Opowiadanie z Harrym cz.28 "No pokaż..."

Chłopak wychylił się za łóżko i wyciągnął duży bukiet czerwonych róż. Zaciągnęłam się ich zapachem i podziękowałam chłopakowi, na co on pocałował mnie w usta, czoło, nosek, oba policzki i jeszcze raz usta. Wtuleni w siebie zasnęliśmy....

***

- Wstawajcie- Anne potrząsała nami, próbując obudzić- Wstawajcie kolacja.
- Coś się stało mamo? - zapytał Harry przecierając oczy.
- Kolacja zaraz będzie, wstawajcie.
- Dobrze już idziemy- odpowiedziałam przyjaźnie.
- A swoją drogą, pięknie wyglądacie, jak śpicie. Uwieczniłam sobie ten widok- zaśmiała się zerkając na telefon i wyszła.

Podniosłam się do pozycji siedzącej i próbowałam utrzymać otwarte oczy. Przetarłam śpiące powieki i spojrzałam na Hazza. Tak samo jak ja walczył ze zmęczeniem, praktycznie zasypialiśmy na siedząco, ale chcąc nie chcąc trzeba był wstać i zejść na dół.
- Harry przyniósłbyś naszą torbę z samochodu? Muszę się przebrać, sweter mam brudny we krwi- poprosiłam.
- Czekaj zaraz przyjdę.
Chłopak opuścił pokój, a ja czekając na niego zdjęłam brudny sweter, pozostając w samych rajstopach i białej bokserce. Siedząc na łóżku i czekając na Harrego, w ręce wpadło zdjęcie z szafki nocnej. Przedstawiało loczka, jego siostrę i mamę. Byli w jakimś parku, uśmiechnięci i weseli. Teraz jest podobnie, z jednym małym szczegółem, Harry stał się przystojniejszy.
- Proszę to ciuchy Gemmy, pożyczyłem od niej, później pójdę do samochodu... Co tam masz?
- Zdjęcie- usiadł obok, a ja mu pokazałam.
- Pamiętam ten park, zabiorę cię tam latem, zobaczysz jak pięknie tam jest. A wracając, do twarzy ci w tych rajstopach.
- Tak ? - zaczęłam się śmiać, bo lepszego komplementu nie mógł wymyślić.
- Tak.
- Pewny jesteś ?
- Pewny jestem
Harry zawisł nade mną i zaczął całować, przy okazji obmacując gdzie nie gdzie. Odsunęłam delikatnie chłopaka i chwyciłam ciuchy, chcąc się ubrać. Założyłam jakiś sweter, który przyniósł  i poszłam do łazienki poprawić makijaż. Przeczesałam włosy i wróciłam do pokoju, gdzie czekał chłopak.
- Idziemy? - zapytał
- Tak.
Chwyciłam go za rękę, łącząc nasze dłonie w całość i zeszliśmy na dół. Zasiedliśmy do stołu, a Anne podała posiłek. Wszystko było normalnie, wszyscy się śmiali i żartowali. Nawet ja trochę się otworzyłam i zaczęłam prowadzić dialogi. Chyba mnie polubili, przynajmniej mam taką nadzieje. Jak się okazało wszyscy dzisiaj nocowali u państwa Styles, łącznie z nami. Po kolacji wszyscy przenieśli się na wielką kanapę do salonu, a ja pomogłam Anne pozmywać.
- Wiecie już czy to chłopczyk czy dziewczynka?- zagaiła.
- Nie, to będzie niespodzianka.
 Uśmiechnęłam się pod nosem na samą myśl o tym.
- A który to miesiąc?
- 6 właściwie to już prawie 7 miesiąc.
- A wiecie jak dacie dziecku imię?
- Jeszcze nie, ale musimy pomyśleć.
Dokończyłyśmy z Anne zmywać naczynia i także ruszyłyśmy w kierunku salonu. Zajęłam miejsce obok Harrego, który na mój widok zaczął się szczerzyć. Objął mnie ramieniem, a ja poczułam się wyjątkowo. To był jeden z jego darów, zawsze sprawiał, że przy nim się tak czułam. Zaczęliśmy oglądać ich rodzinne zdjęcia, a ja co jakiś czas wybuchałam śmiechem.
- Ooo jaki piękny Harry, zobacz (t.i)- Gemma podała mi zdjęcie.
- Hahahhahahhahahhaha
- Nie śmiej się, nie oglądaj tego- chłopak wyrwał mi zdjęcie, które przedstawiało jego, jak miał z cztery latka i biegał nago po podwórku.
- No pokaż.
- Nie.
Loczek pocałował mnie w usta bym nic nie mówiła i szepnął do ucha " Teraz masz lepsze widoki w nocy ". Zaśmiałam się i wtuliłam w tego wariata, później obejrzeliśmy jakiś rodzinny film, a ja poczułam, jak to jest mieć rodzinę. Zastępowali mi ją, sprawiali, że smutek opuszczał mnie i odchodził w niepamięć. Od czasu do czasu czułam również, zazdrosne i złowrogie spojrzenia Samanty, ale udawałam, że nie widzę. Szczerze jej nienawidziłam. Po filmie, każdy został przydzielony do pokoi. My musieliśmy spać w pokoju Gemmy na materacu co wcale mi nie przeszkadzało. W pokoju Harrego spała natomiast ciotka i wujek Hazza oraz jego małe kuzynki. A na dole w salonie dziadkowie i Samanta. Czekałam na swoją kolej w kąpieli, rozmawiając z Gemmą. Znalazłyśmy wspólny język i za przyjaźniłyśmy się. Harry był z nas dumny. Kiedy w końcu nastała moja kolej poszłam do łazienki, ale nie sama, Harry też się wcisnął więc byliśmy tam oboje. Zaczęłam się rozbierać, ale krępował mnie wzrok chłopaka.
- Harry wyjdź chce się wykąpać- poprosiłam.
- Dobra już nie będę, odwracam się- rzekł i się odwrócił.
Szybko rozebrałam się i weszłam pod prysznic, chowając swoje ciało za zieloną zasłoną. Ciepłe kropelki wody łagodziły moją skórę, dając rozluźnienie. Zamknęłam powieki, ale mój relaks nie trwał za długo. Poczułam dotyk, otwierając szybko oczy.
- Co ty robisz? - zapytałam widząc nagiego chłopaka, wchodzącego pod prysznic.
- No co, musimy oszczędzać wodę, a przy okazji umyję ci plecki- poruszył śmiesznie brwiami, co wywołało nasz śmiech.
Harry zaczął mnie całować i właśnie tak wygląda nasza kąpiel, ale przyznam podoba mi się. Duże dłonie chłopaka gładziły moje ciało, wcierając w nie płyn do kąpieli, usta całowały spragnione jego smaku wargi, a języki łączyły się w namiętnym tańcu. Po wspólnej kąpieli wyszliśmy z pod prysznica i zaczęliśmy się ubierać w piżamy. Kiedy na moim ciele zagościła za duża koszulka Harolda i jakieś długie spodnie, a na ciele Harrego koszulka i krótkie spodenki opuściliśmy łazienkę. Układając się wygodnie na materacu zaczęliśmy rozmawiać z leżącą Gemmą na łóżku. Wspólne śmiech przez jakiś czas wypełniały pomieszczenie. Jednak zmęczenie wzięło górę i wtulona w Hazza zasnęłam.....

 

Akcja się rozwinie... obiecuje. Kolejna jutro :D

Opowiadanie z Harrym cz. 27 "Wszystko już zniszczone''

Piosenka  (włączcie proszę)

Wyszłam na taras z tyłu domu, a serce stanęło... Wielki gwóźdź został wbity w serce wraz z tym widokiem. Milion gorzkich łez zaczęło spływać na raz po policzku. Widok Samanty i Stylesa podczas pocałunku....wiecie jak to boli ? Wiecie jak to jest widzieć ukochanego z inną?
- Jak mogłeś? Tak się nazywa twoja miłość? - mówiłam przez płacz łamiącym się głosem.
- ( T.I) to nie tak- chłopak odepchnął dziewczynę i wyraźnie przerażony chciał wszystko wytłumaczyć.
- Nie dotykaj mnie i nawet nie podchodź- odsunęłam się.
- Daj mi to wytłumaczyć...
- Nie musisz tłumaczyć, nie ma co... pokazałeś już ile dla ciebie znaczę. Wiesz.... kiedy ja mówiłam, że cię kocham, te słowa szły prost z mojego serca, szkoda, że ciebie nie było stać na to samo.
- Kochanie ja...
Spojrzałam na chłopaka i nie mogąc opanować płaczu wbiegłam do domu, a następnie do łazienki. Zamknęłam się na klucz i zjeżdżając po ścianie płakałam.

 Słony posmak wypełniał moje usta, a policzki piekły.
- (t.i) otwórz proszę- dobijał się do drzwi, a jego głos zadawał sercu jeszcze większy ból- otwórz, nie odejdę stąd, daj mi wytłumaczyć...
Nie odzywałam się, ani słowem, łzy płynęły niczym wodospad, tworząc mokre plamy na ciuchach. Chłopak nie odpuszczał, cały czas pukał i coś mówił, ale jego słowa jedynie obijały się o moje uszy. Moje przeczucia okazały się prawdziwe, nie zawiodły. W oczach odbił się srebrny blask, wstałam z miejsca i chwyciłam błyskotkę. Wróciłam do poprzedniej pozycji, siadając pod tą samą ścianą i ocierając nadal płynące łzy, obracałam w dłoni żyletkę. Przyglądałam się jej ostrym rogom, a płacz ustawał, szlochy cichły, serce nadal krwawiło. Przeciągnęłam jeden raz, widząc jak krew zaczyna spływać po ręce, opadając na mokrą od łez podłogę. Ból jaki zadawałam sobie każdym kolejnym cięciem, chociaż na chwilę zagłuszał ból w sercu. Czy chciałam się zabić? Nie, przecież nie mogłam miała, dziecko. Ja.. ja po prostu zadawałam sobie ulgę. Patrzyłam na rękę, na czerwoną ciecz i po raz kolejny przyłożyłam w tej chwili moją przyjaciółkę do skóry, tnąc już czwartą idealnie prostą kreskę.

***Oczami Harrego ***
Stałem pod drzwiami łazienki i prosiłem dziewczynę, aby otworzyłam. Doskonale słyszałem, jak płacze, moje serce pękało. Chciałem jej to wszystko wytłumaczyć, po prostu rozmawiałem z Samantą, a kiedy (t.i) szła w kierunku tarasu, rzuciła się na mnie z pocałunkiem, nawet nie zdążyłem jej odepchnąć. Słyszałem jak płacz dziewczyny cichnie, przestraszyłem się, ona mogła sobie coś zrobić. Pośpiesznie znalazłem zapasowy klucz i otworzyłem drzwi. Wchodząc do łazienki, zobaczyłem (t.i) w kałuży krwi. W ręku trzymała żyletkę i próbowała wykonać kolejne cięcie. Pospiesznie wyrwałam dziewczynie narzędzie i sięgnąłem po ręcznik.

*** Twoimi Oczami ***
Szósta już kreska miała zagościć na mojej ręce, kiedy do łazienki dostał się Harry i wyrwał mi narzędzie. Zmoczył jakiś ręcznik i pośpiesznie owinął mi go wokół ręki. Łzy ponownie powróciły i zaczęły płynąć niczym rwąca rzeka. Chłopak mocno mnie przytulił, a ja czując kompletną bezsilność wtuliłam się w jego koszulkę.
- Czemu mi to zrobiłeś? W czym jestem gorsza od niej? - szlochałam.
- Kochanie to nie tak, dla mnie jesteś idealna, kocham cię najmocniej na świecie, to ona mnie pocałowała, kiedy zobaczyła, że idziesz. Proszę uwierz mi, kocham cię...
- Skąd mam mieć pewność, że nie kłamiesz?
- Ufasz mi?
- Ufałam, ale teraz już nie wiem...boli, nie ściskaj- rany zaczęły dawać o sobie znać.
- Czekaj trzeba ją zabandażować
Chłopak dokładnie, opatrzył moja rękę, po czym zaprowadził do swojego pokoju. Położyłam się na łóżku, nie mając już ochoty na niego patrzeć.
- (t.i ) przepraszam, ja naprawdę cię kocham, nie zrobiłbym ci czegoś takiego...- ponownie zaczął tłumaczyć.
- Zostaw mnie samą, proszę...
Chłopak spełnił moją prośbę i wyszedł. Odwróciłam się i spojrzałam na drzwi, pojedyncze stróżki spokojnie spływały po spuchniętych policzkach, a usta co jakiś czas wypełniał słony posmak.
-Jesteś z siebie dumna? - za drzwiami usłyszałam głos wściekłego Harrego- osiągnęłaś swój cel? Zniszczyłaś mój związek, zadowolona?
- Przepraszam, nie wiedziałam, że ona to zobaczy- tym razem głos Samanty dotarł do moich uszu.
- Nie udawaj idiotki, widziałaś, że ( t.i) idzie. Ja ją naprawdę kocham, tylko z nią chcę spędzić resztę życia, a przez ciebie ona nie chce mnie widzieć...
- Ja...przepraszam, ja wytłumaczę jej to..
- Nie musisz się fatygować i tak wszystko już zniszczone.
Usłyszałam trzask drzwi i wszystko ucichło. Siedziałam 2 godziny w pokoju i zbierałam myśli do kupy. Musiałam się ogarnąć, były święta, a ja nie mogłam ich zepsuć, cała rodzina przyjechała. Leżąc na boku i patrząc w okno usłyszałam, jak do pokoju ktoś wchodzi. Łóżko leciutko się ugięło, a ja poczułam znany dotyk Harrego na plecach. Chłopak przybliżył się do mnie i leżąc za mną, objął ręką w tali. Czułam jego oddech na szyi i słyszałam cichy szloch.
- Chcę żebyś wiedziała, że nigdy cię nie okłamałem. Mówiąc, że jesteś całym moim światem i powodem by żyć, mówiłem prawdę. Twoja obecność jest dla mnie jak narkotyk, a twoje usta rozkoszą. Mógłbym smakować ich codziennie i nigdy nie przestawać, uwielbiam patrzeć w twoje oczy i za każdym razem zagłębiając się w nich odkrywać coś nowego. Gdy mam cię w swoich objęciach, czuję, że cały świat mam przy sobie. To ty jesteś pełnią szczęścia. Kocham cię całym sercem......czemu mi nie wierzysz? - słowa chłopaka wywołały u mnie łzy szczęścia, udowodnił mi, że jego miłość jest szczera.
- Wierze, też cię kocham całym sercem.
Odwróciłam się i spojrzałam w zapłakane oczy chłopaka. Pierwszy raz widziałam go płaczącego. Wtuliłam się w niego, a chłopak zacisnął moje ciało w swoich ramionach.
- Nie rób mi tego nigdy więcej -szepnęłam.
- Obiecuję.

Chłopak złożył czuły i zupełnie inny pocałunek na moich wargach. Włożył w niego tyle troski i czułości, jego usta delikatnie pieściły moje, nie był ani trochę łapczywy.
- Mam coś dla ciebie.
Chłopak wychylił się za łóżko i wyciągnął duży bukiet czerwonych róż. Zaciągnęłam się ich zapachem i podziękowałam chłopakowi, na co on pocałował mnie w usta, czoło, nosek, oba policzki i jeszcze raz usta. Wtuleni w siebie zasnęliśmy...

Opowiadanie z Harrym cz. 26 "Tak się nazywa twoja miłość?"

Uczucie, że wydarzy się coś złego, nie chciało mnie opuścić. Próbowałam się go pozbyć za wszelką cenne. I kiedy z zewnątrz wyglądałam na spokojną, w środku prowadziłam walkę, sam z sobą. Strach, że ona odbierze mi Harrego przerastał mnie powoli, w końcu mówią, że stara miłość nie rdzewieje. Nie chciałam w to wierzyć, broniłam się, chociaż stałam na przegranej pozycji.
- Kiedy będą prezenty? - zapytała mała kuzynka Harrego.
W ich rodzinie było tak, że kilka prezentów dostawało się w wigilię, a resztę następnego dnia.
- Jeżeli bardzo chcesz to możesz już otwierać- odparła Anne.
Dziewczynka rzuciła się biegiem pod choinkę, co wyglądało zabawnie. Czułam się trochę głupio, nie miałam, dla nich żadnych prezentów. Gdybym wiedziała, że mają taką tradycję i, że tak spędzę te święta, na pewno bym je zakupiła.
- Czemu mi nie powiedziałeś, kupiłabym prezenty? - szepnęłam do Harrego.
- Nie ma takiej potrzeby, wszystkim się zająłem, paczki od nas leżą już pod choinką- uśmiechnął się.
- Naprawdę?
- Tak.
- Jesteś wspaniały.
Czułam ulgę, wszyscy rozpakowali swoje prezenty i byli zadowoleni. Nawet ja dostałam, co bardzo mnie zaskoczyło, w pozytywnym znaczeniu.
-To teraz czas bym opowiedział wam przygodę z mojego życia- dziadek Hazza zabrał głos i zaczął opowiadać.
" Jak wiecie też kiedyś byłem młody, tak samo jak wy szukałem miłości. Wiele rozstań i złamanych serce, wiele nocy przebolałych, z powodu braku tej właściwej. Ale wiara, to coś czego nigdy nie traciłem. Pewnego dnia, pamiętam, że był wtedy straszny upał, wybrałem się z kolegami na polanę. Znajduje się ona niedaleko tego domu. Siedzieliśmy pod jednym z drzew i wtedy zobaczyłem Babcie. Piękna, urocza, idealna. Długo starałem się o to, by mnie zauważyła, każdego dnia przychodziłem pod jej okno i śpiewałem serenady. Po dość długim czasie, udało mi się zdobyć jej serce. Spotykaliśmy się, mówili na nas para idealna. Wtedy okazało się, że muszę wyjechać. Oboje cierpieliśmy, każdego dnia dzwoniłem, pisałem listy, ale oddalaliśmy się od siebie. Po 4 miesiącach wróciłem, ale nic już nie było takie samo. Okazało się, że moje miejsce zajął ktoś inny. Nie dziwiłem się, była piękna, miła, troskliwa, pomocna każdy o niej marzył. Zaniedbałem ją, zostawiłem, nie zdając sobie sprawy jak bardzo ją to bolało. Wtedy świat zawalił się, całe niebo runęło. Wiele razy siadałem z żyletką w ręku, zastanawiając się czy jest jeszcze sens żyć. Jednak nie poddałem się, codziennie o nią walczyłem. Każdego dnia udowadniałem jej jak bardzo ją kocham, ile dla mnie znaczy i w końcu się udało. Wybaczyła mi od nowa staliśmy się parą, tylko z jednym wyjątkiem teraz kochaliśmy się 100 razy mocniej. Tak o to teraz jestem z tą o to kobietą 40 lat razem. I wcale nie żałuję, nie cofnął bym czasu nawet jak bym mógł. Przeżyłem 40 najwspanialszych lat z najwspanialszą kobietą na ziemi. Nawet śmierć nie jest mi straszna..." Wy jesteście jeszcze młodzi, ale uczcie się na moich błędach, nie przegapcie swojej miłości...- zakończył i pocałował staruszkę obok w policzek.

Historia, którą opowiedział dziadek Hazza, była piękna. Uroniłam malutką łzę wzruszenia.

 Może wyda wam się ta historia banalna, to na mnie wywarła ogromne wrażenie. Dała wszystkim zebranym do myślenia. Czując nagłą potrzebę skorzystania z toalety, poprosiłam Harrego, aby pokazał mi gdzie jest. Zamykając się w malutkim pomieszczeniu, załatwiłam potrzebę i wyszłam z łazienki, uprzednio zerkając w lustro i poprawiając makijaż. Przeszłam przez długi korytarz, minęłam kuchnię i weszłam do jadalni. Przy stole nie zauważyłam jednak Harrego. Zawróciłam, by go poszukać, sprawdziłam kuchnię, salon, ale chłopak jakby się ulotnił. Wyszłam na taras, z tyłu domu, a serce stanęło... Wielki gwóźdź został wbity w serce wraz z tym widokiem. Milion gorzkich łez zaczęło spływać na raz po policzku. Widok Samanty i Stylesa podczas pocałunku....wiecie jak to boli ? Wiecie jak to jest widzieć ukochanego z inną?
- Jak mogłeś? Tak się nazywa twoja miłość? - mówiłam przez płacz, łamiącym się głosem....

Opowiadanie z Harrym cz.25 "To moja była..."

Otworzyłam oczy, pragnące jeszcze snu. Obróciłam się, mając nadzieję, że zastanę obok mnie Harrego. Rozejrzałam się po całym pomieszczeniu, nie odnajdując nigdzie chłopaka. Zakładając biały szlafrok, rozglądałam się po mieszkaniu. Dokładnie sprawdziłam każdy pokój, a po Hazzie, ani śladu. Usiadłam na kanapie, zastanawiając się czy to nie był sen. Myśląc dłuższą chwilę, dotarło do mnie, że przecież po za szlafrokiem jestem naga. Czyli to nie był sen, nie rozebrałabym się sama. Chyba. Nie, na pewno bym się sama nie rozebrała. Więc czemu go nie ma? Co zrobiłam znowu nie tak, że uciekł.
- Już wstałaś? - zapytał loczek wchodząc do salonu.
- Gdzie ty byłeś kretynie? Bałam się, że mnie zostawiłeś...
Poderwałam się z kanapy i wtuliłam w chłopaka.

Ulga i radość jednocześnie wypełniły moje ciało. A wielki kamień smutku, został zepchnięty z moich barków.
- Jak mogłaś tak pomyśleć? Nie zostawię cię już nigdy, pamiętasz jesteś moją dziewczyną na ZAWSZE.
- Wiem, przepraszam, gdzie byłeś?
- W sklepie, proszę Mikołaj mnie zahaczył i kazał ci przekazać prezent, wczoraj zabłądził po drodze- chłopak uśmiechnął się i wręczył mi malutką paczuszkę.
- Ale ja nic dla ciebie nie mam, nie mogę tego wziąć- odparłam smutno.
- Ty mi już dałaś prezent.
- Jaki?
- Was, mam największy skarb na świecie, no ale jakbyś dorzuciła jeszcze buziaka...nie obraziłbym się.
Pocałowałam Harrego i uradowana chwyciłam prezent. Ciekawość i podekscytowanie rozpierało mnie. Rozerwałam dekoracyjny papier i otworzyłam pudełeczko. Oczy zeszkliły się na widok podarunku.
- Dziękuję, to jest piękne...
Rzuciłam się w ramiona Harrego, całując go.
- Mogę ci założyć? - zapytał.
- Tak.
Podałam mu kartonik, z którego wyjął naszyjnik z pięknym wisiorkiem. Odgarnął moje włosy i zapiął owe cudeńko. Chwyciłam serduszko w ręce i przeczytałam " (t.i ) i Harry na zawsze razem ".
- Teraz każdy będzie wiedział, że jesteś tylko moja.
- Kocham cię.
- Ja ciebie bardziej.

Po zjedzonym śniadaniu, udaliśmy się do rodzinnego miasta Harrego. Strach towarzyszył mi całą drogę. Duży stres przyprawiał mnie o bóle brzucha. Ściskało mnie w żołądku, a wielka gula narastała w gardle, uniemożliwiając wypowiedzenie jakiegokolwiek słowa. Dreszcze przechodziły przez moje ciało, a ręce wciąż drżały.
- Harry ja nie dam rady zawróć.
- Kochanie spokojnie dasz radę, za 5 minut będziemy.
Po tych słowach naprawdę poczułam się lepiej. Widząc jak Harry parkuje na podjeździe, strach uderzył ze zdwojoną mocą. Chłopak otworzył moje drzwi i czekał, aż wysiądę, ale ja nawet nie miałam takiego zamiaru. Zaparłam się z całej siły nogami i ani mi się śniło wysiąść.
- Skarbie no chodź, spójrz na mnie, jestem z tobą.
- Nie działa to na mnie .
- Ok.
Harry chwycił mnie, wziął na ręce i wyciągając z samochodu.
- Co ty robisz?
- Nie dałaś mi wyboru.
Zaniósł pod drzwi i stawiając na ganku, zapukał. Chwyciłam jego dłoń i ścisnęłam bardzo mocno. Spojrzałam w jego oczy, chciał mi pomóc, chciał abym się nie bała. Pocałował mnie w czoło szepcząc " Jestem obok ". Drzwi domu otworzyły się, a serce znacznie przyśpieszyło tępo. Gdyby mogło, teraz pewnie wyskoczyłoby, dostało nóg i uciekło. Jak się domyślam mama Hazza wychyliła się za brązowego prostokąta i ucieszona przytuliła syna.
- Mamo to jest ( t.i ), opowiadałem ci wczoraj o niej.
- Ach tak, witaj w domu kochanie- rzekła kobieta.
Przytuliła mnie, dodając mi tym pewności. Ciepłe uczucie przepłynęło przez ciało, uspakajając troszkę serce.
- Dzień dobry pani- odpowiedziałam.
- Jakie pani, aż taka stara to chyba nie jestem, mów mi Anne, albo mamo jak chcesz? - uśmiechnęła się.
- Mogę mamo?
- Oczywiście.
Od śmierci mojej mamy, nigdy nie użyłam tego słowa do kogoś. Teraz mogłam na nowo poczuć jak to jest. Co prawda Anne nie zastąpi mi jej i mimo, że  prawie w ogóle jej nie znam, to już pozwoliła mi się poczuć kimś ważnym.
- Wejdźcie zimno jest na dworze.
Weszłam za kobietą do domu, a Harold za mną.
- Rozbierzcie się, właśnie przygotowujemy z Gemmą śniadanie świąteczne, zaraz przyjedzie babcia i dziadek Harrego oraz ciotka z wujkiem...

Kobieta zniknęła z pola widzenia, a ja zabijałam wzrokiem lokowatego, najchętniej bym się teraz rozpłakała.
- Harry ja nie mogę, nie potrafię, boje się rozumiesz?
- Rozumiem, dlatego nie odstąpię cię na krok, po za tym moja rodzina nie jest taka zła, zobaczysz...
Pocałował mnie chcąc tym uspokoić, ale jakoś nie bardzo mu wyszło. Weszliśmy do salonu, gdzie poznałam jego siostrę i ojczyma. Równie miło mnie przyjęli.
- Czyli jednak Harry nie kłamał mnie, że zostanę babcią?
- Nie....przepraszam- szepnęłam.
- Za co? Bardzo się cieszę, zawsze chciałam mieć wnuki, a ty dałaś mi to szczęście - przytuliła mnie Anne i po gratulowała.
- A ja to co? Jak wiesz, też się do tego przyczyniłem- powiedział Harry udając obrażonego.
- W to to akurat nie wątpię- zaśmiała się i także go przytuliła,- Siadajcie, my z Gemmą jeszcze dokończymy szykować.
- Pomogę wam- zaproponowałam.
- Jeżeli chcesz, ale nie myśl, że pozwolimy ci nosić- odparła z uśmiechem Gemma.
Pomagałam im w przyszykowaniu potraw, przy czym dużo rozmawialiśmy. W myślach dziękowałam intuicji, że kazał mi ubrać się w cienkie czarne rajstopy i kremowy dłuższy sweterek z reniferami. Przynajmniej wyglądałam choć trochę odświętnie.
- Dobrze, dziewczyny idźcie siadać, ja tylko pokroję pieczywo.
Wykonałyśmy polecenie i zajęłyśmy miejsca. Usiadłam obok swojego chłopaka, uśmiechając się. On obdarzył mnie pocałunkiem w policzek, co spowodowało, że się zawstydziłam i dostałam rumieńców. Złączył nasze dłonie pod stołem w jedność, dodając tym odwagi. Jednak dźwięk dzwonka do drzwi zburzył całą oazę spokoju, która przez chwilę zapanowała w moim ciele. Po chwili do salonu weszła rodzina Harrego, a on wstał witając się z nią. Zrobiłam to samo i przedstawiłam się każdemu. Kiedy wszyscy już zasiedli, zaczęliśmy konsumować posiłki, nie długo później do salonu weszła jakaś dziewczyna. Wysoka, chuda, piękna blondynka. Spojrzałam na Harrego, a on na mnie, widziałam w jego oczach lekki strach i przejęcie. Przywitała się ze wszystkimi i podeszła do Harrego przytulając i całując go w policzek.
- Dawno cię nie widziałam - widać jak się do niego zaczyna kleić.
- Ja ciebie też, poznaj to ( t.i ) moja dziewczyna, (t.i) to moja była Samanta- przedstawił nas Harry.
Jej mina pokazywała wiele, nienawidziła mnie i vice versa. Chcąc być miłą wstałam i przywitałam się z nią. Usiedliśmy z Harrym na swoje miejsca, a ona zajęła miejsce obok Gemmy. Rodzina Harrego, była bardzo miła, śmiali się, żartowali, jednak mi wcale nie było wesoło. Widziałam jak Harry i Samanta na siebie patrzą....

Opowiadanie z Harrym cz.24 "Możemy to zrobić ?"

Kevin dobiegł końca, a dochodziła dopiero 17:30. Cały wieczór, stał przed nami otworem. Nasze dłonie splecione w jedność, spoczywały na kanapie.
- Chodź- nagle z siedziska wstał Harry, podnosząc również mnie.
- Gdzie?
- Do kuchni, nie będziemy tak bezczynnie siedzieć. Upieczemy ciasteczka- powiedział z cwanym uśmieszkiem.
- Nie mamy składników.
- To idziemy kupić, no już.

Ubrani w grube kurtki i szaliki, wyszliśmy z mieszkania, kierując się do supermarketu. Kupiwszy już wszystkie potrzebne rzeczy, wracaliśmy do domu przez park. Wiele osób spacerowało tędy o tej porze, śpiewając kolędy. My także przemierzaliśmy parka śpiewając znane piosenki pod nosem.
- Zaczekaj- zatrzymał się chłopak, kierując do mnie te słowa.
- Coś się stało? - byłam zmieszana.
- Cofnij się w tył trzy kroki- wykonałam jego polecenie.
- Po co?
- Spójrz w górę, stoisz pod jemiołą, pocałuj mnie- zrobił słodką minkę.
Zrobiłam jak chciał, wspięłam się na palce, delikatnie łącząc nasze usta w słodkim pocałunku. Trwaliśmy w nim dłuższą chwilę.
- Ohhhh... pięknie wyglądacie razem dzieci, ale lepiej zmykajcie do domu, robi się zimno...
Oboje z Hazzą spojrzeliśmy na miłą staruszkę i śmiejąc się, wróciliśmy do domu.

Wielki bałagan, panując dookoła nas w kuchni, przerażał, a jednocześnie śmieszył mnie. Ledwo co zaczęliśmy piec, a już tak nabrudziliśmy.
- Ja nie wiem kto to posprząta, ale na pewno nie ja - zaśmiałam się.
- Tak, nie ty ? Zaraz zobaczymy- Harry zaczął mnie gonić.
Uciekałam przed nim po całym mieszkaniu, a on próbując mnie złapać, rzucał mąką. Śmiech i dobra zabawa, to od nas nie odstępowało.
- Mam cię.
Chłopak złapał mnie w kuchni i szybkim ruchem przyciągnął do siebie. Wpił się w moje usta i powoli pogłębiał pocałunek. Kiedy był pewny, że go nie odepchnę, chwycił mnie w biodrach i posadził na blacie kuchennym.

 Jego namiętne i powolne pocałunki pieściły moje usta, zjeżdżając niżej. Odchyliłam delikatnie głowę w tył, pozwalając całować mu moją szyję. Biorąc mnie w swoje silne ramiona, przeniósł do sypialni. Ułożył nas delikatnie na łóżku, nie przestając całować. Jego duże dłonie dopadły koszulki, pozbywając się jej. Nie pozostając mu dłużna, zrobiłam to samo z jego górą.
- Możemy to zrobić? Nic się nie stanie dziecku? - przerwał na sekundę.
- Nie, tylko uważaj i bądź delikatny.
Pocałowałam go chcąc dodać pewności. Namiętność, która po chwili przybrała na sile, prowadziła nas przez krainę przyjemności. W wolnym tępię, chcąc rozkoszować się chwilą, pozbywaliśmy się swoich ubrań. Chłopak całował każdy skrawek mojego ciała, zaznaczając swoje terytorium. Jego usta i język pieściły moje piersi, dostarczając tym nie pojętą przyjemność. Jego ciepłe ciało, łączące się teraz z moim, podnosiło ciśnienie. Językiem zjeżdżał coraz niżej, dochodząc do pępka, a palce powędrowały na intymne miejsca. Plecy wygięły się w łuk pod wpływem dużej dawki błogości. Harry zaczął powoli we mnie wchodzić i kontrolowanymi oraz spokojnymi ruchami poruszać. Delikatność, z jaką to robił zaskoczyła mnie, bał się, że jeden zły ruch, a stanie się coś złego.

 Nasze biodra poruszały się równomiernie, współgrając ze sobą. Dochodząc do szczytu, zaczął przyśpieszać ruchy. Nasze soki połączyły się, a chłopak opuścił moją pochwę. Zmęczeni opadliśmy na łóżko i wtuleni w siebie staraliśmy się opanować oddechy. Jego dłoń z powrotem powędrowała na moje piersi, złapał jedną delikatnie i zaczął miętolić. Z trudnością tłumiłam w sobie śmiech. Przycisnęłam swoje ciało do chłopak, blokując mu tym dostęp do klatki piersiowej.
- Kochanie jesteś niesprawiedliwa...
- Tak też cię kocham - odparłam.
- A dostanę buziaka, ale takiego wiesz? - poruszył śmiesznie brwiami.
- No nie wiem, muszę pomyśleć...
- Jesteś piękna- myślał, że mnie tym przekona.
- No nie wiem, muszę pomyśleć...
- Masz piękny uśmiech.
- No nie wiem, muszę pomyśleć...
- Kocham twoje ciało, jest takie seksowne, nawet z tym brzuszkiem.
- No nie wiem, muszę pomyśleć...
- Kocham cię najmocniej na świecie.
- Przekonałeś mnie.
Wspięłam się na niego i nachylając pocałowałam najlepiej jak umiałam, z dużą dawką namiętności.

- Ciasteczka się upiekły, idź przynieś, proszę- zrobiłam oczy kota ze shreka.
-......... Dobrze, już idę.
Harry wylazł z łóżka i pomaszerował do kuchni, wracając po chwili z gorącymi ciastkami na talerzu. Położył się obok i wspólnie zaczęliśmy je konsumować. Jego ramię, obejmowało moje ciało, a dłoń gładziła moje przedramię.
- Na kruszyliśmy- powiedziałam czując okruszki na łóżku.
- To trzeba je posprzątać.
Chłopak zaczął niby sprzątać okruszki co chwilę zahaczając o moje ciało. Wiedziałam doskonale, że wykorzystywał ten moment by poobmacywać mnie... Po skończonym "sprzątaniu" łóżka, wrócił do poprzedniej pozycji.
- Jesteśmy okropni, dziś wigilia, a my leżymy w łóżku...w dodatku nago- mówiąc to śmiałam się.
- Tak masz rację, jesteśmy okropni, ale mi się to podoba- zaśmiał się- lecz jeśli się zgodzisz, to jutro chciałbym cię zabrać do mojej mamy.
- Co? Nie, nie, nie ma mowy, możesz jechać beze mnie- spoważniałam w jednej chwili.
- Ale czemu, nie chcesz poznać moje mamy?
- Chcę, ale boje się, na pewno mnie znienawidzi.
- Głupoty gadasz skarbie, nie masz czego się bać, ja będę z tobą cały czas, obiecuję, proszę...?
- No dobra, niech ci będzie- powiedziałam niechętnie.
- Kocham cię- powiedział wyraźnie ucieszony.
Resztę wieczoru spędziliśmy w łóżku rozmawiając....

Opowiadanie z Harrym cz. 23 "Kocham cię.."

Nasze pocałunki stały się rutyną, choć trwały chwilę i nie były namiętne, to jednak pocałunki. Dostawałam je na dobranoc lub dzień dobry. Zbliżyły nas do siebie bardzo. Z każdym dniem pragnęłam go bardziej, bardziej go kochałam, chciałam aby był mój tylko mój.

*** Tydzień później ***
Obudziłam się późnym popołudniem, w mieszkaniu panowała kompletna cisza. Słychać było tylko przejeżdżające samochody, pod moim oknem. Podniosłam się z wygodnego łóżka i zaczęłam rozglądać po domu. Każdego ranka w kuchni witała mnie postać Harrego, a teraz go nie było. Oczy dostrzegły biały świstek na stole. Podeszłam i chwyciłam go w ręce, ładne i staranne pismo na nim widniejące, uspokoiło mnie trochę.
“ Przepraszam, że tak bez pożegnani, ale jak wiesz święta już za trzy dni. Wyjechałem do mojej rodziny, bardzo stęskniłem się za nią, Liam z Danielle i reszta chłopców także wyjechali. Mam nadzieję, że dasz sobie radę, powinienem wrócić w przyszłym tygodniu. Życzę ci i maluszkowi WESOŁYCH ŚWIĄT- Harry xx “
Jego wiadomość znacznie mnie zasmuciła, byłam przygotowana na spędzanie świąt w samotności, ale mimo to kryła się we mnie mała nadzieja. Święta to czas kiedy ludzie sobie wybaczają, jednoczą się, wracają do siebie, miałam nadzieję, że ja i Harry, że my też wrócimy do siebie. Jednak z przeczytaniem tych słów, nadzieja i wiara minęła. Przecież oczywiste było, że loczek wyjedzie, rodzinna jest najważniejsza, zwłaszcza w święta... Nie mając najmniejszej ochoty nigdzie wychodzić, zrobiłam sobie jajecznicę i po zjedzonym posiłku, poszłam do łazienki. Oddałam się relaksacji, siedząc w gorącej wodzie. Resztę dnia spędziłam pod cieplusią kołdrą i przed telewizorem. Następne 2 dni były podobne, raz wyszłam na zakupy, zrobić sobie zapas jedzenia na święta i siedziałam w domu.

Dziś obudziły mnie kolędy, śpiewane gdzieś na ulicach. Śnieżna pogoda z oknem i wystroje domów poprawiały mi humor. Wszystko przypominało o dzisiejszym dniu. Gwiazdka, wigilia, boże narodzenie, jest wiele określeń na ten dzień. Przekreśliłam kolejny numerek na kalendarzu, dziś 24 grudnia. Szybko wskoczyłam w swoje dresy i zabrałam się za sprzątanie całego mieszkania. Każdy kont lśnił, ubrałam drzewko choinkowe, które zostało zakupione już wcześniej. Całe mieszkanie błyszczało i zachwycało świąteczną atmosferą. Zegarki wybiły 13:40, a ja zmęczona, ale zadowolona z efektów opadłam na kanapę. Odsapnęłam chwilę i dałam ciału odpocząć. Zbierając siły, poszłam do łazienki, wzięłam długą kąpiel, ogoliłam nogi i umyłam głowę. Włosy wysuszyłam i ułożyły się w delikatne fale, zrobiłam delikatny makijaż i wy balsamowałam całe ciało. Na ciele zagościła prześliczna kremowa sukienka. Była do połowy uda, co podkreślało moje nogi, które zdobiły cieniutkie czarne rajstopki. Założyłam krótki, rozpinany sweterek, w kolorze beżu i pozostawiłam go rozpiętym. Wychodząc z łazienki zegarki wskazywały godzinę 16:00, zrobiłam ciepłe kakao i usadzając się na kanapie włączyłam telewizor. Kevin zaczynał się za 10 minut, więc czekałam, głaskając brzuszek. Odgłos dzwonka sprawił, że poderwałam się z miejsca i podeszłam do drzwi. Otwierając je ujrzałam grupkę dzieci, śpiewających kolędy. Dałam im kilka funtów i zamykając drzwi, powróciłam na kanapę. Upiłam kilka łyków, ciepłego napoju i film zaczął się. Znałam tę komedie na pamięć, a i tak za każdym razem wybuchałam gromkim śmiechem. W mieszkaniu panowała ciemność, jedynym źródłem światła był telewizor i światełka na choince. Kochałam taki nastrój. Dopijając słodkawą ciecz, ktoś ponownie zapukał do drzwi. Odstawiając kubek i poszłam otworzyć. Za brązowego prostokąta wyłonił się bukiet czerwonych róż,

trzymany przez chłopak w lokach.
- Kiedy byłem w moim rodzinnym domu, uświadomiłem sobie jak bardzo ważna dla mnie jesteś, jak wy jesteście. Nie mogłem pozwolić, aby moja miłość sama spędzała święta, proszę to dla ciebie- powiedział z słodkim uśmiechem Harry i wręczył bukiet.
Wtuliłam się w niego czując jak moje oczy robią się mokre.
- Dziękuję.
- Kocham cię słonko- szepnął słowa, na które bardzo długo czekałam, po czym złączył nasze usta w namiętnym pocałunku.
- Ja ciebie też.
- Mam jedno pytanie? - zapytał, lekko zdenerwowany.
- Jakie?
- Zostaniesz moją dziewczyną, już na zawsze?
- A co z Melissą?
-Nie ma jej, zerwaliśmy, zgadzasz się?
-Tak - tym razem ja go pocałowałam.
Weszliśmy do środka zamykając drzwi i wspólnie usadzając przed telewizorem. Teraz wtuleni w siebie oglądaliśmy komedię. Szczęście i miłość do chłopaka rozpierała mnie od środka. Tylko jego widok potrafił w pełni mnie uszczęśliwić. Wystarcza jedno spojrzenie zielonych oczu chłopaka, a cały świat, leży u moich stóp, nabiera kolorów w jednej chwili, a wszystko staje się łatwiejsze, piękniejsze i lepsze. Uwielbiam ten stan, uwielbiam zatracać się w chwilach, w których króluje Harry. Jestem w swoim własnym raju, do którego nikt nie ma klucza, po za nim...

 

To jeszcze nie koniec kochani....

 Na drodze głównej bohaterki pojawi się jeszcze sporo przeciwności...

 

Opowiadanie z Harrym cz.22 "Będziecie wujkami..."

Delikatne szturchanie wybudziło mnie z głębokiego snu. Otworzyłam oczy i ujrzałam dziewczynę Liama.
- Danielle? Co ty tu robisz? Coś się stało? - podniosłam się z kanapy do pozycji siedzącej.
- Harry musiał jechać wcześnie rano z chłopakami do studia, nagrywają piosenkę, dał mi kluczę, przepraszam, że cię budzę, ale mam do ciebie prośbę- powiedziała brunetka.
- Nic nie szkodzi, jaką?
- Dzisiaj z Liamem mamy rocznicę naszego związku, pojechałabyś ze mną na zakupy, żeby kupić jakąś sukienkę, chciałabym pięknie wyglądać?
- Oczywiście, że pojadę, czekaj ubiorę się- wstałam i ruszyłam do łazienki- A jeszcze jedno ty pięknie wyglądasz nawet w piżamie- rzekłam i zniknęła za drzwiami.
Ubrałam się dziś nie co inaczej, bo w grube czarne rajstopy i luźny, długi sweter z reniferami. Włosy pozostawiłam rozpuszczone, założyłam buty, płaszczyk, szalik i chciałam wychodzić już z mieszkania, kiedy Danielle mnie zatrzymała i poprowadziła do kuchni dając śniadanie.
- Jak zjesz dopiero pójdziemy- uśmiechnęła się uroczo.
- dobrze proszę pani.
Zjadłam posiłek i w końcu wyszłyśmy z mieszkania. Zjechałyśmy windą na dół i wsiadając do samochodu dziewczyny, udałyśmy się do największego centrum handlowego. Zaczynając od pierwszego butiku zwiedzałyśmy, każdy po kolei. Wchodziłyśmy i wychodziłyśmy, z jednego do drugiego. Żaden sklep nie umknął naszej uwadze. Sprawiało nam to frajdę, chociaż też lekkie zdenerwowanie, gdyż nic nie znalazłyśmy.
- To już ostatni sklep jeżeli tu nie będzie sukienki to ja zwariuje - mówiła brunetka, wchodząc do sklepu, a ja za nią.
5 przymierzonych sukienek i żadna nie jest idealna. Przemierzałam wzrokiem półki pragnąc znaleźć idealną dla dziewczyny kreacje. Przewracałam wieszaki, aż w moje dłonie wpadła śliczna biała sukienka z koronkowymi wstawkami po bokach. Była piękna, podałam ją dziewczynie i czekałam, aż ją włoży. Czekając, wybrała też sukienkę dla siebie.
- I jak? - zapytała wychodząc z przymierzalni.
Zwężana sukienka w tali idealnie podkreślała jej figurę, a rozkloszowany dół, do połowy uda podkreślał jej długie nogi. Delikatny dekolt i rękawy 3/4 z koronki sprawiały, że wyglądała seksownie, ale też jak anioł.
- Jest piękna, bierzesz ją, Liam padnie jak cię zobaczy.
- Hahahahahaha, nie przesadzajmy.
Po paru minutach udałyśmy się do kasy, gdzie zapłaciłyśmy za swoje zakupy. Zadowolone wyszłyśmy ze sklepu.
- To teraz jeszcze buty trzeba kupić- powiedziała z uśmiechem.
- Jaki sklep proponujesz? - zapytałam z przyjemnością, jak każda kobieta mogłabym całymi dniami chodzić po sklepach.
- Może ten, ładne buty widzę na wystawie- uśmiechnęła się i pociągnęła do butiku.
1000 par butów, które chciałabym mieć w szafie. Z trudem było oderwać od nich wzrok

 i nie przymierzyć jakiejś pary. Po 30 minutach chodzenia od półki do półki i przymierzania różnych butów, wyszłyśmy ze sklepu z dwiema parami, jedna Dani, druga moja.
- Co teraz? - zapytała.
- Nie wiem, ale nie mam już siły.
- Ja też, chodźmy do samochodu.
Załadowałyśmy nasze zakupy do bagażnika i wsiadając do samochodu ruszyłyśmy. Dobry humor dopisywał nam cały czas, całą drogę śmiałyśmy się bez powodu.
- Pojedziemy do domu chłopaków, pewnie jeszcze o tym nie słyszałaś, ale przeprowadzili się, kupili duży dom bliżej centrum i teraz mieszkam razem z nimi- oznajmiła mi.
- To cudownie, ale wiesz nie wiem czy chłopcy chcieliby mnie widzieć.
- Spokojnie na pewno by się ucieszyli, z resztą i tak ich teraz nie ma są w studiu. Nie martw się- pocieszała mnie.

Danielle zaparkowała na podjeździe i wspólnie ruszyłyśmy w kierunku drzwi. Dom już od zewnątrz zrobił na mnie ogromne wrażenie. Muszę nawet powiedzieć, że był pięknie udekorowany w świątecznym stylu z zewnątrz, pewnie to zasługa chłopców. Brunetka otworzyła drzwi, a oczom ukazało się pęknie zrobione wnętrze. Wszystko było urządzone w nowoczesnym stylu, ale nie do przesady. Weszliśmy do salonu, ściany w odcieniach ekri i bieli, oraz duże okna sprawiające, że pomieszczenie wydawało się większe i przestrzenne. Duży dywan na środku i ogromny narożnik dookoła jego, idealni komponowały się z wnętrzem. Piękny, zrobiony z ciemnej cegły kominek, otulał ciepłem całe pomieszczenie. Duża ilość półeczek, ze zdjęciami i statuetkami chłopaków wypełniała i dodawała przyjemną aurę pomieszczeniu. Danielle zaprowadziła mnie do sypialni jej i Liama, która również była pięknie urządzona.
- Pomożesz mi się przygotować?
- Tak, oczywiście.
- To poczekaj, pójdę wziąć kąpiel i zaraz wracam, rozgość się jak chcesz to lodówka jest w kuchni, na pewno ją znajdziesz, jedzenia jest dużo- zaśmiała się.
- Spokojnie, nie jestem, aż tak głodna.
- A i jeszcze jedno, może przyjść Eleonor, dziewczyna Louisa, jest fajna. Na pewno ją polubisz- puściła oczko i znikła za drzwiami.
Usiadłam na łóżku i czekałam, nie jestem osobą, która jest wścibska i zwiedza każdy kąt domu. To było nie w moim stylu, szanowałam ich prywatność. Drzwi się otworzyły, a w nich stanęła jakaś dziewczyna, również miała brązowe włosy.
- Hej, jestem Eleonor, ty to pewnie przyjaciółka Liama i Danielle- powiedziała przyjaźnie i podała mi dłoń.
- Hej miło mi ja jestem ( t.i).
-Widzę, że spodziewasz się dziecka, gratuluję.
- Dziękuję.
- Danielle się kąpie?
- Tak.
- To w takim razie, może zechcesz napić się ze mną kawy, albo herbaty?
- Herbaty bardzo chętnie.
Wspólnie zeszłyśmy na dół, do salonu. Dziewczyna zaparzyła herbatę i siedząc na dużej kanapie, rozmawiałyśmy.
- Tu jesteś, o widzę, że się już poznałyście- do salonu weszła Danielle w szlafroku.
- Tak, dla ciebie też mamy herbatę- podała jej filiżankę Eleonor.
- Dziękuję.
Pochłonięte rozmową, nie zauważyłyśmy jak mija nam czas. Nasze śmiechy wypełniały całe pomieszczenie, dobra zabawa w babskim towarzystwie, pozytywnie na mnie wpływała.
- Dobra, fajnie się rozmawia, ale muszę się szykować, chodźcie mi pomożecie- powiedziała dziewczyna z pięknymi lokami.
Rozsiadając się na jej sypialnianym łóżku, czekałyśmy, aż ubierze się w sukienkę. Następnie zrobiłyśmy jej delikatny makijaż i dobrałyśmy dodatki. Efekt końcowy był nieziemski.
- Wyglądasz pięknie, Liam będzie zachwycony- powiedziałam z podziwem.
Zeszłyśmy na dół i chwilę jeszcze rozmawiałyśmy. Później Eleonor, gdzieś musiała jechać, a my chwilę siedziałyśmy same.
- Ja będę już leciała, zaraz wrócą chłopcy i jest już późno- zaczęłam się ubierać.
- ( T.I ) widzę, że się boisz, ale nie masz czego, chłopcy nie są na ciebie źli, Liam mi wszystko wyjaśnił, jak to było od początku, wyjaśnił też chłopcom, oni naprawdę bardzo by się ucieszyli, gdyby cię zobaczyli.
- Wierze w to, miło, ale i tak jest późno.
Przytuliłam Danielle na pożegnanie i miałam wychodzić z domu, kiedy ktoś mnie wyprzedził i drzwi się otworzyły. Do domu pierwszy wszedł Niall i Zayn, oboje stanęli w szoku. Następny był Liam.
- Hej ( T.I) - Liam podszedł i mnie przytulił.
- (t.i )!!! - Niall teraz wyraźnie ucieszony, krzyknął i również przytulił, Zayn mu zawtórował.
- Ooo, ( T.I ) jak się czujesz? - do domu wszedł Harry, a za nim Louis.
- Dobrze, właśnie wychodzę.
- Ty jesteś w ciąży? - zapytał Lou.
- Tak.
- Gratuluję, po gratuluj też tatusiowi ode mnie- ciągnął pasiasty.
Nie wiedziałam przez chwilę co powiedzieć, nie wiedziałam czy Harry chciał, żebym powiedziała, że jest ojcem.
- Dziękuję Lou - nagle odezwał się loczek.
- Przecież ty nie jesteś w ciąży Baranie- zaśmiał się.
- Ale to moje dziecko, a wy będziecie wujkami- powiedział ze śmiechem.
- Naprawdę? - zapytali chłopcy, po za Liamem, który nagle zniknął z Danielle.
- Tak

-przepraszam, ale muszę już iść, miło było was zobaczyć.
Wyszłam z domu, zostawiając zaszokowaną trójkę. Harry wybiegł za mną, łapiąc za rękę.
- Wsiadaj do samochodu, przecież nie puszcze cię samej, o tej porze- uśmiechnął się i zaprowadził do pojazdu.

*** Oczami Harrego ***
Byłem szczęśliwy, że chłopcy w końcu dowiedzieli się prawdy. Byłem dumny z tego, że będę miał dziecko z najpiękniejszą dziewczyną na świecie. Wczorajszy pocałunek, ja musiałem ją pocałować, chciałem poczuć jej smak, zatracić się w chwili. Chciałem całować ją codziennie i codziennie budzić się przy jej boku. Będąc na miejscu, zaparkowałem samochód i razem z dziewczyną wszedłem na chwilę do jej mieszkania. Zrobiłem jej herbatę, widziałem, że jest padnięta. Zasypiała na kanapie. Usiadłem na chwilę, obok niej i przyglądając się owej niewieście, złączyłem nasze usta w krótkim, ale czułym buziaku. Z każdym pocałunkiem zakochiwałem się w niej na nowo. Wiedziałem, miałem pewność, że ją kocham i chcę z nią być... Jednak przeszkoda...