalej się śmiałam z żartów, lecz co jakiś czas odczuwałam coraz silniejsze bóle.
- Słońce dobrze się czujesz? - zapytał zaniepokojony już Hazza.
- Tak tylko trochę boli mnie brzuch, pójdę do łazienki- odpowiedziałam.
Wstałam z miejsca i poczułam jak coś ze mnie wypływa. Zrobiło mi się ciepło i mokro, wiedziałam już co to oznacza. Usiadłam z powrotem na miejsce i przez chwilę odłączyłam się od świata. Serce radowało się, choć do rozumu nie docierała jeszcze ta wesoła informacja.
- Co się stało? - zapytał loczek, przywracając moje myśli do normy.
- Masz mokre spodnie, Ty się ze sikałaś? - zaśmiał się Niall, a ja pokręciłam przecząco głową, czując kolejny skurcz, tym razem znacznie silniejszy, ścisnęłam dłoń Loczka i wzięłam głęboki oddech.
- ( T.I) ty rodzisz.. - powiedział ogarnięty Liam.
- No co ty kurwa nie powiesz- odpowiedziałam siedząc na krześle i nie mogąc wstać.
- Niall i Zayn wy pojedźcie do naszego mieszkania, macie klucze- Harry podał im klucze- weźmiecie torbę z potrzebnymi rzeczami, jest spakowana i pojedźcie po Danielle, a my zabierzemy ( T.I ) do szpitala- zarządził zdenerwowany i przejęty tym wszystkim Loczek.
 Chłopaki wybiegli jak burza ze studia, Louis poszedł po samochód, a Harry i Liam siedzieli ze mną i kazali oddychać.
- Louis czeka już przed tylnym wyjściem - powiedział Daddy.
- Ok, idziemy.
Harry wziął mnie na ręce i zaniósł do samochodu. Usiadł obok mnie i całą drogę starał się jakoś mi pomóc. Chłopaki pędzili, przejeżdżali na czerwonym świetle i gdyby nie mój stan zabiłabym ich chyba. W szpitalu od razu mnie przyjęli, kazali się położyć na łóżku w jakiejś sali i zabrali na badania.
- Oddychaj głęboko, wdech, wydech- powtarzał zestresowany Loczek.
- No nie wiem kto, komu powinien to powiedzieć- zaśmiałam się.
Po badaniach przewieźli mnie na porodówkę, gdzie czekałam z Liamem i Harrym na lekarza. Zdenerwowanie i napięta atmosfera panowała w całej sali. Za ścianami było słychać krzyki rodzących kobiet, które klęły i krzyczały, że już nigdy więcej, nie chcą rodzić. Przerażało mnie to. Do sali wszedł lekarz i zrobił jeszcze USG.
- Musimy jeszcze poczekać, to dopiero 5 cm rozwarcia, możemy podać pani zastrzyk przciwbólowy - powiedział położny.
- Nie, nie trzeba- odrazu zaprzeczyłam słysząc słowo " zastrzyk".
Po 20 minutach przyjechali chłopcy razem z Dan i potrzebnymi rzeczami. Harry leżał obok mnie na łóżku i głaskał po włosach, bawiąc się moją dłonią.

Wszyscy siedzieli dookoła, czekając na poród, a ja przebrana w szpitalną koszulę, próbowałam radzić sobie z bólem. Po 3 godzinach zabrali mnie na inną salę, gdzie nikt nawet Harry nie mógł wejść i próbowali coś zrobić. Nikt mi nic nie mówił czemu tu jestem i po co, wiem tylko, że wystąpiły jakieś komplikacje...

*** Oczami Harrego ***
Zabrali ją na inną sale, rozdzielając tym samym mnie z dziewczyną. Lekarze zaczęli schodzić się do pomieszczenia i nikt, nie chciał udzielić, żadnych informacji. Powiedziałem chłopakom i Danielle, żeby zostali, a sam wyszedłem ze szpitala. Musiałem się przewietrzyć, pomyśleć, inaczej bym zwariował. Udałem się do pobliskiego sklepu i kupiłem kilka drobiazgów. Wróciłem na placówkę i udając się pod odpowiednią sale, dowiedziałem się, że ( t.i ) już rodzi. Pozwolili mi do niej wejść. Trzymałem ją za rękę widząc jak się męczy, widząc ile bólu jej to sprawia, jednak nie krzyczała, jak inne. Ona po prostu uśmiechała się i powtarzała, że mnie kocha, a ja klęcząc przed nią, głaskałem ją po głowie i mówiłem, że da radę. Lekarze poprosili bym na chwilę wyszedł, a ja całując dziewczynę, wykonałem polecenie. Czekałem cierpliwie, aż pozwolą mi wrócić, chłopcy krążyli w tę i z powrotem.
- Gratuluję, został pan ojcem, może pan wejść do dziewczyny, jest już na normalnej sali- uśmiechnął się lekarz, wychodzący z pomieszczenia, a serce uradowane, zaczęło szybciej bić.
Wszedłem na salę, widząc zmęczoną, ale uśmiechniętą kobietę z małym dzieciątkiem na rękach...

*** Twoimi Oczami ***
Poród był ciężki i męczący, ale kiedy lekarze dali mi mały cud na ręce, wszystko minęło. Leżałam z nim na normalnej sali i czekałam na Harrego, który nagle pojawił się w drzwiach z dużym misiem i kwiatami. Podszedł do mojego łóżka, a z jego oczu zaczęły płynąć łzy.
- Mamy córeczkę - szepnęłam głaskając malutką po główce.
- Mogę ją wziąć na ręce? - zapytał niepewnie, odkładając misia i podając mi kwiaty.
- Tak głuptasie, przecież jest twoja- zaśmiałam się, podając ją chłopakowi.

*** Oczami Harrego ***
Trzymałem malutką na rączkach, nie wierząc w swoje szczęście. Była taka podobna do mnie i malutka. Głaskałem ją po jej policzkach, a dziewczynka wpatrywał się we mnie swoimi zielonymi oczkami. Przysiadłem się na łóżku obok ( t.i ), a ona zrobiła mi miejsce. Objąłem ją wolną ręką i połączyłem nas w pocałunku, mówiąc, że są dla mnie najważniejsze.
- Jak ją nazwiemy? - zapytałem.
- Darcy?
- Pięknie- pocałowałem jeszcze raz dziewczynę, pamiętała, że zawsze chciałem tak nazwać córkę- Witaj na świecie Darcy- malutka uśmiechnęła się do nas, a ja mocniej przytuliłem do siebie ( t.i ) i trzymając na rękach dziecko, wpatrywaliśmy się w nasze dzieło.
Po kilku minutach na salę weszli chłopcy i zaczęli nam gratulować. Każdy był oczarowany malutką, brali ją na ręce i śpiewali, a Darcy cały czas uśmiechnięta, w ogóle nie płakała.
- Zrobimy też sobie dziecko? - zapytał Liam, Daniell, a ta uśmiechnięta pokiwała głową.
Zaśmiałem się i trzymając w objęciach ( t.i ), miałem cały świat przy sobie, a na drugi patrzyłem....

Opowiadanie z Harrym cz.30 "Możemy zamieszkać razem.."

Wróciliśmy do mieszkania koło 22:30. Byliśmy padnięci, droga była ciężka na ulicach było ślizgo, ale jesteśmy. Zmęczeni i wykąpani położyliśmy się do łóżka. Ja leżałam tyłem do chłopaka, ponieważ z tym moim brzuchem było mi łatwiej i wygodniej. Chłopak przysunął się do mnie bardzo blisko i objął ramieniem.
- Wiesz, że cię kocham? - szepnął.
- Wiem, ja ciebie też.... Harry jeżeli chcesz to możemy zamieszkać razem u mnie.....chyba, że nie chcesz ze mną mieszkać?
- Chcę, oczywiście, że chcę. Jak mogłaś pomyśleć inaczej? Jutro pojedziemy do mieszkania chłopców i zabierzemy moje rzeczy, dobrze? - złożył kilka pocałunków na mojej szyi.
- Dobrze.
Chłopak zaczął głaskać mnie po brzuchu i całował w szyję, obojczyk.
- Kopie - powiedział uradowany, czując kopnięcia.
- Tak, bo czuje cię- odpowiedziałam uśmiechnięta.
Chłopak podniósł się do pozycji siedzącej, a ja przewróciłam się na plecy. Spojrzał na mnie i patrzył mi w oczy, a ja zatapiałam się w jego spojrzeniu. Podwinął moją koszulkę i nachylając się pocałował mój brzuch.
- Kochamy cię z mamusią maluszku- powiedział cicho zachrypniętym głosem.
Położył się głową na mojej klatce piersiowej i piersiach, czyli krótko mówiąc przytulił się do nich. Nie przeszkadzało mi to, czułam się dobrze, ręką cały czas gładził mój brzuch i zaczął śpiewać kołysankę. Jego głos uspokajał nie tylko dziecko, ale też mnie, dawał nim ukojenie dla uszu. Położyłam moją dłoń na jego włosach i delikatnie je głaskałam, usypiałam. Powieki same zamykały się i nie chciały podnieść, jakby ktoś przyczepił do nich ciężarki. Po dłuższej walce ze zmęczeniem, przegrałam i zasnęłam.

Obudziłam się w nocy koło 4, naszła mnie cholerna ochota na coś słodkiego, nie mogłam się powstrzymać, musiałam coś zjeść. Delikatnie próbowałam podnieść głowę Harrego ze swoich piersi, ale obudziłam go.
- Coś się stało? Gdzie idziesz? - powiedział ledwo kontaktując.
- Po lody, śpij- chciałam wstać, ale chłopak zacisnął mnie w uścisku.
- Która godzina?
- 4:10.
- Czekaj przyniosę ci, nie wstawaj.
- Kochany jesteś, ale mogę sa...- nie dokończyłam, bo chłopaka już nie było.
- Proszę, mogą być czekoladowe?
- Tak, dziękuję.
Chłopak położył się obok i podał łyżeczkę, zaczęłam je konsumować. I kiedy wreszcie zaspokoiłam swoje potrzeby, przytuliłam się do Loczka, a on do mnie i ponownie zasnęłam...

Rano oczywiście przywitał mnie Harry, namiętnym buziakiem i śniadankiem do łóżka i spróbujcie mi powiedzieć, że to nie jest skarb. Zjedliśmy wspólnie posiłek w łóżku, trochę się po wylegiwaliśmy i wstaliśmy. Musieliśmy się zbierać do chłopaków. Ubrałam czerwone leginsy i białą luźną koszulkę z rękawkiem. Włosy uczesałam w wysokiego, niedbałego koka i zrobiłam makijaż. Włożyłam, buty, czapkę i szalik po czym wyszliśmy z domu. Idąc chodnikiem do samochodu nie mogliśmy ustać. Nogi rozjeżdżały się na pokrytym lodem chodniku. Cała długość przed naszym apartamentowcem to była szklanka. Po dość długiej przeprawie przez chodnik doszliśmy do samochodu i wsiadając ruszyliśmy w kierunku domu chłopaków. Po 20 minutach byliśmy na miejscu, Harry otworzył drzwi swoimi kluczami i weszliśmy do środka. Stanęliśmy w salonie, a chłopcy po za Liamem, którego nie było rzucili się na nas. Zaczęli mnie przytulać i mówić jak się stęsknili i cieszą się, że zostaną wujkami. Chyba długo docierało do nich zajście z przed kilku dni.
- Siadajcie, zaraz wam coś pokarzemy...- usiadłam z Harrym w salonie obok Irlandczyka i czekałam.
- Tadam... proszę- powiedział Zayn i podał mi torbę.
Otworzyłam ją i w oczach pojawiły się łzy, pokazałam ją Hazzie on również się wzruszył. Wyciągałam po kolei ciuszki dla maluszka i różne zabawki, pieluszki itp.
- Jak powiedzieliście nam, że zostaniemy wujkami, to tak bardzo się wczuliśmy, że postanowiliśmy wam pomóc- powiedział Louis.
- To jest także od Liama, zaraz wróci, poszedł do sklepu- dodał Niall.
- Chłopaki dziękujemy, jesteście kochani - przytuliłam każdego po kolei, Hazza podobnie.
- A jak bardzo kochani? - zaśmiał się Zayn, trzymając mnie w uścisku.
- Bardzo, bardzo.
- A ładnie wyglądam?
- Ślicznie.
- Ty też jesteś kochana- wszyscy się zaśmiali, a ja usiadłam na kanapie.
- Mamy ciasto chcecie? - zapytał Lou.

- Ciasto? - Moje oczy teraz błyszczały i robiły się maślane.
- Hahaha tak, widzę, że chcesz.
- O tak, poproszę.
Pasiasty nałożył mi duży kawałek, nie żałował, a ja połknęłam to wszystko w przeciągu chwili.
- Jej wszystko zjadłaś, jesteś jak Niall- zaśmiał się mulat.
- Niall, a może ty jesteś w ciąży i nie wiesz? - zapytał Harry.
- W ciąży? Może.... Nie na pewno nie, już dawno wyglądałbym jak ( T.I), a nie mam brzucha, jedyne co mogę urodzić to kupkę- wybuchliśmy śmiechem.
Siedzieliśmy i żartowaliśmy jak wcześniej, później przyszedł Liam z Danielle oraz Eleonor i wszyscy spędziliśmy miło dzień na wygłupach i zabawach. Przyjaciele i kochający chłopak to wartości o jakich zawsze marzyłam. Spełniło się mam wszystko co trzeba do szczęścia. Czy można chcieć więcej?

Kolejne dni i tygodnie mijały szybko, często spotykaliśmy się z chłopcami i dziewczynami. Wspólne imprezy, raz u nich raz u nas zbliżyły nas do siebie i chociaż nie piłam zawsze dobrze się bawiłam. W końcu zaczęło się układać, los odwrócił się i w końcu pozwolił bym była szczęśliwa. Dał mi znacznie więcej niż mogłam chcieć. Jak widać zawsze po burzy i piorunach nastaje słońce. Zawsze po wietrze i deszczu robi się sucho i spokojnie, tak samo jest w moim życiu. Musiałam tak wiele stracić i przeżyć by być szczęśliwą. Ale właśnie to wszystko dało mi lekcję życia, nauczyło mnie doceniać, każdą błahostkę i to jest w tym nie zwykłe. Lecz dostałam coś jeszcze, dostałam dziecko, które lada tydzień urodzę, dając nowe życie ziemi...

Ta część nie jest najlepsza, wręcz beznadziejna i prosta.

Ale kolejne powinny być lepsze.

Opowiadanie z Harrym cz.29 "Zamknij oczy..."

Ciche krzątanie po pokoju wybudziło mnie ze snu. Otworzyłam najpierw jedną, a później drugą powiekę. W pokoju dostrzegłam chodzącą Gemmę, szukającą czegoś w szufladach.
- Przepraszam obudziłam cię, nie chciałam- przeprosiła.
- Nic się nie stało, już wstaję.
- Nie musisz, śpijcie jeszcze.
- Pomogę wam, zaraz zejdę na dół.
- Ok- rzekła wychodząc z pokoju.
Położyłam się jeszcze na chwilę i obserwowałam śpiącego Harrego. Wyglądał tak słodko i niewinnie, słodkie loczki opadały mu na czoło i oczy.

 Odgarnęłam delikatnie je i pocałowałam chłopaka w usta, na co on się uśmiechnął. Wyślizgnęłam się z jego uścisku i poszłam do łazienki, ubrać się w ciuchy. Założyłam białe rurki, granatową koszulę i na to biały sweter. Przyjrzałam się w lustrze, podwinięte rękawy swetra ładnie wyglądały, a wystawający kołnierzyk i jeden koniec dołu koszuli dodawał uroku i charakteru. Rozczesałam włosy i puściłam je na ramiona pozwalając swobodnie opadać. Wytuszowałam swoje długie i gęste rzęsy, a na usta nałożyłam bezbarwny błyszczyk. Prysnęłam się perfumami i zadowolona wyszłam z łazienki. Zeszłam na dół i pokierowałam się do kuchni zastając tam Anne, Gemmę oraz Roberta.
- Dzień dobry.
 Przyjazny głos wydostał się z moich ust.
- Dzień dobry, jak się spało?- odpowiedział Robert.
- Dobrze.
- Harry jeszcze śpi?
- Tak.
- Czemu mnie to nie dziwi? - zaśmiała się Gemma.
- Mogę wam jakoś pomóc? - zapytałam.
- Jeżeli chcesz, to możesz pokroić szczypiorek i ogórki...
- Pewnie.
Złapałam za nóż i zaczęłam kroić. Najpierw szczypiorek, później ogórki. W między czasie do kuchni zeszli się wujek z ciocią i Samanta, także przykładając się do pomocy. Każdy coś robił, wykazując się różnymi umiejętnościami.
- Ooo a co tu się robi? - zapytał Harry wchodząc do kuchni.
- Śniadanie, bierz się za nóż i też pomóż.
Anne udawała wrogo nastawioną do Stylesa, ale jej uśmiech zdradzał wszystko.
- Już, już.
Harry podszedł do mnie i złapał w tali od tyłu całując w szyję, a później usta.
-Dzień dobry kochanie- mruknął ochrypłym tonem.
- Hej misiek.
Loczek także złapał za nóż i przyłączył się. Cała rodzina, no prawie cała siedziała w kuchni i kroiła. Częste całusy od Harrego zapewniały mi lepszy poranek.
- Dobra, stół jest już naszykowany, siadajcie wszyscy- ogłosił pan domu.
Każdy zajął swoje miejsce i zaczęliśmy jeść. Zapowiadał się dobrze spędzone śniadanie przy dowcipach dziadka Hazza. Kończąc jeść, sprzątnęliśmy z Harrym stół, nieustannie się przy tym śmiejąc.
- Ubierz się ciepło- nagle wyskoczył jak filip z konopi, kiedy wychodziliśmy z kuchni.
- Po co?
- Zabieram cię gdzieś, zobaczysz zaraz.
- No dobra.
Jak prosił tak zrobiłam, ubrałam kurtkę, szalik, czapkę, rękawiczki i ciepłe kozaki. Gotowa czekałam na Hazza, który mówił reszcie, że wychodzimy. Trzymając się za rękę wyszliśmy z domu, śniegu dosypało, a chodniki były całe pokryte lodem.
- Zamknij oczy- poprosił.
- Zamknęłam...
Prowadził mnie przez chwilę do furtki, po czym kazał otworzyć oczy.
- Sanki?
- Tak siadaj.
- Ale jestem ciężka, nie dasz rady.
- Kochanie ciężki to jest hipopotam, ty jesteś leciutka, siadaj, bo sam cię posadzę.
Usiadłam na sankach, a chłopak zaczął je ciągnąć. Szliśmy, a raczej on szedł, ja jechałam chwilę przez jakieś uliczki. Kiedy znaleźliśmy się na jakiejś sporej górce, chłopak usiadł przede mną na sankach.
- Trzymaj się, pozjeżdżamy sobie.
Chwyciłam mocno chłopaka i zjechaliśmy z górki. Na dole oczywiście nie obyło się bez wywrotki. Zjeżdżaliśmy tak jeszcze kilka razy, łącząc nasze głosy w śmiechu. Dobra zabawa formowała cudowną aurę wokół nas, powróciły dawne czasy z dzieciństwa.
- Ja już nie mam siły, jedź sam- powiedziałam zerkając na wielką górkę.
- Ja też już nie mam, wracamy?
- Tak
Wracaliśmy do dom, lecz tym razem szliśmy za rękę, a Harry opowiadał mi historie związane z jego dzieciństwem i tym miastem.
- O pamiętam to drzewo, często przychodziłem tu z kumplami i się wygłupialiśmy, nawet złamałem tu sobie rękę. Wszedłem za kotem, chciałam go ściągnąć, tylko, że mi uciekł, a ja tam utknąłem. Skoczyłem, ale nie fortunnie i upadłem.
- Hhahaha.
- Nie śmiej się, to mnie bolało.
- Przepraszam skarbie.
Weszliśmy do domu, akurat łapiąc się na obiad. Zjedliśmy, spakowaliśmy swoje rupieci i jeszcze chwilę posiedzieliśmy w salonie z rodziną.
- To Harry kiedy zaprosisz nas na ślub? - zagaił dziadek.
- Już nie długo- powiedział, a ja zdziwiona, ale zarazem ucieszona na niego popatrzyłam i przytuliłam.
- To czekamy - chłopak uśmiechnął się na te słowa.
- My już będziemy się zbierać, długa droga przed nami- rzekł wstając i żegnając się, poszłam w jego ślady.
- Mamo, przyjedźcie do nas, my z Harrym chętnie was przyjmiemy- zaprosiłam kobietę, a chłopak przytaknął.
- Na pewno przyjedziemy.
- Harry dbaj o tą dziewczynę, masz wielkie szczęście, nie zmarnuj go- powiedział staruszek, przytulając chłopaka.
- Na pewno nie zmarnuje, jest moim światem - odrzekł.
Wsiedliśmy do samochodu i upewniając się, że wszystko zabrane, ruszyliśmy w kierunku Londynu. Śnieg sypał bardzo mocno. Drogi były bardzo ślizgie, a widoczność bardzo słaba....

 

Jeszcze trochę posłodzę z tą częścią...

Opowiadanie z Harrym cz.28 "No pokaż..."

Chłopak wychylił się za łóżko i wyciągnął duży bukiet czerwonych róż. Zaciągnęłam się ich zapachem i podziękowałam chłopakowi, na co on pocałował mnie w usta, czoło, nosek, oba policzki i jeszcze raz usta. Wtuleni w siebie zasnęliśmy....

***

- Wstawajcie- Anne potrząsała nami, próbując obudzić- Wstawajcie kolacja.
- Coś się stało mamo? - zapytał Harry przecierając oczy.
- Kolacja zaraz będzie, wstawajcie.
- Dobrze już idziemy- odpowiedziałam przyjaźnie.
- A swoją drogą, pięknie wyglądacie, jak śpicie. Uwieczniłam sobie ten widok- zaśmiała się zerkając na telefon i wyszła.

Podniosłam się do pozycji siedzącej i próbowałam utrzymać otwarte oczy. Przetarłam śpiące powieki i spojrzałam na Hazza. Tak samo jak ja walczył ze zmęczeniem, praktycznie zasypialiśmy na siedząco, ale chcąc nie chcąc trzeba był wstać i zejść na dół.
- Harry przyniósłbyś naszą torbę z samochodu? Muszę się przebrać, sweter mam brudny we krwi- poprosiłam.
- Czekaj zaraz przyjdę.
Chłopak opuścił pokój, a ja czekając na niego zdjęłam brudny sweter, pozostając w samych rajstopach i białej bokserce. Siedząc na łóżku i czekając na Harrego, w ręce wpadło zdjęcie z szafki nocnej. Przedstawiało loczka, jego siostrę i mamę. Byli w jakimś parku, uśmiechnięci i weseli. Teraz jest podobnie, z jednym małym szczegółem, Harry stał się przystojniejszy.
- Proszę to ciuchy Gemmy, pożyczyłem od niej, później pójdę do samochodu... Co tam masz?
- Zdjęcie- usiadł obok, a ja mu pokazałam.
- Pamiętam ten park, zabiorę cię tam latem, zobaczysz jak pięknie tam jest. A wracając, do twarzy ci w tych rajstopach.
- Tak ? - zaczęłam się śmiać, bo lepszego komplementu nie mógł wymyślić.
- Tak.
- Pewny jesteś ?
- Pewny jestem
Harry zawisł nade mną i zaczął całować, przy okazji obmacując gdzie nie gdzie. Odsunęłam delikatnie chłopaka i chwyciłam ciuchy, chcąc się ubrać. Założyłam jakiś sweter, który przyniósł  i poszłam do łazienki poprawić makijaż. Przeczesałam włosy i wróciłam do pokoju, gdzie czekał chłopak.
- Idziemy? - zapytał
- Tak.
Chwyciłam go za rękę, łącząc nasze dłonie w całość i zeszliśmy na dół. Zasiedliśmy do stołu, a Anne podała posiłek. Wszystko było normalnie, wszyscy się śmiali i żartowali. Nawet ja trochę się otworzyłam i zaczęłam prowadzić dialogi. Chyba mnie polubili, przynajmniej mam taką nadzieje. Jak się okazało wszyscy dzisiaj nocowali u państwa Styles, łącznie z nami. Po kolacji wszyscy przenieśli się na wielką kanapę do salonu, a ja pomogłam Anne pozmywać.
- Wiecie już czy to chłopczyk czy dziewczynka?- zagaiła.
- Nie, to będzie niespodzianka.
 Uśmiechnęłam się pod nosem na samą myśl o tym.
- A który to miesiąc?
- 6 właściwie to już prawie 7 miesiąc.
- A wiecie jak dacie dziecku imię?
- Jeszcze nie, ale musimy pomyśleć.
Dokończyłyśmy z Anne zmywać naczynia i także ruszyłyśmy w kierunku salonu. Zajęłam miejsce obok Harrego, który na mój widok zaczął się szczerzyć. Objął mnie ramieniem, a ja poczułam się wyjątkowo. To był jeden z jego darów, zawsze sprawiał, że przy nim się tak czułam. Zaczęliśmy oglądać ich rodzinne zdjęcia, a ja co jakiś czas wybuchałam śmiechem.
- Ooo jaki piękny Harry, zobacz (t.i)- Gemma podała mi zdjęcie.
- Hahahhahahhahahhaha
- Nie śmiej się, nie oglądaj tego- chłopak wyrwał mi zdjęcie, które przedstawiało jego, jak miał z cztery latka i biegał nago po podwórku.
- No pokaż.
- Nie.
Loczek pocałował mnie w usta bym nic nie mówiła i szepnął do ucha " Teraz masz lepsze widoki w nocy ". Zaśmiałam się i wtuliłam w tego wariata, później obejrzeliśmy jakiś rodzinny film, a ja poczułam, jak to jest mieć rodzinę. Zastępowali mi ją, sprawiali, że smutek opuszczał mnie i odchodził w niepamięć. Od czasu do czasu czułam również, zazdrosne i złowrogie spojrzenia Samanty, ale udawałam, że nie widzę. Szczerze jej nienawidziłam. Po filmie, każdy został przydzielony do pokoi. My musieliśmy spać w pokoju Gemmy na materacu co wcale mi nie przeszkadzało. W pokoju Harrego spała natomiast ciotka i wujek Hazza oraz jego małe kuzynki. A na dole w salonie dziadkowie i Samanta. Czekałam na swoją kolej w kąpieli, rozmawiając z Gemmą. Znalazłyśmy wspólny język i za przyjaźniłyśmy się. Harry był z nas dumny. Kiedy w końcu nastała moja kolej poszłam do łazienki, ale nie sama, Harry też się wcisnął więc byliśmy tam oboje. Zaczęłam się rozbierać, ale krępował mnie wzrok chłopaka.
- Harry wyjdź chce się wykąpać- poprosiłam.
- Dobra już nie będę, odwracam się- rzekł i się odwrócił.
Szybko rozebrałam się i weszłam pod prysznic, chowając swoje ciało za zieloną zasłoną. Ciepłe kropelki wody łagodziły moją skórę, dając rozluźnienie. Zamknęłam powieki, ale mój relaks nie trwał za długo. Poczułam dotyk, otwierając szybko oczy.
- Co ty robisz? - zapytałam widząc nagiego chłopaka, wchodzącego pod prysznic.
- No co, musimy oszczędzać wodę, a przy okazji umyję ci plecki- poruszył śmiesznie brwiami, co wywołało nasz śmiech.
Harry zaczął mnie całować i właśnie tak wygląda nasza kąpiel, ale przyznam podoba mi się. Duże dłonie chłopaka gładziły moje ciało, wcierając w nie płyn do kąpieli, usta całowały spragnione jego smaku wargi, a języki łączyły się w namiętnym tańcu. Po wspólnej kąpieli wyszliśmy z pod prysznica i zaczęliśmy się ubierać w piżamy. Kiedy na moim ciele zagościła za duża koszulka Harolda i jakieś długie spodnie, a na ciele Harrego koszulka i krótkie spodenki opuściliśmy łazienkę. Układając się wygodnie na materacu zaczęliśmy rozmawiać z leżącą Gemmą na łóżku. Wspólne śmiech przez jakiś czas wypełniały pomieszczenie. Jednak zmęczenie wzięło górę i wtulona w Hazza zasnęłam.....

 

Akcja się rozwinie... obiecuje. Kolejna jutro :D

Opowiadanie z Harrym cz. 27 "Wszystko już zniszczone''

Piosenka  (włączcie proszę)

Wyszłam na taras z tyłu domu, a serce stanęło... Wielki gwóźdź został wbity w serce wraz z tym widokiem. Milion gorzkich łez zaczęło spływać na raz po policzku. Widok Samanty i Stylesa podczas pocałunku....wiecie jak to boli ? Wiecie jak to jest widzieć ukochanego z inną?
- Jak mogłeś? Tak się nazywa twoja miłość? - mówiłam przez płacz łamiącym się głosem.
- ( T.I) to nie tak- chłopak odepchnął dziewczynę i wyraźnie przerażony chciał wszystko wytłumaczyć.
- Nie dotykaj mnie i nawet nie podchodź- odsunęłam się.
- Daj mi to wytłumaczyć...
- Nie musisz tłumaczyć, nie ma co... pokazałeś już ile dla ciebie znaczę. Wiesz.... kiedy ja mówiłam, że cię kocham, te słowa szły prost z mojego serca, szkoda, że ciebie nie było stać na to samo.
- Kochanie ja...
Spojrzałam na chłopaka i nie mogąc opanować płaczu wbiegłam do domu, a następnie do łazienki. Zamknęłam się na klucz i zjeżdżając po ścianie płakałam.

 Słony posmak wypełniał moje usta, a policzki piekły.
- (t.i) otwórz proszę- dobijał się do drzwi, a jego głos zadawał sercu jeszcze większy ból- otwórz, nie odejdę stąd, daj mi wytłumaczyć...
Nie odzywałam się, ani słowem, łzy płynęły niczym wodospad, tworząc mokre plamy na ciuchach. Chłopak nie odpuszczał, cały czas pukał i coś mówił, ale jego słowa jedynie obijały się o moje uszy. Moje przeczucia okazały się prawdziwe, nie zawiodły. W oczach odbił się srebrny blask, wstałam z miejsca i chwyciłam błyskotkę. Wróciłam do poprzedniej pozycji, siadając pod tą samą ścianą i ocierając nadal płynące łzy, obracałam w dłoni żyletkę. Przyglądałam się jej ostrym rogom, a płacz ustawał, szlochy cichły, serce nadal krwawiło. Przeciągnęłam jeden raz, widząc jak krew zaczyna spływać po ręce, opadając na mokrą od łez podłogę. Ból jaki zadawałam sobie każdym kolejnym cięciem, chociaż na chwilę zagłuszał ból w sercu. Czy chciałam się zabić? Nie, przecież nie mogłam miała, dziecko. Ja.. ja po prostu zadawałam sobie ulgę. Patrzyłam na rękę, na czerwoną ciecz i po raz kolejny przyłożyłam w tej chwili moją przyjaciółkę do skóry, tnąc już czwartą idealnie prostą kreskę.

***Oczami Harrego ***
Stałem pod drzwiami łazienki i prosiłem dziewczynę, aby otworzyłam. Doskonale słyszałem, jak płacze, moje serce pękało. Chciałem jej to wszystko wytłumaczyć, po prostu rozmawiałem z Samantą, a kiedy (t.i) szła w kierunku tarasu, rzuciła się na mnie z pocałunkiem, nawet nie zdążyłem jej odepchnąć. Słyszałem jak płacz dziewczyny cichnie, przestraszyłem się, ona mogła sobie coś zrobić. Pośpiesznie znalazłem zapasowy klucz i otworzyłem drzwi. Wchodząc do łazienki, zobaczyłem (t.i) w kałuży krwi. W ręku trzymała żyletkę i próbowała wykonać kolejne cięcie. Pospiesznie wyrwałam dziewczynie narzędzie i sięgnąłem po ręcznik.

*** Twoimi Oczami ***
Szósta już kreska miała zagościć na mojej ręce, kiedy do łazienki dostał się Harry i wyrwał mi narzędzie. Zmoczył jakiś ręcznik i pośpiesznie owinął mi go wokół ręki. Łzy ponownie powróciły i zaczęły płynąć niczym rwąca rzeka. Chłopak mocno mnie przytulił, a ja czując kompletną bezsilność wtuliłam się w jego koszulkę.
- Czemu mi to zrobiłeś? W czym jestem gorsza od niej? - szlochałam.
- Kochanie to nie tak, dla mnie jesteś idealna, kocham cię najmocniej na świecie, to ona mnie pocałowała, kiedy zobaczyła, że idziesz. Proszę uwierz mi, kocham cię...
- Skąd mam mieć pewność, że nie kłamiesz?
- Ufasz mi?
- Ufałam, ale teraz już nie wiem...boli, nie ściskaj- rany zaczęły dawać o sobie znać.
- Czekaj trzeba ją zabandażować
Chłopak dokładnie, opatrzył moja rękę, po czym zaprowadził do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku, nie mając już ochoty na niego patrzeć.
- (t.i ) przepraszam, ja naprawdę cię kocham, nie zrobiłbym ci czegoś takiego...- ponownie zaczął tłumaczyć.
- Zostaw mnie samą, proszę...
Chłopak spełnił moją prośbę i wyszedł. Odwróciłam się i spojrzałam na drzwi, pojedyncze stróżki spokojnie spływały po spuchniętych policzkach, a usta co jakiś czas wypełniał słony posmak.
-Jesteś z siebie dumna? - za drzwiami usłyszałam głos wściekłego Harrego- osiągnęłaś swój cel? Zniszczyłaś mój związek, zadowolona?
- Przepraszam, nie wiedziałam, że ona to zobaczy- tym razem głos Samanty dotarł do moich uszu.
- Nie udawaj idiotki, widziałaś, że ( t.i) idzie. Ja ją naprawdę kocham, tylko z nią chcę spędzić resztę życia, a przez ciebie ona nie chce mnie widzieć...
- Ja...przepraszam, ja wytłumaczę jej to..
- Nie musisz się fatygować i tak wszystko już zniszczone.
Usłyszałam trzask drzwi i wszystko ucichło. Siedziałam 2 godziny w pokoju i zbierałam myśli do kupy. Musiałam się ogarnąć, były święta, a ja nie mogłam ich zepsuć, cała rodzina przyjechała. Leżąc na boku i patrząc w okno usłyszałam, jak do pokoju ktoś wchodzi. Łóżko leciutko się ugięło, a ja poczułam znany dotyk Harrego na plecach. Chłopak przybliżył się do mnie i leżąc za mną, objął ręką w tali. Czułam jego oddech na szyi i słyszałam cichy szloch.
- Chcę żebyś wiedziała, że nigdy cię nie okłamałem. Mówiąc, że jesteś całym moim światem i powodem by żyć, mówiłem prawdę. Twoja obecność jest dla mnie jak narkotyk, a twoje usta rozkoszą. Mógłbym smakować ich codziennie i nigdy nie przestawać, uwielbiam patrzeć w twoje oczy i za każdym razem zagłębiając się w nich odkrywać coś nowego. Gdy mam cię w swoich objęciach, czuję, że cały świat mam przy sobie. To ty jesteś pełnią szczęścia. Kocham cię całym sercem......czemu mi nie wierzysz? - słowa chłopaka wywołały u mnie łzy szczęścia, udowodnił mi, że jego miłość jest szczera.
- Wierze, też cię kocham całym sercem.
Odwróciłam się i spojrzałam w zapłakane oczy chłopaka. Pierwszy raz widziałam go płaczącego. Wtuliłam się w niego, a chłopak zacisnął moje ciało w swoich ramionach.
- Nie rób mi tego nigdy więcej -szepnęłam.
- Obiecuję.

Chłopak złożył czuły i zupełnie inny pocałunek na moich wargach. Włożył w niego tyle troski i czułości, jego usta delikatnie pieściły moje, nie był ani trochę łapczywy.
- Mam coś dla ciebie.
Chłopak wychylił się za łóżko i wyciągnął duży bukiet czerwonych róż. Zaciągnęłam się ich zapachem i podziękowałam chłopakowi, na co on pocałował mnie w usta, czoło, nosek, oba policzki i jeszcze raz usta. Wtuleni w siebie zasnęliśmy...

Opowiadanie z Harrym cz. 26 "Tak się nazywa twoja miłość?"

Uczucie, że wydarzy się coś złego, nie chciało mnie opuścić. Próbowałam się go pozbyć za wszelką cenne. I kiedy z zewnątrz wyglądałam na spokojną, w środku prowadziłam walkę, sam z sobą. Strach, że ona odbierze mi Harrego przerastał mnie powoli, w końcu mówią, że stara miłość nie rdzewieje. Nie chciałam w to wierzyć, broniłam się, chociaż stałam na przegranej pozycji.
- Kiedy będą prezenty? - zapytała mała kuzynka Harrego.
W ich rodzinie było tak, że kilka prezentów dostawało się w wigilię, a resztę następnego dnia.
- Jeżeli bardzo chcesz to możesz już otwierać- odparła Anne.
Dziewczynka rzuciła się biegiem pod choinkę, co wyglądało zabawnie. Czułam się trochę głupio, nie miałam, dla nich żadnych prezentów. Gdybym wiedziała, że mają taką tradycję i, że tak spędzę te święta, na pewno bym je zakupiła.
- Czemu mi nie powiedziałeś, kupiłabym prezenty? - szepnęłam do Harrego.
- Nie ma takiej potrzeby, wszystkim się zająłem, paczki od nas leżą już pod choinką- uśmiechnął się.
- Naprawdę?
- Tak.
- Jesteś wspaniały.
Czułam ulgę, wszyscy rozpakowali swoje prezenty i byli zadowoleni. Nawet ja dostałam, co bardzo mnie zaskoczyło, w pozytywnym znaczeniu.
-To teraz czas bym opowiedział wam przygodę z mojego życia- dziadek Hazza zabrał głos i zaczął opowiadać.
" Jak wiecie też kiedyś byłem młody, tak samo jak wy szukałem miłości. Wiele rozstań i złamanych serce, wiele nocy przebolałych, z powodu braku tej właściwej. Ale wiara, to coś czego nigdy nie traciłem. Pewnego dnia, pamiętam, że był wtedy straszny upał, wybrałem się z kolegami na polanę. Znajduje się ona niedaleko tego domu. Siedzieliśmy pod jednym z drzew i wtedy zobaczyłem Babcie. Piękna, urocza, idealna. Długo starałem się o to, by mnie zauważyła, każdego dnia przychodziłem pod jej okno i śpiewałem serenady. Po dość długim czasie, udało mi się zdobyć jej serce. Spotykaliśmy się, mówili na nas para idealna. Wtedy okazało się, że muszę wyjechać. Oboje cierpieliśmy, każdego dnia dzwoniłem, pisałem listy, ale oddalaliśmy się od siebie. Po 4 miesiącach wróciłem, ale nic już nie było takie samo. Okazało się, że moje miejsce zajął ktoś inny. Nie dziwiłem się, była piękna, miła, troskliwa, pomocna każdy o niej marzył. Zaniedbałem ją, zostawiłem, nie zdając sobie sprawy jak bardzo ją to bolało. Wtedy świat zawalił się, całe niebo runęło. Wiele razy siadałem z żyletką w ręku, zastanawiając się czy jest jeszcze sens żyć. Jednak nie poddałem się, codziennie o nią walczyłem. Każdego dnia udowadniałem jej jak bardzo ją kocham, ile dla mnie znaczy i w końcu się udało. Wybaczyła mi od nowa staliśmy się parą, tylko z jednym wyjątkiem teraz kochaliśmy się 100 razy mocniej. Tak o to teraz jestem z tą o to kobietą 40 lat razem. I wcale nie żałuję, nie cofnął bym czasu nawet jak bym mógł. Przeżyłem 40 najwspanialszych lat z najwspanialszą kobietą na ziemi. Nawet śmierć nie jest mi straszna..." Wy jesteście jeszcze młodzi, ale uczcie się na moich błędach, nie przegapcie swojej miłości...- zakończył i pocałował staruszkę obok w policzek.

Historia, którą opowiedział dziadek Hazza, była piękna. Uroniłam malutką łzę wzruszenia.

 Może wyda wam się ta historia banalna, to na mnie wywarła ogromne wrażenie. Dała wszystkim zebranym do myślenia. Czując nagłą potrzebę skorzystania z toalety, poprosiłam Harrego, aby pokazał mi gdzie jest. Zamykając się w malutkim pomieszczeniu, załatwiłam potrzebę i wyszłam z łazienki, uprzednio zerkając w lustro i poprawiając makijaż. Przeszłam przez długi korytarz, minęłam kuchnię i weszłam do jadalni. Przy stole nie zauważyłam jednak Harrego. Zawróciłam, by go poszukać, sprawdziłam kuchnię, salon, ale chłopak jakby się ulotnił. Wyszłam na taras, z tyłu domu, a serce stanęło... Wielki gwóźdź został wbity w serce wraz z tym widokiem. Milion gorzkich łez zaczęło spływać na raz po policzku. Widok Samanty i Stylesa podczas pocałunku....wiecie jak to boli ? Wiecie jak to jest widzieć ukochanego z inną?
- Jak mogłeś? Tak się nazywa twoja miłość? - mówiłam przez płacz, łamiącym się głosem....