Opowiadanie z Harrym cz.30 "Możemy zamieszkać razem.."

Wróciliśmy do mieszkania koło 22:30. Byliśmy padnięci, droga była ciężka na ulicach było ślizgo, ale jesteśmy. Zmęczeni i wykąpani położyliśmy się do łóżka. Ja leżałam tyłem do chłopaka, ponieważ z tym moim brzuchem było mi łatwiej i wygodniej. Chłopak przysunął się do mnie bardzo blisko i objął ramieniem.
- Wiesz, że cię kocham? - szepnął.
- Wiem, ja ciebie też.... Harry jeżeli chcesz to możemy zamieszkać razem u mnie.....chyba, że nie chcesz ze mną mieszkać?
- Chcę, oczywiście, że chcę. Jak mogłaś pomyśleć inaczej? Jutro pojedziemy do mieszkania chłopców i zabierzemy moje rzeczy, dobrze? - złożył kilka pocałunków na mojej szyi.
- Dobrze.
Chłopak zaczął głaskać mnie po brzuchu i całował w szyję, obojczyk.
- Kopie - powiedział uradowany, czując kopnięcia.
- Tak, bo czuje cię- odpowiedziałam uśmiechnięta.
Chłopak podniósł się do pozycji siedzącej, a ja przewróciłam się na plecy. Spojrzał na mnie i patrzył mi w oczy, a ja zatapiałam się w jego spojrzeniu. Podwinął moją koszulkę i nachylając się pocałował mój brzuch.
- Kochamy cię z mamusią maluszku- powiedział cicho zachrypniętym głosem.
Położył się głową na mojej klatce piersiowej i piersiach, czyli krótko mówiąc przytulił się do nich. Nie przeszkadzało mi to, czułam się dobrze, ręką cały czas gładził mój brzuch i zaczął śpiewać kołysankę. Jego głos uspokajał nie tylko dziecko, ale też mnie, dawał nim ukojenie dla uszu. Położyłam moją dłoń na jego włosach i delikatnie je głaskałam, usypiałam. Powieki same zamykały się i nie chciały podnieść, jakby ktoś przyczepił do nich ciężarki. Po dłuższej walce ze zmęczeniem, przegrałam i zasnęłam.

Obudziłam się w nocy koło 4, naszła mnie cholerna ochota na coś słodkiego, nie mogłam się powstrzymać, musiałam coś zjeść. Delikatnie próbowałam podnieść głowę Harrego ze swoich piersi, ale obudziłam go.
- Coś się stało? Gdzie idziesz? - powiedział ledwo kontaktując.
- Po lody, śpij- chciałam wstać, ale chłopak zacisnął mnie w uścisku.
- Która godzina?
- 4:10.
- Czekaj przyniosę ci, nie wstawaj.
- Kochany jesteś, ale mogę sa...- nie dokończyłam, bo chłopaka już nie było.
- Proszę, mogą być czekoladowe?
- Tak, dziękuję.
Chłopak położył się obok i podał łyżeczkę, zaczęłam je konsumować. I kiedy wreszcie zaspokoiłam swoje potrzeby, przytuliłam się do Loczka, a on do mnie i ponownie zasnęłam...

Rano oczywiście przywitał mnie Harry, namiętnym buziakiem i śniadankiem do łóżka i spróbujcie mi powiedzieć, że to nie jest skarb. Zjedliśmy wspólnie posiłek w łóżku, trochę się po wylegiwaliśmy i wstaliśmy. Musieliśmy się zbierać do chłopaków. Ubrałam czerwone leginsy i białą luźną koszulkę z rękawkiem. Włosy uczesałam w wysokiego, niedbałego koka i zrobiłam makijaż. Włożyłam, buty, czapkę i szalik po czym wyszliśmy z domu. Idąc chodnikiem do samochodu nie mogliśmy ustać. Nogi rozjeżdżały się na pokrytym lodem chodniku. Cała długość przed naszym apartamentowcem to była szklanka. Po dość długiej przeprawie przez chodnik doszliśmy do samochodu i wsiadając ruszyliśmy w kierunku domu chłopaków. Po 20 minutach byliśmy na miejscu, Harry otworzył drzwi swoimi kluczami i weszliśmy do środka. Stanęliśmy w salonie, a chłopcy po za Liamem, którego nie było rzucili się na nas. Zaczęli mnie przytulać i mówić jak się stęsknili i cieszą się, że zostaną wujkami. Chyba długo docierało do nich zajście z przed kilku dni.
- Siadajcie, zaraz wam coś pokarzemy...- usiadłam z Harrym w salonie obok Irlandczyka i czekałam.
- Tadam... proszę- powiedział Zayn i podał mi torbę.
Otworzyłam ją i w oczach pojawiły się łzy, pokazałam ją Hazzie on również się wzruszył. Wyciągałam po kolei ciuszki dla maluszka i różne zabawki, pieluszki itp.
- Jak powiedzieliście nam, że zostaniemy wujkami, to tak bardzo się wczuliśmy, że postanowiliśmy wam pomóc- powiedział Louis.
- To jest także od Liama, zaraz wróci, poszedł do sklepu- dodał Niall.
- Chłopaki dziękujemy, jesteście kochani - przytuliłam każdego po kolei, Hazza podobnie.
- A jak bardzo kochani? - zaśmiał się Zayn, trzymając mnie w uścisku.
- Bardzo, bardzo.
- A ładnie wyglądam?
- Ślicznie.
- Ty też jesteś kochana- wszyscy się zaśmiali, a ja usiadłam na kanapie.
- Mamy ciasto chcecie? - zapytał Lou.

- Ciasto? - Moje oczy teraz błyszczały i robiły się maślane.
- Hahaha tak, widzę, że chcesz.
- O tak, poproszę.
Pasiasty nałożył mi duży kawałek, nie żałował, a ja połknęłam to wszystko w przeciągu chwili.
- Jej wszystko zjadłaś, jesteś jak Niall- zaśmiał się mulat.
- Niall, a może ty jesteś w ciąży i nie wiesz? - zapytał Harry.
- W ciąży? Może.... Nie na pewno nie, już dawno wyglądałbym jak ( T.I), a nie mam brzucha, jedyne co mogę urodzić to kupkę- wybuchliśmy śmiechem.
Siedzieliśmy i żartowaliśmy jak wcześniej, później przyszedł Liam z Danielle oraz Eleonor i wszyscy spędziliśmy miło dzień na wygłupach i zabawach. Przyjaciele i kochający chłopak to wartości o jakich zawsze marzyłam. Spełniło się mam wszystko co trzeba do szczęścia. Czy można chcieć więcej?

Kolejne dni i tygodnie mijały szybko, często spotykaliśmy się z chłopcami i dziewczynami. Wspólne imprezy, raz u nich raz u nas zbliżyły nas do siebie i chociaż nie piłam zawsze dobrze się bawiłam. W końcu zaczęło się układać, los odwrócił się i w końcu pozwolił bym była szczęśliwa. Dał mi znacznie więcej niż mogłam chcieć. Jak widać zawsze po burzy i piorunach nastaje słońce. Zawsze po wietrze i deszczu robi się sucho i spokojnie, tak samo jest w moim życiu. Musiałam tak wiele stracić i przeżyć by być szczęśliwą. Ale właśnie to wszystko dało mi lekcję życia, nauczyło mnie doceniać, każdą błahostkę i to jest w tym nie zwykłe. Lecz dostałam coś jeszcze, dostałam dziecko, które lada tydzień urodzę, dając nowe życie ziemi...

Ta część nie jest najlepsza, wręcz beznadziejna i prosta.

Ale kolejne powinny być lepsze.

Opowiadanie z Harrym cz.29 "Zamknij oczy..."

Ciche krzątanie po pokoju wybudziło mnie ze snu. Otworzyłam najpierw jedną, a później drugą powiekę. W pokoju dostrzegłam chodzącą Gemmę, szukającą czegoś w szufladach.
- Przepraszam obudziłam cię, nie chciałam- przeprosiła.
- Nic się nie stało, już wstaję.
- Nie musisz, śpijcie jeszcze.
- Pomogę wam, zaraz zejdę na dół.
- Ok- rzekła wychodząc z pokoju.
Położyłam się jeszcze na chwilę i obserwowałam śpiącego Harrego. Wyglądał tak słodko i niewinnie, słodkie loczki opadały mu na czoło i oczy.

 Odgarnęłam delikatnie je i pocałowałam chłopaka w usta, na co on się uśmiechnął. Wyślizgnęłam się z jego uścisku i poszłam do łazienki, ubrać się w ciuchy. Założyłam białe rurki, granatową koszulę i na to biały sweter. Przyjrzałam się w lustrze, podwinięte rękawy swetra ładnie wyglądały, a wystawający kołnierzyk i jeden koniec dołu koszuli dodawał uroku i charakteru. Rozczesałam włosy i puściłam je na ramiona pozwalając swobodnie opadać. Wytuszowałam swoje długie i gęste rzęsy, a na usta nałożyłam bezbarwny błyszczyk. Prysnęłam się perfumami i zadowolona wyszłam z łazienki. Zeszłam na dół i pokierowałam się do kuchni zastając tam Anne, Gemmę oraz Roberta.
- Dzień dobry.
 Przyjazny głos wydostał się z moich ust.
- Dzień dobry, jak się spało?- odpowiedział Robert.
- Dobrze.
- Harry jeszcze śpi?
- Tak.
- Czemu mnie to nie dziwi? - zaśmiała się Gemma.
- Mogę wam jakoś pomóc? - zapytałam.
- Jeżeli chcesz, to możesz pokroić szczypiorek i ogórki...
- Pewnie.
Złapałam za nóż i zaczęłam kroić. Najpierw szczypiorek, później ogórki. W między czasie do kuchni zeszli się wujek z ciocią i Samanta, także przykładając się do pomocy. Każdy coś robił, wykazując się różnymi umiejętnościami.
- Ooo a co tu się robi? - zapytał Harry wchodząc do kuchni.
- Śniadanie, bierz się za nóż i też pomóż.
Anne udawała wrogo nastawioną do Stylesa, ale jej uśmiech zdradzał wszystko.
- Już, już.
Harry podszedł do mnie i złapał w tali od tyłu całując w szyję, a później usta.
-Dzień dobry kochanie- mruknął ochrypłym tonem.
- Hej misiek.
Loczek także złapał za nóż i przyłączył się. Cała rodzina, no prawie cała siedziała w kuchni i kroiła. Częste całusy od Harrego zapewniały mi lepszy poranek.
- Dobra, stół jest już naszykowany, siadajcie wszyscy- ogłosił pan domu.
Każdy zajął swoje miejsce i zaczęliśmy jeść. Zapowiadał się dobrze spędzone śniadanie przy dowcipach dziadka Hazza. Kończąc jeść, sprzątnęliśmy z Harrym stół, nieustannie się przy tym śmiejąc.
- Ubierz się ciepło- nagle wyskoczył jak filip z konopi, kiedy wychodziliśmy z kuchni.
- Po co?
- Zabieram cię gdzieś, zobaczysz zaraz.
- No dobra.
Jak prosił tak zrobiłam, ubrałam kurtkę, szalik, czapkę, rękawiczki i ciepłe kozaki. Gotowa czekałam na Hazza, który mówił reszcie, że wychodzimy. Trzymając się za rękę wyszliśmy z domu, śniegu dosypało, a chodniki były całe pokryte lodem.
- Zamknij oczy- poprosił.
- Zamknęłam...
Prowadził mnie przez chwilę do furtki, po czym kazał otworzyć oczy.
- Sanki?
- Tak siadaj.
- Ale jestem ciężka, nie dasz rady.
- Kochanie ciężki to jest hipopotam, ty jesteś leciutka, siadaj, bo sam cię posadzę.
Usiadłam na sankach, a chłopak zaczął je ciągnąć. Szliśmy, a raczej on szedł, ja jechałam chwilę przez jakieś uliczki. Kiedy znaleźliśmy się na jakiejś sporej górce, chłopak usiadł przede mną na sankach.
- Trzymaj się, pozjeżdżamy sobie.
Chwyciłam mocno chłopaka i zjechaliśmy z górki. Na dole oczywiście nie obyło się bez wywrotki. Zjeżdżaliśmy tak jeszcze kilka razy, łącząc nasze głosy w śmiechu. Dobra zabawa formowała cudowną aurę wokół nas, powróciły dawne czasy z dzieciństwa.
- Ja już nie mam siły, jedź sam- powiedziałam zerkając na wielką górkę.
- Ja też już nie mam, wracamy?
- Tak
Wracaliśmy do dom, lecz tym razem szliśmy za rękę, a Harry opowiadał mi historie związane z jego dzieciństwem i tym miastem.
- O pamiętam to drzewo, często przychodziłem tu z kumplami i się wygłupialiśmy, nawet złamałem tu sobie rękę. Wszedłem za kotem, chciałam go ściągnąć, tylko, że mi uciekł, a ja tam utknąłem. Skoczyłem, ale nie fortunnie i upadłem.
- Hhahaha.
- Nie śmiej się, to mnie bolało.
- Przepraszam skarbie.
Weszliśmy do domu, akurat łapiąc się na obiad. Zjedliśmy, spakowaliśmy swoje rupieci i jeszcze chwilę posiedzieliśmy w salonie z rodziną.
- To Harry kiedy zaprosisz nas na ślub? - zagaił dziadek.
- Już nie długo- powiedział, a ja zdziwiona, ale zarazem ucieszona na niego popatrzyłam i przytuliłam.
- To czekamy - chłopak uśmiechnął się na te słowa.
- My już będziemy się zbierać, długa droga przed nami- rzekł wstając i żegnając się, poszłam w jego ślady.
- Mamo, przyjedźcie do nas, my z Harrym chętnie was przyjmiemy- zaprosiłam kobietę, a chłopak przytaknął.
- Na pewno przyjedziemy.
- Harry dbaj o tą dziewczynę, masz wielkie szczęście, nie zmarnuj go- powiedział staruszek, przytulając chłopaka.
- Na pewno nie zmarnuje, jest moim światem - odrzekł.
Wsiedliśmy do samochodu i upewniając się, że wszystko zabrane, ruszyliśmy w kierunku Londynu. Śnieg sypał bardzo mocno. Drogi były bardzo ślizgie, a widoczność bardzo słaba....

 

Jeszcze trochę posłodzę z tą częścią...

Opowiadanie z Harrym cz.28 "No pokaż..."

Chłopak wychylił się za łóżko i wyciągnął duży bukiet czerwonych róż. Zaciągnęłam się ich zapachem i podziękowałam chłopakowi, na co on pocałował mnie w usta, czoło, nosek, oba policzki i jeszcze raz usta. Wtuleni w siebie zasnęliśmy....

***

- Wstawajcie- Anne potrząsała nami, próbując obudzić- Wstawajcie kolacja.
- Coś się stało mamo? - zapytał Harry przecierając oczy.
- Kolacja zaraz będzie, wstawajcie.
- Dobrze już idziemy- odpowiedziałam przyjaźnie.
- A swoją drogą, pięknie wyglądacie, jak śpicie. Uwieczniłam sobie ten widok- zaśmiała się zerkając na telefon i wyszła.

Podniosłam się do pozycji siedzącej i próbowałam utrzymać otwarte oczy. Przetarłam śpiące powieki i spojrzałam na Hazza. Tak samo jak ja walczył ze zmęczeniem, praktycznie zasypialiśmy na siedząco, ale chcąc nie chcąc trzeba był wstać i zejść na dół.
- Harry przyniósłbyś naszą torbę z samochodu? Muszę się przebrać, sweter mam brudny we krwi- poprosiłam.
- Czekaj zaraz przyjdę.
Chłopak opuścił pokój, a ja czekając na niego zdjęłam brudny sweter, pozostając w samych rajstopach i białej bokserce. Siedząc na łóżku i czekając na Harrego, w ręce wpadło zdjęcie z szafki nocnej. Przedstawiało loczka, jego siostrę i mamę. Byli w jakimś parku, uśmiechnięci i weseli. Teraz jest podobnie, z jednym małym szczegółem, Harry stał się przystojniejszy.
- Proszę to ciuchy Gemmy, pożyczyłem od niej, później pójdę do samochodu... Co tam masz?
- Zdjęcie- usiadł obok, a ja mu pokazałam.
- Pamiętam ten park, zabiorę cię tam latem, zobaczysz jak pięknie tam jest. A wracając, do twarzy ci w tych rajstopach.
- Tak ? - zaczęłam się śmiać, bo lepszego komplementu nie mógł wymyślić.
- Tak.
- Pewny jesteś ?
- Pewny jestem
Harry zawisł nade mną i zaczął całować, przy okazji obmacując gdzie nie gdzie. Odsunęłam delikatnie chłopaka i chwyciłam ciuchy, chcąc się ubrać. Założyłam jakiś sweter, który przyniósł  i poszłam do łazienki poprawić makijaż. Przeczesałam włosy i wróciłam do pokoju, gdzie czekał chłopak.
- Idziemy? - zapytał
- Tak.
Chwyciłam go za rękę, łącząc nasze dłonie w całość i zeszliśmy na dół. Zasiedliśmy do stołu, a Anne podała posiłek. Wszystko było normalnie, wszyscy się śmiali i żartowali. Nawet ja trochę się otworzyłam i zaczęłam prowadzić dialogi. Chyba mnie polubili, przynajmniej mam taką nadzieje. Jak się okazało wszyscy dzisiaj nocowali u państwa Styles, łącznie z nami. Po kolacji wszyscy przenieśli się na wielką kanapę do salonu, a ja pomogłam Anne pozmywać.
- Wiecie już czy to chłopczyk czy dziewczynka?- zagaiła.
- Nie, to będzie niespodzianka.
 Uśmiechnęłam się pod nosem na samą myśl o tym.
- A który to miesiąc?
- 6 właściwie to już prawie 7 miesiąc.
- A wiecie jak dacie dziecku imię?
- Jeszcze nie, ale musimy pomyśleć.
Dokończyłyśmy z Anne zmywać naczynia i także ruszyłyśmy w kierunku salonu. Zajęłam miejsce obok Harrego, który na mój widok zaczął się szczerzyć. Objął mnie ramieniem, a ja poczułam się wyjątkowo. To był jeden z jego darów, zawsze sprawiał, że przy nim się tak czułam. Zaczęliśmy oglądać ich rodzinne zdjęcia, a ja co jakiś czas wybuchałam śmiechem.
- Ooo jaki piękny Harry, zobacz (t.i)- Gemma podała mi zdjęcie.
- Hahahhahahhahahhaha
- Nie śmiej się, nie oglądaj tego- chłopak wyrwał mi zdjęcie, które przedstawiało jego, jak miał z cztery latka i biegał nago po podwórku.
- No pokaż.
- Nie.
Loczek pocałował mnie w usta bym nic nie mówiła i szepnął do ucha " Teraz masz lepsze widoki w nocy ". Zaśmiałam się i wtuliłam w tego wariata, później obejrzeliśmy jakiś rodzinny film, a ja poczułam, jak to jest mieć rodzinę. Zastępowali mi ją, sprawiali, że smutek opuszczał mnie i odchodził w niepamięć. Od czasu do czasu czułam również, zazdrosne i złowrogie spojrzenia Samanty, ale udawałam, że nie widzę. Szczerze jej nienawidziłam. Po filmie, każdy został przydzielony do pokoi. My musieliśmy spać w pokoju Gemmy na materacu co wcale mi nie przeszkadzało. W pokoju Harrego spała natomiast ciotka i wujek Hazza oraz jego małe kuzynki. A na dole w salonie dziadkowie i Samanta. Czekałam na swoją kolej w kąpieli, rozmawiając z Gemmą. Znalazłyśmy wspólny język i za przyjaźniłyśmy się. Harry był z nas dumny. Kiedy w końcu nastała moja kolej poszłam do łazienki, ale nie sama, Harry też się wcisnął więc byliśmy tam oboje. Zaczęłam się rozbierać, ale krępował mnie wzrok chłopaka.
- Harry wyjdź chce się wykąpać- poprosiłam.
- Dobra już nie będę, odwracam się- rzekł i się odwrócił.
Szybko rozebrałam się i weszłam pod prysznic, chowając swoje ciało za zieloną zasłoną. Ciepłe kropelki wody łagodziły moją skórę, dając rozluźnienie. Zamknęłam powieki, ale mój relaks nie trwał za długo. Poczułam dotyk, otwierając szybko oczy.
- Co ty robisz? - zapytałam widząc nagiego chłopaka, wchodzącego pod prysznic.
- No co, musimy oszczędzać wodę, a przy okazji umyję ci plecki- poruszył śmiesznie brwiami, co wywołało nasz śmiech.
Harry zaczął mnie całować i właśnie tak wygląda nasza kąpiel, ale przyznam podoba mi się. Duże dłonie chłopaka gładziły moje ciało, wcierając w nie płyn do kąpieli, usta całowały spragnione jego smaku wargi, a języki łączyły się w namiętnym tańcu. Po wspólnej kąpieli wyszliśmy z pod prysznica i zaczęliśmy się ubierać w piżamy. Kiedy na moim ciele zagościła za duża koszulka Harolda i jakieś długie spodnie, a na ciele Harrego koszulka i krótkie spodenki opuściliśmy łazienkę. Układając się wygodnie na materacu zaczęliśmy rozmawiać z leżącą Gemmą na łóżku. Wspólne śmiech przez jakiś czas wypełniały pomieszczenie. Jednak zmęczenie wzięło górę i wtulona w Hazza zasnęłam.....

 

Akcja się rozwinie... obiecuje. Kolejna jutro :D

Opowiadanie z Harrym cz. 27 "Wszystko już zniszczone''

Piosenka  (włączcie proszę)

Wyszłam na taras z tyłu domu, a serce stanęło... Wielki gwóźdź został wbity w serce wraz z tym widokiem. Milion gorzkich łez zaczęło spływać na raz po policzku. Widok Samanty i Stylesa podczas pocałunku....wiecie jak to boli ? Wiecie jak to jest widzieć ukochanego z inną?
- Jak mogłeś? Tak się nazywa twoja miłość? - mówiłam przez płacz łamiącym się głosem.
- ( T.I) to nie tak- chłopak odepchnął dziewczynę i wyraźnie przerażony chciał wszystko wytłumaczyć.
- Nie dotykaj mnie i nawet nie podchodź- odsunęłam się.
- Daj mi to wytłumaczyć...
- Nie musisz tłumaczyć, nie ma co... pokazałeś już ile dla ciebie znaczę. Wiesz.... kiedy ja mówiłam, że cię kocham, te słowa szły prost z mojego serca, szkoda, że ciebie nie było stać na to samo.
- Kochanie ja...
Spojrzałam na chłopaka i nie mogąc opanować płaczu wbiegłam do domu, a następnie do łazienki. Zamknęłam się na klucz i zjeżdżając po ścianie płakałam.

 Słony posmak wypełniał moje usta, a policzki piekły.
- (t.i) otwórz proszę- dobijał się do drzwi, a jego głos zadawał sercu jeszcze większy ból- otwórz, nie odejdę stąd, daj mi wytłumaczyć...
Nie odzywałam się, ani słowem, łzy płynęły niczym wodospad, tworząc mokre plamy na ciuchach. Chłopak nie odpuszczał, cały czas pukał i coś mówił, ale jego słowa jedynie obijały się o moje uszy. Moje przeczucia okazały się prawdziwe, nie zawiodły. W oczach odbił się srebrny blask, wstałam z miejsca i chwyciłam błyskotkę. Wróciłam do poprzedniej pozycji, siadając pod tą samą ścianą i ocierając nadal płynące łzy, obracałam w dłoni żyletkę. Przyglądałam się jej ostrym rogom, a płacz ustawał, szlochy cichły, serce nadal krwawiło. Przeciągnęłam jeden raz, widząc jak krew zaczyna spływać po ręce, opadając na mokrą od łez podłogę. Ból jaki zadawałam sobie każdym kolejnym cięciem, chociaż na chwilę zagłuszał ból w sercu. Czy chciałam się zabić? Nie, przecież nie mogłam miała, dziecko. Ja.. ja po prostu zadawałam sobie ulgę. Patrzyłam na rękę, na czerwoną ciecz i po raz kolejny przyłożyłam w tej chwili moją przyjaciółkę do skóry, tnąc już czwartą idealnie prostą kreskę.

***Oczami Harrego ***
Stałem pod drzwiami łazienki i prosiłem dziewczynę, aby otworzyłam. Doskonale słyszałem, jak płacze, moje serce pękało. Chciałem jej to wszystko wytłumaczyć, po prostu rozmawiałem z Samantą, a kiedy (t.i) szła w kierunku tarasu, rzuciła się na mnie z pocałunkiem, nawet nie zdążyłem jej odepchnąć. Słyszałem jak płacz dziewczyny cichnie, przestraszyłem się, ona mogła sobie coś zrobić. Pośpiesznie znalazłem zapasowy klucz i otworzyłem drzwi. Wchodząc do łazienki, zobaczyłem (t.i) w kałuży krwi. W ręku trzymała żyletkę i próbowała wykonać kolejne cięcie. Pospiesznie wyrwałam dziewczynie narzędzie i sięgnąłem po ręcznik.

*** Twoimi Oczami ***
Szósta już kreska miała zagościć na mojej ręce, kiedy do łazienki dostał się Harry i wyrwał mi narzędzie. Zmoczył jakiś ręcznik i pośpiesznie owinął mi go wokół ręki. Łzy ponownie powróciły i zaczęły płynąć niczym rwąca rzeka. Chłopak mocno mnie przytulił, a ja czując kompletną bezsilność wtuliłam się w jego koszulkę.
- Czemu mi to zrobiłeś? W czym jestem gorsza od niej? - szlochałam.
- Kochanie to nie tak, dla mnie jesteś idealna, kocham cię najmocniej na świecie, to ona mnie pocałowała, kiedy zobaczyła, że idziesz. Proszę uwierz mi, kocham cię...
- Skąd mam mieć pewność, że nie kłamiesz?
- Ufasz mi?
- Ufałam, ale teraz już nie wiem...boli, nie ściskaj- rany zaczęły dawać o sobie znać.
- Czekaj trzeba ją zabandażować
Chłopak dokładnie, opatrzył moja rękę, po czym zaprowadził do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku, nie mając już ochoty na niego patrzeć.
- (t.i ) przepraszam, ja naprawdę cię kocham, nie zrobiłbym ci czegoś takiego...- ponownie zaczął tłumaczyć.
- Zostaw mnie samą, proszę...
Chłopak spełnił moją prośbę i wyszedł. Odwróciłam się i spojrzałam na drzwi, pojedyncze stróżki spokojnie spływały po spuchniętych policzkach, a usta co jakiś czas wypełniał słony posmak.
-Jesteś z siebie dumna? - za drzwiami usłyszałam głos wściekłego Harrego- osiągnęłaś swój cel? Zniszczyłaś mój związek, zadowolona?
- Przepraszam, nie wiedziałam, że ona to zobaczy- tym razem głos Samanty dotarł do moich uszu.
- Nie udawaj idiotki, widziałaś, że ( t.i) idzie. Ja ją naprawdę kocham, tylko z nią chcę spędzić resztę życia, a przez ciebie ona nie chce mnie widzieć...
- Ja...przepraszam, ja wytłumaczę jej to..
- Nie musisz się fatygować i tak wszystko już zniszczone.
Usłyszałam trzask drzwi i wszystko ucichło. Siedziałam 2 godziny w pokoju i zbierałam myśli do kupy. Musiałam się ogarnąć, były święta, a ja nie mogłam ich zepsuć, cała rodzina przyjechała. Leżąc na boku i patrząc w okno usłyszałam, jak do pokoju ktoś wchodzi. Łóżko leciutko się ugięło, a ja poczułam znany dotyk Harrego na plecach. Chłopak przybliżył się do mnie i leżąc za mną, objął ręką w tali. Czułam jego oddech na szyi i słyszałam cichy szloch.
- Chcę żebyś wiedziała, że nigdy cię nie okłamałem. Mówiąc, że jesteś całym moim światem i powodem by żyć, mówiłem prawdę. Twoja obecność jest dla mnie jak narkotyk, a twoje usta rozkoszą. Mógłbym smakować ich codziennie i nigdy nie przestawać, uwielbiam patrzeć w twoje oczy i za każdym razem zagłębiając się w nich odkrywać coś nowego. Gdy mam cię w swoich objęciach, czuję, że cały świat mam przy sobie. To ty jesteś pełnią szczęścia. Kocham cię całym sercem......czemu mi nie wierzysz? - słowa chłopaka wywołały u mnie łzy szczęścia, udowodnił mi, że jego miłość jest szczera.
- Wierze, też cię kocham całym sercem.
Odwróciłam się i spojrzałam w zapłakane oczy chłopaka. Pierwszy raz widziałam go płaczącego. Wtuliłam się w niego, a chłopak zacisnął moje ciało w swoich ramionach.
- Nie rób mi tego nigdy więcej -szepnęłam.
- Obiecuję.

Chłopak złożył czuły i zupełnie inny pocałunek na moich wargach. Włożył w niego tyle troski i czułości, jego usta delikatnie pieściły moje, nie był ani trochę łapczywy.
- Mam coś dla ciebie.
Chłopak wychylił się za łóżko i wyciągnął duży bukiet czerwonych róż. Zaciągnęłam się ich zapachem i podziękowałam chłopakowi, na co on pocałował mnie w usta, czoło, nosek, oba policzki i jeszcze raz usta. Wtuleni w siebie zasnęliśmy...

Opowiadanie z Harrym cz. 26 "Tak się nazywa twoja miłość?"

Uczucie, że wydarzy się coś złego, nie chciało mnie opuścić. Próbowałam się go pozbyć za wszelką cenne. I kiedy z zewnątrz wyglądałam na spokojną, w środku prowadziłam walkę, sam z sobą. Strach, że ona odbierze mi Harrego przerastał mnie powoli, w końcu mówią, że stara miłość nie rdzewieje. Nie chciałam w to wierzyć, broniłam się, chociaż stałam na przegranej pozycji.
- Kiedy będą prezenty? - zapytała mała kuzynka Harrego.
W ich rodzinie było tak, że kilka prezentów dostawało się w wigilię, a resztę następnego dnia.
- Jeżeli bardzo chcesz to możesz już otwierać- odparła Anne.
Dziewczynka rzuciła się biegiem pod choinkę, co wyglądało zabawnie. Czułam się trochę głupio, nie miałam, dla nich żadnych prezentów. Gdybym wiedziała, że mają taką tradycję i, że tak spędzę te święta, na pewno bym je zakupiła.
- Czemu mi nie powiedziałeś, kupiłabym prezenty? - szepnęłam do Harrego.
- Nie ma takiej potrzeby, wszystkim się zająłem, paczki od nas leżą już pod choinką- uśmiechnął się.
- Naprawdę?
- Tak.
- Jesteś wspaniały.
Czułam ulgę, wszyscy rozpakowali swoje prezenty i byli zadowoleni. Nawet ja dostałam, co bardzo mnie zaskoczyło, w pozytywnym znaczeniu.
-To teraz czas bym opowiedział wam przygodę z mojego życia- dziadek Hazza zabrał głos i zaczął opowiadać.
" Jak wiecie też kiedyś byłem młody, tak samo jak wy szukałem miłości. Wiele rozstań i złamanych serce, wiele nocy przebolałych, z powodu braku tej właściwej. Ale wiara, to coś czego nigdy nie traciłem. Pewnego dnia, pamiętam, że był wtedy straszny upał, wybrałem się z kolegami na polanę. Znajduje się ona niedaleko tego domu. Siedzieliśmy pod jednym z drzew i wtedy zobaczyłem Babcie. Piękna, urocza, idealna. Długo starałem się o to, by mnie zauważyła, każdego dnia przychodziłem pod jej okno i śpiewałem serenady. Po dość długim czasie, udało mi się zdobyć jej serce. Spotykaliśmy się, mówili na nas para idealna. Wtedy okazało się, że muszę wyjechać. Oboje cierpieliśmy, każdego dnia dzwoniłem, pisałem listy, ale oddalaliśmy się od siebie. Po 4 miesiącach wróciłem, ale nic już nie było takie samo. Okazało się, że moje miejsce zajął ktoś inny. Nie dziwiłem się, była piękna, miła, troskliwa, pomocna każdy o niej marzył. Zaniedbałem ją, zostawiłem, nie zdając sobie sprawy jak bardzo ją to bolało. Wtedy świat zawalił się, całe niebo runęło. Wiele razy siadałem z żyletką w ręku, zastanawiając się czy jest jeszcze sens żyć. Jednak nie poddałem się, codziennie o nią walczyłem. Każdego dnia udowadniałem jej jak bardzo ją kocham, ile dla mnie znaczy i w końcu się udało. Wybaczyła mi od nowa staliśmy się parą, tylko z jednym wyjątkiem teraz kochaliśmy się 100 razy mocniej. Tak o to teraz jestem z tą o to kobietą 40 lat razem. I wcale nie żałuję, nie cofnął bym czasu nawet jak bym mógł. Przeżyłem 40 najwspanialszych lat z najwspanialszą kobietą na ziemi. Nawet śmierć nie jest mi straszna..." Wy jesteście jeszcze młodzi, ale uczcie się na moich błędach, nie przegapcie swojej miłości...- zakończył i pocałował staruszkę obok w policzek.

Historia, którą opowiedział dziadek Hazza, była piękna. Uroniłam malutką łzę wzruszenia.

 Może wyda wam się ta historia banalna, to na mnie wywarła ogromne wrażenie. Dała wszystkim zebranym do myślenia. Czując nagłą potrzebę skorzystania z toalety, poprosiłam Harrego, aby pokazał mi gdzie jest. Zamykając się w malutkim pomieszczeniu, załatwiłam potrzebę i wyszłam z łazienki, uprzednio zerkając w lustro i poprawiając makijaż. Przeszłam przez długi korytarz, minęłam kuchnię i weszłam do jadalni. Przy stole nie zauważyłam jednak Harrego. Zawróciłam, by go poszukać, sprawdziłam kuchnię, salon, ale chłopak jakby się ulotnił. Wyszłam na taras, z tyłu domu, a serce stanęło... Wielki gwóźdź został wbity w serce wraz z tym widokiem. Milion gorzkich łez zaczęło spływać na raz po policzku. Widok Samanty i Stylesa podczas pocałunku....wiecie jak to boli ? Wiecie jak to jest widzieć ukochanego z inną?
- Jak mogłeś? Tak się nazywa twoja miłość? - mówiłam przez płacz, łamiącym się głosem....

Opowiadanie z Harrym cz.25 "To moja była..."

Otworzyłam oczy, pragnące jeszcze snu. Obróciłam się, mając nadzieję, że zastanę obok mnie Harrego. Rozejrzałam się po całym pomieszczeniu, nie odnajdując nigdzie chłopaka. Zakładając biały szlafrok, rozglądałam się po mieszkaniu. Dokładnie sprawdziłam każdy pokój, a po Hazzie, ani śladu. Usiadłam na kanapie, zastanawiając się czy to nie był sen. Myśląc dłuższą chwilę, dotarło do mnie, że przecież po za szlafrokiem jestem naga. Czyli to nie był sen, nie rozebrałabym się sama. Chyba. Nie, na pewno bym się sama nie rozebrała. Więc czemu go nie ma? Co zrobiłam znowu nie tak, że uciekł.
- Już wstałaś? - zapytał loczek wchodząc do salonu.
- Gdzie ty byłeś kretynie? Bałam się, że mnie zostawiłeś...
Poderwałam się z kanapy i wtuliłam w chłopaka.

Ulga i radość jednocześnie wypełniły moje ciało. A wielki kamień smutku, został zepchnięty z moich barków.
- Jak mogłaś tak pomyśleć? Nie zostawię cię już nigdy, pamiętasz jesteś moją dziewczyną na ZAWSZE.
- Wiem, przepraszam, gdzie byłeś?
- W sklepie, proszę Mikołaj mnie zahaczył i kazał ci przekazać prezent, wczoraj zabłądził po drodze- chłopak uśmiechnął się i wręczył mi malutką paczuszkę.
- Ale ja nic dla ciebie nie mam, nie mogę tego wziąć- odparłam smutno.
- Ty mi już dałaś prezent.
- Jaki?
- Was, mam największy skarb na świecie, no ale jakbyś dorzuciła jeszcze buziaka...nie obraziłbym się.
Pocałowałam Harrego i uradowana chwyciłam prezent. Ciekawość i podekscytowanie rozpierało mnie. Rozerwałam dekoracyjny papier i otworzyłam pudełeczko. Oczy zeszkliły się na widok podarunku.
- Dziękuję, to jest piękne...
Rzuciłam się w ramiona Harrego, całując go.
- Mogę ci założyć? - zapytał.
- Tak.
Podałam mu kartonik, z którego wyjął naszyjnik z pięknym wisiorkiem. Odgarnął moje włosy i zapiął owe cudeńko. Chwyciłam serduszko w ręce i przeczytałam " (t.i ) i Harry na zawsze razem ".
- Teraz każdy będzie wiedział, że jesteś tylko moja.
- Kocham cię.
- Ja ciebie bardziej.

Po zjedzonym śniadaniu, udaliśmy się do rodzinnego miasta Harrego. Strach towarzyszył mi całą drogę. Duży stres przyprawiał mnie o bóle brzucha. Ściskało mnie w żołądku, a wielka gula narastała w gardle, uniemożliwiając wypowiedzenie jakiegokolwiek słowa. Dreszcze przechodziły przez moje ciało, a ręce wciąż drżały.
- Harry ja nie dam rady zawróć.
- Kochanie spokojnie dasz radę, za 5 minut będziemy.
Po tych słowach naprawdę poczułam się lepiej. Widząc jak Harry parkuje na podjeździe, strach uderzył ze zdwojoną mocą. Chłopak otworzył moje drzwi i czekał, aż wysiądę, ale ja nawet nie miałam takiego zamiaru. Zaparłam się z całej siły nogami i ani mi się śniło wysiąść.
- Skarbie no chodź, spójrz na mnie, jestem z tobą.
- Nie działa to na mnie .
- Ok.
Harry chwycił mnie, wziął na ręce i wyciągając z samochodu.
- Co ty robisz?
- Nie dałaś mi wyboru.
Zaniósł pod drzwi i stawiając na ganku, zapukał. Chwyciłam jego dłoń i ścisnęłam bardzo mocno. Spojrzałam w jego oczy, chciał mi pomóc, chciał abym się nie bała. Pocałował mnie w czoło szepcząc " Jestem obok ". Drzwi domu otworzyły się, a serce znacznie przyśpieszyło tępo. Gdyby mogło, teraz pewnie wyskoczyłoby, dostało nóg i uciekło. Jak się domyślam mama Hazza wychyliła się za brązowego prostokąta i ucieszona przytuliła syna.
- Mamo to jest ( t.i ), opowiadałem ci wczoraj o niej.
- Ach tak, witaj w domu kochanie- rzekła kobieta.
Przytuliła mnie, dodając mi tym pewności. Ciepłe uczucie przepłynęło przez ciało, uspakajając troszkę serce.
- Dzień dobry pani- odpowiedziałam.
- Jakie pani, aż taka stara to chyba nie jestem, mów mi Anne, albo mamo jak chcesz? - uśmiechnęła się.
- Mogę mamo?
- Oczywiście.
Od śmierci mojej mamy, nigdy nie użyłam tego słowa do kogoś. Teraz mogłam na nowo poczuć jak to jest. Co prawda Anne nie zastąpi mi jej i mimo, że  prawie w ogóle jej nie znam, to już pozwoliła mi się poczuć kimś ważnym.
- Wejdźcie zimno jest na dworze.
Weszłam za kobietą do domu, a Harold za mną.
- Rozbierzcie się, właśnie przygotowujemy z Gemmą śniadanie świąteczne, zaraz przyjedzie babcia i dziadek Harrego oraz ciotka z wujkiem...

Kobieta zniknęła z pola widzenia, a ja zabijałam wzrokiem lokowatego, najchętniej bym się teraz rozpłakała.
- Harry ja nie mogę, nie potrafię, boje się rozumiesz?
- Rozumiem, dlatego nie odstąpię cię na krok, po za tym moja rodzina nie jest taka zła, zobaczysz...
Pocałował mnie chcąc tym uspokoić, ale jakoś nie bardzo mu wyszło. Weszliśmy do salonu, gdzie poznałam jego siostrę i ojczyma. Równie miło mnie przyjęli.
- Czyli jednak Harry nie kłamał mnie, że zostanę babcią?
- Nie....przepraszam- szepnęłam.
- Za co? Bardzo się cieszę, zawsze chciałam mieć wnuki, a ty dałaś mi to szczęście - przytuliła mnie Anne i po gratulowała.
- A ja to co? Jak wiesz, też się do tego przyczyniłem- powiedział Harry udając obrażonego.
- W to to akurat nie wątpię- zaśmiała się i także go przytuliła,- Siadajcie, my z Gemmą jeszcze dokończymy szykować.
- Pomogę wam- zaproponowałam.
- Jeżeli chcesz, ale nie myśl, że pozwolimy ci nosić- odparła z uśmiechem Gemma.
Pomagałam im w przyszykowaniu potraw, przy czym dużo rozmawialiśmy. W myślach dziękowałam intuicji, że kazał mi ubrać się w cienkie czarne rajstopy i kremowy dłuższy sweterek z reniferami. Przynajmniej wyglądałam choć trochę odświętnie.
- Dobrze, dziewczyny idźcie siadać, ja tylko pokroję pieczywo.
Wykonałyśmy polecenie i zajęłyśmy miejsca. Usiadłam obok swojego chłopaka, uśmiechając się. On obdarzył mnie pocałunkiem w policzek, co spowodowało, że się zawstydziłam i dostałam rumieńców. Złączył nasze dłonie pod stołem w jedność, dodając tym odwagi. Jednak dźwięk dzwonka do drzwi zburzył całą oazę spokoju, która przez chwilę zapanowała w moim ciele. Po chwili do salonu weszła rodzina Harrego, a on wstał witając się z nią. Zrobiłam to samo i przedstawiłam się każdemu. Kiedy wszyscy już zasiedli, zaczęliśmy konsumować posiłki, nie długo później do salonu weszła jakaś dziewczyna. Wysoka, chuda, piękna blondynka. Spojrzałam na Harrego, a on na mnie, widziałam w jego oczach lekki strach i przejęcie. Przywitała się ze wszystkimi i podeszła do Harrego przytulając i całując go w policzek.
- Dawno cię nie widziałam - widać jak się do niego zaczyna kleić.
- Ja ciebie też, poznaj to ( t.i ) moja dziewczyna, (t.i) to moja była Samanta- przedstawił nas Harry.
Jej mina pokazywała wiele, nienawidziła mnie i vice versa. Chcąc być miłą wstałam i przywitałam się z nią. Usiedliśmy z Harrym na swoje miejsca, a ona zajęła miejsce obok Gemmy. Rodzina Harrego, była bardzo miła, śmiali się, żartowali, jednak mi wcale nie było wesoło. Widziałam jak Harry i Samanta na siebie patrzą....

Opowiadanie z Harrym cz.24 "Możemy to zrobić ?"

Kevin dobiegł końca, a dochodziła dopiero 17:30. Cały wieczór, stał przed nami otworem. Nasze dłonie splecione w jedność, spoczywały na kanapie.
- Chodź- nagle z siedziska wstał Harry, podnosząc również mnie.
- Gdzie?
- Do kuchni, nie będziemy tak bezczynnie siedzieć. Upieczemy ciasteczka- powiedział z cwanym uśmieszkiem.
- Nie mamy składników.
- To idziemy kupić, no już.

Ubrani w grube kurtki i szaliki, wyszliśmy z mieszkania, kierując się do supermarketu. Kupiwszy już wszystkie potrzebne rzeczy, wracaliśmy do domu przez park. Wiele osób spacerowało tędy o tej porze, śpiewając kolędy. My także przemierzaliśmy parka śpiewając znane piosenki pod nosem.
- Zaczekaj- zatrzymał się chłopak, kierując do mnie te słowa.
- Coś się stało? - byłam zmieszana.
- Cofnij się w tył trzy kroki- wykonałam jego polecenie.
- Po co?
- Spójrz w górę, stoisz pod jemiołą, pocałuj mnie- zrobił słodką minkę.
Zrobiłam jak chciał, wspięłam się na palce, delikatnie łącząc nasze usta w słodkim pocałunku. Trwaliśmy w nim dłuższą chwilę.
- Ohhhh... pięknie wyglądacie razem dzieci, ale lepiej zmykajcie do domu, robi się zimno...
Oboje z Hazzą spojrzeliśmy na miłą staruszkę i śmiejąc się, wróciliśmy do domu.

Wielki bałagan, panując dookoła nas w kuchni, przerażał, a jednocześnie śmieszył mnie. Ledwo co zaczęliśmy piec, a już tak nabrudziliśmy.
- Ja nie wiem kto to posprząta, ale na pewno nie ja - zaśmiałam się.
- Tak, nie ty ? Zaraz zobaczymy- Harry zaczął mnie gonić.
Uciekałam przed nim po całym mieszkaniu, a on próbując mnie złapać, rzucał mąką. Śmiech i dobra zabawa, to od nas nie odstępowało.
- Mam cię.
Chłopak złapał mnie w kuchni i szybkim ruchem przyciągnął do siebie. Wpił się w moje usta i powoli pogłębiał pocałunek. Kiedy był pewny, że go nie odepchnę, chwycił mnie w biodrach i posadził na blacie kuchennym.

 Jego namiętne i powolne pocałunki pieściły moje usta, zjeżdżając niżej. Odchyliłam delikatnie głowę w tył, pozwalając całować mu moją szyję. Biorąc mnie w swoje silne ramiona, przeniósł do sypialni. Ułożył nas delikatnie na łóżku, nie przestając całować. Jego duże dłonie dopadły koszulki, pozbywając się jej. Nie pozostając mu dłużna, zrobiłam to samo z jego górą.
- Możemy to zrobić? Nic się nie stanie dziecku? - przerwał na sekundę.
- Nie, tylko uważaj i bądź delikatny.
Pocałowałam go chcąc dodać pewności. Namiętność, która po chwili przybrała na sile, prowadziła nas przez krainę przyjemności. W wolnym tępię, chcąc rozkoszować się chwilą, pozbywaliśmy się swoich ubrań. Chłopak całował każdy skrawek mojego ciała, zaznaczając swoje terytorium. Jego usta i język pieściły moje piersi, dostarczając tym nie pojętą przyjemność. Jego ciepłe ciało, łączące się teraz z moim, podnosiło ciśnienie. Językiem zjeżdżał coraz niżej, dochodząc do pępka, a palce powędrowały na intymne miejsca. Plecy wygięły się w łuk pod wpływem dużej dawki błogości. Harry zaczął powoli we mnie wchodzić i kontrolowanymi oraz spokojnymi ruchami poruszać. Delikatność, z jaką to robił zaskoczyła mnie, bał się, że jeden zły ruch, a stanie się coś złego.

 Nasze biodra poruszały się równomiernie, współgrając ze sobą. Dochodząc do szczytu, zaczął przyśpieszać ruchy. Nasze soki połączyły się, a chłopak opuścił moją pochwę. Zmęczeni opadliśmy na łóżko i wtuleni w siebie staraliśmy się opanować oddechy. Jego dłoń z powrotem powędrowała na moje piersi, złapał jedną delikatnie i zaczął miętolić. Z trudnością tłumiłam w sobie śmiech. Przycisnęłam swoje ciało do chłopak, blokując mu tym dostęp do klatki piersiowej.
- Kochanie jesteś niesprawiedliwa...
- Tak też cię kocham - odparłam.
- A dostanę buziaka, ale takiego wiesz? - poruszył śmiesznie brwiami.
- No nie wiem, muszę pomyśleć...
- Jesteś piękna- myślał, że mnie tym przekona.
- No nie wiem, muszę pomyśleć...
- Masz piękny uśmiech.
- No nie wiem, muszę pomyśleć...
- Kocham twoje ciało, jest takie seksowne, nawet z tym brzuszkiem.
- No nie wiem, muszę pomyśleć...
- Kocham cię najmocniej na świecie.
- Przekonałeś mnie.
Wspięłam się na niego i nachylając pocałowałam najlepiej jak umiałam, z dużą dawką namiętności.

- Ciasteczka się upiekły, idź przynieś, proszę- zrobiłam oczy kota ze shreka.
-......... Dobrze, już idę.
Harry wylazł z łóżka i pomaszerował do kuchni, wracając po chwili z gorącymi ciastkami na talerzu. Położył się obok i wspólnie zaczęliśmy je konsumować. Jego ramię, obejmowało moje ciało, a dłoń gładziła moje przedramię.
- Na kruszyliśmy- powiedziałam czując okruszki na łóżku.
- To trzeba je posprzątać.
Chłopak zaczął niby sprzątać okruszki co chwilę zahaczając o moje ciało. Wiedziałam doskonale, że wykorzystywał ten moment by poobmacywać mnie... Po skończonym "sprzątaniu" łóżka, wrócił do poprzedniej pozycji.
- Jesteśmy okropni, dziś wigilia, a my leżymy w łóżku...w dodatku nago- mówiąc to śmiałam się.
- Tak masz rację, jesteśmy okropni, ale mi się to podoba- zaśmiał się- lecz jeśli się zgodzisz, to jutro chciałbym cię zabrać do mojej mamy.
- Co? Nie, nie, nie ma mowy, możesz jechać beze mnie- spoważniałam w jednej chwili.
- Ale czemu, nie chcesz poznać moje mamy?
- Chcę, ale boje się, na pewno mnie znienawidzi.
- Głupoty gadasz skarbie, nie masz czego się bać, ja będę z tobą cały czas, obiecuję, proszę...?
- No dobra, niech ci będzie- powiedziałam niechętnie.
- Kocham cię- powiedział wyraźnie ucieszony.
Resztę wieczoru spędziliśmy w łóżku rozmawiając....