Opowiadanie z Harrym cz.15 "Uważaj !!!"

*** Oczami Harrego ***
Szedłem przez park z Melis za rękę. Zakochałem się w niej była piękna, urocza, miła lecz nie wiem czy to prawdziwa miłość. Może to tylko zauroczenie, nie umiem tego stwierdzić. Na pewno jest moim pocieszeniem po ( t.i ). Zalecza zranione serce i wypełnia pustkę. Kątem oka zerknąłem na dziewczynę. Proste, ciemno brązowe włosy za ramiona okalające jej twarz. Wąskie brzoskwiniowe usta i lekko zadarty do góry nosek. Ciemne niczym czarna kawa oczy. Bardzo gadatliwa, czasem aż za bardzo. Pewna siebie i zawzięta. Jest zupełnym przeciwieństwem ( t.i ).
- Daj buziaka
Jej głos rozniósł się po parku, a ja nachylając się założyłem na jej ustach pocałunek. Przyśpieszyłem odrobinę kroku, aby szybciej znaleźć się u celu. Odprowadziłem piękność do jej domu, ucałowałem na pożegnanie i sam wracałem do swojego. Dookoła zapadł zmrok, srebrny księżyc zastąpił słońce. Wszedłem do domu i zamknąwszy drzwi wszedłem do salonu. Chłopaki jak zwykle zajęci byli sobą, nawet Liam od kilku dni wydawał się być inny taki weselszy i spokojniejszy, domyślam się, że wiąże się to z Danielle. Udałem się do swojego pokoju i zamykając drzwi zjechałem po nich. Po raz kolejny uciekłem od otaczającego mnie świata. Zamknąłem się w ciemnym pomieszczeni, w czterech ścianach i nie wpuszczałem nikogo. Uciekałem myślami, odizolowywałem się od otoczenia i ludzi. W ręce wpadł mały świstek, na którym widniały słowa (t.i) "Nie udawałam miłości do ciebie". Wierze, że jej nie udawała, wierze jej słowom, ale złość na jej czyny i kłamstwa przezwycięża miłość. Nie pozwala mi na wybaczenie jej.
Pusty park, puste ulice pozbawione ludzi, cisza.
- Harry masz gościa- krzyki Liama i nie zadowolenie w jego głosie rozniosło się po domu.
Podniosłem się z podłogi i zszedłem na dół widząc Melise.
- Hej coś się stało? - zapytałem zaskoczony jej obecnością.
- Przyszłam do mojego chłopaka, nie mogę- weszła do środka.
- Możesz, chodźmy na górę.
Dziewczyna rozłożyła się na łóżku, a ja obok niej
- Chciałaś o czymś porozmawiać?
- Nie- odpowiedziała szybko.
Zaczęła mnie całować i ściągać moją koszulkę. Wiedziałem do czego to prowadzi. Jej pocałunki stawały się coraz bardziej zachłanne.
- Poczekaj, ja nie mogę- powiedziałem odpychając ją od siebie.
- No przestań Harry Styles nie może...- była uparta.
- Nie chcę, proszę...- uległa i bez słowa wyszła z mojego pokoju, a później domu.
Zamykając oczy myślałem o tym wszystkim....


*** Twoimi Oczami***
Po przepłakanej noc nastał dzień, a ja musiałam dalej żyć. Zjadłam śniadanie, ubrałam kurtkę i jak miałam w zwyczaju wyszłam się przejść. Od jakiegoś czasu to było moje ulubione zajęcie, wolne spacery uspokajały mnie. Doszłam do centrum i ponownie zobaczyłam widok jakiego nie chciałam, starałam się uciec. Liama.

 Odbiegłam kawałek i wyciągając w pośpiechu komórkę, zadzwoniłam do
- Słucham?
- Liaś proszę przyjedź, potrzebuje cię- mój głos łamał się, potrzebowała pocieszenia. potrzebowałam czyjeś bliskości.
- Zaraz będę ale gdzie ty jesteś?
Wytłumaczyłam mu, w którym miejscu obecnie się znajduję i czekałam. Mój stan psychiczny nie był najlepszy, złamałam się, coś we mnie pękło, nie pozwala mi żyć normalnie. Nie potrafię pohamować łez, chociaż bardzo chcę. Po 7 minutach zobaczyłam Liam idącego do mnie. Widział mnie, był lekko przestraszony moim stanem.
- Uważaj!!!!!!
Usłyszałam jego przerażony krzyk i mocne światła samochodu oślepiły mnie...

Opowiadanie z Harrym cz.14 "Skoczyłabym w dół..."

Słońce mocniej przygrzało w ten mroźny dzień, śnieg lśnił kryształkami, a ja pokonywałam kolejne zaspy śniegu, których najwidoczniej nie zdążyli odśnieżyć. Zatrzymałam się na chwilę widząc grupkę małych dzieci, lepiących bałwana. Kule śniegu, nie które nawet większe od nich, ten widok bawił. Podeszłam wolnym krokiem do nich i zakładając białe rękawiczki, zapytałam czy mogę im pomóc. Zgodziły się, zaczęliśmy budować wielkiego bałwana. Ustawiłam trzy duże kule śniegu jedna na drugiej, a dzieci zaczęły robić z węgla guziczki.
- Czekaj podsadsadzę cię- podeszłam do 5-latki i podniosłam ją, umożliwiając zrobienie nosa z marchewki.
Owinęliśmy mu szyję jakimś szalikiem, a na Głowę postawiliśmy zielone wiaderko. Poprosiłam, przechodnia, aby zrobił nam zdjęcie z bałwankiem, którego dzieci nazwały Kulfon. Ustawiliśmy się do zdjęcia i szeroko uśmiechnęliśmy. Pożegnałam się z maluchami i szłam dalej. Wpatrywałam się w ozdoby świąteczne, które powoli zaczynały gościć, w parkach i na wystawach sklepowych. Święta powoli się zbliżały, listopad powoli dobiegał końca. Uśmiech goszczący na mych ustach, z każdą chwilą się poszerzał.
- Zgadnij kto? - ktoś zakrył mi oczy od tyłu, dobrze znałam ten głos.
-Liam?
Odwróciłam się i ujrzałam chłopaka, przytuliłam go na powitanie.
- A gdzie masz Danielle?
- Odwróć się- rzekł, odwrociłam się i przede mną stała Dan z dwoma śnieżkami.
- Nie rzucaj- schowałam się z Liamem i to on dostał śniegiem, co wywołało u mnie napad śmiechu i dostałam drugą śnieżką, zaczęła się wojna.
Nawzajem wymienialiśmy się pociskam, biegaliśmy po parku, chowając za drzewami, radość jaką z tego czerpaliśmy była wielka, nasze śmiechy łączyły się i szły echem po całej okolic.
- Dobra starczy zimno mi, idziemy na czekoladę? - zapytała Dani.
Jej propozycja bardzo mi się spodobała i oboje z chłopakiem na nią przystaliśmy. Weszliśmy do pobliskiej kawiarni i rozsiadając się, złożyliśmy zamówienie. Ściągnęłam rękawiczki i zaczęłam pocierać dłonie, by choć trochę rozgrzać zmarznięte palce. Ciepłe naczynie wpadło w moją rękę, a gorąca ciecz przeleciała przez gardło rozgrzewając od środka moje ciało. Pochłonięci rozmową, nie zauważyliśmy jak czas przelatuje nam między palcami. Na zewnątrz zaczęło się ściemniać, a my chcąc nie chcąc musieliśmy zakończyć nasze spotkanie. Ubrałam swoje już suche rękawiczki i zapłaciwszy za rachunek, wyszliśmy z lokalu. Pożegnaliśmy się uściskiem i każdy ruszył w swoją stronę. Odwróciłam się na chwilę do tyłu, widząc Liama i Daniell,

uśmiech ponownie wkradł się na moją twarz. Szli za rękę, nie widząc świata, który ich otacza, miłość biła od nich na kilometr. Nie chcąc stać jak idiotka ruszyłam w drogę powrotną. Szłam tym samym parkiem co wcześniej, lecz teraz było inaczej. Znacznie mniej ludzi, ciszej, spokojniej. Słychać było tylko gruchot ugniatanego śniegu pod ciężarem moich butów.
- Daj buziaka.
Te słowa sprawiły, że podniosłam głowę i ujrzałam dwójkę ludzi, całujących się. Wszystko było dobrze do puki nie rozpoznałam w chłopaku Harrego. Schowałam się za drzewem, nie chcąc być zauważona i rozpoznana. Zaczęli iść za rękę, a moje serce pękało. Stałam tak oparta o pień i cichutko płakałam. Miał prawo być szczęśliwy, miał prawo kochać, nie mogłam mu tego zabronić. Ja już w jego świecie nie miałam miejsca, byłam niewidzialna jak powietrze....

Zamknęłam drzwi i bezsilne ciało opadło na kanapę. I tak naprawdę gdyby, nie dziecko najprawdopodobniej stałabym teraz na jednym z mostów i patrzyła w dół na rwącą rzekę, a ostatnie minuty mojego życia, świętowałabym z butelką alkoholu. Po czym skoczyłabym w dół i zapomniała co to ból i cierpienie....

 

Opowiadanie z Harrym cz.13 "To dziecko jest ..."

- ( t.i ) kto jest ojcem dziecka? -Wyskoczył nagle z pytaniem Liam.
Odwróciłam wzrok, a moje oczy zaszły łzami. Ból tak, chyba tak można nazwać to co teraz czułam w sercu. Pustka ona ogarnęła mnie całą, wszystkie myśli zaczęły schodzić na tor Harrego i chociaż za wszelką cenę chciałam temu za pobiec nie mogłam. To było silniejsze....
- Moje dziecko nie ma ojca...- odpowiedziałam po chwili, a po policzku spłynęła kryształowa łza.
- Jak to nie ma...- był widocznie zdziwiony.
- Po prostu ojciec dziecka nie chce mnie znać...- lekko podniosłam głos.
Patrząc bez namysłu w okno poczułam otulające mnie ramiona, przyjaźń i troska jaka biła ze strony Liama, była ogromna.
- Nie martw się pomogę ci...- chciał coś powiedzieć, ale mu przerwałam.
- Dlaczego ty to wszystko robisz, dlaczego ze mną rozmawiasz, dlaczego mi pomagasz, po tym co zrobiłam...? powinieneś mnie nienawidzić jak reszta chłopaków...- na te słowa z moich oczu poleciały kolejne gorzkie łzy.
- Ty nic złego nie zrobiłaś, uratowałaś nam życie, poświęcając swoje, kłamałaś, żeby nas chronić... Nie jesteś złym człowiekiem i ja to wiem, pamiętasz jak było na początku? Wprowadziłaś się do nas, nie znaliśmy cię, ale od razu polubiliśmy. Czułem, że można ci zaufać, zyskałaś moją przyjaźń... Wtedy kiedy zobaczyłem broń u ciebie w pokoju i to jak wtedy na mnie krzyknęłaś, że mnie zabijesz, bałem się ciebie. Bałem się, że chcesz nas zabić, że jesteś zabójcą. Ale później, wtedy kiedy ratowałaś Harrego, byłem tam z Paulem, wtedy widziałem w tobie drobną i delikatną dziewczynę, która była wstanie poświęci swoje życie dla drugiego człowieka. Dopiero wtedy zobaczyłem jaka naprawdę jesteś, jak wielkie masz serce..... Zawsze możesz na mnie liczyć, nie zostawię cię i nie odwrócę się od ciebie obiecuję.
- Dziękuję...Liam, dziękuję, że mogę mieć takiego przyjaciel- wtuliłam się w niego i płakałam.

Ściany już w całości pokrywała, niebieska i różowa farba. W nasze ręce wpadły mniejsze pędzelki i specjalne czarne markery. Na ścianach zaczęły powstawać różne literki alfabetu, gdzieś w rogu zostały odbite dłonie moje i Liama podpisaliśmy je, ja mama, a Liam wujek. Zostawiłam też kawałek miejsca gdzie podpisałam tata. Szatyn chwycił pędzelek, niebieską farbę i zaczął malować samoloty na różowej ścianie, ja zrobiłam to samo i chwytając różową farbę, na niebieskiej ścianie zaczęłam rysować motyle. Po ciężkiej pracy zadowoleni z efektów stanęliśmy w drzwiach i podziwialiśmy nasze dzieło. Szczerze to wyszło nam przepięknie, była zachwycona.
- Jesteś głodny? - zapytałam chłopaka.
- Jak diabli - odpowiedział.
- To chodź obiad już jest gotowy.
Zasiedliśmy i zajadając się posiłkiem, śmialiśmy się. Później do Liama zadzwoniła Danielle, więc musiał się zbierać. Nie znałam jej, chociaż bardzo chciałam poznać, wydawała się być fajna. Odprowadziłam go do drzwi i wróciłam do pokoju niemowlencia. Sprzątnęłam pędzle i wyrzuciłam puste puszki po farbach. Otworzyłam okno i zdjęłam folie ochronną z paneli, wyrzucając ją do śmieci. Wyszłam z pokoju bo zaczęło robić się zimno. Zamknęłam drzwi odcinając dopływ zimnego powietrza i udałam się do łazienki. Napuściłam sobie gorącej wody do wanny i wlałam dużo płynu do kąpieli. Zrzuciłam z siebie ciuchy i zanurzyłam swoje ciało w gorącej wodzie. Duża ilość piany dodawała temu wszystkiemu uroku. Rozkoszowałam się tą chwilą, chwilą przyjemności. Po dwóch godzinach wyszłam z wanny i ubrana tylko w biały krótki szlafrok położyłam się do łóżka i zasnęłam.
Obudziło mnie pukanie do drzwi, szybko zerwałam się z łóżka i pobiegłam otworzyć. W drzwiach stał Liam i chyba Danielle byłam zaskoczona.
- Hej mała przyprowadziłem Danielle myślę, że się polubicie- powiedział Liam przytulając mnie.
- Hej nie spodziewałam się was, jestem ( t.i ) miło mi- podałam rękę dziewczynie co ona odwzajemniła.
- Ja Daniell mnie również.
- Wejdźcie- zaprosiłam ich do środka- przepraszam za mój wygląd i ubiór, ale dopiero się obudziłam.
- Nic się nie stało- powiedziała dziewczyna.
- Zrobiliśmy ci zakupy, idź się ubierz, a my przygotujemy ci jakieś śniadanie- powiedział Liam
Kiwnęłam głową i zniknęłam w swojej sypialni, ubrałam beżowe rurki i białą bluzkę z długim rękawem. Włosy związałam w wysokiego niedbałego koka, wytuszowałam rzęsy i weszłam do kuchni. Usiadłam przy stole i wszyscy zaczęliśmy rozmawiać, jedząc przygotowany posiłek. Brunetka była naprawdę fajna, polubiłyśmy się.
- Wiecie może, która jest godzina? - zapytałam.
- 11:50 - wymamrotał chłopak.
- O kurde spóźnię się, na 12:20 mam wizytę u lekarza.
- Może pójdę z tobą? - zaproponowała Dan.
- Jeżeli chcesz to pewnie.
- To mam pomysł ja muszę jechać do studia, to zawiozę was i pojadę.
- Ok to chodźmy.
Ubrałam Czarną kurtkę, szalik i wyszliśmy.
- ( t.i ), a tak w ogóle, który to miesiąc, nie zapytałem wcześniej?
- 4, no już zaraz 5 miesiąc.
- To tyle jak się od nas wyprowadziłaś,zaraz.. to dziecko.... czy to dziecko jest Harrego?
- Tak, ale nie mówcie mu, nie mówcie nikomu, że jestem w ciąży, proszę.
- Jasne, ale on musi wiedzieć.
- Kiedyś się dowie, ale nie teraz- wyszeptałam.
I znowu ten ból w sercu, ból, który mnie wykańcza. Miłość, to ona mnie wykańcza, miłość do chłopaka, który mnie nienawidzi.

I czasem po prostu mamy wszystkiego dość.
Czasem zastanawiamy się, dokąd pędzi nasz życie, co ma na celu.
Ale nie patrzymy na błahe rzeczy, które mogą nas nakierować.

- Już jesteśmy...
Z zamyślenia wyrwał mnie głos Liama, podziękowałam i wspólnie z Danielle weszłyśmy do szpitala. Długo nie czekałyśmy już po 5 minutach weszłyśmy do gabinetu.
- Dzień dobry
- Dzień dobry, zapraszam- odpowiedziała sympatyczna lekarka- proszę się położyć, zrobimy USG
Wykonałam poleceni i położyłam się na łóżku, obok mnie usiadła moja towarzyszka.
- Proszę spojrzeć, tu mamy główkę, a tu nóżki, tu rączki- lekarka jeździła po moim brzuchu i pokazywała na ekranie gdzie co jest.
Po zakończonym zabiegu usiadłam na krześle i słuchałam lekarki.
- Ciąża przebiega dobrze, dziecko dobrze się rozwija i jest zdrowe, tutaj proszę zdjęcie- wręczyła mi zdjęcie USG.

- Piękne- szepnęłam uśmiechając się.
- Niestety jeszcze jest za wcześnie, żeby stwierdzić płeć dziecka.
- Nie szkodzi.
- To wszystko dziękuję i do zobaczenia przy następnej wizycie za 3 tygodnie, proszę dużo odpoczywać i nie dźwigać za dużo.
- Dziękuję dowidzenia.
Wyszłyśmy ze szpitala i szłyśmy powoli chodnikiem.
- Co powiesz na zakupy? - zapytała.
- Z wielką przyjemnością- zaśmiałyśmy się i ruszyłyśmy do centrum handlowego.
Odwiedzałyśmy każdy sklep po kolei, kupowałyśmy różne ciuchy i dużo się śmiałyśmy, zaprzyjaźniłyśmy się.
- Chodźmy do tego sklepu- dziewczyna wskazała na sklep z niemowlęcymi ciuchami, meblami i zabawkami.
Chodziłam jak zaczarowana, wszystko było takie malutki i przepiękne. Mijałam setki różnych sukieneczek i spodenek. Smoczki, butelki, łóżeczka, komódki, foteliki, lalki, samochodziki, misie to był raj.
- Spójrz jakie piękne- brunetka pokazała mi na kremowe śpioszki z bodami.
- Wow cudowne, bierzemy.
Poszliśmy do kasy gdzie zapłaciłam za komplet, Danielle kupiła jeszcze słodkiego misia, średnich rozmiarów. Nie wiedziałam po co jej.
- Proszę, to nasz pierwszy prezent z Liamem dla szkraba- podała mi misa.
- Dziękuje- przytuliłam ją i poczułam kopnięcie- maluch też się cieszy kopie, dotknij.
Przyłożyła dłoń do mojego brzucha, a jej uśmiech znacznie się poszerzył.
- Idziemy na jakieś ciasto? - zapytałam bo naszła mnie nagła ochota.
- Pewnie.
Weszliśmy do kawiarenki pełnej ludzi, zajęłyśmy miejsca i już po chwili zajadałyśmy się ciastem. Tak minął dzień, później Liam do nas dołączył, pochodziliśmy trochę i ja wracałam do domu. Otworzyłam drzwi i weszłam, rozpakowałam zakupy i poszłam sprawdzić stan pokoju dziecka. Zamknęłam okno, ściany były już suche. Usiadłam na podłodze i wyciągając z kieszeni zdjęcie USG , przyglądałam się mu dokładnie....


***Tydzień później ***

Szłam wolno jednym z londyńskich parków, ubrana w Jensy i grubą, za dużą, wkładaną przez głowę, szarą bluzę z kapturem. Śnieg zasypał już wszystko dookoła. Niektórzy narzekają na tą porę roku, narzekają na śnieg i mróz. Zajęci są ciągłym odśnieżaniem chodników i samochodów, zajęci są swoją pracą. Nie zauważają przez to pięknego krajobrazu jaki ich otacza i radości jaką niesie za sobą zima. Zjeżdżanie z górki na sankach, jeżdżenie na łyżwach, bitwa na śnieżki to tylko nie liczne zabawy. Słońce mocniej przygrzało w ten mroźny dzień, śnieg lśnił kryształkami, a ja pokonywałam kolejne zaspy śniegu, których najwidoczniej nie zdążyli odśnieżyć. Zatrzymałam się na chwilę widząc....

Przepraszam nawaliłam. Ale ostatnie tygodnie naprawdę dały mi nieźle w kość, chociaż wiem, że to marne wytłumaczenie :(

I

I

IWannaToSleep AndNeverWakeUp bardzo cię przepraszam, jesteś pewnie jedyną osobą, która to czyta i bardzo ci dziękuję <3 p="">
Imagin przeprosinowy dla ciebie:

Błąkając się wśród drzew, doszłaś w końcu do wielkiej polany. Przemierzałaś ją żwawym krokiem, chcąc jak najszybciej znaleźć się przy chłopaku. Gorące promienie słońca opadały na twoje opalone ciało, które zdobiła przewiewna sukienka, wykonana z materiału w kwiatki. Długie brązowe włosy, kaskadami opadały na twoje ramiona, a pojedyncze kosmyki delikatnie powiewały na wietrze. Słomiankowy kapelusz z brązową tasiemką, zdobiący twoją głowę idealnie zgrywał się z brązowymi balerinami na twoich stopach. Uśmiech poszerzał się z każdym kolejnym krokiem, który przybliżał cię do umówionego miejsca. Chęć znalezienia się już w objęciach chłopaka i poczucia bezpieczeństwa rosła w siłach. Już tak nie wiele dzieliło cię od usłyszenia jego głosu, który był jak najpiękniejsza melodia. Docierając do celu zasmucone oczy nie ujrzały chłopaka, a jedynie napis ułożony z polnych kwiatów "Niech powiew wiatru i ciepło słońca poniosą cię do mojej miłości". Rozglądając się dookoła, serce nakazało ci iść przed siebie. Wolnym i niepewnym krokiem zmierzałaś przed siebie, wyszukując jakiś wskazówek, gdzie iść. Kolejny napis z polnych kwiatów pojawił się na twojej drodze, tym razem otoczony sercem " Unieś głowę i rozejrzyj się, moje ramiona i serce woła cię ". Wykonując ruch głową, oczy dostrzegły dobrze znaną ci sylwetkę. Ciało zaczęło podążać w jego kierunku, a nogi przyśpieszyły, zaczynając biec. Czułaś jak twoje serce się uskrzydla, na myśl, że za chwilę poczujesz smak jego ust, za którym tak cholernie tęskniłaś. Twoje ciało wpadło w jego sile ramiona, a chłopak zamykając cię w uścisku okręcił dookoła.
- Znalazłaś mnie, moje serce należy do ciebie, nie oddawaj go nikomu- szept dobiegł do uszu, a usta chłopak, złączyły się w całość z twoimi.
Skóra spragniona jego dotyku, miała go teraz pod dostatkiem. Usta co chwilę łączyły się w jedności, a komplementy prawione przez chłopaka, sprawiały ci radość. Połączeni w uścisku dłoni, podążaliście, widząc jak jasne słońce zachodzi za horyzont.
- Chcę cię o coś spytać? - Harry zatrzymał się przed tobą, zerkając głęboko w oczy.
- Pytaj...
- Zechcesz spędzić ze mną resztę życia? - wypowiadając te słowa uklęknął przed tobą na jedno kolano.
- Mówisz poważnie?
- Najpoważniej jak tylko potrafię...
- Tak! Tak! Tak!
Rzuciłaś się na szyję chłopaka, a po twoich policzkach spłynęła łza szczęścia. Nigdy niczego nie byłaś tak pewna, jak miłości do chłopaka. Tylko on był twoim najlepszym przyjacielem i chłopakiem w jednym. Założył na twój serdeczny palec, prześliczny pierścionek i wpił się niczym pijawka w twoje usta. Oddałaś się pełnemu uczucia pocałunku i zamykając oczy, chciałaś się upewnić, że to wszystko staje się rzeczywistością.
-Wskakuj.
Chłopak odwrócił się do ciebie tyłem, a ty wskoczyłaś mu na plecy, oplatając rękoma jego szyję. Wspólnie podążaliście ścieżką wzdłuż polany, tak jak teraz podążacie swoją wspólną ścieżką przez życie.
Razem Już Na Zawsze, Przeciw Światu I Przeciwnością...

xx

Opowiadanie z Harrym cz.12 "Kto jest ojcem dziecka..."

Patrzyłam na każdy kolor po kolei wyobrażając sobie jak będzie wyglądał pokój z jego udziałem.
- (T.I)? - czyjś głos doszedł mnie za pleców.
- Tak, Hej Liam - chłopak przytulił mnie.
- Cudownie, że wróciłaś, a tak w ogóle to co ty tu robisz? I czy ty jesteś w ciąży czy tylko ci się przytyło? - zaśmiał się uroczo.
- Jestem w ciąży i szukam farby do pokoju dziecka tylko, że jest ich tyle, że nie wiem jaką wybrać.
- To gratuluję, a co do koloru to jeżeli zechcesz chętnie ci pomogę?
- Pewnie, że chcę- uśmiechnęłam się promiennie.
- No więc to chłopczyk czy dziewczynka?
- Nie wiem.
- Aha, wiesz mi bardzo podoba się ten delikatny niebieski.
- A mnie ten jasny róż.
- Więc weźmy te dwa, będzie kolorowo.
Załadowaliśmy farby do mojego wózka i kilka wałków oraz pędzli, zaczęliśmy gdzieś iść bez namysłu.
- A ty co tutaj robisz? - zapytałam.
- Musiałem kupić taśmę i kilka śrubokrętów, ale już wszystko mam.
Doszliśmy do kas gdzie wypakowałam swoje sprzęty i zapłaciłam za nie. Chciałam je już wziąć w ręce, kiedy Liam mi zabrał farby z przed nosa.
-Nie możesz dźwigać, ja je wezmę.
- Miły jesteś, ale ja naprawdę sobie poradzę...
- Nie, nie i koniec, możesz wziąć jedynie pędzle, one są lekkie...
- Ale ja mieszkam daleko, po za tym nie będę ci głowy zawracała..
- Tym bardziej ci nie dam i nie mam nic do roboty dzisiaj- jego uśmiech nie schodził z twarzy.
Wsiedliśmy do jego samochodu i jechaliśmy w ciszy do mojego mieszkania. Chłopak pomógł mi wnieść puszki z farbą, a właściwie on sam to zrobił.
- Nie wiem jak ci dziękować, może zostaniesz na kawę, ugotuję nam coś?
- Jasne tylko na chwilę muszę wrócić do domu, ale zaraz będę z powrotem
- Ok, Liam nie mów nikomu o tym- wskazałam na brzuch.
Chłopak przytulił mnie i wyszedł. Udałam się do kuchni i zaparzyłam kawę dla Liama i herbatę dla siebie. Przygotowałam kurczaka i wstawiłam go do piekarnika, zrobiłam jakąś sałatkę i poszłam ogarnąć troszkę salon. Po 10 minutach do mieszkania wszedł Liam, ubrany w stare ciuchy i z drabiną ?
- Yyy po co ci to? - zapytałam zdziwiona.
- No przecież nie pozwolę ci samej malować tego pokoju- zaśmiał się.
- Heh kawę ci już zrobiłam, jest w kuchni, ja idę się tylko przebrać- rzekłam i zniknęłam mu z pola widzenia.
Wyszłam z łazienki przebrana w szare dresy i luźną porozciąganą koszulkę. Liam widocznie sam znalazł pokój dziecka i już zdążył przygotować wszystko. Podeszłam do niego, chwyciłam wałek i zaczęłam malować.

Każde z nas malowało ścianę, a nasze wygłupy nie miały końca. Dobra aura i głośne śmiechy roznosiły się po całym mieszkaniu. Ściany zaczęły nabierać kolorów, nasze ciuchy też, byliśmy cali w farbie, co w cale nam nie przeszkadzało.
- ( t.i ) kto jest ojcem dziecka? - wyskoczył nagle z pytaniem
Liam ...  

Następna pojawi się w ciągu 3 dni :)

Opowiadanie z Harrym cz.11 "Piątka chłopaków"

*** 3 miesiące później ***

Zapięłam tą samą torbę pełną ciuchów co kilka miesięcy temu. Ten sam karton, wypełniały te same ramki ze zdjęciami i tymi samymi pamiątkami po bliskich. Weszłam do łazienki ubierając czarne rurki, bokserkę i biały sweter. Poprawiłam swoje włosy i na głowę naciągnęłam białą czapkę. Mój brzuszek był już trochę widoczny, 4 miesiąc. Dokładnie sprawdziłam każdy kąt, czy aby czegoś nie zapomniałam. Chwyciłam swoje bagaże i wyszłam z motelu, zostawiając kluczę na recepcji. Udałam się na tą samą stacje kolejową co 4 miesiące temu i czekałam na środek lokomocji. Po 20 minutach siedziałam już w swoim przedziale i byłam w drodze do Londynu. Tak wracałam tam, przez uzbierane już wcześniej pieniądze kupiłam sobie małe przytulne mieszkanko, w jakimś apartamentowcu. Był na drugim końcu Londynu, w spokojnej dzielnicy, co bardzo mi pasowało. Zamknęłam oczy i oddałam się chwili spokoju. Za oknem szalała jesień, a właściwie jej koniec, lada chwila miała nadejść zima. Moja ukochana pora roku, wszystko stawało się wtedy piękne i nierealne. Po 3 godzinach, zobaczyłam stację w Londynie, na której wysiadałam. Przeciskałam się między ludźmi, próbując dostać się do wyjścia. Wychodząc z pociągu odetchnęłam z ulgą. Nadchodzący wieczór dawał o sobie powoli znać, niebo delikatnie pociemniało, a zegarki wybiły godzinę 17:00. Wsiadłam do wolnej taksówki i podałam mój nowy adres zamieszkania. W przeciągu 20 min byłam na miejscu, weszłam do wielkiej windy i wjechałam na 4 piętro. Stanęłam pod drzwiami do swojego mieszkania i przekręcając klucz pociągnęłam za klamkę. Weszłam do środka i moim oczom ukazał się nie duży lecz pięknie zrobiony salon. Zwiedzałam każdy pokój po kolei, na prawo była mała kuchnia, idealna dla mnie, a zaraz obok łazienka z wanną, której mi tak brakowało i prysznicem. Na lewo natomiast była moja sypialnia, z wielkim łóżkiem i komodą, wykonaną w nowoczesnym stylu. Otworzyłam kolejne drzwi obok sypialni, i ukazał mi się pusty pokój, tylko drewniane panele i białe ściany wymagające pomalowania. To miał być pokój mojego dziecka, właśnie tak sobie to zaplanowałam. Rozpakowałam swoje ciuchy, układając je w staranną kostkę. Ramki ze zdjęciami zajęły miejsca na półeczkach regipsowych zrobionych pod telewizorem, wiszącym na ścianie. Patrząc na ustawione zdjęcia, uśmiech wkradał się na moją twarz. Jedne przedstawiały wesołą dziewczynkę leżącą na łóżku wśród swoich rodziców , drugie 6-latkę idącą z wielkim tornistrem do szkoły, za rękę z mamą, jeszcze inne 10 urodziny w zoo, do którego tak bardzo uwielbiałam chodzić. Ostatnie przedstawiało nastolatkę dumną z osiągnięcia pierwszego miejsca w konkursie muzycznym, gdzieś w drugim planie byli jej rodzice dumni ze swojej pociechy. To były najlepsze chwile mojego życia, ale chwile są krótkie i ulotne. Dlatego właśnie powinniśmy czerpać z nich garściami. Nie bać się popełniać błędy, bo to właśnie na nich się uczymy, to życie uczy nas żyć. Schowałam puste już pudełko do szafy, nie wiedząc czy jeszcze się przyda. Otworzyłam lodówkę i pustka mnie przeraziła, no tak czego się spodziewałam. Ubrałam kremowe buty Emu, wzięłam pieniądze, kluczę i wyszłam z mieszkania. Przechodziłam ulicami Londynu, tak wiele się zmieniło w przeciągu tylko 4 miesięcy. Wsiadłam w autobus i udałam się do centrum, z daleka widać było Big Ben, którego tak bardzo mi brakowało. Szłam jedną z głównych ulic szukając jednego miejsca. Jest, moje oczy rozbłysły iskierkami, na widok napisu Milk Sheyk City, te koktajle śniły mi się po nocach. Pociągnęłam za wielkie szklane drzwi i weszłam do środka. Stojąc w kolejce rozglądałam się po lokalu, był dość spory ruch, jednak mój wzrok na trafił na widok, jaki nie powinien. Piątka roześmianych chłopaków w jednej chwili przywołała tak wiele wspomnień, z którymi się zmagałam, starałam się zapomnieć. Odwróciłam wzrok i stałam nie ruchomo, złożyłam zamówienie i czekałam na napoje.

Modliłam się aby mnie nie rozpoznali, zresztą od tyłu nie mogli, miałam krótsze i ciemniejsze włosy. Odebrałam za mówienie i idąc z dwoma sheykami w ręku wyszłam z lokalu.
Po policzkach spłynęło kilka nie kontrolowanych łez, pociągałam raz jeden raz drugi sheyk. Nie mogłam się zdecydować, który chcę smak, więc wzięłam dwa. Nim doszłam do sklepu opróżniłam dwa kubeczki z napojami. Wyrzuciłam je do pobliskiego śmietnika i weszłam do supermarketu. Kupiłam troszkę jedzenia, zapłaciłam i z nie dużą reklamówką, wracałam do domu. Szłam wolnym krokiem po chodniku. Ciemne już niebo, zdobiły małe jasne punkciki, tworzyły jedną wielką rozsypankę, ale jakby tak chwilę popatrzeć to tworzyły jedność, współgrały ze sobą. Zmarzniętą dłoń wsadziłam do kieszeni, po to aby po chwili wyjąć ją z telefonem. Odblokowałam go i na wyświetlaczu ukazała się 20:00, moje zmęczenie brało już górę. Marzyłam o wskoczeniu pod cieplusią kołdrę i oddanie się snu. Po 20 minutach dotarłam do apartamentowca, ucieszona, że za chwilkę będę w swoim mieszkaniu wcisnęłam przycisk windy. Otworzyłam drewniany prostokąt i weszłam do środka, zdjęłam buty i czapkę, po czym rozpakowałam zakupy. Wzięłam prysznic i ubrana w długie spodnie od piżamy i koszulkę, wskoczyłam na łóżku. Rozłożyłam się na całej szerokości i odpłynęłam, przed oczami mając dzisiejszy widok piątki chłopaków.


Otworzyłam powoli oczy czując się pełna sił co było rzadkością. Przekręciłam się powoli na bok i głaskając brzuch patrzyłam w duże okno. Delikatny puch sypał się z nieba, zatraciłam się w tym widoku.
- Dzień dobry maluszku
Powiedziałam spokojnym tonem do dziecka, w zamian czego poczułam delikatne kopnięcie. Wstałam z łóżka i nie spiesząc się, szłam do łazienki z ciuchami w ręce. Ubrałam białe rurki i białą bluzkę z długim rękawem, na to założyłam kremowy, ciepły sweter, milusi w dotyku. Dokładnie wyszczotkowałam zęby i umyłam twarz. Wytuszowałam rzęsy i poprawiłam swoje włosy. Zrobiłam sobie gorącą imbirowo-malinową herbatę i 3 bułki z nutellą. Po zjedzonym śniadaniu zapakowałam wszystkie potrzebne mi rzeczy do torebki, założyłam buty Emu, a na głowę założyłam czapkę. Przyjrzałam się w lustrze, moje włosy ułożone w delikatne loki, pięknie komponowały się z białym nakryciem głowy. Owinęłam wkoło szyi biały szalik i przepasając torebkę przez ramię opuściłam mieszkanie. Na dworze nie było zimno temperatura była dodatnia, 10° na plusie. Przekraczałam ruchliwe miasto spokojnym krokiem, spoglądając na puch spadający z nieba. Płatki śniegu walczyły o przetrwanie w tych warunkach, delikatny wiatr rozwiewał je na różne strony. A one leciały byle tylko nie upaść na ziemię i się nie roztopić. Big Ben wybił godzinę dwunastą popołudniu. Widząc nie daleko swój cel przyspieszyłam kroku. Co było moim celem? Sklep z farbami i różnymi akcesoriami do domu, chciałam pomalować dzisiaj pokój dziecka, do puki jeszcze mam siłę. Wzięłam wózek i jeździłam nim między półkami szukając działu z farbami. Stanęłam przed wielkim regałem i patrzyłam na te wszystkie kolory. Nie mogłam zdecydować jaki kolor wybrać, nie wiedziałam czy to chłopiec czy dziewczynka. Patrzyłam na każdy kolor po kolei wyobrażając sobie jak będzie wyglądał pokój z jego udziałem.
- (T.I)? - czyjś głos doszedł mnie za
pleców.....

 

Przepraszam jeśli pojawią się jakieś błędy...

I WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI DNIA DZIECKA xx

Opowiadanie z Harrym cz.10 "Jest pani w ciąży.."

Dni mijały, a ja stawałam się wrakiem człowieka, mało jadłam, mało piłam, nie odzywałam się, nie było mnie duszą. Na ziemi pozostało tylko moje ciało, które potrzebuję tylko jego. Straciłam go wraz z tym największym błędem jaki popełniłam, chciałam dać mu wszystko, ale zapomniałam, że czasu nie da się cofnąć, a za błędy płacimy wielką cenę, czasami aż za wielką. Kolejny dzień, kolejny koszmar, lecz tym razem było ze mną gorzej. Cały czas wymiotowałam, okropny ból w okolicy brzucha i głowy nie chciał ustąpić. Zakładając sweterek, wyszłam z pokoju i udałam się do szpitala, chciałam dowiedzieć się co mi jest, bałam się, że to anoreksja czy coś.
- Zapraszam- miły głos kobiety doszedł za drzwi
- Dzień dobry
Weszłam do sali i zajęłam miejsce, opowiedziałam z czym przychodzę, lekarka wykonała mi kilka badań.
- Proszę się ubrać, już po wszystkim- ubrałam się i zajęłam poprzednie miejsce.
- Co mi jest, czy to coś poważnego?
- Nie to tylko, to normalne, musi się pani zacząć dobrze się odżywiać i dbać o dziecko.

- Dziecko? Jakie dziecko?
- Pani dziecko.
- Ale ja nie mam dzieci- byłam zmieszana, nie wiedziałam o co chodzi.
- Jest pani w ciąży, gratuluję.
- Co? Jest pani pewna? - pytałam załamana bliska płaczu.
- Tak, to 4 tydzień.
- Boże co ja teraz zrobię? - mówiła do siebie- dziękuję do widzenie.
- Proszę pani.
- Tak? - zapytałam.
- Niech pani na was uważa i nie robi nic głupiego, to dziecko nie jest niczemu winne.
Bez słowa wyszłam z sali i szłam długim korytarzem do wyjścia. Wiedziałam kto jest ojcem, tylko z nim spałam. Weszłam do sklepu i stałam przed półką z alkoholem, chciałam sięgnąć po butelkę, kiedy coś mnie powstrzymało, a raczej świadomość, że noszę w sobie najpiękniejszą rzecz na świecie. Dotknęłam dłonią swojego brzucha i delikatnie pogładziłam.
- Obiecuje, że nic nam się nie stanie, damy radę, kocham cię skarbie.
Szeptałam to do maluszka, chociaż wiedziałam, że i tak mnie nie usłyszy. Zrobiłam zakupy, kupiłam dużo warzyw i oczywiście lody. Wróciłam do motelu, w którym mieszkałam od miesiąc i rozpakowałam swoje zakupy. Pierwszy raz się uśmiechałam, po tak długim czasie. Przygotowałam sobie posiłek i zjadłam go w całości. Zaparzyłam Herbatę i z kubkiem gorącej cieczy w ręku, usiadłam na balkonie. Ciepły sweter ogrzewał moje ciało, a wiatr delikatnie rozwiewał moje włosy. Patrzyłam na zachodzące słońce i oddawałam się chwili. Zapytacie co z chłopcami i Tomem? Nie wiem, nie mam kontaktu z nikim, nie mam kontaktu z tamtym życiem. Zmieniłam numer telefonu, odcięłam się, ale o Harrym nie zapomniałam, nadal go kocham. Dopijając ostatni łyk Herbaty, wróciłam do pokoju. Zamknęłam okno balkonowe, umyłam naczynia i poszłam pod prysznic. Dokładnie umyłam swoje ciało i owinięta ręcznikiem, wróciłam po piżamę. Ubrałam koszulkę, spodenki i stanęłam przed lustrem. Podwinęłam bluzkę do góry i przyglądałam się swojemu brzuchu. Był trochę większy, ale wcześniej tego nie zauważyłam. Położyłam się i przykryłam kołdrą, a moje myśli błądziły wśród tego co teraz będzie.....

Opowiadanie z Harrym cz.9 "Glasgow.."

Pobiegłam do swojego pokoju i spakowałam wszystkie swoje rzeczy. Łzy kreśliły grube czarne smugi na moich policzkach. Przebrałam koszulkę, gdyż wcześniejsza była cała we krwi. Zapięłam torbę i zostawiłam małą karteczkę " Nie udawałam, że cię kocham ". Zeszłam po schodach na dół, założyłam swoje buty i pociągnęłam za klamkę. Łzy cały czas lały się strumieniami, kolejny raz straciłam najważniejszą dla mnie osobę, straciłam swoją miłość.
- Poczekaj! - odwróciłam się i zobaczyłam Liama, podbiegł do mnie i mocno przytulił- Dziękuję - szepnął nadal tuląc
- Za co?
- Uratowałaś życie Harremu i nam wszystkim, a dokąd się teraz wybierasz, gdzie będziesz teraz mieszkać?
- Na pewno daleko stąd, wyjadę z Londynu na jakiś czas
- Uważaj na siebie i nie płacz już
- Pa Liam
Uwolniłam się z uścisku Liama i odeszłam. Szare i puste ulice Londynu, a wśród nich ja, okropny wiatr i deszcz lał już od godziny. Błąkałam się po ulicach, nie wiedząc co zrobić, dokąd się udać. Wróciłam do swojego starego mieszkania, spakowałam resztę swoich ciuchów, wszelkiego rodzaju broń spakowałam do oddzielnej torby. Kilka ramek ze zdjęciami i pamiątkę po rodzicach spakowałam do pudełka. Wszystkie śmieci, ubrania, z akcji czy cokolwiek związanego z tym, wrzuciłam do wielkiego czarnego worka i wyrzuciłam do śmietników przed domem. Chwyciłam obydwie torby, karton wzięłam w rękę i wyszłam z domu zamykając drzwi. Złapałam taksówkę i poprosiłam kierowcę, aby zawiózł mnie pod stare kamienicę.
- Może pan tu chwilę na mnie zaczekać
- Dobrze
Wysiadłam z taksówki, biorąc torbę z bronią i weszłam przez wielkie drzwi do środka. Przemierzałam schody szukając drzwi z numerem 20, zapukałam i drzwi się otworzyły, a w nich stanął Tom. Weszłam do środka i podałam mu torbę.
- Tu masz wszystką broń jaką miałam, kończę z tym życiem, nie chcę już zabijać, chcę być normalną dziewczyną
- Dobrze, ale... jesteś tego pewna
- Tak, podjęłam już decyzję, tu masz klucz od mojego starego mieszkania, sprzedaj go zrób z nim co chcesz. Dziękuję, że mnie wychowałeś i chroniłeś przez ten cały czas, nigdy ci tego nie zapomnę
Przytuliłam go i zbiegłam po schodach na dół, wsiadłam do taksówki i pojechałam na stację kolejową. Kupiłam bilet na pociąg do Glasgow i usiadłam na ławce czekając na środek lokomocji. Ludzi krążyli w okół mnie, każdy gdzieś gnał, każdy uśmiechał się na nowe przygody, spotkania z bliskimi. Pociąg zatrzymał się na peronie, podniosłam się z siedziska, zabrałam swoje bagaże i wolnym krokiem kierowałam się do pociągu. Usiadłam w swoim przedziale i czekałam na odjazd. Kolejne godziny mijały, a ja oddalałam się od codzienności, od tego życia.

- Za 5 min będziemy na stacji w Glasgow
Głos konduktora rozniósł się po całym pociągu, budząc zamieszanie. Podniosłam swój ładunek i wyszła z kolei. Przemieszczałam się ulicą, deszcz padał nawet tu, niebo płakało ze mną, z moim sercem. Przemoczona weszłam do jakiegoś motelu, wynajęłam sobie pokój i udałam się w jego kierunku. Czemu wybrałam Glasgow? Czemu właśnie tu? Sama nie wiem, coś mi nakazywało, mówiło, że muszę przyjechać właśnie tu. Zamknęłam drzwi pokoju na klucz, położyłam swoje bagaże i zaczęłam zdejmować mokre ubranie. Pozostając w samej bieliźnie poszłam do łazienki i się wykąpać, umyłam włosy i pozwoliłam aby ciepłe kropelki wody spływały po moim ciele. Ubrałam czystą bieliznę i stojąc przed lustrem rozczesałam włosy. Chwyciłam nożyczki i zaczęłam je podcinać. Wcześniej sięgały mi do pasa, teraz są leciutko za piersi. Wyszłam z łazienki i ubrałam swój ulubiony sweter, zawsze kiedy było mi zimno lub czułam się źle zakładałam go i chodziłam w nim spać. Tak było też tym razem, położyłam się do łóżka i przytulając poduszkę zamknęłam oczy. Czując jak pomimo zamkniętych oczu moje policzki robią się mokre zasnęłam.